1.   Het in artikel 68 van Verordening (EU) 2021/2116 bedoelde identificatiesysteem voor landbouwpercelen werkt op het niveau van referentiepercelen en bevat informatie die de uitwisseling van gegevens met de in artikel 69 van die verordening bedoelde geospatiale steunaanvraag en het in artikel 70 van die verordening bedoelde areaalmonitoringsysteem mogelijk maakt.

2.   Voor de toepassing van deze verordening wordt onder “referentieperceel” verstaan een geografisch begrensd areaal met een in het identificatiesysteem voor landbouwpercelen geregistreerde unieke identificatie als bedoeld in artikel 68 van Verordening (EU) 2021/2116. Een referentieperceel bevat een eenheid grond bestaande uit landbouwareaal als bedoeld in artikel 4, lid 3, van Verordening (EU) 2021/2115. In voorkomend geval bevat een referentieperceel ook niet-landbouwareaal dat door de lidstaten geacht wordt in aanmerking te komen voor steun in het kader van de in artikel 65, leden 2 en 3, van Verordening (EU) 2021/2116 bedoelde areaalgebonden interventies.

3.   De referentiepercelen dienen als basisinstrument voor begunstigden die een geospatiale aanvraag in het kader van de in artikel 65, leden 2 en 3, van Verordening (EU) 2021/2116 bedoelde areaalgebonden interventies indienen.

4.   De lidstaten begrenzen de referentiepercelen op zodanige wijze dat elk perceel in de tijd stabiel en meetbaar is en de unieke en eenduidige lokalisatie mogelijk maakt van alle afzonderlijke jaarlijks aangegeven landbouwpercelen en eenheden grond bestaande uit niet-landbouwareaal die door de lidstaten geacht worden in aanmerking te komen voor steun in het kader van de in artikel 65, leden 2 en 3, van Verordening (EU) 2021/2116 bedoelde areaalgebonden interventies.

5.   De lidstaten zorgen ervoor dat de informatie voor alle referentiepercelen in het identificatiesysteem ten minste om de drie jaar wordt bijgewerkt. Daarnaast houden de lidstaten elk jaar rekening met alle informatie uit de geospatiale aanvraag, het areaalmonitoringsysteem of andere betrouwbare bronnen.

6.   De lidstaten zorgen ervoor dat het identificatiesysteem voor landbouwpercelen de informatie bevat die nodig is om gegevens te extraheren die van belang zijn voor een correcte verslaglegging over de indicatoren als bedoeld in artikel 66, lid 2, van Verordening (EU) 2021/2116.

7.   In het identificatiesysteem moeten de lidstaten voor elk referentieperceel ten minste:

8.   Voor bosbouwgerelateerde interventies die in het kader van de artikelen 70 en 72 van Verordening (EU) 2021/2115 worden gesteund, kunnen de lidstaten adequate alternatieve systemen voor de unieke identificatie van de subsidiabele grond vaststellen wanneer die grond bedekt is met bos.

9.   Het geografisch informatiesysteem werkt op basis van een nationaal systeem voor verwijzing door middel van coördinaten als omschreven in Richtlijn 2007/2/EG van het Europees Parlement en de Raad (9), dat een gestandaardiseerde meting en een unieke identificatie van de landbouwpercelen in de gehele betrokken lidstaat mogelijk maakt. Wanneer uiteenlopende coördinatenreferentiesystemen worden gebruikt, sluiten deze elkaar uit en is binnen elk systeem de consistentie gewaarborgd tussen informatie-elementen die naar dezelfde locatie verwijzen.

1.   De lidstaten voeren de in artikel 68, lid 3, van Verordening (EU) 2021/2116 bedoelde kwaliteitsbeoordeling jaarlijks uit met het oog op de basisinkomenssteun voor duurzaamheid. Deze kwaliteitsbeoordeling heeft betrekking op de volgende elementen:

De lidstaten zorgen er ook voor dat alle verzoeken om bijwerking van het identificatiesysteem voor landbouwpercelen zodanig worden uitgevoerd dat kan worden nagegaan of deze voortvloeien uit het areaalmonitoringsysteem, een actie van de begunstigde of uit een andere bron.

2.   De lidstaten verrichten de in lid 1 bedoelde beoordeling aan de hand van een steekproef van referentiepercelen. Zij maken gebruik van gegevens aan de hand waarvan de feitelijke situatie kan worden beoordeeld.

3.   Ingeval bij de kwaliteitsbeoordeling tekortkomingen aan het licht komen, stellen de betrokken lidstaten adequate corrigerende acties voor.

