(1)

De Unie staat positief tegenover buitenlandse investeringen aangezien die bijdragen tot de groei van de Unie door haar concurrentievermogen te verbeteren, banen te scheppen en schaalvoordelen te creëren, en kapitaal, technologieën, innovatie en expertise aan te trekken.

(2)

Artikel 3, lid 5, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) bepaalt dat de Unie in haar betrekkingen met de rest van de wereld haar waarden en belangen moet handhaven en zich ervoor moet inzetten, en moet bijdragen tot de bescherming van haar burgers.

(3)

De Unie en de lidstaten hebben een open investeringsklimaat dat is vastgelegd in het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) en is ingebed in de internationale verplichtingen van de Unie en haar lidstaten. In artikel 21, lid 2, VEU is echter bepaald dat het beleid en optreden van de Unie tot doel hebben haar waarden, fundamentele belangen, veiligheid, onafhankelijkheid en integriteit te beschermen. Die beginselen en doelstellingen liggen ten grondslag aan de gemeenschappelijke handelspolitiek van de Unie, zoals vastgelegd in artikel 207 VWEU, onder meer waar het buitenlandse investeringen betreft. Uit hoofde van de internationale verplichtingen die zijn aangegaan in de Wereldhandelsorganisatie (World Trade Organization — WTO), in de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) en in met derde landen gesloten handels- en investeringsovereenkomsten kan de Unie of kunnen de lidstaten onder bepaalde voorwaarden aan buitenlandse directe investeringen beperkingen opleggen om redenen van veiligheid of openbare orde.

(4)

Op grond van Verordening (EU) 2019/452 van het Europees Parlement en de Raad (4) is een kader opgezet voor de screening door de lidstaten van buitenlandse directe investeringen in de Unie. Die verordening voorziet met name in een samenwerkingsmechanisme dat de lidstaten en de Commissie in staat stelt informatie over buitenlandse directe investeringen uit te wisselen en bezorgdheid te uiten over risico’s voor de veiligheid of de openbare orde. In het kader van dat samenwerkingsmechanisme moest de lidstaat waarin de buitenlandse directe investering plaatsvindt, naar behoren rekening houden met de door andere lidstaten ingediende opmerkingen en het door de Commissie in haar screeningbesluit uitgebrachte advies.

(5)

Met het op grond van Verordening (EU) 2019/452 opgezette kader is de doelstelling ervan verwezenlijkt om te voorzien in een formeel mechanisme voor de lidstaten en de Commissie om informatie over buitenlandse directe investeringen uit te wisselen en het bewustzijn over grensoverschrijdende risico’s voor de veiligheid of de openbare orde die voortvloeien uit bepaalde buitenlandse directe investeringen te vergroten.

(6)

Er is echter een nieuw wetgevingsinstrument nodig om de efficiëntie en doeltreffendheid van de screening van buitenlandse directe investeringen te versterken en een hogere mate van harmonisatie in de hele Unie te waarborgen. Dergelijke verbeteringen zijn noodzakelijk vanwege de veranderende aard van de investeringsstromen. De integratie van de wereldeconomie, in combinatie met oorlogen en geopolitieke spanningen, heeft nieuwe risico’s met zich meegebracht die de Unie en de lidstaten moeten aanpakken. Op 20 juni 2023 hebben de Commissie en de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid een gezamenlijke mededeling aangenomen betreffende een “strategie voor economische veiligheid van de EU”, en op 3 december 2025 hebben zij een gezamenlijke mededeling aangenomen, getiteld “Versterking van de economische veiligheid van de EU”. In die mededelingen wordt screening van buitenlandse directe investeringen (BDI) aangemerkt als een instrument om de Unie te beschermen tegen risico’s voor de economische veiligheid. In de mededelingen wordt benadrukt dat het van belang is de risico’s aan te pakken die verband houden met de veerkracht van toeleveringsketens, de toegang tot kritieke infrastructuur, het uitlekken van technologie en de inzet van economische afhankelijkheid als wapen of economische druk.

(7)

Bepaalde buitenlandse investeringen die niet onder Verordening (EU) 2019/452 vallen, kunnen risico’s opleveren voor de veiligheid of de openbare orde. Die risico’s hebben met name betrekking op bepaalde buitenlandse investeringen die worden gedaan in lidstaten waar nog geen screeningmechanisme van kracht is, buitenlandse investeringen die worden gedaan in lidstaten waar wel een screeningmechanisme van kracht is, maar waarvan het toepassingsgebied bepaalde gevoelige buitenlandse investeringen niet omvat, en buitenlandse investeringen die door buitenlandse investeerders worden gedaan via een in de Unie gevestigde dochteronderneming (“investeringen binnen de Unie”) en die mogelijk dezelfde risico’s voor de veiligheid of de openbare orde inhouden als buitenlandse investeringen die rechtstreeks worden gedaan vanuit derde landen.

(8)

Toen een aanzienlijke meerderheid van de lidstaten, maar niet alle, over een wetgevingsinstrument beschikte dat voorzag in een mechanisme om buitenlandse directe investeringen te screenen, maakte het ontbreken van een screeningmechanisme in bepaalde lidstaten het mogelijk dat problematische buitenlandse investeerders die in gevoelige activa wilden investeren in die lidstaten konden investeren als toegangspoort tot de interne markt. In veel lidstaten heeft de nationale wetgeving bovendien ook betrekking op screening van investeringen binnen de Unie. Tussen de lidstaten bestaan er aanzienlijke verschillen wat betreft het toepassingsgebied, de drempels en de criteria die worden gebruikt om te beoordelen of een buitenlandse investering waarschijnlijk negatieve gevolgen zal hebben voor de veiligheid of de openbare orde. Er bestaan ook verschillen in screeningprocedures. Deze verordening heeft tot doel de verschillen tussen de belangrijkste elementen van de op nationaal niveau ten uitvoer gelegde screeningmechanismen te verkleinen. In bepaalde lidstaten kan de buitenlandse investering worden gedaan voordat daarvoor goedkeuring is verkregen met betrekking tot de gevolgen voor de veiligheid of de openbare orde. Andere lidstaten vereisen echter dat de buitenlandse investering pas wordt voltooid nadat die in het kader van het screeningmechanisme is toegestaan. Dergelijke verschillen vormen een probleem voor de soepele werking van de interne markt. Zo creëren zij een ongelijk speelveld en zorgen zij voor hogere nalevingskosten voor investeerders die transacties in meer dan één lidstaat ter kennis willen geven. Het verminderen van verschillen is van cruciaal belang om investeerders voorspelbaarheid te bieden met betrekking tot de toepasselijke nationale regelingen en de kenmerken ervan, waardoor daarmee verband houdende nalevingskosten worden verminderd. Dat is des te relevanter gezien de mate van integratie van de interne markt, die ertoe kan leiden dat één enkele transactie gevolgen heeft voor meerdere lidstaten in de Unie. Zo kan het gebeuren dat een transactie die bedoeld is voor de verwerving van een onderneming die volgens het recht van een lidstaat is opgericht ook gevolgen heeft voor de veiligheid of de openbare orde van een andere lidstaat, als gevolg van de structuur van de toeleveringsketen of van andere economische elementen die de doelonderneming in de Unie verbinden met andere ondernemingen die in andere lidstaten zijn gevestigd. Om dergelijke problemen in verband met de integratie van de interne markt aan te pakken en om te zorgen voor meer samenhang en voorspelbaarheid, is het dienstig dat de criteria en elementen die voor de beoordeling van buitenlandse investeringen moeten worden gebruikt via maatregelen op het niveau van de Unie worden vastgesteld. Deze verordening is derhalve gericht op het vergroten van de convergentie van de nationale regels die van toepassing zijn op de screening van buitenlandse investeringen, met inbegrip van investeringen binnen de Unie, waardoor een gelijk speelveld wordt gecreëerd, de zekerheid voor buitenlandse investeerders wordt vergroot en het ontstaan van extra belemmeringen voor de interne markt wordt voorkomen.

(9)

Om een samenhangende aanpak van de screening van buitenlandse investeringen in de hele Unie te waarborgen, moeten alle lidstaten worden verplicht om buitenlandse investeringen te screenen om redenen van veiligheid of openbare orde. Daarnaast moeten de belangrijkste elementen van de nationale screeningmechanismen worden geharmoniseerd. Die minimale harmonisatie moet een verplichting voor de lidstaten omvatten om ervoor te zorgen dat buitenlandse investeringen die gericht zijn op entiteiten die actief zijn op een specifieke reeks gevoelige gebieden, worden gescreend. Die verplichting moet ervoor zorgen dat bepaalde gevoelige buitenlandse investeringen in alle lidstaten worden gescreend. Bovendien moet deze verordening de procedures in het kader van het samenwerkingsmechanisme en de interactie tussen de screeningmechanismen en het samenwerkingsmechanisme verder harmoniseren en verduidelijken. Het is met name passend ervoor te zorgen dat alle screeningmechanismen een eerste evaluatie omvatten die niet langer mag duren dan 45 kalenderdagen vanaf de datum waarop de melding door de screeningautoriteit als volledig wordt beschouwd. Daarom moet voor de toepassing van deze verordening een definitie van “melding” worden ingevoerd die zowel betrekking heeft op de eerste indiening van de vereiste documentatie als op de beoordeling of een verzoek als volledig wordt beschouwd. Waar nodig moet een diepgaand onderzoek worden uitgevoerd. Daarnaast moeten de termijnen voor kennisgeving aan het samenwerkingsmechanisme worden geharmoniseerd en moeten de stappen voor de procedure in het kader van het samenwerkingsmechanisme, met name met betrekking tot het indienen van opmerkingen door de lidstaten en het uitbrengen van adviezen door de Commissie, beter op elkaar worden afgestemd. Een dergelijke harmonisatie en afstemming zou het mogelijk maken situaties aan te pakken waarin de termijnen van nationale procedures niet op elkaar zijn afgestemd en waardoor een transactie kan worden vertraagd. Er moet een zekere mate van harmonisatie zijn van de criteria waarmee de lidstaten en de Commissie rekening moeten houden bij de beoordeling of een buitenlandse investering waarschijnlijk negatieve gevolgen zal hebben voor de veiligheid of de openbare orde. Die gemeenschappelijke reeks criteria moet de veiligheid, integriteit, veerkracht en werking van kritieke entiteiten, de beschikbaarheid van kritieke technologieën of de continuïteit van de levering van kritieke inputs omvatten. De gemeenschappelijke reeks criteria zou zorgen voor een meer uniforme beoordeling van het waarschijnlijke negatieve effect van buitenlandse investeringen op de veiligheid of de openbare orde, terwijl de lidstaten de mogelijkheid behouden om rekening te houden met verdere criteria die van lidstaat tot lidstaat kunnen verschillen.

