(1)

Με επιστολή της 31ης Ιανουαρίου 2003, η Επιτροπή ενημέρωσε τη Γαλλία για την απόφασή της να κινήσει την επίσημη διαδικασία εξέτασης που προβλέπεται στο άρθρο 88 παράγραφος 2 της συνθήκης ΕΚ (στο εξής «η απόφαση κίνησης της διαδικασίας») έναντι των οικονομικών μέτρων που λήφθηκαν από τις γαλλικές αρχές υπέρ της France Télécom (στο εξής «FT» ή «η επιχείρηση») και του καθεστώτος επαγγελματικού φόρου που εφαρμόζεται στον εν λόγω επιχειρηματικό φορέα. Η περιγραφή των πραγματικών περιστατικών που οδήγησαν στην κίνηση της εν λόγω διαδικασίας δεν περιλαμβάνεται στην παρούσα απόφαση (2).

(2)

Η απόφαση κίνησης της διαδικασίας κοινοποιήθηκε στη Γαλλία στις 31 Ιανουαρίου 2003. Αφού διορθώθηκαν τα ουσιώδη σφάλματα, κοινοποιήθηκε διορθωτικό στη Γαλλία στις 7 Μαρτίου 2003.

(3)

Η Γαλλία κοινοποίησε συμπληρωματικές πληροφορίες στην Επιτροπή με επιστολές της 4ης Απριλίου 2003, της 15ης Μαΐου 2003 και της 29ης Ιανουαρίου 2004.

(4)

Η απόφαση της Επιτροπής να κινήσει τη διαδικασία δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (3). Η Επιτροπή κάλεσε τους τρίτους ενδιαφερομένους να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους σχετικά με τα εν λόγω μέτρα.

(5)

Υποβλήθηκαν στην Επιτροπή οι ακόλουθες παρατηρήσεις σχετικά με το θέμα αυτό εκ μέρους τρίτων ενδιαφερομένων:

(6)

Η Επιτροπή διαβίβασε τις παρατηρήσεις αυτές στη Γαλλία στις 16 Μαΐου 2003, προσφέροντάς της τη δυνατότητα να τις σχολιάσει.

(7)

Οι γαλλικές αρχές υπέβαλαν τα σχόλιά τους με επιστολές της 30ής Ιουνίου 2003 και της 29ης Ιουλίου 2003.

(8)

Υποβλήθηκαν στην Επιτροπή τα ακόλουθα λοιπά στοιχεία και έγγραφα εκ μέρους τρίτων ενδιαφερομένων:

(9)

Η Επιτροπή ζήτησε συμπληρωματικές διευκρινίσεις από τις γαλλικές αρχές με τις ακόλουθες επιστολές:

(10)

Η Επιτροπή έστειλε στις γαλλικές αρχές, στις 3 Μαΐου 2004 και στις 14 Ιουνίου 2004, τις επιστολές που αναφέρονται στην αιτιολογική σκέψη 8.

(11)

Έγιναν δεκτοί σε ακρόαση από την Επιτροπή οι εκπρόσωποι τρίτων μερών κατά τις διάφορες συνεδριάσεις στο πλαίσιο της διαδικασίας.

(12)

Η Επιτροπή συνάντησε τις γαλλικές αρχές και την FT στις 22 Ιανουαρίου 2004, στις 16 και στις 23 Ιουνίου 2004.

(13)

Με τηλεομοιοτυπία της 5ης Ιουλίου 2004, οι γαλλικές αρχές υπέβαλαν στην Επιτροπή νέους υπολογισμούς σχετικά με το ειδικό καθεστώς επαγγελματικού φόρου. Στις 13, 15 και 16 Ιουλίου 2004, οι γαλλικές αρχές υπέβαλαν στην Επιτροπή συμπληρωματικές παρατηρήσεις.

(14)

Μόνον το ειδικό καθεστώς του επαγγελματικού φόρου που εφαρμόζεται στην FT, όπως προβλέπεται στην απόφαση κίνησης της διαδικασίας, αποτελεί αντικείμενο της παρούσας απόφασης.

(15)

Εφόσον το εξεταζόμενο μέτρο περιγράφηκε ήδη λεπτομερώς στην απόφαση κίνησης της διαδικασίας (7), η περιγραφή αυτή δεν θα επαναληφθεί στην παρούσα απόφαση παρά μόνον εφόσον κριθεί απαραίτητο.

(16)

Μέχρι το 1990, οι δραστηριότητες της εταιρείας FT είχαν ασκηθεί από μία διεύθυνση του Υπουργείου που είχε αρμοδιότητα για τα ταχυδρομεία και τις τηλεπικοινωνίες. Ως δημόσια διοικητική υπηρεσία, η πρώην γενική διεύθυνση τηλεπικοινωνιών δεν υπέκειτο σε κανέναν από τους ακόλουθους φόρους: i) επαγγελματικό φόρο, ii) φόρους ακίνητης περιουσίας για τα κτίρια και τα οικόπεδα και iii) φόρο εταιρειών (8). Η χρηματοδότησή της γινόταν βάσει παραρτήματος στον προϋπολογισμό του κράτους που ήταν ευρέως πλεονασματικός και υπόκειτο σε καταβολή υπέρ του γενικού προϋπολογισμού των πλεονασμάτων εκμετάλλευσης, καθώς και σε ορισμένες εισφορές για τη χρηματοδότηση ειδικών δράσεων.

(17)