1.   De in artikel 69, lid 6, van Verordening (EU) 2021/2116 bedoelde jaarlijkse kwaliteitsbeoordeling heeft betrekking op de betrouwbaarheid van de informatie in de geospatiale aanvraag en op de juistheid van de informatie die voor de verslaglegging over de in artikel 7 van Verordening (EU) 2021/2115 bedoelde indicatoren is gebruikt. Met name heeft de kwaliteitsbeoordeling betrekking op de volledigheid en juistheid van de vooraf ingevulde informatie in de geospatiale aanvraag, op de volledigheid en juistheid van de alerts die tijdens het aanvraagproces aan de begunstigden worden gegeven, en op de traceerbaarheid van alle wijzigingen in de geospatiale aanvragen na de indiening ervan.

2.   Bij de kwaliteitsbeoordeling wordt met name:

3.   De kwaliteitsbeoordeling in het kader van lid 2, punten a), c) en d), wordt verricht door middel van IT-toetsing en heruitvoering van het aanvraagproces op een representatieve steekproef van steunaanvragen.

4.   Voor de in lid 2, punt b), bedoelde verificatie wordt de kwaliteitsbeoordeling verricht door middel van bezoeken ter plaatse of analysen van beelden van hetzelfde kalenderjaar en van ten minste dezelfde kwaliteit als die welke vereist is voor de in artikel 68, lid 3, van Verordening (EU) 2021/2116 bedoelde kwaliteitsbeoordeling. Die verificatie wordt verricht door meting van het met betrekking tot een interventie aangegeven areaal bij de steekproef die is geselecteerd voor de in artikel 5 van de onderhavige verordening bedoelde kwaliteitsbeoordeling van het areaalmonitoringsysteem.

5.   De lidstaten zorgen ervoor dat alle areaalgebonden interventies die onder het geïntegreerd systeem vallen, in de in de leden 3 en 4 bedoelde steekproeven worden opgenomen en in het kwaliteitsbeoordelingsproces worden geverifieerd.

6.   Ingeval bij de kwaliteitsbeoordeling tekortkomingen aan het licht komen, stellen de betrokken lidstaten adequate corrigerende acties voor.

1.   De in artikel 70, lid 2, van Verordening (EU) 2021/2116 bedoelde jaarlijkse kwaliteitsbeoordeling heeft betrekking op de betrouwbaarheid van de uitvoering van het areaalmonitoringsysteem, levert diagnostische informatie over de bronnen van onjuiste besluiten op het niveau van interventies en subsidiabiliteitsvoorwaarden op en heeft met name betrekking op de vraag of de informatie die voor de verslaglegging over de in artikel 7 van Verordening (EU) 2021/2115 bedoelde indicatoren is geleverd, juist is.

2.   De kwaliteitsbeoordeling wordt verricht door middel van bezoeken ter plaatse of analysen van beelden van hetzelfde kalenderjaar en, in voorkomend geval, van ten minste dezelfde kwaliteit als die welke vereist is voor de in artikel 68, lid 3, van Verordening (EU) 2021/2116 bedoelde kwaliteitsbeoordeling. Bezoeken ter plaatse mogen op elk moment van het jaar plaatsvinden en bestrijken, voor zover mogelijk, tijdens eenzelfde bezoek alle subsidiabiliteitsvoorwaarden die voor een bepaalde begunstigde van belang zijn. De beelden die de lidstaten voor de kwaliteitsbeoordeling gebruiken, moeten sluitende en betrouwbare resultaten kunnen opleveren met betrekking tot de feitelijke situatie op het terrein. Lidstaten die voor de waarneming, tracering en beoordeling van landbouwactiviteiten gegeotagde foto’s gebruiken als gegevens die ten minste gelijkwaardig zijn aan gegevens van Sentinel-satellieten van het Copernicus-programma, kunnen de kwaliteit van de besluiten op basis van gegeotagde foto’s beoordelen door middel van niet-geautomatiseerde analysen van de gegeotagde foto’s, mits ze sluitende en betrouwbare resultaten opleveren.

3.   Op interventieniveau omvat de kwaliteitsbeoordeling de volgende elementen:

4.   In de uiterlijk op 15 februari 2025 en 15 februari 2027 in te dienen verslagen wordt ook nagegaan of alle subsidiabiliteitsvoorwaarden voor areaalgebonden interventies die monitorbaar worden geacht, in respectievelijk 2024 en 2026 aan het areaalmonitoringsysteem waren onderworpen. Na beoordeling van de resultaten van deze verslagen kunnen corrigerende acties nodig zijn.

5.   De kwaliteit wordt beoordeeld door alle subsidiabiliteitsvoorwaarden voor alle interventies in het kader waarvan aanvragen zijn ingediend, te controleren aan de hand van een representatieve steekproef van percelen.