(10)

Buitenlandse investeringen moeten in overeenstemming met deze verordening worden gescreend. Bij een dergelijke screening moet rekening worden gehouden met alle beschikbare informatie en moet het evenredigheidsbeginsel worden geëerbiedigd. De screening moet stroken met de doelstelling om een open investeringsklimaat en de interne markt in stand te houden. Bovendien moet de screening van buitenlandse investeringen voldoen aan het Unierecht, en met name aan de artikelen 49 en 63 VWEU. Alle beperkingen van de vrijheid van vestiging of het vrije verkeer van kapitaal die kunnen voortvloeien uit screeningmechanismen of screeningbesluiten, zoals het opleggen van risicobeperkende maatregelen of het verbieden of terugdraaien van een buitenlandse investering, moeten worden gerechtvaardigd door redenen van openbare orde of openbare veiligheid, waaronder werkelijke en voldoende ernstige bedreigingen voor een fundamenteel belang van de samenleving. Dergelijke redenen van openbare orde of openbare veiligheid omvatten risico’s voor de werking van de instellingen en essentiële openbare diensten, voor de levering van essentiële producten of diensten of voor het voortbestaan van de bevolking, risico’s van een ernstige verstoring van de buitenlandse betrekkingen of van het vreedzaam samenleven van naties, of risico’s voor militaire belangen.

(11)

Om ervoor te zorgen dat het bij deze verordening ingestelde samenwerkingsmechanisme efficiënt en doeltreffend kan functioneren, moet een gemeenschappelijk minimaal toepassingsgebied worden vastgesteld van buitenlandse investeringen die alle lidstaten moeten screenen.

(12)

Het is noodzakelijk ervoor te zorgen dat de lidstaat waar de buitenlandse investering wordt gepland te zijn voltooid of is voltooid (“ontvangende lidstaat”) meer verantwoording moet afleggen aan de Commissie en aan de lidstaten die naar behoren gemotiveerde bezorgdheid uiten over de veiligheid of de openbare orde.

(13)

Het in deze verordening vastgestelde gemeenschappelijk kader mag geen afbreuk doen aan de exclusieve verantwoordelijkheid van elke lidstaat om zijn nationale veiligheid te waarborgen, zoals bepaald in artikel 4, lid 2, VEU. Dat gemeenschappelijk kader mag evenmin afbreuk doen aan de bescherming van de wezenlijke veiligheidsbelangen van de lidstaten overeenkomstig artikel 346 VWEU.

(14)

Deze verordening moet betrekking hebben op buitenlandse investeringen waarmee duurzame en directe betrekkingen worden gevestigd of gehandhaafd tussen buitenlandse investeerders met inbegrip van staatsentiteiten, en doelondernemingen in de Unie die een economische activiteit in een lidstaat uitoefenen. Deze verordening moet van toepassing zijn wanneer buitenlandse investeringen rechtstreeks door een buitenlandse investeerder worden uitgevoerd of wanneer zij investeringen binnen de Unie zijn. De verordening mag echter niet van toepassing zijn op de verwerving van effecten van vennootschappen met uitsluitend doel te beleggen, zonder invloed op het bestuur van of de zeggenschap over de onderneming te willen uitoefenen (beleggingen in effecten).

(15)

Blijvende en directe betrekkingen tussen de buitenlandse investeerder en een doelonderneming in de Unie worden gevestigd wanneer de buitenlandse investeerder daadwerkelijk deelneemt aan het bestuur van of de zeggenschap over de doelonderneming in de Unie. Dat is zeker het geval wanneer de buitenlandse investeerder beslissende invloed verwerft op de doelonderneming in de Unie, dat wil zeggen het vermogen om alleen of gezamenlijk het handelsbeleid van de doelonderneming in de Unie te bepalen, rechtens of feitelijk. Er kan echter ook sprake zijn van daadwerkelijke deelname aan het bestuur van of de zeggenschap over de doelonderneming in de Unie wanneer de buitenlandse investeerder, zonder beslissende invloed te hebben op de doelonderneming in de Unie, niettemin het handelsbeleid, het commercieel gedrag of de commerciële beslissingen ervan kan beïnvloeden, bijvoorbeeld door aandelenbezit, stemrechten, contracten, met inbegrip van de hefboomwerking die voortvloeit uit leveranciersrelaties, en een aanzienlijke vertegenwoordiging in de raad van bestuur.

(16)

Verwervingen via afwikkelingsinstrumenten in het kader van de betrokken afwikkelingskaders (voor banken, centrale tegenpartijen of verzekerings- of herverzekeringsondernemingen), moeten van het toepassingsgebied van deze verordening worden uitgesloten. In dergelijke omstandigheden is tijd van essentieel belang en worden besluiten vaak van de ene op de andere dag genomen. De screeningprocedures waarin deze verordening voorziet, kunnen een belemmering vormen voor het vermogen om tijdig te reageren. Om risico’s voor de financiële stabiliteit te vermijden, moeten afwikkelingstransacties dan ook worden uitgesloten. Afwikkelingsautoriteiten moeten, voor zover mogelijk, rekening houden met de doelstelling van deze verordening wanneer zij afwikkelingsmaatregelen uitvoeren waarbij een buitenlandse investeerder betrokken is, met name wanneer het strategische activa betreft.

(17)

Herstructureringsoperaties binnen een concern moeten buiten het toepassingsgebied van deze verordening vallen indien dergelijke operaties uitsluitend worden uitgevoerd met het oog op de interne reorganisatie, bijvoorbeeld door fusie of splitsing, van een doelonderneming van de Unie of van het concern waartoe de doelonderneming in de Unie behoort, zonder dat dat leidt tot wijzigingen in het begunstigde eigendom van de doelonderneming in de Unie. Interne herstructureringen moeten met name van het toepassingsgebied worden uitgesloten wanneer: zij niet leiden tot de verwerving van eigendom van of zeggenschap door een nieuwe buitenlandse investeerder over de doelonderneming in de Unie of over een onderneming die direct of indirect eigenaar is van of zeggenschap heeft over die doelonderneming in de Unie; zij niet leiden tot een toename van het aantal aandelen dat in het bezit is van buitenlandse investeerders, en zij geen aanvullende rechten verlenen aan buitenlandse investeerders die zouden kunnen leiden tot een wijziging in de daadwerkelijke deelname van een of meer buitenlandse investeerders aan het bestuur van of de zeggenschap over de doelonderneming in de Unie. Interne herstructureringen die de invoering inhouden van een nieuwe juridische entiteit die gevestigd is in een derde land dat nog niet vertegenwoordigd is in de upstream-eigendomsketen van de doelonderneming in de Unie, kunnen echter veiligheidsrisico’s met zich meebrengen en moeten daarom binnen het toepassingsgebied van deze verordening worden opgenomen. Een dergelijke entiteit kan bijvoorbeeld onderworpen zijn aan het recht van een derde land dat natuurlijke personen of rechtspersonen verplichtingen oplegt om informatie te delen voor inlichtingendoeleinden zonder behoorlijke rechtsgang of toezichtmechanismen.

(18)

Verordening (EU) 2019/452 heeft alleen betrekking op buitenlandse directe investeringen die rechtstreeks door buitenlandse investeerders in de Unie worden gedaan. Het is echter noodzakelijk het toepassingsgebied van deze verordening uit te breiden tot buitenlandse investeringen tussen lidstaten die worden uitgevoerd via een onderneming die in een lidstaat is gevestigd en die direct of indirect onder zeggenschap staat van een buitenlandse investeerder (“dochteronderneming van een buitenlandse investeerder in de Unie”). Die buitenlandse investeringen brengen dezelfde specifieke risico’s voor de veiligheid of de openbare orde met zich mee als buitenlandse directe investeringen die worden uitgevoerd via een niet in de Unie gevestigde juridische entiteit, omdat de buitenlandse investeerder die zeggenschap, macht over en invloed op de doelonderneming in de Unie heeft, zelfs indien die invloed wordt uitgeoefend via de dochteronderneming van de buitenlandse investeerder in de Unie. Die specifieke risico’s kunnen worden veroorzaakt door de rechtsmacht waaraan de buitenlandse investeerder is onderworpen of door de invloed van de overheid of niet-overheidsactoren van een derde land. Dergelijke risico’s worden niet veroorzaakt door buitenlandse investeringen die worden uitgevoerd door investeerders die niet direct of indirect onder zeggenschap staan van een persoon of entiteit uit een derde land. Daarom is het passend buitenlandse investeringen die via een dochteronderneming van een buitenlandse investeerder in de Unie worden gedaan, met uitzondering van investeringen van andere investeerders in de Unie, in het toepassingsgebied van deze verordening op te nemen, met name om ervoor te zorgen dat buitenlandse investeringen die duurzame betrekkingen tussen de buitenlandse investeerder en de doelonderneming in de Unie tot stand brengen, ongeacht of zij rechtstreeks door een buitenlandse investeerder worden uitgevoerd of via een in de Unie gevestigde entiteit die onder zeggenschap van een buitenlandse investeerder staat, consequent binnen het toepassingsgebied van deze verordening vallen. Dat zou de consistentie en voorspelbaarheid van de screeningregels in alle lidstaten vergroten, wat op zijn beurt zou zorgen voor lagere nalevingskosten voor buitenlandse investeerders en de prikkel weg zou nemen om te investeren in lidstaten waar dergelijke transacties niet worden gescreend.