Ο νόμος αριθ. 90-568 της 2ας Ιουλίου 1990, σχετικά με την οργάνωση της δημόσιας υπηρεσίας ταχυδρομείων και τηλεπικοινωνιών μετέβαλε την πρώην γενική διεύθυνση τηλεπικοινωνιών σε δύο χωριστά νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου («La Poste» και «FT») με οικονομική αυτονομία και τα οποία εμπίπτουν στο εμπορικό δίκαιο. Η χορήγηση της νομικής αυτής προσωπικότητας στους δύο αυτούς φορείς έπρεπε να οδηγήσει στην εφαρμογή των φορολογικών κανόνων του κοινού δικαίου. Πράγματι, δυνάμει του άρθρου 1654 του γενικού φορολογικού κώδικα (στο εξής «CGI»): « Τα κρατικά ιδρύματα, οι βιομηχανικές ή εμπορικές εκμεταλλεύσεις του κράτους, οι επιχειρήσεις στις οποίες το κράτος ή η τοπική αυτοδιοίκηση έχουν συμμετοχές οφείλουν να καταβάλλουν βάσει των ρυθμίσεων του κοινού δικαίου, τους κάθε είδους φόρους στους οποίους υπόκεινται οι ιδιωτικές επιχειρήσεις που ασκούν τις ίδιες δραστηριότητες». Κατά συνέπεια, η FT θα έπρεπε να υπάγεται στη φορολογία του κοινού δικαίου, από της ημερομηνίας της σύστασής της, την 1η Ιανουαρίου του 1991 (άρθρο 1 του νόμου 90-568 της 2ας Ιουλίου 1990). Πάντως, αντίθετα από την αρχή αυτή, που εξάλλου υπενθυμίζεται στον ίδιο το νόμο 90-568 (9), ο νομοθέτης θέσπισε φορολογικούς κανόνες κατά παρέκκλιση του κοινού δικαίου για την FT (άρθρα 18 έως 21 του νόμου αριθ. 90-568) στα πλαίσια δύο καθεστώτων, ενός «μεταβατικού» καθεστώτος με έναρξη ισχύος την 1η Ιανουαρίου 1991 και λήξη την 1η Ιανουαρίου 1994, και στη συνέχεια ενός «οριστικού» καθεστώτος με έναρξη ισχύος την 1η Ιανουαρίου 1994 και χωρίς περιορισμό διάρκειας:

(18)

Οι παρατηρήσεις που υποβλήθηκαν εκ μέρους των ενδιαφερομένων περιορίζονται στο να επαναλαμβάνουν τα επιχειρήματα της Επιτροπής στην απόφασή της για την κίνηση της διαδικασίας. Κατά συνέπεια, δεν θα επαναληφθούν στην παρούσα απόφαση.

(19)

Οι ισχυρισμοί των γαλλικών αρχών επικεντρώνονται σε ένα θεμελιώδες σημείο, ήτοι ότι το ειδικό καθεστώς που θεσπίστηκε από το κράτος υπέρ της FT δεν προσέφερε πλεονέκτημα στην εν λόγω επιχείρηση. Πράγματι, οι γαλλικές αρχές παραδέχονται ότι η FT υπόκειτο σε ένα ειδικό καθεστώς όσον αφορά τον επαγγελματικό φόρο από το 1991 έως το 2002, αλλά θεωρούν ότι το εν λόγω καθεστώς δεν της προσέφερε κανένα πλεονέκτημα και ότι δεν επηρέασε καθόλου τους δημόσιους πόρους, εφόσον ερμηνεύτηκε με υπερφορολόγηση της FT σε συνάρτηση με το κοινό δίκαιο. Για να καταλήξουν στο συμπέρασμα αυτό, οι γαλλικές αρχές στηρίζονται στα τρία ακόλουθα σημεία:

(20)

Κατά δεύτερο λόγο, οι γαλλικές αρχές υποστηρίζουν ότι το εν λόγω μέτρο θα έπρεπε να θεωρηθεί ως υπάρχον. Τέλος, κατά τις συνεδριάσεις με την Επιτροπή που πραγματοποιήθηκαν στις 16 και στις 23 Ιουνίου 2004, οι γαλλικές αρχές αμφισβήτησαν το βάσιμο των υπολογισμών που οι ίδιες είχαν προγενέστερα υποβάλει στην Επιτροπή σχετικά με τη διαφορά μεταξύ του επαγγελματικού φόρου που καταβλήθηκε από την FT και εκείνου που θα έπρεπε να είχε καταβληθεί εάν υποβαλλόταν στο κοινό δίκαιο. Σύμφωνα με τις γαλλικές αρχές, θα ήταν αδύνατον να υπολογιστεί με ακρίβεια η υποφορολόγηση της FΤ όσον αφορά τον επαγγελματικό φόρο από το 1994. Κατά συνέπεια, σύμφωνα με τις γαλλικές αρχές, η Επιτροπή δεν θα έπρεπε να αποφανθεί σχετικά με το ζήτημα αυτό. Με επιστολή της 5ης Ιουλίου 2004, οι γαλλικές αρχές υπέβαλαν στην Επιτροπή νέους υπολογισμούς (που εκπονήθηκαν από την ίδια την FT), για τους οποίους δεν ισχυρίζονται καθόλου ότι είναι ακριβέστεροι από εκείνους που υποβλήθηκαν προγενέστερα, αλλά ότι απλώς στοχεύουν να προβάλλουν την αδυναμία υπολογισμού με ακρίβεια του πλεονεκτήματος του οποίου επωφελήθηκε η FT δυνάμει του ειδικού καθεστώτος επαγγελματικού φόρου από το 1994.

(21)

Το άρθρο 87 παράγραφος 1 της συνθήκης ΕΚ προβλέπει ότι οι ενισχύσεις που χορηγούνται υπό οποιαδήποτε μορφή από τα κράτη ή με κρατικούς πόρους και που νοθεύουν ή απειλούν να νοθεύσουν τον ανταγωνισμό δια της ευνοϊκής μεταχειρίσεως ορισμένων επιχειρήσεων ή ορισμένων κλάδων παραγωγής είναι ασυμβίβαστες με την κοινή αγορά, κατά το μέτρο που επηρεάζουν τις μεταξύ κρατών μελών συναλλαγές. Στην απόφαση κίνησης της διαδικασίας, η Επιτροπή διαπίστωσε ότι, a priori, όλα τα συστατικά μιας κρατικής ενίσχυσης στοιχεία δυνάμει του άρθρου 87 παράγραφος 1 της συνθήκης ΕΚ εκπληρούντο. Η ανάλυση αυτή δεν επαναλήφθηκε στην παρούσα απόφαση παρά μόνον ως προς τα βασικά της συμπεράσματα (13):

(22)

Για να αναλύσουμε το καθεστώς του επαγγελματικού φόρου κατά τη διάρκεια της περιόδου 1991-1993, πρέπει να εξετάσουμε τον πρώτο ισχυρισμό που προβλήθηκε από τις γαλλικές αρχές, σύμφωνα με τον οποίο η εισφορά υπέρ του γενικού προϋπολογισμού που καταβλήθηκε από την FT από το 1991 έως το 1993 ήταν φορολογικής φύσης και μπορεί να ληφθεί υπόψη ως περιέχουσα την καταβολή του επαγγελματικού φόρου σύμφωνα με ειδικές ρυθμίσεις. Όσον αφορά το σημείο αυτό η Επιτροπή παρατηρεί ότι σύμφωνα με τη νομολογία, η ύπαρξη ενίσχυσης δεν μπορεί να αμφισβητηθεί λόγω του γεγονότος ότι μία επιχείρηση που επωφελείτο ενός προνομιακού φορολογικού καθεστώτος υπόκειται, βάσει άλλων κανόνων, σε βαρύτερη φορολόγηση (14). Πράγματι, κάθε φόρος, ανταποκρίνεται σε μία λογική και σε διαφορετικές προϋποθέσεις.