6.   Ter vereenvoudiging en gezien het feit dat de steekproef voor de kwaliteitsbeoordeling van het areaalmonitoringsysteem voldoende zekerheid biedt dat per interventie aan de subsidiabiliteitsvoorwaarden is voldaan, kunnen de lidstaten besluiten om met de in de artikelen 4 en 5 van deze verordening bedoelde kwaliteitsbeoordelingen rekening te houden met betrekking tot de verplichting om een in artikel 72 van Verordening (EU) 2021/2116 bedoeld controlesysteem op te zetten.

7.   De lidstaten zorgen ervoor dat alle areaalgebonden interventies die onder het geïntegreerd systeem vallen, in de steekproef van percelen worden opgenomen en in het kwaliteitsbeoordelingsproces worden geverifieerd, ongeacht de mogelijkheid om het areaalmonitoringsysteem overeenkomstig artikel 70, lid 1, van Verordening (EU) 2021/2116 geleidelijk op te zetten.

8.   Ingeval bij de in lid 3, punten a) en b), bedoelde kwantificeringen tekortkomingen aan het licht komen, stellen de betrokken lidstaten adequate corrigerende acties voor.

9.   In het kader van corrigerende acties voor niet-gemonitorde of niet sluitend gemonitorde subsidiabiliteitsvoorwaarden zijn ook bezoeken ter plaatse mogelijk. Ingeval naar aanleiding van de resultaten van de kwaliteitsbeoordeling voor het betrokken kalenderjaar corrigerende acties nodig zijn, kan het nodig zijn om in het kwaliteitsbeoordelingsverslag van het eropvolgende jaar aanvullende informatie over de te verhelpen tekortkomingen op te nemen.

1.   Wanneer wordt bepaald of er sprake is van een herhaling van een niet-naleving, wordt rekening gehouden met overeenkomstig Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 640/2014 geconstateerde niet-nalevingen van de randvoorwaarden.

2.   Bij de bepaling van de “omvang” van een niet-naleving wordt er met name rekening mee gehouden of de niet-naleving verstrekkende gevolgen heeft dan wel of de gevolgen tot het landbouwbedrijf zelf beperkt blijven.

3.   De “ernst” van een niet-naleving is met name afhankelijk van het belang van de gevolgen van de niet-naleving, gelet op de doelstellingen van de betrokken eis of norm.

4.   Of een niet-naleving een “permanent” karakter draagt, is met name afhankelijk van de lengte van de periode waarin de effecten blijven bestaan, of van de mogelijkheden om die effecten met redelijke middelen te beëindigen.

5.   Voor de toepassing van dit hoofdstuk worden niet-nalevingen geacht te zijn “geconstateerd” indien deze zijn vastgesteld bij controles van welke aard ook overeenkomstig Verordening (EU) 2021/2116 of nadat ze op een andere wijze onder de aandacht van de bevoegde controleautoriteit of, in voorkomend geval, het betaalorgaan zijn gebracht.

1.   De administratieve sanctie waarin artikel 84, lid 1, van Verordening (EU) 2021/2116 voorziet, wordt alleen opgelegd indien een niet-naleving wordt ontdekt binnen drie opeenvolgende kalenderjaren vanaf en met inbegrip van het jaar waarin de niet-naleving heeft plaatsgevonden.

2.   Wanneer dezelfde niet-naleving gedurende meerdere kalenderjaren ononderbroken plaatsvindt, wordt een administratieve sanctie toegepast voor elk kalenderjaar waarin de niet-naleving heeft plaatsgevonden. De administratieve sancties worden berekend op basis van de betalingen die aan de desbetreffende begunstigde zijn toegekend of moeten worden toegekend voor steunaanvragen of betalingsclaims die zijn of worden ingediend in de kalenderjaren van de niet-naleving.

3.   Wanneer in het kalenderjaar van de bevinding de begunstigde geen steunaanvraag indient of de administratieve sanctie hoger is dan het totale bedrag van de aan de begunstigde toegekende of toe te kennen betalingen met betrekking tot steunaanvragen die de begunstigde in de loop van het kalenderjaar van de bevinding heeft ingediend of zal indienen, wordt de administratieve sanctie overeenkomstig artikel 30 van Uitvoeringsverordening (EU) 2022/128 van de Commissie (10) ingevorderd.

1.   Bij geconstateerde niet-opzettelijke niet-nalevingen kan het betaalorgaan op basis van de door de bevoegde controleautoriteit geleverde beoordeling van de niet-naleving en rekening houdend met de criteria van artikel 85, lid 1, tweede alinea, van Verordening (EU) 2021/2116 besluiten het in artikel 85, lid 2, van die verordening vermelde percentage te verlagen tot maximaal 1 %.