(19)

Om een goede beoordeling te waarborgen van de vraag of een buitenlandse investering waarschijnlijk negatieve gevolgen zal hebben voor de veiligheid of de openbare orde, is het belangrijk dat de term “uiteindelijke begunstigde” de werkelijke houders van directe of indirecte invloed op een buitenlandse investeerder of een doelonderneming in de Unie omvat. In het geval van trusts ligt de juridische eigendom bij de trust als zodanig, maar het economische voordeel komt toe aan de natuurlijke persoon of personen namens wie de trust opereert. Daarom moet de definitie van “uiteindelijke begunstigde” ook degenen omvatten aan wie de buitenlandse investering uiteindelijk ten goede komt, met name begunstigden van een trust. Er moet echter rekening worden gehouden met het feit dat buitenlandse investeerders soms een dekmantel kunnen vormen voor de persoon die daadwerkelijk achter de buitenlandse investering zit. Buitenlandse investeerders kunnen soms ook onder druk worden gezet door andere actoren die uiteindelijk invloed kunnen uitoefenen op de buitenlandse investering. De definitie van “uiteindelijke begunstigde” moet dus ook natuurlijke personen omvatten namens wie de buitenlandse investering wordt gedaan of namens wie de zeggenschap over die buitenlandse investering wordt uitgeoefend. In het algemeen is een enkele natuurlijke persoon de uiteindelijke begunstigde van een buitenlandse investeerder. Het kan echter niet worden uitgesloten dat er meer dan één persoon is, zoals in het geval van echtgenoten of andere familieleden. Tevens moet rekening worden gehouden met situaties waarin het niet mogelijk is de natuurlijke persoon te identificeren, waaronder in het geval van beursgenoteerde ondernemingen. In dergelijke situaties moet de rechtspersoon, entiteit of trust op het hoogst identificeerbare niveau in de upstream-eigendomsketen of zeggenschapsketen van de buitenlandse investeerder of doelonderneming in de Unie als de uiteindelijke begunstigde worden beschouwd.

(20)

Deze verordening voorziet alleen in kernelementen van de screeningmechanismen. De lidstaten moeten dus nationale bepalingen kunnen vaststellen die een aanvulling vormen op of specifieker zijn dan de bepalingen van deze verordening. De lidstaten moeten bijvoorbeeld drempels kunnen vaststellen voor stemrechten die zijn verworven door investeerders die aanleiding geven tot de screening van buitenlandse investeringen. De lidstaten moeten het toepassingsgebied van hun nationale screeningmechanisme kunnen uitbreiden tot buitenlandse investeringen in sectoren die niet onder het gemeenschappelijke minimumtoepassingsgebied vallen. Wanneer een lidstaat ervoor kiest het toepassingsgebied van zijn screeningmechanisme uit te breiden tot buiten het gemeenschappelijke minimumtoepassingsgebied, moet de screening in overeenstemming zijn met deze verordening, mits ze binnen het toepassingsgebied van deze verordening valt.

(21)

Om samenhangende en voorspelbare screeningprocedures te waarborgen, is het dienstig de belangrijkste kenmerken van de door de lidstaten in te voeren screeningmechanismen vast te stellen. Die kenmerken moeten ten minste betrekking hebben op het minimumtoepassingsgebied van de transacties die zijn onderworpen aan een vereiste van voorafgaande toestemming, op de verdeling van de screeningprocedure in een eerste evaluatie en een diepgaand onderzoek, op de termijnen voor de screening, op een openbaar jaarverslag, op de mogelijkheid voor partijen waarop het screeningbesluit van toepassing is om tegen dergelijke besluiten beroep in te stellen en op de mogelijkheid voor de screeningautoriteiten om gevallen van niet-naleving of omzeiling op doeltreffende wijze aan te pakken. De voorschriften en procedures voor screeningmechanismen moeten transparant zijn en mogen geen onderscheid tussen derde landen maken.

(22)

Om de transparantie en voorspelbaarheid van screeningprocedures te vergroten, moeten de screeningautoriteiten, indien toepasselijk en zonder onnodige vertraging, de persoon die de melding heeft gedaan, in kennis stellen van de volledigheid van die melding. Het verstrekken van die informatie mag de screeningautoriteit niet beletten om nadere informatie te vragen of aanvullende vragen te stellen nadat zij de volledigheid van de melding heeft bevestigd, en mag geen afbreuk doen aan de mogelijkheid voor screeningautoriteiten om de persoon die de melding heeft gedaan, in kennis te stellen van andere belangrijke procedurele mijlpalen.

(23)

De screeningautoriteit en de Commissie moeten rekening kunnen houden met relevante informatie die wordt verkregen van belanghebbenden, waaronder economische actoren, maatschappelijke organisaties en sociale partners, zoals vakbonden, met betrekking tot een buitenlandse investering. Die informatie kan ertoe leiden dat de ontvangende lidstaat een screeningprocedure inleidt. De screeningautoriteit en de Commissie moeten daartoe de contactgegevens openbaar maken waarmee belanghebbenden op vertrouwelijke wijze informatie over buitenlandse investeringen kunnen indienen.

(24)

Om een consistent en doeltreffend niveau van bescherming van de veiligheid en de openbare orde in de hele Unie te waarborgen, moet worden voorzien in een minimale harmonisatie van het toepassingsgebied van de screeningmechanismen. De lidstaten moeten worden verplicht buitenlandse investeringen te screenen wanneer de doelonderneming in de Unie actief is in sectoren of activiteiten die van bijzonder belang zijn voor de veiligheid, defensie, de integriteit van democratische processen, de veerkracht van essentiële diensten of de bescherming van essentiële maatschappelijke functies. De vaststelling van een dergelijk gemeenschappelijke minimumtoepassingsgebied van screeningmechanismen is noodzakelijk om ervoor te zorgen dat buitenlandse investeringen die waarschijnlijk negatieve gevolgen zullen hebben voor de veiligheid of de openbare orde worden geïnventariseerd, ongeacht in welke lidstaten de doelondernemingen in de Unie zich bevinden, waardoor de doeltreffendheid van het samenwerkingsmechanisme wordt versterkt en tegelijkertijd de exclusieve verantwoordelijkheid van de lidstaten voor de nationale veiligheid behouden blijft.

(25)

Het gemeenschappelijke minimumtoepassingsgebied moet buitenlandse investeringen omvatten in doelondernemingen in de Unie die producten voor tweeërlei gebruik ontwikkelen, produceren of verhandelen die zijn opgenomen in bijlage I bij Verordening (EU) 2021/821 van het Europees Parlement en de Raad (5) of militaire goederen en technologieën die zijn opgenomen in de bijlage bij Richtlijn 2009/43/EG van het Europees Parlement en de Raad (6), gezien de inherente risico’s in verband met de overdracht van de zeggenschap over defensiegerelateerde vermogens, technologieën en knowhow, die van vitaal belang zijn voor het behoud van de veiligheid. Het gemeenschappelijke minimumtoepassingsgebied moet ook betrekking hebben op buitenlandse investeringen in doelondernemingen in de Unie die halfgeleidertechnologieën of kwantumtechnologieën produceren, daarnaar onderzoek verrichten of die ontwikkelen, of die onderzoek verrichten naar bepaalde technologieën op het gebied van artificiële intelligentie of die ontwikkelen, gezien hun strategisch belang en hun faciliterende rol in een breed scala aan toepassingen die van cruciaal belang zijn voor de veiligheid. Voorts moeten de lidstaten buitenlandse investeringen screenen in doelondernemingen in de Unie die bepaalde activiteiten uitoefenen in verband met de in sectie I van bijlage I bij Verordening (EU) 2024/1252 van het Europees Parlement en de Raad (7) vermelde strategische grondstoffen, namelijk exploratie, winning, verwerking, recycling, terugwinning of de aanleg van voorraden. Buitenlandse zeggenschap over dergelijke activiteiten kan leiden tot risico’s op verstoring van de voorziening, strategische afhankelijkheid of buitensporige hefboomwerking. Bovendien moeten de lidstaten buitenlandse investeringen screenen in doelondernemingen in de Unie die databanken voor kiezersregistratie, stemsystemen en andere relevante informatiesystemen bezitten, ontwikkelen of beheren. Daarnaast moeten ook buitenlandse investeringen in bepaalde financiëlemarktinfrastructuur en systeemrelevante financiële entiteiten, waaronder centrale tegenpartijen, centrale effectenbewaarinstellingen, exploitanten van gereglementeerde markten, exploitanten van andere betalingssystemen dan centrale banken, andere systeemrelevante instellingen en mondiale aanbieders van gespecialiseerde diensten voor financieel berichtenverkeer, worden gescreend, gezien de centrale rol van die infrastructuur en die entiteiten in de stabiliteit, integriteit en veerkracht van het financiële stelsel van de Unie en rekening houdend met de doelstellingen van de spaar- en investeringsunie.

(26)

Het gemeenschappelijke minimumtoepassingsgebied moet ook buitenlandse investeringen omvatten in doelondernemingen in de Unie die actief zijn in de sectoren vervoer, energie of digitale infrastructuur, maar alleen voor zover zij als kritiek worden beschouwd na een risicogebaseerde, gerichte beoordeling door de lidstaat waar zij zijn gevestigd. Bij die beoordeling moet rekening worden gehouden met nationale veiligheid en essentiële maatschappelijke functies, in het licht van de essentiële diensten die door de betrokken doelonderneming in de Unie worden verleend. De lidstaten moeten de discretionaire bevoegdheid behouden om de betrokken entiteiten binnen die sectoren aan te wijzen en moeten, indien passend, rekening houden met de op grond van Richtlijn (EU) 2022/2557 van het Europees Parlement en de Raad (8) uitgevoerde risicobeoordelingen. Om de voorspelbaarheid voor buitenlandse investeerders te waarborgen, moeten entiteiten, indien nodig na contact te hebben opgenomen met de bevoegde screeningautoriteit, kunnen nagaan of zij voor de toepassing van deze verordening als kritiek worden beschouwd. Bovendien moeten de lidstaten regelmatig opnieuw beoordelen welke doelondernemingen in de Unie voor de toepassing van deze verordening als kritiek moeten worden beschouwd. Voorbeelden van te beoordelen entiteiten zijn, ten eerste, in de energiesector: energieopslagfaciliteit zoals gedefinieerd in Richtlijn (EU) 2019/944 van het Europees Parlement en de Raad (9) en transmissiesysteembeheerder voor aardgas in de zin van Richtlijn (EU) 2024/1788 van het Europees Parlement en de Raad (10); ten tweede, in de vervoersector: luchthavens zoals gedefinieerd in Richtlijn 2009/12/EG van het Europees Parlement en de Raad (11), met inbegrip van de in Verordening (EU) 2024/1679 van het Europees Parlement en de Raad (12) vermelde kernluchthavens en entiteiten die ondersteunende installaties in de luchthavens exploiteren, indien die installaties essentieel zijn voor de veiligheid en continuïteit van de activiteiten van die luchthavens, havenbeheerders zoals gedefinieerd in Verordening (EU) 2017/352 van het Europees Parlement en de Raad (13), in verband met in Verordening (EU) 2024/1679 vermelde kernhavens, aanbieders van havendiensten zoals gedefinieerd in Verordening (EU) 2017/352, en andere entiteiten in de kernhavens indien die andere entiteiten essentieel zijn voor de veiligheid en continuïteit van de activiteiten van die kernhavens, en ten derde, in de sector digitale infrastructuur: aanbieders van clouddiensten en aanbieders van openbare netwerken voor elektronische communicatie.