(23)

Ως προς τη φορολογική φύση της εισφοράς, η Επιτροπή υπογραμμίζει καταρχάς ότι η εν λόγω εισφορά δεν συνδέεται ρητά από το νόμο με τον επαγγελματικό φόρο. Ο νόμος δεν προβλέπει καθόλου ότι η εν λόγω εισφορά οφειλόταν αντί του επαγγελματικού φόρου. Το ύψος της εισφοράς αυτής επίσης δεν είχε καθοριστεί σύμφωνα με τις παραμέτρους που καθορίζουν το ποσό του επαγγελματικού φόρου.

(24)

Εξάλλου, στην απόφαση κίνησης της διαδικασίας, η Επιτροπή προσδιόρισε ότι το ύψος τού κατ’ αποκοπή ποσού που καταβλήθηκε από την FT στο κράτος ως συνεισφορά στο γενικό προϋπολογισμό ήταν αντίστοιχο προς το ποσό που κατέβαλαν οι PTT στο κράτος το 1989 και το 1990. Κατά συνέπεια, θεώρησε ότι η καταβολή του εν λόγω ποσού έμοιαζε περισσότερο σε μία εισφορά των αποτελεσμάτων διαχείρισης της FT παρά σε μία ειδική φορολόγηση δυνάμει του επαγγελματικού φόρου.

(25)

Πριν από το 1990, όταν οι δραστηριότητες της FT ασκούνταν ακόμα από μία διεύθυνση του Υπουργείου Ταχυδρομείων και Τηλεπικοινωνιών, το παράρτημα προϋπολογισμού της εν λόγω διεύθυνσης ήταν πλεονασματικό. Για την πλήρωση του ελλείμματος του γενικού προϋπολογισμού του κράτους, το εν λόγω παράρτημα προϋπολογισμού υπόκειτο σε εισφορά υπέρ του γενικού προϋπολογισμού δυνάμει των «πλεονασμάτων εκμετάλλευσης» στην οποία στη συνέχεια προστέθηκαν και άλλες εισφορές που προορίζονταν για τη χρηματοδότηση ειδικών δράσεων. Το 1988, η κυβέρνηση δεσμεύτηκε να σταθεροποιήσει μέχρι το 1992 τη συνεισφορά του παραρτήματος προϋπολογισμού στο γενικό προϋπολογισμό σε 13,7 εκατ. γαλλικά φράγκα για το 1989 και 14 εκατ. γαλλικά φράγκα για το 1990. Αυτό το ποσό θεωρήθηκε ως ποσό αναφοράς από το νόμο αριθ. 90-568, όταν καθόρισε την εισφορά εκ μέρους της FT υπέρ του γενικού προϋπολογισμού για τα έτη 1991, 1992 και 1993 (15).

(26)

Γενικότερα, τα χαρακτηριστικά της εισφοράς αυτής (πληρωμή κατ’ αποκοπήν, ποσό που καθορίζεται βάσει των πλεονασμάτων εκμετάλλευσης της επιχείρησης κατά το παρελθόν) δεν είναι τα χαρακτηριστικά της κλασικής φορολόγησης.

(27)

Λαμβανομένου υπόψη του ιστορικού και των τρόπων καθορισμού της, η εν λόγω εισφορά προσεγγίζει σε μία συμμετοχή στα αποτελέσματα διαχείρισης.

(28)

Πάντως, ακόμη και εάν η εισφορά αυτή δεν συνδέεται ρητά από το νόμο με τον επαγγελματικό φόρο, η εν λόγω εισφορά συνδέεται με το ειδικό φορολογικό καθεστώς που εφαρμόζεται στην FT. Πράγματι, ο νόμος αριθ. 90-568 προέβλεψε, στο ίδιο κεφάλαιο με τίτλο «φορολογία» και στο ίδιο άρθρο, ότι η FT δεν έπρεπε να καταβάλει φόρους (εκτός από εκείνους που καταβλήθηκαν από το κράτος) και ότι όφειλε να καταβάλει την εισφορά αυτή υπέρ του γενικού προϋπολογισμού. Οι δύο αυτές διατάξεις εφαρμόζονταν κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου (από της 1ης Ιανουαρίου 1991 μέχρι της 1ης Ιανουαρίου 1994).

(29)

Επιπλέον, η εισφορά αυτή αντιπροσωπεύει τυπικά στοιχεία φορολογίας, ήτοι μία χρηματική παροχή που εισπράχθηκε οριστικά, χωρίς αντιπαροχή και μέσω των αρμόδιων αρχών, από το κράτος ή άλλον κρατικό φορέα. Τέλος, η εισφορά αυτή παρέχει πόρους στο κράτος.

(30)

Κατά συνέπεια, φαινόταν ότι ο στόχος του άρθρου 19 του νόμου ήταν η θέσπιση μιας μεταβατικής περιόδου τριών ετών κατά τη διάρκεια της οποίας η FT θα είχε συνεχίσει να καταβάλει στο κράτος τα ίδια ποσά με το παρελθόν δυνάμει της συμμετοχής στα αποτελέσματα εκμετάλλευσης και συγχρόνως θα είχε απαλλαγεί από την καταβολή όλων των φόρων (εκτός από εκείνους που καταβλήθηκαν από το κράτος). Η άμεση υποβολή της FT στη φορολογία με βάση τους κανόνες που διέπουν το κοινό δίκαιο θα συνεπαγόταν μεταξύ άλλων, την καταβολή τοπικών φόρων (υπέρ των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης και όχι υπέρ του γενικού προϋπολογισμού του κράτους όπως για παράδειγμα ο επαγγελματικός φόρος), πράγμα που θα κινδύνευε να προκαλέσει μείωση της συνεισφοράς της FT υπέρ του εθνικού προϋπολογισμού (στο μέτρο που δεν θεσπίστηκε άμεσα μία νέα μορφή συμμετοχής στα αποτελέσματα διαχείρισης).

