(1)

Σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΕ) 2021/1119 («ευρωπαϊκό νομοθέτημα για το κλίμα»), η Επιτροπή οφείλει να αξιολογεί τη συνέπεια των εθνικών μέτρων με τον στόχο της κλιματικής ουδετερότητας και με τη διασφάλιση προόδου ως προς την προσαρμογή. Η Επιτροπή αξιολόγησε τη συνέπεια των μέτρων της Βουλγαρίας με τους εν λόγω στόχους (2). Οι συστάσεις που ακολουθούν βασίζονται στην εν λόγω αξιολόγηση. Η Βουλγαρία θα πρέπει να λάβει δεόντως υπόψη τις παρούσες συστάσεις και να δώσει συνέχεια σε αυτές σύμφωνα με το ευρωπαϊκό νομοθέτημα για το κλίμα.

(2)

Ενώ οι καθαρές εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου της Ένωσης [μεταξύ άλλων από δραστηριότητες χρήσης γης, αλλαγής χρήσης γης και δασοπονίας (LULUCF) και εξαιρουμένων των διεθνών μεταφορών] παρουσιάζουν συνολικά σταθερή πτωτική τάση, σε γενικές γραμμές, σύμφωνα με τη γραμμική πορεία επίτευξης του κλιματικού στόχου της Ένωσης -55 % για το 2030 και του στόχου της Ένωσης για κλιματική ουδετερότητα έως το 2050, ο ρυθμός μείωσης των εκπομπών πρέπει να επιταχυνθεί και η δράση των κρατών μελών είναι ουσιαστικής σημασίας. Η πρόοδος σε όλα τα κράτη μέλη συνδυάστηκε με διάφορες τομεακές προκλήσεις και αδυναμίες που πρέπει να αντιμετωπιστούν χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση. Οι αξιόπιστες μακροπρόθεσμες στρατηγικές αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο για την επίτευξη του οικονομικού μετασχηματισμού που απαιτείται για τη μετάβαση προς τον στόχο της Ένωσης για κλιματική ουδετερότητα.

(3)

Τα επικαιροποιημένα εθνικά σχέδια για την ενέργεια και το κλίμα σύμφωνα με το άρθρο 14 του κανονισμού (ΕΕ) 2018/1999 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (3) είναι ουσιαστικής σημασίας προκειμένου τα κράτη μέλη να λάβουν μέτρα ώστε να καταστεί δυνατή η συλλογική επίτευξη του στόχου της κλιματικής ουδετερότητας και να διασφαλιστεί συνεχής πρόοδος όσον αφορά την προσαρμογή σύμφωνα με το ευρωπαϊκό νομοθέτημα για το κλίμα. Ωστόσο, η Βουλγαρία δεν έχει υποβάλει σχέδιο επικαιροποίησης του τελευταίου κοινοποιηθέντος ενοποιημένου εθνικού σχεδίου της για την ενέργεια και το κλίμα.

(4)

Για να διασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα των στρατηγικών και των σχεδίων για την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή, είναι σημαντικό να καθοριστούν δεόντως οι δυνητικοί κίνδυνοι της κλιματικής αλλαγής που ενδέχεται να επηρεάσουν ένα συγκεκριμένο πεδίο ή τομέα. Για την αποτελεσματική προσαρμογή απαιτείται σαφώς καθορισμένη δομή διακυβέρνησης και συντονισμού με πολιτική στήριξη υψηλού επιπέδου. Οι πολιτικές προσαρμογής θα πρέπει να επικεντρώνονται σε τομείς ή τομείς ιδιαίτερα ευάλωτους στην κλιματική αλλαγή ή των οποίων οι δραστηριότητες είναι καίριας σημασίας για την ανθεκτικότητα άλλων τομέων ή που έχουν μεγάλη σημασία για την εθνική οικονομία ή τη δημόσια υγεία. Απαιτείται κατά προτεραιότητα αντιμετώπιση των επιπτώσεων και των κινδύνων που αναμένεται να επηρεάσουν υποδομές ή συστήματα ζωτικής σημασίας με μεγάλη διάρκεια ζωής ή αναμένεται να επηρεάσουν τα συστήματα κατά τρόπο μη αναστρέψιμο, λαμβανομένης υπόψη της αλληλεπίδρασης με την κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη ή άλλους μη κλιματικούς παράγοντες. Για τη χρηματοδότηση της προσαρμογής μπορούν να κινητοποιούνται διάφορα χρηματοδοτικά μέσα της ΕΕ. Τα ζητήματα ανθεκτικότητας στην κλιματική αλλαγή θα πρέπει να τίθενται στο προσκήνιο όταν τα κράτη μέλη καταρτίζουν τα εθνικά τους σχέδια στο πλαίσιο των σχετικών κονδυλίων της ΕΕ. Καμία από τις δαπάνες δεν θα πρέπει να βλάπτει την προσαρμογή: δηλαδή, να αυξάνει τις ευπάθειες είτε για τους δικαιούχους είτε για άλλους.

(5)

Οι πλέον ευάλωτες κοινότητες είναι εκείνες με μεγάλη πιθανότητα να επηρεαστούν από την κλιματική αλλαγή. Η άνιση έκθεση και η ευπάθεια στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής των διαφόρων περιφερειών και κοινωνικοοικονομικών ομάδων επιδεινώνει τις ανισότητες. Η δίκαιη ανθεκτικότητα θα πρέπει να μειώσει την άνιση επιβάρυνση του κλιματικού κινδύνου και να διασφαλίσει ισότητα. Η συστημική ικανότητα προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό για την αποφυγή ή τον μετριασμό δυνητικών ζημιών, την αξιοποίηση των ευκαιριών και την αντιμετώπιση των συνεπειών. Απαιτείται πρόοδος όσον αφορά την προσαρμοστική ικανότητα σε όλα τα επίπεδα της κυβέρνησης, καθώς και στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα. Πολλές παρεμβάσεις προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή ξεκινούν σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο. Οι τοπικές κυβερνήσεις διαδραματίζουν καίριο ρόλο στην προώθηση της συμμετοχής του κοινού και της τοπικής δράσης. Ακόμη και όταν ένας κίνδυνος που σχετίζεται με το κλίμα επηρεάζει μόνο το έδαφος ενός κράτους μέλους, μπορεί να προκαλέσει αλυσιδωτές συνέπειες σε διασυνοριακό επίπεδο, γεγονός που απαιτεί την οικοδόμηση δίκαιης ανθεκτικότητας. Η θέσπιση και η εφαρμογή υποεθνικών πολιτικών προσαρμογής έχει μεγάλη σημασία,