(27)

Om de veiligheid en de openbare orde adequaat te beschermen en de doeltreffendheid van het samenwerkingsmechanisme te waarborgen, moeten alle lidstaten buitenlandse investeringen die binnen het gemeenschappelijke minimumtoepassingsgebied vallen, vooraf screenen. Een vereiste van voorafgaande toestemming is van essentieel belang, aangezien veel risico’s in verband met buitenlandse investeringen zich voordoen op het moment dat de buitenlandse investeerder een daadwerkelijke deelname in het bestuur of zeggenschap verkrijgt en niet doeltreffend kunnen worden beperkt na de voltooiing van de buitenlandse investeringen. Dat geldt met name voor de buitenlandse investeringen die binnen het gemeenschappelijke minimumtoepassingsgebied vallen, aangezien dergelijke buitenlandse investeringen kunnen leiden tot het verlenen van onomkeerbare toegang tot gevoelige informatie, kritieke technologieën, essentiële infrastructuur of strategische activa. Ingrijpen achteraf zou in dergelijke omstandigheden onevenredig belastend zijn en in elk geval ondoeltreffend om de veiligheid en de openbare orde naar behoren te waarborgen.

(28)

Er is sprake van greenfieldinvesteringen wanneer een buitenlandse investeerder of een dochteronderneming van een buitenlandse investeerder in de Unie nieuwe installaties of een nieuwe onderneming in de Unie opricht om een economische activiteit in de Unie uit te oefenen. Greenfieldinvesteringen mogen niet binnen het toepassingsgebied van deze verordening vallen. Deze verordening mag echter geen vereiste van voorafgaande toestemming opleggen met betrekking tot die investeringen. Het moet de lidstaten dus vrijstaan om te beslissen of zij dergelijke investeringen in het toepassingsgebied van hun screeningmechanismen opnemen.

(29)

Het in Verordening (EU) 2019/452 vastgestelde samenwerkingsmechanisme stelt de lidstaten in staat om samen te werken en elkaar te helpen wanneer een buitenlandse directe investering in één lidstaat gevolgen kan hebben voor de veiligheid of de openbare orde van andere lidstaten of voor projecten of programma’s van Uniebelang. Dat samenwerkingsmechanisme is tot dusver zeer nuttig gebleken en moet derhalve worden gehandhaafd en versterkt door deze verordening teneinde een coherentere aanpak van buitenlandse investeringen in de hele Unie te waarborgen.

(30)

Om ervoor te zorgen dat het samenwerkingsmechanisme uitsluitend gericht is op buitenlandse investeringen waarbij de kenmerken van de buitenlandse investeerder of de doelonderneming in de Unie waarschijnlijk negatieve gevolgen hebben voor de veiligheid of de openbare orde, is het dienstig risicogebaseerde voorwaarden vast te stellen voor de kennisgeving aan de andere lidstaten en de Commissie van buitenlandse investeringen die in een lidstaat worden gescreend. Met name wanneer een buitenlandse investeerder of de dochteronderneming ervan in de Unie direct of indirect onder zeggenschap staat van een overheid van een derde land, is het waarschijnlijker dat die investeerder de beleidsdoelstellingen van dat derde land kan nastreven. Daarom is het passend dat de lidstaten buitenlandse investeringen van dergelijke buitenlandse investeerders ter kennis geven wanneer die binnen het gemeenschappelijke minimumtoepassingsgebied van screeningmechanismen vallen. Directe of indirecte zeggenschap door een overheid van een derde land kan op verschillende manieren worden uitgeoefend en kan onder meer worden bepaald op basis van eigendomsstructuur, overheidsfinanciering, specifieke governanceregelingen zoals gouden aandelen, of andere kenmerken die op beïnvloeding van besluiten van het bestuur zijn gericht. Evenzo is het passend dat de lidstaten buitenlandse investeringen die binnen het gemeenschappelijke minimumtoepassingsgebied vallen, ter kennis geven wanneer de buitenlandse investeerder betrokken was bij buitenlandse investeringen die verboden waren, of toegestaan waren onder voorbehoud van risicobeperkende maatregelen die in aanzienlijke mate of herhaaldelijk niet werden gerespecteerd. Daarom zouden louter procedurele of formele gevallen van niet-naleving in de regel geen reden voor kennisgeving zijn. Evenzo moeten de lidstaten buitenlandse investeringen ter kennis geven wanneer zij besluiten een diepgaand onderzoek uit te voeren en de doelonderneming in de Unie verband houdt met projecten of programma’s van Uniebelang of met andere lidstaten. Wanneer een buitenlandse investering niet aan de andere vastgestelde voorwaarden voor kennisgeving via het samenwerkingsmechanisme voldoet, moet de lidstaat waar de buitenlandse investering wordt gescreend de andere lidstaten en de Commissie in kennis stellen van die buitenlandse investering, wanneer die lidstaat van oordeel is dat de buitenlandse investering negatieve gevolgen kan hebben voor de veiligheid of de openbare orde in ten minste één andere lidstaat. Dat zorgt ervoor dat alle buitenlandse investeringen die negatieve gevolgen kunnen hebben voor de veiligheid of de openbare orde, ter kennis worden gegeven via het samenwerkingsmechanisme, terwijl ervoor wordt gezorgd dat de ontvangende lidstaat een beoordelingsmarge behoudt om te bepalen of aan de voorwaarden voor kennisgeving is voldaan. In dat geval moet de kennisgevende lidstaat de redenen voor de kennisgeving van die buitenlandse investering toelichten.

(31)

Om de efficiëntie en doeltreffendheid van het samenwerkingsmechanisme te waarborgen, moeten de termijnen en procedures op elkaar worden afgestemd wanneer twee of meer buitenlandse investeringen in verband met dezelfde bredere transactie in verschillende lidstaten worden gescreend. Bij dergelijke multinationale transacties moeten de aanvragers ernaar streven de afzonderlijke meldingen op dezelfde dag te doen in de betrokken lidstaten. Die lidstaten moeten ernaar streven die meldingen op dezelfde dag ter kennis te geven via het samenwerkingsmechanisme. Om een efficiënte behandeling van die multinationale transacties te waarborgen, moeten de betrokken lidstaten samenwerken via de screeningprocedure. Meer bepaald moeten zij onderling en met de Commissie bespreken, indien een lidstaat daarom verzoekt, of de buitenlandse investeringen ter kennis moeten worden gegeven. Zij moeten ook hun screeningbesluiten bespreken en ernaar streven het tijdschema van hun respectieve procedures op elkaar af te stemmen, met inbegrip van de datum van vaststelling van hun screeningbesluiten. Wanneer de betrokken lidstaten van plan zijn de buitenlandse investering met toepassing van risicobeperkende maatregelen toe te staan, moeten zij bespreken of de voorgenomen screeningbesluiten onderling verenigbaar zijn en moeten zij de geïdentificeerde risico’s adequaat aanpakken.

(32)

Om ervoor te zorgen dat het waarschijnlijke negatieve effect van een buitenlandse investering op de veiligheid of de openbare orde van een of meer lidstaten naar behoren wordt vastgesteld, moeten de lidstaten opmerkingen kunnen indienen bij en moet de Commissie advies kunnen uitbrengen aan een ontvangende lidstaat, zelfs indien die lidstaat die buitenlandse investering niet screent of indien de buitenlandse investering wel is gescreend maar niet via het samenwerkingsmechanisme ter kennis is gegeven. De lidstaten moeten hun verzoeken om informatie, antwoorden en opmerkingen tegelijkertijd aan de Commissie toezenden.

(33)

Indien het waarschijnlijke negatieve effect op de veiligheid of de openbare orde het gevolg is van een buitenlandse investering in een doelonderneming in de Unie die deel uitmaakt van of deelneemt aan een van de projecten of programma’s van Uniebelang die van kritiek belang zijn voor de Unie in haar geheel, moet de Commissie bovendien de mogelijkheid hebben een advies uit te brengen. Alle lidstaten moeten in kennis worden gesteld van een advies van de Commissie waarin de waarschijnlijke negatieve gevolgen voor projecten of programma’s van Uniebelang worden vastgesteld om redenen van veiligheid of openbare orde.

(34)

Voorts moet de Commissie een tot alle lidstaten gericht advies kunnen uitbrengen wanneer zij twee of meer buitenlandse investeringen vaststelt die samen waarschijnlijk negatieve gevolgen zullen hebben voor de veiligheid of de openbare orde. Dat kan met name het geval zijn wanneer twee of meer buitenlandse investeringen vergelijkbare kenmerken vertonen, bijvoorbeeld wanneer de buitenlandse investeringen door dezelfde buitenlandse investeerder worden gedaan, of wanneer twee of meer buitenlandse investeerders vergelijkbare risico’s vertonen, of wanneer twee of meer buitenlandse investeringen betrekking hebben op dezelfde doelonderneming in de Unie of dezelfde infrastructuur, zoals trans-Europese infrastructuur voor vervoer, energie of communicatie. De lidstaten en de Commissie moeten de analyse van de Commissie van de in haar advies vastgestelde risico’s en de mogelijke manieren om die risico’s aan te pakken, bespreken.