(31)

Συμπερασματικά, θα φαινόταν ότι η εισφορά υπέρ του γενικού προϋπολογισμού στον οποίο υπόκειτο η FT από το 1991 έως το 1993 ήταν μεικτή, εν μέρει φορολογική και εν μέρει συμμετοχή στα αποτελέσματα διαχείρισης, στο μέτρο που η εισφορά αυτή έτεινε να διασφαλίσει ότι, κατά τη διάρκεια μιας μεταβατικής περιόδου τριών ετών, η επιχείρηση θα κατέβαλε στο κράτος αντίστοιχο ποσό με εκείνο το οποίο θα είχε καταβάλει εάν είχε πληρώσει τους φόρους υπό καθεστώς κοινού δικαίου, συν ένα συμπληρωματικό ποσό που θα αντιστοιχούσε σε μία εισφορά στα αποτελέσματα εκμετάλλευσης. Με άλλα λόγια, η ειδική εισφορά την οποία κατέβαλε η FT στο κράτος μεταξύ του 1991 και του 1993 πληρούσε μία διπλή λειτουργία: εν μέρει ίσχύε ως καταβολή των διαφόρων φόρων και –κατά τα λοιπά– ίσχυε ως συμμετοχή του κράτους-ιδιοκτήτη στα αποτελέσματα της επιχείρησης.

(32)

Βάσει των παραπάνω στοιχείων (και ιδίως του εν μέρει φορολογικού χαρακτήρα της εισφοράς και της σχέσης μεταξύ της εν λόγω εισφοράς και του ειδικού φορολογικού καθεστώτος της επιχείρησης), ακόμη και ελλείψει ειδικών ρητών διατάξεων σύμφωνα με τις οποίες η εν λόγω εισφορά πρέπει να θεωρηθεί ως ειδικός τρόπος καταβολής του επαγγελματικού φόρου, η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η εν λόγω εισφορά κατά τη διάρκεια των ετών 1991 έως 1993 ίσχυε — εν μέρει ως καταβολή φόρων, περιλαμβανομένης ιδίως της καταβολής του επαγγελματικού φόρου και, κατά τα λοιπά, ως συμμετοχή του κράτους-ιδιοκτήτη στα αποτελέσματα διαχείρισης της επιχείρησης.

(33)

Σχετικά με αυτά πρέπει να προσθέσουμε ότι, σύμφωνα με τις πληροφορίες που υποβλήθηκαν εκ μέρους των γαλλικών αρχών κατά τη διάρκεια των ετών 1991 έως 1993, η εν λόγω εισφορά ήταν μεγαλύτερη από τους φόρους τους οποίους όφειλε να καταβάλει η FT εάν υπόκειτο στο καθεστώς του επαγγελματικού φόρου και του φόρου των εταιρειών του κοινού δικαίου. Απορρέει, ότι κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής, η FT δεν επωφελήθηκε από κανένα πλεονέκτημα που συνδέεται με την απαλλαγή από τον επαγγελματικό φόρο. Πάντως, η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι, κατά τη διάρκεια των ετών 1991 έως 1993, η FT δεν υπόκειτο παρά μόνον στους φόρους που πράγματι βάρυναν το κράτος (ειδικότερα δεν κατέβαλε τον φόρο ακίνητης περιουσίας). Κατά συνέπεια, για να διασφαλιστεί ότι η απαλλαγή από τον επαγγελματικό φόρο και η υποκατάστασή του από την εν λόγω εισφορά δεν προσέφερε φορολογικό πλεονέκτημα στην FT, η Επιτροπή ζήτησε από τις γαλλικές αρχές να προσδιορίσουν εάν η εν λόγω εισφορά ήταν ανώτερη από όλους τους άλλους φόρους που όφειλε να καταβάλει η FT στην περίπτωση που θα είχε φορολογηθεί υπό καθεστώς κοινού δικαίου (και όχι μόνον ανώτερη από το ποσό του επαγγελματικού φόρου και του φόρου εταιρειών) (16). Στα πλαίσια των συσκέψεων με την Επιτροπή που πραγματοποιήθηκαν στις 16 και στις 23 Ιουνίου 2004, οι γαλλικές αρχές επιβεβαίωσαν ότι η εν λόγω εισφορά ήταν πράγματι ανώτερη από το ποσό όλων των άλλων φόρων. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή θεωρεί ότι η FT δεν επωφελήθηκε πλεονεκτήματος για την περίοδο 1991 και 1993, στο μέτρο που υπόκειτο σε ειδική μεικτή εισφορά, η οποία εν μέρει ισοδυναμούσε με την καταβολή διαφόρων φόρων και, κατά τα λοιπά, εισφορά στα αποτελέσματα εκμετάλλευσης, ειδική εισφορά που ήταν ανώτερη από το ποσό των φόρων των οποίων απαλλάχθηκε η FT.

(34)

Για την ανάλυση του καθεστώτος του επαγγελματικού φόρου κατά τη διάρκεια της περιόδου 1994-2003, πρέπει να εξετάσουμε τον δεύτερο και τρίτο ισχυρισμό που προβλήθηκε εκ μέρους των γαλλικών αρχών.

(35)

Οι γαλλικές αρχές επιμένουν στο γεγονός ότι ο νόμος αριθ. 90-568 θέσπισε «μια για πάντα» ένα ενιαίο φορολογικό καθεστώς που εφαρμόστηκε στην FT από το 1991 έως το 2002. Σύμφωνα με τις γαλλικές αρχές πρέπει να προβούμε σε σφαιρικό υπολογισμό του πλεονεκτήματος που απέρρευσε από το καθεστώς αυτό υπέρ της FT για το σύνολο της περιόδου 1991-2002. Αυτό σημαίνει ότι κατά τη γνώμη τους μια υπέρ-φορολόγηση της FT με βάση ένα έτος θα μπορούσε να «αντισταθμίσει» μία μειωμένη φορολόγηση της FT με βάση ένα άλλο έτος. Πιο συγκεκριμένα, οι γαλλικές αρχές υποστηρίζουν ότι η μειωμένη φορολόγηση της FT για την «οριστική» περίοδο (1η Ιανουαρίου 1994 – 1η Ιανουαρίου 2003) αντισταθμίζεται από μία υπερφορολόγηση (που οφείλεται στην καταβολή της εισφοράς) κατά τη διάρκεια της «μεταβατικής» περιόδου (1η Ιανουαρίου 1991 – 31 Δεκεμβρίου 1993). Πράγματι, το ποσό που καταβλήθηκε από την FT στο κράτος δυνάμει της εν λόγω εισφοράς για τα έτη 1991-1992 και 1993 θα ήταν τόσο υψηλότερο από ό,τι στο πλαίσιο μιας φορολόγησης με βάση τους κανόνες του κοινού δικαίου, που θα υπερέβαινε το πλεονέκτημα το οποίο θα είχε προσκομίσει η FT από τις ειδικές ρυθμίσεις καθορισμού του επαγγελματικού φόρου κατά τη διάρκεια της «οριστικής» περιόδου.