2.   Wanneer een geconstateerde niet-opzettelijke niet-naleving ernstige gevolgen voor de verwezenlijking van de doelstelling van de betrokken norm of eis heeft of een rechtstreeks gevaar voor de volks- of diergezondheid vormt, kan het betaalorgaan op basis van de door de bevoegde controleautoriteit geleverde beoordeling van de niet-naleving, waarin rekening wordt gehouden met de criteria van artikel 85, lid 1, tweede alinea, van Verordening (EU) 2021/2116, besluiten het in artikel 85, lid 5, van die verordening vermelde percentage te verhogen tot maximaal 10 %.

3.   Wanneer een geconstateerde niet-opzettelijke niet-naleving van dezelfde eis of norm binnen drie opeenvolgende kalenderjaren aanhoudt, is het in artikel 85, lid 6, eerste alinea, van Verordening (EU) 2021/2116 vermelde verlagingspercentage alleen van toepassing wanneer de begunstigde in kennis is gesteld van de eerdere geconstateerde niet-naleving. Wanneer dezelfde niet-naleving zonder gegronde reden van de begunstigde voortduurt, wordt deze aangemerkt als een geval van opzettelijke niet-naleving.

4.   Wanneer een geconstateerde niet-naleving geen of slechts onbeduidende gevolgen voor de verwezenlijking van de doelstelling van de betrokken norm of eis heeft en geen administratieve sanctie overeenkomstig artikel 85, lid 3, eerste alinea, van Verordening (EU) 2021/2116 wordt opgelegd, wordt de niet-naleving niet in aanmerking genomen wanneer wordt bepaald of er sprake is van een herhaling of aanhouden van een niet-naleving.

5.   Wanneer een lidstaat het in artikel 66, lid 1, punt c), van Verordening (EU) 2021/2116 bedoelde areaalmonitoringsysteem toepast om gevallen van niet-naleving op te sporen, kan de bij geconstateerde niet-opzettelijke niet-nalevingen op te leggen verlaging lager uitvallen dan de verlaging waarin lid 1 van het onderhavige artikel voorziet, maar bedraagt deze ten minste 0,5 % van het totale bedrag aan betalingen en steun als bedoeld in artikel 83, lid 1, punten a), b) en c), van die verordening.

1.   Wanneer een geconstateerde niet-naleving van een norm ook een niet-naleving van een eis vormt, wordt de niet-naleving als één niet-naleving aangemerkt. Voor de berekening van de verlagingen wordt de niet-naleving als deel van het conditionaliteitsgebied van de eis beschouwd.

2.   Wanneer in hetzelfde kalenderjaar meer dan één zich niet herhalende niet-opzettelijke niet-naleving is geconstateerd, wordt de procedure voor de vaststelling van de verlaging afzonderlijk op elke niet-naleving toegepast en worden de daaruit voortvloeiende percentages bij elkaar opgeteld. De totale verlaging mag echter niet meer bedragen dan:

3.   Wanneer in hetzelfde kalenderjaar meer dan één zich herhalende niet-opzettelijke niet-naleving is geconstateerd, wordt de procedure voor de vaststelling van de verlaging afzonderlijk op elke niet-naleving toegepast en worden de daaruit voortvloeiende verlagingspercentages bij elkaar opgeteld. De verlaging mag echter niet meer bedragen dan 20 % van het totale bedrag aan betalingen en steun als bedoeld in artikel 83, lid 1, punten a), b) en c), van Verordening (EU) 2021/2116.

4.   Wanneer in hetzelfde kalenderjaar meer dan één opzettelijke niet-naleving is geconstateerd, wordt de procedure voor de vaststelling van de verlaging afzonderlijk op elke niet-naleving toegepast en worden de daaruit voortvloeiende verlagingspercentages bij elkaar opgeteld. De verlaging mag echter niet meer bedragen dan 100 % van het totale bedrag aan betalingen en steun als bedoeld in artikel 83, lid 1, punten a), b) en c), van Verordening (EU) 2021/2116.

5.   Wanneer in hetzelfde kalenderjaar meerdere gevallen van niet-opzettelijke, zich herhalende en opzettelijke niet-naleving hebben plaatsgevonden, worden de daaruit voortvloeiende verlagingspercentages, in voorkomend geval na toepassing van de leden 2, 3 en 4 van dit artikel, bij elkaar opgeteld. De verlaging mag echter niet meer bedragen dan 100 % van het totale bedrag aan betalingen en steun als bedoeld in artikel 83, lid 1, punten a), b) en c), van Verordening (EU) 2021/2116.