(35)

De lidstaten mogen geen screeningbesluit vaststellen voordat de termijnen voor opmerkingen en adviezen zijn verstreken, tenzij belangen op het gebied van veiligheid of openbare orde, zoals het voorkomen van faillissement van de doelonderneming in de Unie, een eerder besluit vereisen. Dergelijke uitzonderlijke omstandigheden moeten ter kennis worden gebracht van de andere lidstaten en de Commissie, die respectievelijk hun opmerkingen met bekwame spoed moeten indienen of haar advies met bekwame spoed moet uitbrengen.

(36)

Om het waarschijnlijke negatieve effect van een buitenlandse investering op de veiligheid of de openbare orde van een of meer lidstaten adequaat aan te pakken, moet een lidstaat die naar behoren gemotiveerde opmerkingen van andere lidstaten of een advies van de Commissie ontvangt, gepaste aandacht besteden aan dergelijke opmerkingen of adviezen, ook wanneer hij van mening is dat zijn eigen veiligheid of openbare orde geen gevolgen ondervindt. Die lidstaat moet, waar nodig, overleg plegen met de Commissie en de betrokken lidstaten en hun het dispositief en de samenvatting van de voornaamste redenen voor zijn besluit verstrekken. In die samenvatting moet worden aangegeven in welke mate de ontvangende lidstaat naar behoren rekening heeft gehouden met de opmerkingen van de lidstaten of het advies van de Commissie, alsook, indien toepasselijk, de reden waarom hij het niet eens is met de opmerkingen van de lidstaten of het advies van de Commissie. Door die informatie te verstrekken, wordt gewaarborgd dat de lidstaten verantwoording afleggen over de wijze waarop zij naar behoren rekening houden met de bezorgdheid van andere lidstaten of de Commissie, waarbij het gevoelige karakter van screeningbesluiten en de daarin opgenomen vertrouwelijke informatie in aanmerking worden genomen.

(37)

Het is belangrijk rekening te houden met het feit dat buitenlandse investeringen die niet via het samenwerkingsmechanisme ter kennis zijn gegeven, een risico kunnen vormen voor de veiligheid of de openbare orde. Daarom moeten de lidstaten en de Commissie uiterlijk 15 maanden vanaf de voltooiing van een buitenlandse investering respectievelijk naar behoren gemotiveerde opmerkingen kunnen indienen bij of een advies kunnen uitbrengen aan de ontvangende lidstaat over een buitenlandse investering die niet via het samenwerkingsmechanisme ter kennis is gegeven. Om te voorkomen dat het samenwerkingsmechanisme overbelast raakt, moeten de lidstaten en de Commissie, alvorens respectievelijk opmerkingen in te dienen of een advies uit te brengen, nagaan of de ontvangende lidstaat reeds is begonnen met de screening van de buitenlandse investering of die heeft afgerond, en of hij van plan is de buitenlandse investering via het samenwerkingsmechanisme ter kennis te geven. De ontvangende lidstaat moet naar behoren rekening houden met de opmerkingen van de andere lidstaten en het advies van de Commissie en, op basis daarvan, de lidstaten die opmerkingen hebben ingediend en de Commissie in kennis stellen indien hij niet van plan is de buitenlandse investering te screenen. Dat kan bijvoorbeeld het geval zijn als de ontvangende lidstaat het niet eens is met de in de opmerkingen of het advies vastgestelde risico’s. Evenzo zou de ontvangende lidstaat kunnen aangeven dat hij niet van plan is de buitenlandse investering te screenen omdat de buitenlandse investering niet binnen het toepassingsgebied van zijn screeningmechanisme valt of reeds is gescreend, hoewel die situaties idealiter hadden moeten worden opgehelderd voordat opmerkingen werden ingediend of een advies werd uitgebracht. Wanneer de ontvangende lidstaat aangeeft dat hij niet van plan is de buitenlandse investering te screenen, moet op verzoek van een lidstaat die opmerkingen heeft ingediend of op verzoek van de Commissie, indien de Commissie een advies heeft uitgebracht, een vergadering worden georganiseerd. De Commissie moet voor de vergadering worden uitgenodigd, ook al heeft zij geen advies uitgebracht. De lidstaten die opmerkingen hebben ingediend of de Commissie kunnen met name om een dergelijke vergadering verzoeken om de vastgestelde risico’s nader toe te lichten of te bespreken. Wanneer de ontvangende lidstaat na de vergadering en ondanks de aanvullende toelichting van de lidstaten die opmerkingen hebben ingediend of van de Commissie, besluit de buitenlandse investering niet te screenen, moet hij de lidstaten die opmerkingen hebben ingediend en de Commissie daarvan in kennis stellen en hun een schriftelijke toelichting verstrekken. Die schriftelijke toelichting kan deels overeenkomen met eerdergenoemde redenen, bijvoorbeeld die welke tijdens de gevraagde vergadering zijn aangehaald.

(38)

Om de doeltreffendheid van het samenwerkingsmechanisme te waarborgen, moeten de door de lidstaten en de Commissie voor de toepassing van deze verordening opgezette contactpunten een passende plaats krijgen binnen de respectieve administratieve structuren. Die contactpunten moeten over gekwalificeerd personeel en over de nodige bevoegdheden beschikken om hun werkzaamheden in het kader van het samenwerkingsmechanisme uit te voeren en te zorgen voor een deugdelijke behandeling van vertrouwelijke informatie.

(39)

Om een doeltreffende werking van het samenwerkingsmechanisme te waarborgen, moet de lidstaat die de buitenlandse investering via het samenwerkingsmechanisme ter kennis geeft, verplicht zijn om in gestandaardiseerde vorm een minimale hoeveelheid informatie te verstrekken. Indien een buitenlandse investering niet via het samenwerkingsmechanisme ter kennis is gegeven, moet de ontvangende lidstaat ten minste dezelfde minimale reeks gegevens kunnen verstrekken. De Commissie en de lidstaten moeten de ontvangende lidstaat om aanvullende informatie kunnen verzoeken. Een verzoek om aanvullende informatie moet naar behoren worden gemotiveerd, beperkt blijven tot de informatie die de lidstaten nodig hebben om opmerkingen in te dienen of op basis waarvan de Commissie een advies kan uitbrengen en in verhouding staan tot het doel van het verzoek, en mag niet onnodig belastend zijn voor de ontvangende lidstaat.

(40)

Om ervoor te zorgen dat samenwerking gebaseerd is op volledige en nauwkeurige informatie, moet de ontvangende lidstaat een buitenlandse investeerder of elke andere natuurlijke persoon of rechtspersoon binnen de zeggenschapsketen van de buitenlandse investeerder of binnen de zeggenschapsketen van de doelonderneming in de Unie kunnen verzoeken informatie te verstrekken. Om de kwaliteit van de informatie te waarborgen, moeten de ontvangende lidstaten, wanneer zij redelijke twijfels hebben over de volledigheid en nauwkeurigheid van de informatie, redelijke maatregelen nemen om de door die buitenlandse investeerder of andere natuurlijke persoon of rechtspersoon aan hen verstrekte informatie te verifiëren. De ontvangende lidstaat moet bijvoorbeeld duidelijke tegenstrijdigheden en duidelijk onjuiste, misleidende of ontbrekende informatie vaststellen. In uitzonderlijke omstandigheden, wanneer de ontvangende lidstaat de door een andere lidstaat of de Commissie gevraagde informatie niet kan verkrijgen, moet hij die lidstaat of de Commissie daarvan onverwijld in kennis stellen. In dat geval moeten de andere lidstaten en de Commissie hun opmerkingen respectievelijk hun advies kunnen baseren op de informatie waarover zij beschikken.

(41)

De ontvangende lidstaat en de Commissie zouden bij het verzamelen van relevante informatie van natuurlijke personen of rechtspersonen in andere lidstaten op belemmeringen kunnen stuiten. Wanneer bepaalde informatie strikt noodzakelijk is om te bepalen of de buitenlandse investering waarschijnlijk negatieve gevolgen zal hebben voor de veiligheid of de openbare orde, moeten de ontvangende lidstaat en de Commissie daarom een andere lidstaat kunnen verzoeken informatie te verzamelen van een natuurlijke persoon of rechtspersoon die op zijn grondgebied verblijft of gevestigd is. Bovendien kan een ontvangende lidstaat in een situatie terechtkomen waarin het twee of meer andere lidstaten moet verzoeken om bijstand bij het verzamelen van die informatie, wat een aanzienlijke last kan vormen, met name voor lidstaten met beperktere middelen. Om de doeltreffendheid van de bijstand bij het verzamelen van informatie te vergroten, moet een ontvangende lidstaat de Commissie kunnen verzoeken om bijstand bij dat proces en de informatie voor hem te verzamelen. Tegelijkertijd moet de lidstaat op het grondgebied waarvan de natuurlijke persoon of rechtspersoon van wie de informatie wordt gevraagd, verblijft of is gevestigd, binnen een redelijke termijn bezwaar kunnen maken tegen dat proces of kunnen aanbieden die informatie zelf te verstrekken. De mogelijkheid voor die lidstaat om bezwaar te maken, zorgt ervoor dat de lidstaten de controle behouden over het verzamelen van informatie op hun grondgebied. Daarom moet de Commissie die lidstaat voldoende informeren, onder meer over welke informatie door de ontvangende lidstaat wordt gevraagd. Een ontvangende lidstaat moet ervoor kunnen kiezen een andere lidstaat te verzoeken de nodige informatie te verzamelen of de Commissie om bijstand te verzoeken, afhankelijk van wat hij in een bepaalde situatie efficiënter of passender acht. In het kader van een verzoek om informatie kan de natuurlijke persoon of rechtspersoon van wie informatie wordt gevraagd, zelfs indirect, vertrouwelijke informatie ontvangen, zoals informatie over de voorgenomen buitenlandse investering. Daarom moet worden gespecificeerd dat een dergelijke natuurlijke persoon of rechtspersoon door hem ontvangen vertrouwelijke informatie, niet mag gebruiken voor andere doeleinden dan het beantwoorden van het verzoek om informatie en dat hij die informatie niet openbaar mag maken.