(36)

Ο ισχυρισμός αυτός δεν έγινε δεκτός. Ο νόμος αριθ. 90-568 θέσπισε δύο σαφώς διαχωρισμένα καθεστώτα φορολόγησης:

(37)

Σύμφωνα με τη νομολογία, μια ενίσχυση που χορηγείται σε μία επιχείρηση δεν μπορεί να «αντισταθμιστεί» από μια ειδική επιβάρυνση που θα βαρύνει την ίδια επιχείρηση με άλλη ρύθμιση. Κατά τον τρόπο αυτό, το Δικαστήριο απέκλεισε το ενδεχόμενο μια απαλλαγή από κοινωνικές επιβαρύνσεις που συνδέονται με οικογενειακά επιδόματα της οποίας επωφελούνται ορισμένες επιχειρήσεις να «αντισταθμίζει» μια συμπληρωματική επιβάρυνση που βαρύνει τις ίδιες αυτές επιχειρήσεις και συνδέεται με την ασφάλιση ανεργίας (17).

(38)

Κατ’ εφαρμογή της νομολογίας αυτής, η Επιτροπή δεν μπορεί να δεχθεί ότι η «μειωμένη φορολόγηση» της FT με βάση τον επαγγελματικό φόρο από το 1994 μπορεί να αντισταθμιστεί από την ειδική εισφορά που καταβλήθηκε από την FT κατά την περίοδο 1991-1994, η οποία δεν συνδέθηκε ειδικά με τον επαγγελματικό φόρο. Πράγματι, όπως ήδη διαπίστωσε η Επιτροπή, ο νόμος αριθ. 90-568 δεν προβλέπει σε καμία περίπτωση ότι η ειδική εισφορά οφειλόταν αντί του επαγγελματικού φόρου. Επίσης, το ποσό της εν λόγω εισφοράς δεν είχε καθοριστεί σύμφωνα με τις παραμέτρους που καθορίζουν το ποσό του επαγγελματικού φόρου αλλά σε συνάρτηση με το πλεονέκτημα που θα παρείχαν οι PTT στο κράτος το 1989 και το 1990. Λόγω του περιεχομένου της και των τρόπων καθορισμού της, η εν λόγω εισφορά προσεγγίζει περισσότερο μία εισφορά επί των αποτελεσμάτων διαχείρισης παρά μια ειδική φορολόγηση σε σχέση με τον επαγγελματικό φόρο. Αυτό, υπό ομαλές συνθήκες, έπρεπε να οδηγήσει την Επιτροπή στο να αποκλείσει οποιαδήποτε αντιστάθμιση και να θεωρήσει ότι η μη καταβολή του επαγγελματικού φόρου κατά τη διάρκεια της «μεταβατικής» περιόδου αποτελεί επίσης ειδικό πλεονέκτημα υπέρ της επιχείρησης.

(39)

Η Επιτροπή δέχθηκε κατ’ εξαίρεση ότι η εισφορά που καταβλήθηκε από την επιχείρηση κατά την περίοδο 1991-1993 ίσχυε επίσης ως καταβολή του επαγγελματικού φόρου. Πράγματι, δεδομένης της αμφισημίας της εν λόγω εισφοράς που φαίνεται να συνδέεται με το ειδικό φορολογικό καθεστώς υπέρ της FT (18), λόγω του γεγονότος ότι η εν λόγω εισφορά υπερέβαινε το ποσό που θα είχε απορρεύσει από την εφαρμογή των φορολογικών καθεστώτων με βάση τους κανόνες του κοινού δικαίου και λόγω του μεταβατικού χαρακτήρα του εν λόγω καθεστώτος, η Επιτροπή αποφάσισε να χορηγήσει το πλεονέκτημα της αμφιβολίας στην επιχείρηση και δέχθηκε να αναγνωρίσει την εν μέρει φορολογική φύση της εισφοράς και το γεγονός ότι ίσχυε επίσης ως καταβολή φόρων. Πάντως, οποιοδήποτε τμήμα της εισφοράς υπερέβαινε το σύνηθες φορολογικό βάρος δυνάμει των κανόνων του κοινού δικαίου, δεν θα μπορούσε να νοηθεί παρά ως εισφορά κεφαλαίου, πράγμα που αποκλείει οποιαδήποτε νομική βάση για να θεωρηθεί ως αντιστάθμιση. Πράγματι, μία αντιστάθμιση μεταξύ των ποσών που καταβλήθηκαν από την FT ως εισφορές για τα πλεονάσματα διαχείρισης και τη μειωμένη φορολόγηση της FT με βάση τον επαγγελματικό φόρο θα συνεπαγόταν μια σύγχυση εισφορών διαφορετικής φύσης (φορολογικές ενισχύσεις με κέρδη από περιουσιακά στοιχεία), πράγμα που δεν μπορεί να γίνει δεκτό.

(40)

Τέλος, η Επιτροπή σημειώνει ότι ο νόμος αριθ. 90-568 δεν είχε προβλέψει καθόλου μια αντιστάθμιση της μειωμένης φορολόγησης της FT από το 1994 με μια υπερφορολόγηση για τα έτη 1991 έως 1994. Κατά συνέπεια, ένας σφαιρικός υπολογισμός, όπως εκείνος που προτάθηκε από τις γαλλικές αρχές, θα συνεπαγόταν την εκ των υστέρων μετατροπή της υποτιθέμενης υπερφορολόγησης της FT κατά τη διάρκεια της «μεταβατικής» περιόδου σε προκαταβολή φόρου (πίστωση φόρου) προς μείωση κατά τα προσεχή έτη, πράγμα που δεν αποτελούσε καθόλου το αντικείμενο του νόμου αριθ. 90-568, όταν θέσπισε τα δύο αυτά καθεστώτα. Εάν οι γαλλικές αρχές αυτή τη στιγμή προτείνουν να γίνει αντιστάθμιση μεταξύ εισφορών διαφορετικής φύσης (η ειδική μεικτή εισφορά –συγχρόνως φορολογική και μερίσματος– και η μειωμένη φορολόγηση της FT σε συνάρτηση με τον επαγγελματικό φόρο) που εφαρμόστηκαν σε δύο διαφορετικές περιόδους, αυτό δεν οφείλεται καθόλου στην εφαρμογή των συνήθων φορολογικών κανόνων του γαλλικού δικαίου, αλλά απορρέει από μία εκ των υστέρων ορθολογική ερμηνεία που στοχεύει να αποτρέψει την ανάκτηση της ενίσχυσης της οποίας επωφελήθηκε η FT.

