(1)

Οι κατευθυντήριες γραμμές που περιέχονται στον Διακανονισμό για τις εξαγωγικές πιστώσεις οι οποίες τυγχάνουν δημόσιας στήριξης («Διακανονισμός»), ο οποίος εκπονήθηκε στο πλαίσιο του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), έχουν μεταφερθεί στο δίκαιο της Ένωσης και, ως εκ τούτου, έχουν καταστεί νομικά δεσμευτικές στην Ένωση δυνάμει του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1233/2011 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (1).

(2)

Σύμφωνα με το παράρτημα XII του Διακανονισμού, καθορίζεται εμπορικό επιτόκιο αναφοράς («ΕΕΑ») για το νόμισμα κάθε Συμμετέχοντα στον Διακανονισμό. Ένα ΕΕΑ, το οποίο είναι ένα σταθερό ελάχιστο επιτόκιο που μπορεί να παρέχεται στο πλαίσιο σύμβασης εξαγωγικής χρηματοδότησης με κρατική εγγύηση, αποτελείται από ένα βασικό επιτόκιο και ένα περιθώριο.

(3)

Οι Συμμετέχοντες στον Διακανονισμό («Συμμετέχοντες») χρησιμοποιούσαν το διατραπεζικό επιτόκιο του Λονδίνου («LIBOR») ως σημείο αναφοράς για τον υπολογισμό του περιθωρίου του ΕΕΑ. Μετά τη διακοπή της χρήσης του LIBOR το 2021, οι Συμμετέχοντες συμφώνησαν επί προσωρινών λύσεων για τον καθορισμό των περιθωρίων του ΕΕΑ.

(4)

Οι Συμμετέχοντες πρέπει να συμφωνήσουν, με γραπτή διαδικασία, επί τροποποιήσεων στις διατάξεις του Διακανονισμού σχετικά με τον καθορισμό των περιθωρίων του ΕΕΑ.

(5)

Ενδείκνυται να καθοριστεί η θέση που πρέπει να ληφθεί εξ ονόματος της Ένωσης, με γραπτή διαδικασία, από τους Συμμετέχοντες, δεδομένου ότι η απόφαση των Συμμετεχόντων θα είναι δεσμευτική για την Ένωση και θα μπορεί να επηρεάσει καθοριστικά το περιεχόμενο της ενωσιακής νομοθεσίας, δυνάμει του άρθρου 1 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1233/2011,