(42)

De lidstaten en de Commissie moeten de vertrouwelijkheid van de informatie waarborgen die zij bij de toepassing van deze verordening verstrekken of ontvangen, overeenkomstig het nationale recht en het Unierecht. Informatie die naar aanleiding van de toepassing van deze verordening is ontvangen, mag slechts worden gebruikt voor het doel waarvoor zij werd verstrekt, met inbegrip van het gebruik van die informatie in het kader van de rechterlijke toetsing van screeningbesluiten. Wanneer de ongeoorloofde openbaarmaking van informatie de belangen van de Unie of van een of meer van de lidstaten zou kunnen schaden, moet de opsteller van de informatie de desbetreffende informatie rubriceren overeenkomstig het Unierecht en het nationale recht. Bij het beantwoorden van verzoeken om toegang tot documenten die bij de toepassing van deze verordening worden behandeld, dienen de lidstaten en de Commissie ten minste de mate van bescherming van de beschermde belangen die wordt geboden uit hoofde van artikel 4 van Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad (14), te coördineren en te bieden, teneinde het doel van onderzoeken te beschermen. De Commissie moet alle nodige maatregelen nemen om de bescherming van vertrouwelijke informatie te waarborgen, zulks met inachtneming van met name de Besluiten (EU, Euratom) 2015/443 (15) en (EU, Euratom) 2015/444 (16) van de Commissie. Voorts moeten de lidstaten en de Commissie alle nodige maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat de Overeenkomst tussen de lidstaten van de Europese Unie, in het kader van de Raad bijeen, betreffende de bescherming van in het belang van de Europese Unie uitgewisselde gerubriceerde informatie in acht wordt genomen (17). Dat omvat met name het verbod gerubriceerde informatie een lagere rubriceringsgraad te geven of te derubriceren zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de opsteller. Niet-gerubriceerde gevoelige informatie of informatie die op vertrouwelijke basis wordt verstrekt, moet door de autoriteiten als dusdanig worden behandeld. De screeningautoriteit moet de entiteit die de informatie verstrekt, in de gelegenheid stellen aan te geven welke informatie zij als vertrouwelijk beschouwt. Dat kan bijvoorbeeld geschieden door middel van het formulier dat moet worden ingediend om voorafgaande toelating van de buitenlandse investering aan te vragen.

(43)

Om de vertrouwelijkheid en integriteit van de communicatie te waarborgen, moet de Commissie een beveiligd en versleuteld systeem opzetten en onderhouden dat voldoet aan de hoogste normen inzake gegevensbescherming en -beveiliging en dat monitoring- en auditcapaciteiten omvat om de naleving van de veiligheidsnormen te waarborgen. Alle inhoudelijke communicatie tussen de lidstaten onderling en tussen de lidstaten en de Commissie in het kader van deze verordening moet via dat systeem verlopen, tenzij de aard van de te verzenden informatie het gebruik van andere middelen vereist, zoals fysieke documenten. Inhoudelijke communicatie tussen de lidstaten en de Commissie moet met name betrekking hebben op kennisgevingen via het samenwerkingsmechanisme, informatie over het voornemen om opmerkingen in te dienen of een advies uit te brengen, verzoeken om informatie van de ontvangende lidstaat, antwoorden op die verzoeken, opmerkingen en adviezen, en substantiële nieuwe informatie na de kennisgeving van de buitenlandse investering. De instelling en het gebruik van het beveiligde en versleutelde systeem mogen geen gevolgen hebben voor de algemene communicatie tussen de screeningsautoriteiten en de Commissie, die met alle passende middelen mogelijk moet blijven.

(44)

Om de veilige en efficiënte indiening en verwerking van meldingen in verband met de screening van buitenlandse investeringen te waarborgen en de administratieve lasten te verlichten zowel voor natuurlijke personen en rechtspersonen die een melding doen als voor screeningautoriteiten, moet de Commissie op verzoek van ten minste negen lidstaten een online EU-portaal opzetten (het “online EU-portaal”). Het online EU-portaal moet een uniform mechanisme bieden voor natuurlijke personen en rechtspersonen om transacties elektronisch te melden bij de screeningautoriteiten. De Commissie moet het systeem zodanig ontwerpen dat het gebruiksvriendelijk is en voldoet aan alle toepasselijke voorschriften inzake gegevensbescherming en veiligheidsnormen. Het online EU-portaal mag, indien het is opgezet, alleen worden gebruikt in verband met buitenlandse investeringen in lidstaten die daarom hebben verzocht. Indien een lidstaat niet langer wenst deel te nemen aan dat online EU-portaal, mag het online EU-portaal niet langer worden gebruikt in verband met buitenlandse investeringen in die lidstaat, zonder dat dat gevolgen heeft voor het verdere gebruik van het online EU-portaal door de andere betrokken lidstaten.

(45)

Om de doeltreffendheid van het samenwerkingsmechanisme te waarborgen, moet de Commissie een beveiligde databank opzetten met informatie over de buitenlandse investeringen die sinds 12 oktober 2020 via het samenwerkingsmechanisme ter kennis zijn gegeven en de resultaten van de beoordelingen in het kader van de screeningmechanismen. Na de voltooiing van de nationale procedure, moeten de lidstaten bepaalde informatie over de buitenlandse investering uploaden naar de beveiligde databank. Zij kunnen ook aanvullende informatie verstrekken, waaronder eventuele relevante geverifieerde bedrijfsinformatie die is verkregen van commerciële verkopers, zoals aanbieders van risicoanalyses of screeningdiensten op het gebied van sancties en naleving. Het is passend dat dergelijke informatie via het samenwerkingsmechanisme wordt gedeeld maar alleen voor zover dat is toegestaan op grond van de contractuele afspraken over het gebruik en de openbaarmaking ervan. Voorts moeten de lidstaten in de beveiligde databank ook relevante informatie kunnen uploaden over gevallen waarin risicobeperkende maatregelen in aanzienlijke mate of herhaaldelijk niet zijn nageleefd, aangezien dergelijke informatie relevant kan zijn om te bepalen of andere buitenlandse investeringen via het samenwerkingsmechanisme ter kennis moeten worden gegeven of waarschijnlijk negatieve gevolgen zullen hebben voor de veiligheid of de openbare orde.

(46)

Om de lidstaten en de Commissie beter in staat te stellen potentiële risico’s voor de veiligheid of de openbare orde als gevolg van buitenlandse investeringen vast te stellen, te beoordelen en te beperken, is het belangrijk dat zij beschikken over capaciteit op het gebied van hoogwaardige bedrijfsinformatie. Die capaciteit moet het mogelijk maken relevante informatie te verzamelen en te analyseren en aldus gecoördineerde risicobeoordelingen te vergemakkelijken. In het kader van de architectuur voor crisisparaatheid die is vastgesteld bij Verordening (EU) 2024/2747 van het Europees Parlement en de Raad (18), zal de Commissie elementen voor een dergelijke capaciteit ontwikkelen. Dat zou een aanvulling kunnen vormen op het samenwerkingsmechanisme in het kader van deze verordening, voor zover de uit hoofde van Verordening (EU) 2024/2747 verzamelde, verwerkte of geanalyseerde informatie betrekking heeft op potentiële risico’s voor de veiligheid of de openbare orde.

(47)

Om een consistente aanpak van de screening van buitenlandse investeringen in de hele Unie te waarborgen, is het voor sommige normen en criteria die worden gebruikt om de waarschijnlijke risico’s voor de veiligheid en de openbare orde te beoordelen, van essentieel belang dat zij op het niveau van de Unie worden vastgesteld. Die normen en criteria moeten rekening houden met risico’s die verband houden met de buitenlandse investering en met risico’s die verband houden met de buitenlandse investeerder.

(48)

Buitenlandse investeringen vormen eerder een risico voor de veiligheid of de openbare orde wanneer zij gevolgen kunnen hebben voor bepaalde sectoren, activa of activiteiten die cruciaal zijn voor de veiligheid of voor vitale maatschappelijke functies. Daarom is het passend dat de lidstaten en de Commissie zich op die potentiële effecten richten wanneer zij bepalen of een investering negatieve gevolgen kan hebben voor de veiligheid of de openbare orde. Zij moeten met name het waarschijnlijke negatieve effect van een investering op de veiligheid, integriteit, weerbaarheid en werking van een kritieke entiteit zoals gedefinieerd in Richtlijn (EU) 2022/2557 beoordelen, in het licht van de kerntaken die door dergelijke entiteiten worden uitgevoerd en de gevolgen die de verstoring ervan zou hebben. Hetzelfde geldt voor buitenlandse investeringen die van invloed kunnen zijn op de beschikbaarheid van kritieke technologieën of de bescherming en beschikbaarheid van intellectuele eigendom of andere immateriële activa, zoals bedrijfsgeheimen, databanken, algoritmen of processen, aangezien het uitlekken of ontoegankelijk worden van dergelijke technologieën of activa de veiligheid kan ondermijnen. Het is evenzeer van belang voor de lidstaten en de Commissie te beoordelen in hoeverre een buitenlandse investering gevolgen kan hebben voor de voedselzekerheid, de volksgezondheid, met inbegrip van de levering en beschikbaarheid van kritieke geneesmiddelen, of de continuïteit van de levering van kritieke inputs, alsook voor de veiligheid van militaire voorzieningen en andere gevoelige openbare voorzieningen, gezien de essentiële rol die die sectoren en activa spelen bij het waarborgen van de maatschappelijke weerbaarheid en de continuïteit van vitale diensten. De lidstaten en de Commissie moeten ook rekening houden met de mogelijke gevolgen van buitenlandse investeringen voor gevoelige informatie, met inbegrip van persoonsgegevens, met name wanneer het gaat om grootschalige datasets, vanwege het risico op misbruik of strategische exploitatie van dergelijke gegevens. Bovendien moet bijzondere aandacht worden besteed aan buitenlandse investeringen die gevolgen kunnen hebben voor projecten of programma’s van Uniebelang, waarbij verstoringen of ongepaste beïnvloeding grensoverschrijdende gevolgen kunnen hebben voor de Unie als geheel. Tot slot moeten de lidstaten en de Commissie, om bescherming te bieden tegen mogelijke buitenlandse inmenging, rekening houden met de mogelijke gevolgen van buitenlandse investeringen voor de vrijheid en pluriformiteit van de media, met inbegrip van online- en socialemediaplatforms of hun bijbehorende extra functies, of andere digitale en interactieve omgevingen voor onderwijs- of recreatiedoeleinden. Ter wille van de duidelijkheid moet de lijst van projecten of programma’s van Uniebelang in een bijlage worden opgenomen. Die moeten alle buitenlandse investeringen in de trans-Europese netwerken voor vervoer, energie en communicatie omvatten, alsook programma’s voor de financiering van onderzoek en ontwikkeling voor activiteiten die relevant zijn voor de veiligheid of de openbare orde. Een lijst van technologiegebieden die relevant zijn voor risicobeoordelingen uit hoofde van deze verordening en een lijst van kritieke geneesmiddelen moeten in afzonderlijke bijlagen worden opgenomen.