(41)

Συμπερασματικά, η Επιτροπή δεν θα μπορούσε να δεχθεί τον δεύτερο ισχυρισμό των γαλλικών αρχών, σύμφωνα με τον οποίο θα έπρεπε να γίνει σφαιρικός υπολογισμός του πλεονεκτήματος που χορηγήθηκε με βάση το καθεστώς αυτό στην FT για το σύνολο της περιόδου 1991-2002.

(42)

Αυτό συνεπάγεται ότι η διαφορά μεταξύ του επαγγελματικού φόρου που πράγματι καταβλήθηκε από την FT και εκείνου που θα έπρεπε να είχε καταβληθεί σύμφωνα με τις διατάξεις του κοινού δικαίου από της 1ης Ιανουαρίου 1994 μέχρι της 1ης Ιανουαρίου 2003 αποτελεί κρατική ενίσχυση διότι αντιπροσωπεύει ένα πλεονέκτημα για την FT που χορηγήθηκε μέσω πόρων που αλλιώς θα είχαν ενσωματωθεί στον προϋπολογισμό του κράτους.

(43)

Επίσης, η Επιτροπή δεν μπορεί να δεχθεί τον ισχυρισμό σύμφωνα με τον οποίο ο επαγγελματικός φόρος εντάσσεται στον υπολογισμό της φορολογητέας βάσης και ότι η διόρθωση μιας ενδεχόμενης μειωμένης φορολόγησης με βάση τον επαγγελματικό φόρο θα έπρεπε να συνοδεύεται από μια διόρθωση προς τα κάτω του ποσού του φόρου εταιρειών, δεδομένου ότι οι ρυθμίσεις φορολόγησης της επιχείρησης με βάση τον επαγγελματικό φόρο και τον φόρο εταιρειών θα ήταν αδιαχώριστες.

(44)

Πράγματι, ο ισχυρισμός αυτός απορρίφθηκε από το Πρωτοδικείο που αποφάνθηκε σαφώς ότι «… η Επιτροπή δεν πρέπει, με τις αποφάσεις με τις οποίες διατάσσει την αναζήτηση κρατικών ενισχύσεων, να προβαίνει στον υπολογισμό των επιπτώσεων του φόρου επί του ποσού των ενισχύσεων που πρέπει να επιστραφούν, καθόσον ο υπολογισμός αυτός εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του εθνικού δικαίου, αλλά οφείλει να περιορίζεται στην υπόδειξη του ακαθάριστου αναζητητέου ποσού. Αυτό δεν εμποδίζει τις εθνικές αρχές, κατά την αναζήτηση των ενισχύσεων, να αφαιρούν ενδεχομένως από το αναζητητέο ποσό ορισμένα ποσά κατ’ εφαρμογή μεν των εθνικών τους κανόνων αλλά τηρουμένων και των κανόνων του κοινοτικού δικαίου» (19).

(45)

Ως προς τη φύση της ενίσχυσης, η Επιτροπή επιβεβαιώνει το προκαταρκτικό συμπέρασμα που περιλήφθηκε στην απόφαση κίνησης της διαδικασίας σύμφωνα με το οποίο η εν λόγω ενίσχυση πρέπει να θεωρηθεί ως νέα. Πράγματι, το καθεστώς παρέκκλισης του επαγγελματικού φόρου θεσπίστηκε από το νόμο του 1990 (ήτοι μετά την έναρξη ισχύος της συνθήκης) ακριβώς για να αποφευχθεί ότι η σύσταση της FT ως δημόσιου φορέα εκμετάλλευσης δεν συνεπάγεται την υπαγωγή της στη φορολογία που διέπεται από τους κανόνες του κοινού δικαίου. Εξάλλου, από το 1988 ο τομέας των τηλεπικοινωνιών ελευθερώθηκε προοδευτικά. Δεδομένου ότι η FT επωφελήθηκε από το 1994 ενισχύσεων που συνδέονται με το ειδικό καθεστώς του επαγγελματικού φόρου και ότι κατά την ημερομηνία αυτή οι αγορές στις οποίες ασκούσε επιχειρηματική δραστηριότητα η FT ήταν, τουλάχιστον εν μέρει, ανταγωνιστικές (20), η Επιτροπή οφείλει να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το εν λόγω μέτρο αποτελεί νέα ενίσχυση.

(46)

Οι γαλλικές αρχές θεωρούν ότι σε κάθε περίπτωση το εικαζόμενο καθεστώς ενισχύσεων υπέρ της FT που θεσπίστηκε από το νόμο αριθ. 90-568, αποτελεί καθεστώς ισχυουσών ενισχύσεων που δεν μπορούν να ανακτηθούν. Σημειώνουν ότι το εν λόγω καθεστώς θεσπίστηκε από το νόμο αριθ. 90-568 της 2ας Ιουλίου 1990 και θεωρούν ότι η ενίσχυση χορηγήθηκε στη δικαιούχο επιχείρηση στις 2 Ιουλίου 1990 (κατά συνέπεια την ημέρα της θέσπισης του νόμου). Επειδή η κίνηση της διαδικασίας αποφασίστηκε στις 30 Ιανουαρίου 2003, συνεπώς μετά την προθεσμία των δέκα ετών από τη χορήγηση της ενίσχυσης, οι γαλλικές αρχές υποστηρίζουν ότι, σύμφωνα με το άρθρο 15 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 659/1999, η εικαζόμενη ενίσχυση υπέρ της FT θα «καλυπτόταν» από τους κοινοτικούς κανόνες για την παραγραφή των κρατικών ενισχύσεων.

