(1)

Με τον κανονισμό (ΕΕ) 2018/841 παρέχεται στα κράτη μέλη πρόσβαση σε αντιστάθμιση για ειδικές πλεονάζουσες εκπομπές και φθίνουσες απορροφήσεις. Σύμφωνα με τον εν λόγω κανονισμό, αυτές οι εκπομπές και απορροφήσεις πρέπει να αποδίδονται είτε στις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής οι οποίες έχουν ως αποτέλεσμα πλεονάζουσες εκπομπές ή φθίνουσες καταβόθρες που εκφεύγουν του ελέγχου των κρατών μελών και δεν χαρακτηρίζονται ως φυσικές διαταραχές, είτε στις ιστορικές επιδράσεις προηγούμενων πρακτικών διαχείρισης σε κράτη μέλη με εξαιρετικά υψηλό ποσοστό οργανικών εδαφών στη διαχειριζόμενη έκταση γης τους.

(2)

Σύμφωνα με το άρθρο 13β παράγραφος 8 του κανονισμού (ΕΕ) 2018/841, η ξηρότητα πρέπει να θεωρείται περιβαλλοντικό χαρακτηριστικό για τον προσδιορισμό των περιοχών που πλήττονται από τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Ως εκ τούτου, είναι σκόπιμο να χρησιμοποιηθεί ο δείκτης ξηρότητας προκειμένου να αναλυθούν οι μεταβολές στην αναλογία μεταξύ των αναγκών σε νερό και της διαθεσιμότητας νερού για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Η γεωγραφική κατανομή των μεγαοικοσυστημάτων και η παραγωγικότητα της διαχειριζόμενης γης συνδέονται άρρηκτα με την ξηρασία. Δεδομένου ότι ο δείκτης ξηρότητας περιλαμβάνει τις βασικές μεταβλητές των κατακρημνισμάτων και της δυνητικής εξατμισοδιαπνοής και δεν είναι ευαίσθητος στις τοπικές επιπτώσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας, αποτελεί αξιόπιστο μέσο ανάλυσης των μεταβολών στην αναλογία μεταξύ των αναγκών σε νερό και της διαθεσιμότητας νερού για μεγάλα χρονικά διαστήματα.

(3)

Οι περιοχές που έχουν μετατοπιστεί από την κατηγορία ξηρότητας «υγρή» ή «ξηρή ύφυγρη» στην «ημίξηρη», «ξηρή» ή «υπέρξηρη», όπως περιγράφεται στη σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για την καταπολέμηση της απερήμωσης, ή οι περιοχές που έχουν ταξινομηθεί ως ημίξηρες, ξηρές ή υπέρξηρες, και των οποίων ο αντίστοιχος δείκτης ξηρότητας έχει μειωθεί, αντιμετωπίζουν περιορισμούς λόγω λειψυδρίας. Η αυξανόμενη λειψυδρία μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγές που χαρακτηρίζονται από αραιότερη φυτοκάλυψη, χαμηλό οργανικό άνθρακα εδάφους, κακή δομή του εδάφους, μείωση στη βιοποικιλότητα του εδάφους και υψηλό ποσοστό διάβρωσης του εδάφους. Οι εξελίξεις αυτές οδηγούν σε μείωση τόσο του δυναμικού δέσμευσης άνθρακα του εδάφους όσο και της ανθεκτικότητάς του στην κλιματική αλλαγή. Ως εκ τούτου, περιοχές που έχουν υποστεί τέτοια μεταβολή θα πρέπει να θεωρούνται περιοχές που έχουν πληγεί από τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.

(4)

Προκειμένου να καταστεί δυνατή η χρήση δεδομένων δυνητικά υψηλότερης ποιότητας που υποστηρίζονται από την επιστημονική κοινότητα, τα κράτη μέλη θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν δείκτες διαφορετικούς από τον δείκτη ξηρότητας για τον προσδιορισμό των περιοχών που επλήγησαν από τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, υπό την προϋπόθεση ότι αποδεικνύουν τη σχέση μεταξύ των μακροπρόθεσμων επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής και της μειωμένης ικανότητας δέσμευσης άνθρακα.

(5)

Αποτελεί συνήθη πρακτική στην επιστημονική κοινότητα να περιγράφεται ως έκτακτη η εμφάνιση φυσικών φαινομένων που τοποθετείται στο 85ο εκατοστημόριο μιας κατανομής ή πέραν αυτού. Ως εκ τούτου, είναι σκόπιμο να θεωρηθεί ότι το ποσοστό των οργανικών εδαφών στις διαχειριζόμενες εκτάσεις γης ενός κράτους μέλους είναι εξαιρετικά υψηλό σε σύγκριση με τον μέσο όρο της Ένωσης, όταν τοποθετείται στο 85ο εκατοστημόριο της κατανομής συχνοτήτων των εν λόγω ποσοστών σε όλα τα κράτη μέλη ή πέραν αυτού.

(6)

Οι ιστορικές επιδράσεις προηγούμενων πρακτικών διαχείρισης στα οργανικά εδάφη, όπως η αποστράγγιση ή η δάσωση τυρφώνων, μπορούν να επιταχύνουν την υποβάθμιση των οργανικών εδαφών και επομένως να προκαλέσουν μακροπρόθεσμα εκπομπές εδάφους, καθιστώντας τα οικοσυστήματα λιγότερο ανθεκτικά. Ως εκ τούτου, οι περιοχές που παρουσιάζουν ενδείξεις αρνητικών επιπτώσεων τέτοιων προηγούμενων πρακτικών διαχείρισης θα πρέπει επίσης να θεωρούνται περιοχές που έχουν πληγεί από ιστορικές επιδράσεις.