(49)

De lidstaten en de Commissie moeten ook rekening houden met de context en de omstandigheden van de buitenlandse investering. Daarbij moet met name worden nagegaan of de buitenlandse investeerder, een natuurlijke persoon of entiteit die zeggenschap heeft over de buitenlandse investeerder, de uiteindelijke begunstigde van de buitenlandse investeerder, een van de dochterondernemingen van de buitenlandse investeerder of een andere partij die eigendom is van of onder zeggenschap staat van, of handelt namens of op aanwijzing van die buitenlandse investeerder, waarschijnlijk beleidsdoelstellingen van een derde land zal nastreven of de ontwikkeling van de militaire vermogens van een derde land zal vergemakkelijken, alsook of die de buitenlandse investering zou kunnen gebruiken om ernstige schendingen van de mensenrechten of het internationaal humanitair recht te ondersteunen. Dergelijke ernstige schendingen kunnen de buitenlandse betrekkingen of de vreedzame co-existentie van de volkeren ernstig verstoren en aldus de veiligheid van de lidstaten aantasten. Voorts kunnen omstandigheden zoals eerdere afwijzingen van verzoeken om toelating of niet-naleving van risicobeperkende maatregelen, eerdere betrokkenheid bij activiteiten die negatieve gevolgen hebben voor de veiligheid of de openbare orde, illegale of criminele activiteiten, met inbegrip van omzeiling van beperkende maatregelen van de Unie die zijn vastgesteld op grond van artikel 29 VEU en artikel 215 VWEU, vestiging in een derde land waarvan is vastgesteld dat het aanzienlijke strategische tekortkomingen vertoont in zijn nationale regeling ter bestrijding van witwassen en terrorismefinanciering, een wettelijke verplichting om informatie te delen voor inlichtingendoeleinden of een ondoorzichtige eigendomsstructuur, risicofactoren vormen en moeten daarom ook worden beoordeeld. Daarnaast moeten de lidstaten en de Commissie onderzoeken of de buitenlandse investeerder een vehikel kan zijn voor een regering van een derde land of een niet-statelijke actor om indirect invloed op de doelonderneming in de Unie te verwerven en uit te oefenen. Een dergelijke invloed zou verder kunnen reiken dan de invloed die via bedrijfsstructuren of andere vennootschapsrechtelijke middelen wordt uitgeoefend en kan op allerlei manieren worden uitgeoefend door natuurlijke personen zoals de aandeelhouders of bestuurders van de investeerder. Dat geldt ook voor informele middelen, waaronder het benutten van persoonlijke relaties, het uitoefenen van persoonlijke of politieke druk en het gebruik van dreigementen en andere manipulatieve of misleidende praktijken.

(50)

Wanneer de ontvangende lidstaat van oordeel is dat een buitenlandse investering waarschijnlijk negatieve gevolgen zal hebben voor de veiligheid of de openbare orde, is het dienstig die lidstaat ertoe te verplichten passende maatregelen te nemen om dat risico te beperken, en indien adequate maatregelen beschikbaar zijn, daarbij naar behoren rekening te houden met door andere lidstaten ingediende opmerkingen en met een door de Commissie uitgebracht advies. Buitenlandse investeringen mogen alleen bij wijze van uitzondering worden verboden of teruggedraaid, indien andere risicobeperkende maatregelen of maatregelen uit hoofde van het Unierecht of het nationale recht dan die in het kader van het screeningmechanisme, ontoereikend zijn om de negatieve gevolgen voor de veiligheid of de openbare orde te beperken.

(51)

Om de uitvoering van het samenwerkingsmechanisme te ondersteunen en de uitwisseling van beste praktijken tussen de lidstaten te bevorderen, moet de deskundigengroep inzake de screening van buitenlandse directe investeringen als bedoeld in Verordening (EU) 2019/452 in stand worden gehouden en moeten zijn taken worden geactualiseerd overeenkomstig deze verordening.

(52)

De lidstaten en de Commissie moeten worden aangespoord om met de bevoegde autoriteiten van gelijkgestemde derde landen samen te werken inzake vraagstukken in verband met de screening van buitenlandse investeringen om redenen van veiligheid of openbare orde. Die administratieve samenwerking moet ertoe strekken het kader voor het screenen van buitenlandse investeringen door de lidstaten en de samenwerking tussen de lidstaten en de Commissie op grond van deze verordening doeltreffender te maken. Het zou mogelijk moeten zijn dat die samenwerking de uitwisseling van informatie en beste praktijken omvat, alsook technische bijstand en ondersteuning bij capaciteitsopbouw. In het kader van die samenwerking moet de Commissie de instelling van mechanismen stimuleren voor de screening van investeringen door derde landen, met name door die landen die kandidaat zijn voor toetreding tot de Unie en landen in het nabuurschap van de Unie. De Commissie moet ook de ontwikkelingen met betrekking tot screeningmechanismen in derde landen monitoren. De Commissie moet op de hoogte worden gehouden van contacten met derde landen voor zover die betrekking hebben op systemische kwesties in verband met de screening van investeringen.

(53)

Om de transparantie voor buitenlandse investeerders te vergroten, moet de Commissie een publiekelijk toegankelijke lijst van alle screeningmechanismen bijhouden. Voorts moeten de lidstaten, voor zover niet reeds in het nationale recht vastgelegd, gedetailleerde richtsnoeren publiceren en regelmatig actualiseren over het toepassingsgebied van hun screeningmechanisme, de drempels en triggers voor kennisgevingsverplichtingen, en de toepasselijke termijnen en procedurele regels.

(54)

De lidstaten moeten de Commissie in kennis stellen van hun screeningmechanismen en eventuele wijzigingen daarvan. De lidstaten moeten een jaarverslag publiceren over de toepassing van hun screeningmechanismen, relevante ontwikkelingen op wetgevingsgebied en de activiteiten van de screeningautoriteit, met inbegrip van geaggregeerde en geanonimiseerde gegevens over de gescreende transacties.

(55)

De Commissie moet een jaarverslag over de uitvoering van deze verordening opstellen en indienen bij het Europees Parlement en de Raad. Met het oog op transparantie moet dat verslag ook openbaar worden gemaakt. Het jaarverslag moet onder meer gebaseerd zijn op verslagen die door alle lidstaten op vertrouwelijke basis bij de Commissie zijn ingediend, met gepaste inachtneming van de noodzaak om de bescherming van de vertrouwelijkheid van bepaalde informatie te waarborgen, met name wanneer de bekendmaking van gegevens gevolgen kan hebben voor de veiligheid of de openbare orde van de Unie of de anonimiteit van specifieke transacties in gevaar kan brengen. Het jaarverslag moet informatie bevatten over trends en cijfers met betrekking tot buitenlandse investeringen in de Unie, actuele informatie over relevante ontwikkelingen op wetgevingsgebied in de lidstaten, alsook informatie over inspanningen op het gebied van internationale samenwerking.

(56)

Indien op grond van deze verordening persoonsgegevens worden verwerkt, moeten de toepasselijke voorschriften inzake de bescherming van persoonsgegevens in acht worden genomen. De verwerking van persoonsgegevens door de contactpunten en andere entiteiten binnen de lidstaten moet conform Verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad (19) verlopen. De verwerking van persoonsgegevens door de Commissie moet conform Verordening (EU) 2018/1725 van het Europees Parlement en de Raad (20) verlopen. Documenten en andere informatiebronnen die worden verwerkt met het oog op screening van investeringen kunnen persoonsgegevens bevatten. Die gegevens kunnen bestaan uit namen van natuurlijke personen die investeerders in doelondernemingen zijn, namen en contactgegevens van natuurlijke personen die betrokken zijn bij het bestuur van de investeerder of doelonderneming, of namen en functies van personen die betrokken zijn bij het beheer van contactpunten. Elke bevoegde nationale autoriteit van een lidstaat en de Commissie moeten afzonderlijk verantwoordelijk zijn voor de verwerking van persoonsgegevens bij gebruik van het samenwerkingsmechanisme.

(57)

Overeenkomstig artikel 42, lid 1, van Verordening (EU) 2018/1725 werd de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming geraadpleegd, en op 15 maart 2024 heeft hij een advies uitgebracht. De Commissie en de lidstaten moeten wat betreft de verwerking van persoonsgegevens worden beschouwd als gezamenlijke verwerkingsverantwoordelijken in de zin van Verordening (EU) 2018/1725 en Verordening (EU) 2016/679. Op 28 april 2022 hebben de Commissie en de vertegenwoordigers of autoriteiten van de lidstaten die deelnemen aan het samenwerkingsmechanisme in het kader van Verordening (EU) 2019/452 een overeenkomst inzake gezamenlijke verwerkingsverantwoordelijkheid ondertekend, die verenigbaar is met deze verordening. Daarom moeten de Commissie en de vertegenwoordigers of autoriteiten van de lidstaten die aan het mechanisme deelnemen, die regeling inzake gezamenlijke verwerkingsverantwoordelijkheid handhaven, die ook met betrekking tot deze verordening van toepassing moet blijven, en moeten verwijzingen in de regeling inzake gezamenlijke verwerkingsverantwoordelijkheid naar bepalingen van Verordening (EU) 2019/452 dan ook worden gelezen als verwijzingen naar de overeenkomstige bepalingen van deze verordening. Rekening houdend met Advies 13/2024 van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming is geoordeeld dat het niet passend zou zijn gemeenschappelijke bewaringstermijnen vast te stellen, aangezien in deze verordening alleen de minimumvereisten voor de screeningmechanismen worden vastgesteld en sommige lidstaten pas zijn begonnen met de ontwikkeling van hun screeningmechanismen.