(47)

Ως προς αυτό, πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι το άρθρο 15 προβλέπει τα ακόλουθα:

(48)

Πρέπει να παρατηρηθεί ότι η προθεσμία των δέκα ετών, που προβλέπεται στο άρθρο 15 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 659/1999 «ουδόλως συνιστά την έκφραση μιας γενικής αρχής μετατρέπουσας μια νέα ενίσχυση σε υφιστάμενη ενίσχυση, αλλά αποκλείει απλώς την ανάκτηση των ενισχύσεων που χορηγήθηκαν περισσότερο από μια δεκαετία πριν από την πρώτη παρέμβαση της Επιτροπής» (21). Απορρέει ότι, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 15 του κανονισμού, η ενίσχυση της οποίας επωφελήθηκε η FT δυνάμει του ειδικού καθεστώτος του επαγγελματικού φόρου, δεν έχανε τον χαρακτήρα της νέας ενίσχυσης λόγω του γεγονότος ότι το καθεστώς αυτό θεσπίστηκε πριν από διάστημα άνω των δέκα ετών. Απλώς, δυνάμει της εν λόγω διάταξης, η Επιτροπή δεν θα μπορούσε να διατάξει την ανάκτηση παρά μόνον για ενισχύσεις που χορηγήθηκαν υπέρ της επιχείρησης κατά τη διάρκεια των δέκα ετών που προηγούνται της δράσης της. Όμως, στο μέτρο που η ενίσχυση χορηγήθηκε υπέρ της FT από το οικονομικό έτος 1994 και όπου η απόφαση για την κίνηση της διαδικασίας έχει ημερομηνία την 30ή Ιανουαρίου 2003, η Επιτροπή οφείλει να διατάξει την ανάκτηση της εν λόγω ενίσχυσης στο σύνολό της.

(49)

Πρέπει επίσης να αναφέρουμε ότι, σύμφωνα με το άρθρο 15 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 659/1999, «οι εξουσίες της Επιτροπής για ανάκτηση της ενίσχυσης υπόκεινται σε δεκαετή προθεσμία παραγραφής» και ότι η εν λόγω προθεσμία αρχίζει να προσμετράται «από την ημέρα κατά την οποία η παράνομη ενίσχυση χορηγείται στον δικαιούχο … βάσει ενός καθεστώτος ενισχύσεων». Κατά συνέπεια, αυτό που έχει σημασία σύμφωνα με τον κανονισμό είναι η ημερομηνία κατά την οποία η ατομική ενίσχυση χορηγήθηκε στο δικαιούχο βάσει ενός καθεστώτος ενισχύσεων και όχι η ημερομηνία κατά την οποία θεσπίστηκε το καθεστώς. Με άλλα λόγια, αυτό που προβλέπει το άρθρο 15 του κανονισμού είναι η δυνατότητα για την Επιτροπή να διατάξει την ανάκτηση των παρανόμως χορηγηθεισών ενισχύσεων στο δικαιούχο πριν από διάστημα άνω των δέκα ετών και σε καμία περίπτωση, αντίθετα από ό,τι ισχυρίζονται οι γαλλικές αρχές, δεν λαμβάνεται υπόψη η ημερομηνία θέσπισης των ίδιων των καθεστώτων ενισχύσεων. Απορρέει ότι στην περίπτωση των καθεστώτων ενισχύσεων, η προθεσμία παραγραφής για την ανάκτηση αρχίζει να προσμετράται όχι την ημέρα της θέσπισης του καθεστώτος, αλλά την ημέρα κατά την οποία πράγματι η ενίσχυση χορηγήθηκε στον δικαιούχο. Ο νόμος αριθ. 90-568 θέσπισε ένα καθεστώς ενισχύσεων υπέρ της FT (22). Κατά συνέπεια, η προθεσμία παραγραφής των ενισχύσεων που χορηγήθηκαν στην FT δυνάμει του εν λόγω ειδικού φορολογικού καθεστώτος δεν προσμετράται από την ημέρα θέσπισης του νόμου αριθ. 90-568, αλλά από την ημέρα που πράγματι χορηγήθηκε η ενίσχυση στην FT, ήτοι ετησίως κατά τη στιγμή που οφειλόταν ο επαγγελματικός φόρος.

(50)

Ως προς τη διακοπή της προθεσμίας παραγραφής, δεν απαιτείται επίσημη απόφαση της Επιτροπής για τη διακοπή της εν λόγω προθεσμίας, αντίθετα από ό,τι υποστηρίζουν οι γαλλικές αρχές. Σύμφωνα με το άρθρο 15 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 659/1999 «κάθε ενέργεια της Επιτροπής … σε σχέση με την παράνομη ενίσχυση, διακόπτει την περίοδο παραγραφής». Το Πρωτοδικείο αποφάνθηκε ήδη ότι μία απλή αίτηση πληροφοριών μπορεί να διακόψει την προθεσμία παραγραφής που προβλέπεται στο άρθρο 15 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 659/1999 (23). Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η πρώτη αίτηση πληροφοριών που υποβλήθηκε από την Επιτροπή στις γαλλικές αρχές σχετικά με το ειδικό καθεστώς του επαγγελματικού φόρου που εφαρμόζεται στην FT έγινε στις 28 Ιουνίου 2001. Κατά συνέπεια, αυτή την ημερομηνία διακόπηκε η προθεσμία παραγραφής σύμφωνα με το άρθρο 15 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 659/1999 (24).

(51)

Κατά συνέπεια, μόνον οι ενισχύσεις που χορηγήθηκαν στην FT για μεγαλύτερο διάστημα των δέκα ετών πριν από την αίτηση πληροφοριών (ήτοι πριν από τις 28 Ιουνίου 1991) θα μπορούσαν να μην ανακτηθούν. Όμως, στο μέτρο που η ενίσχυση χορηγήθηκε στην FT από το οικονομικό έτος 1994, στα πλαίσια του καθεστώτος του επαγγελματικού φόρου που εφαρμόστηκε για την περίοδο 1994-2003, η Επιτροπή οφείλει να διατάξει την ανάκτηση της εν λόγω ενίσχυσης στο σύνολό της.

(52)

Οι γαλλικές αρχές δεν προέβαλαν κανένα συγκεκριμένο ισχυρισμό για να υποστηρίξουν τη συμβατότητα της ενίσχυσης. Η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι, για τους λόγους που αναλύθηκαν στις αιτιλογικές σκέψεις 122 και 123 της απόφασης για την κίνηση της διαδικασίας, θεωρεί ότι η ενίσχυση δεν είναι συμβατή προς την κοινή αγορά σύμφωνα με το άρθρο 87 παράγραφος 2 ή 87 παράγραφος 3 στοιχεία α), γ) (με μνεία στην οικονομική ανάπτυξη ορισμένων περιοχών), δ) και ε). Εξάλλου η εν λόγω ενίσχυση δεν συνδέεται με κανένα σχέδιο αναδιάρθρωσης της επιχείρησης αλλά κυρίως αποτελεί ενίσχυση υπέρ της λειτουργίας. Κατά συνέπεια, η ενίσχυση δεν μπορεί να θεωρηθεί ως συμβατή βάσει του άρθρου 87 παράγραφος 3 στοιχείο γ) (με μνεία στην οικονομική ανάπτυξη ορισμένων οικονομικών δραστηριοτήτων).