(7)

Προκειμένου να μην υπονομευθεί η ακεραιότητα του κανονισμού (ΕΕ) 2018/841 και οι προσπάθειες των κρατών μελών για την επίτευξη των στόχων για το 2030 που ορίζονται στον εν λόγω κανονισμό, τα κράτη μέλη που επιθυμούν να κάνουν χρήση της πρόσθετης αντιστάθμισης που προβλέπεται στον εν λόγω κανονισμό θα πρέπει να υποβάλουν στοιχεία σχετικά με τη δράση που έχουν αναλάβει για τη βελτίωση των κλιματικών επιδόσεων στις πληγείσες περιοχές, τόσο όσον αφορά τον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής όσο και την ανθεκτικότητα στην κλιματική αλλαγή. Τα εν λόγω μέτρα πολιτικής αποτελούν προϋπόθεση για τη χρήση του μηχανισμού ευελιξίας. Όσον αφορά τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, οι προσπάθειες του οικείου κράτους μέλους θα πρέπει, ως εκ τούτου, να περιλαμβάνουν πρακτικές και τεχνολογίες βιώσιμης διαχείρισης της γης και, στην περίπτωση των ιστορικών επιδράσεων προηγούμενων πρακτικών διαχείρισης σε οργανικά εδάφη, οι προσπάθειες θα πρέπει να περιλαμβάνουν τη διαχείριση της στάθμης του υδροφόρου ορίζοντα ή ισοδύναμες πρακτικές διαχείρισης που ελαχιστοποιούν τις αρνητικές επιπτώσεις των ιστορικών επιδράσεων, λαμβάνοντας παράλληλα υπόψη την ανθεκτικότητα των πληγεισών περιοχών.

(8)

Για την παροχή στοιχείων προς τεκμηρίωση πλεοναζουσών εκπομπών και φθινουσών απορροφήσεων, είναι σκόπιμο να πραγματοποιείται σύγκριση. Προκειμένου να γίνει κατανοητό το μέγεθος, σε τόνους ισοδυνάμου CO2, των μακροπρόθεσμων επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής ή των ιστορικών επιδράσεων προηγούμενων πρακτικών διαχείρισης στα οργανικά εδάφη, η πληγείσα περιοχή θα πρέπει να συγκρίνεται με μη πληγείσα περιοχή που παρουσιάζει τα ίδια βασικά χαρακτηριστικά, όπως μέγεθος, χρήση γης, κλίμα, διαμόρφωση του εδάφους και τύπο εδάφους.

(9)

Δεδομένου ότι τόσο οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής όσο και οι ιστορικές επιδράσεις προηγούμενων πρακτικών διαχείρισης στα οργανικά εδάφη απαιτούν την αντιστροφή των αρνητικών τάσεων όσον αφορά τις απορροφήσεις άνθρακα χερσαίας προέλευσης, είναι σκόπιμο να υποβληθούν στοιχεία για τις προσπάθειες αυτές στην αρχή της περιόδου συμμόρφωσης 2026-2030.

(10)

Προκειμένου να διασφαλιστεί η ευθυγράμμιση με τις υποβολές απογραφής αερίων θερμοκηπίου που απαιτούνται βάσει του κανονισμού (ΕΕ) 2018/1999 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (2), τα δεδομένα που χρησιμοποιούνται για την παροχή αποδεικτικών στοιχείων σχετικά με το ποσό αντιστάθμισης για τις πλεονάζουσες εκπομπές και τις φθίνουσες απορροφήσεις θα πρέπει να συμμορφώνονται με τα πρότυπα διαφάνειας, ακρίβειας, συνέπειας, συγκρισιμότητας και πληρότητας που εφαρμόζονται στις επανεξετάσεις της απογραφής αερίων του θερμοκηπίου που διενεργούνται σύμφωνα με το άρθρο 38 του εν λόγω κανονισμού.

(11)

Τα μέτρα που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό είναι σύμφωνα με τη γνώμη της Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή,

1)

«δείκτης ξηρότητας»: ο λόγος μεταξύ κατακρημνισμάτων και δυνητικής εξατμισοδιαπνοής·

2)

«κατηγορία ξηρότητας»: οποιαδήποτε από τις ακόλουθες κατηγορίες στις οποίες ταξινομούνται οι εκτάσεις σύμφωνα με τον δείκτη ξηρότητας:

3)

«οργανικό έδαφος»: έδαφος που είτε πληροί τον ορισμό που βασίζεται σε εγκεκριμένα εθνικά πρότυπα τα οποία χρησιμοποιούνται για την υποβολή εκθέσεων βάσει της σύμβασης-πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών για την κλιματική αλλαγή (UNFCCC) είτε, εάν δεν υπάρχουν τέτοια πρότυπα, πληροί τα κριτήρια που παρατίθενται στις κατευθυντήριες γραμμές της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC) του 2006 (παράρτημα 3Α.5. Προκαθορισμένες ταξινομήσεις για το κλίμα και το έδαφος, κεφάλαιο 3 στον τόμο 4).