(58)

De Commissie moet het functioneren en de doeltreffendheid van deze verordening uiterlijk vier jaar en zes maanden vanaf de datum van inwerkingtreding van deze verordening en daarna om de vijf jaar toetsen en een verslag indienen bij het Europees Parlement en de Raad. Dat verslag bevat een analyse van de ontwikkeling van buitenlandse investeringen in de Unie, alsook een beoordeling van de bijdrage van deze verordening aan de economische veiligheid van de Unie. Daarin wordt ook beoordeeld of een wijziging van het minimale gemeenschappelijke toepassingsgebied van screeningmechanismen gerechtvaardigd is, onder meer met betrekking tot buitenlandse investeringen in doelondernemingen in de Unie die kritieke geneesmiddelen vervaardigen of beschikken over een vergunning voor het in de handel brengen van kritieke geneesmiddelen. Daarnaast moet in dat verslag worden geëvalueerd welke risico’s verbonden zijn aan buitenlandse investeringen in mediadiensten en hoe die het best kunnen worden aangepakt. In het verslag moet ook worden beoordeeld of deze verordening gewijzigd moet worden. Wanneer het verslag een voorstel tot wijziging van deze verordening bevat, moet de Commissie een wetgevingsvoorstel kunnen bijvoegen.

(59)

De uitvoering van deze verordening door de Unie en de lidstaten moet voldoen aan de toepasselijke voorschriften voor het opleggen van beperkingsmaatregelen om redenen van veiligheid en openbare orde zoals vastgesteld in de overeenkomsten van de Wereldhandelsorganisatie (21), met name in artikel XIV, punt a), en artikel XIV bis van de Algemene Overeenkomst betreffende de handel in diensten (22). De uitvoering van deze verordening moet ook voldoen aan het Unierecht en sporen met de toezeggingen in het kader van andere handels- en investeringsovereenkomsten waarbij de Unie of lidstaten partij zijn en ook met handels- en investeringsregelingen waarbij de Unie of lidstaten zich hebben aangesloten.

(60)

Indien een buitenlandse investering een concentratie vormt die binnen het toepassingsgebied van Verordening (EG) nr. 139/2004 van de Raad (23) valt, moet de toepassing van deze verordening de toepassing van artikel 21, lid 4, van Verordening (EG) nr. 139/2004 onverlet laten. Deze verordening en artikel 21, lid 4, van Verordening (EG) nr. 139/2004 moeten op een consistente wijze worden toegepast. Voor zover bij de respectieve toepassingsgebieden van beide verordeningen sprake is van overlapping moeten de in deze verordening vastgestelde redenen voor screening en het begrip “gewettigde belangen” in de zin van artikel 21, lid 4, van Verordening (EG) nr. 139/2004 op een consistente wijze worden geïnterpreteerd, zonder vooruit te lopen op de beoordeling van de verenigbaarheid van de op de bescherming van die belangen gerichte nationale maatregelen met de algemene beginselen en de overige bepalingen van het Unierecht.

(61)

Deze verordening mag geen gevolgen hebben voor de Unieregels inzake de prudentiële beoordeling van gekwalificeerde deelnemingen in de financiële sector, die zijn neergelegd in de Richtlijnen 2009/138/EG (24), 2013/36/EU (25) en 2014/65/EU (26) van het Europees Parlement en de Raad, die een afzonderlijke procedure met een specifieke doelstelling blijft.

(62)

De toepassing van deze verordening moet stroken met en mag geen afbreuk doen aan andere kennisgevings- en toelatingsprocedures van het Unierecht. De Commissie moet de door de lidstaten in het kader van het samenwerkingsmechanisme ter kennis gegeven informatie kunnen gebruiken om toezicht te kunnen houden op de toepassing van het recht van de Unie overeenkomstig artikel 17 VEU.

(63)

Om rekening te houden met de vaststelling of wijziging van rechtshandelingen van de Unie tot vaststelling van projecten of programma’s, om de lijst aan te passen van technologiegebieden die relevant zijn voor risicobeoordelingen en om rekening te houden met de vaststelling van rechtshandelingen tot vaststelling van de lijst van de Unie van kritieke geneesmiddelen, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden verleend om overeenkomstig artikel 290 VWEU handelingen vast te stellen ten aanzien van wijzigingen van de desbetreffende bepalingen van deze verordening en de bijlagen daarbij. De in de betrokken bijlage bij deze verordening opgenomen lijst van projecten en programma’s van Uniebelang moet betrekking hebben op bij het Unierecht ingestelde projecten of programma’s die voorzien in de ontwikkeling, het onderhoud of de verwerving van kritieke infrastructuur, kritieke technologieën of kritieke inputs die van bijzonder belang zijn voor de veiligheid of de openbare orde. De in de betrokken bijlage bij deze verordening opgenomen lijst van technologiegebieden die relevant zijn voor risicobeoordelingen, moet betrekking hebben op gebieden waar een buitenlandse investering gevolgen kan hebben voor de veiligheid of de openbare orde in meer dan één lidstaat via een doelonderneming in de Unie, die niet deelneemt aan of geen middelen ontvangt uit een project of programma van Uniebelang. Wat kritieke geneesmiddelen betreft, is het van belang dat, wanneer de Commissie de lijst van de Unie van kritieke geneesmiddelen heeft opgesteld door middel van een uitvoeringshandeling die is vastgesteld op grond van een verordening tot vaststelling van procedures van de Unie voor het verlenen van vergunningen voor en het toezicht op geneesmiddelen voor menselijk gebruik en tot vaststelling van regels voor het Europees Geneesmiddelenbureau, tot wijziging van Verordeningen (EG) nr. 1394/2007 (27) en (EU) nr. 536/2014 (28) en tot intrekking van Verordeningen (EG) nr. 141/2000 (29), (EG) nr. 726/2004 (30) en (EG) nr. 1901/2006 (31) van het Europees Parlement en de Raad, de verwijzing naar de kritieke geneesmiddelen waarmee de lidstaten en de Commissie rekening moeten houden wanneer zij bepalen of een buitenlandse investering waarschijnlijk negatieve gevolgen zal hebben voor de veiligheid of de openbare orde, wordt geactualiseerd en vervangen door een verwijzing naar de lijst van de Unie van kritieke geneesmiddelen en latere wijzigingen daarvan, en dat de desbetreffende bijlage wordt geschrapt. Het is van bijzonder belang dat de Commissie bij haar voorbereidende werkzaamheden tot passende raadplegingen overgaat, onder meer op deskundigenniveau, en dat die raadplegingen gebeuren in overeenstemming met de beginselen die zijn vastgelegd in het Interinstitutioneel Akkoord van 13 april 2016 over beter wetgeven (32). Met name om te zorgen voor gelijke deelname aan de voorbereiding van gedelegeerde handelingen ontvangen het Europees Parlement en de Raad alle documenten op hetzelfde tijdstip als de deskundigen van de lidstaten, en hebben hun deskundigen systematisch toegang tot de vergaderingen van de deskundigengroepen van de Commissie die zich bezighouden met de voorbereiding van de gedelegeerde handelingen.

(64)

Om eenvormige voorwaarden te waarborgen voor de uitvoering van deze verordening, vooral met betrekking tot het formulier dat moet worden gebruikt om informatie over buitenlandse investeringen te verstrekken, de regelingen voor de werking van het beveiligde en versleutelde systeem en het online EU-portaal, de technische richtsnoeren voor de lidstaten met betrekking tot de beveiligde databank over de resultaten van beoordelingen in het kader van nationale screeningmechanismen, en het formulier dat de lidstaten moeten gebruiken voor hun jaarlijkse verslaglegging aan de Commissie, moeten aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden worden toegekend. Die bevoegdheden moeten worden uitgeoefend in overeenstemming met Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad (33).

(65)

Overeenkomstig het evenredigheidsbeginsel is het voor de verwezenlijking van de basisdoelstelling om ervoor te zorgen dat buitenlandse investeringen in de Unie geen negatieve gevolgen hebben voor de veiligheid of de openbare orde, noodzakelijk en passend om regels vast te stellen voor een Uniekader voor de screening door de lidstaten van buitenlandse investeringen op hun grondgebied om redenen van veiligheid of openbare orde en voor een samenwerkingsmechanisme om de lidstaten en de Commissie in staat te stellen relevante informatie over buitenlandse investeringen uit te wisselen, de mogelijke gevolgen ervan voor de veiligheid of de openbare orde te beoordelen en mogelijke problemen in kaart te brengen. Deze verordening gaat overeenkomstig artikel 5, lid 4, VEU niet verder dan nodig is om de beoogde doelstelling te verwezenlijken.

(66)

Verordening (EU) 2019/452 moet worden ingetrokken. Om de lidstaten en entiteiten voldoende tijd te geven om zich voor te bereiden op de uitvoering van deze verordening, moet deze verordening 18 maanden vanaf de datum van inwerkingtreding ervan van toepassing worden. Om rechtszekerheid en een vlotte samenwerking tussen de lidstaten en de Commissie bij de screening van buitenlandse investeringen te waarborgen, en rekening houdend met de legitieme verwachtingen van buitenlandse investeerders, is het passend dat Verordening (EU) 2019/452 van toepassing blijft op buitenlandse directe investeringen die op de datum van toepassing van deze verordening worden gescreend of uiterlijk op die datum zijn voltooid. Dat omvat de mogelijkheid voor de lidstaten om opmerkingen in te dienen of voor de Commissie om een advies uit te brengen op grond van artikel 7, lid 8, van Verordening (EU) 2019/452. Deze verordening mag niet van toepassing zijn op buitenlandse directe investeringen waarop Verordening (EU) 2019/452 van toepassing blijft. Zij mag evenmin van toepassing zijn op andere buitenlandse investeringen die op de datum van toepassing van deze verordening worden gescreend, zoals investeringen binnen de Unie die reeds op grond van het nationale recht worden gescreend. Het is evenzeer passend te verduidelijken dat deze verordening niet van toepassing is op buitenlandse investeringen die uiterlijk op de datum van toepassing van deze verordening zijn voltooid,