(53)

Βάσει των παραπάνω στοιχείων, η Επιτροπή διαπιστώνει ότι:

(54)

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της έκθεσης που υποβλήθηκε στο Κοινοβούλιο από τη Γενική Διεύθυνση Φορολογίας, τον Νοέμβριο του 2001 η άμεση τυποποίηση των όρων φορολόγησης της FT όσον αφορά τον επαγγελματικό φόρο θα συνεπαγόταν, με αμετάβλητο συντελεστή (ήτοι ανεξαρτήτως των αποφάσεων που λαμβάνουν οι αρχές τοπικής αυτοδιοίκησης), μία πρόσθετη φορολόγηση ποσού ύψους περίπου 198 εκατ. ευρώ για την επιχείρηση. Πάντως, με επιστολή της 15ης Μαΐου 2003, οι γαλλικές αρχές υπέβαλαν στην Επιτροπή ακριβέστερες πληροφορίες σχετικά με τη μειωμένη φορολόγηση της FT με βάση το ειδικό καθεστώς του επαγγελματικού φόρου (βλέπε παρακάτω πίνακα):

(55)

Με επιστολή της 29ης Ιανουαρίου 2004, οι γαλλικές αρχές ενημέρωσαν την Επιτροπή για το ότι ο οφειλόμενος επαγγελματικός φόρος εκ μέρους της επιχείρησης για το 2003 (πρώτο έτος εφαρμογής του καθεστώτος του κοινού δικαίου) ανερχόταν σε 773 εκατ. ευρώ, ήτοι ποσό αισθητά κατώτερο του ποσού των 971 εκατ. ευρώ που καταβλήθηκε το 2002, ενώ το ποσό του επαγγελματικού φόρου που πράγματι καταβλήθηκε δεν ήταν ακόμα γνωστό. Υπογράμμισαν ότι ο αναδρομικός υπολογισμός του ποσού αυτού για τα προηγούμενα έτη, επιβεβαίωνε και ενίσχυε τη θέση τους, εφόσον θα αποδείκνυε την υπερφορολόγηση της FT σε σχέση με το κοινό δίκαιο.

(56)

Τέλος, κατά τις συνεδριάσεις με την Επιτροπή της 16ης και της 23ης Ιουνίου 2004, οι γαλλικές αρχές υποστήριξαν ότι οι προηγούμενοι υπολογισμοί που υποβλήθηκαν στην Επιτροπή ήταν ανακριβείς και ότι ήταν αδύνατον να υπολογιστεί με ακρίβεια το ποσό της ενίσχυσης του οποίου επωφελήθηκε η FT για την περίοδο 1994-2003. Κατά συνέπεια, κάλεσαν την Επιτροπή να μην αποφανθεί σχετικά με την εικαζόμενη ενίσχυση της οποία επωφελήθηκε η FT δυνάμει του ειδικού καθεστώτος του επαγγελματικού φόρου.

(57)

Όσον αφορά τον τελευταίο αυτό ισχυρισμό, η Επιτροπή σημειώνει καταρχάς ότι πρόκειται για νέο ισχυρισμό που αντιφάσκει με την προηγούμενη θέση των γαλλικών αρχών, οι οποίες υπέβαλαν εκτιμήσεις στις 15 Μαΐου 2003, που επιβεβαιώθηκαν και συμπληρώθηκαν στις 29 Ιανουαρίου 2004. Εξάλλου, οι γαλλικές αρχές δεν αμφισβήτησαν την ακρίβεια των εν λόγω εκτιμήσεων καθόλη τη διάρκεια της διαδικασίας. Μόνον κατά τις συνεδριάσεις του Ιουνίου 2004, όταν προέκυψε ότι η εξέταση της Επιτροπής ήταν στο στάδιο της ολοκλήρωσής της, οι γαλλικές αρχές αμφισβήτησαν τις εκτιμήσεις που υπέβαλαν προγενέστερα. Κάτω από τις συνθήκες αυτές, ο ισχυρισμός της αδυναμίας υπολογισμού με ακρίβεια του ποσού των ενισχύσεων του οποίου επωφελήθηκε η FT δεν θα μπορούσε να γίνει δεκτός.

(58)

Εξάλλου, οι γαλλικές αρχές υπέβαλαν στην Επιτροπή, στις 5 Ιουλίου 2004, νέες εκτιμήσεις σχετικά με τον επαγγελματικό φόρο που θα οφειλόταν από την FT εάν είχε υποβληθεί στο κοινό δίκαιο για το χρονικό διάστημα μεταξύ 1991 και 2002. Με φαξ της 13ης Ιουλίου 2004, οι γαλλικές αρχές διευκρίνισαν ότι «οι εκτιμήσεις αυτές βασίζονται αποκλειστικά στο πραγματικό ποσό, που αυτή τη στιγμή είναι γνωστό, του επαγγελματικού φόρου τον οποίο κατέβαλε η FT για το έτος 2003, σύμφωνα με τις ρυθμίσεις του κοινού δικαίου». Με φαξ της 16ης Ιουλίου 2004, οι γαλλικές αρχές διευκρίνισαν τη μέθοδο που ακολουθήθηκε για τις νέες αυτές εκτιμήσεις:

(59)

Λαμβανομένων υπόψη των αποκκλινουσών πληροφοριών που υποβλήθηκαν εκ μέρους των γαλλικών αρχών, η Επιτροπή στο παρόν στάδιο της διαδικασίας δεν μπορεί να ορίσει το ακριβές ποσό της προς ανάκτηση ενίσχυσης, αλλά θεωρεί ότι η FT επωφελήθηκε μιας κρατικής ενίσχυσης, το ποσό της οποίας κυμαίνεται μεταξύ 798 εκατ. ευρώ και 1 140 εκατ. ευρώ σε κεφάλαιο, συν τους τόκους από της ημερομηνίας κατά την οποία τέθηκαν στη διάθεση της δικαιούχου, μέχρι της ημερομηνίας της ανάκτησής τους (25). Το ακριβές ποσό της προς ανάκτηση ενίσχυσης θα καθοριστεί από την Επιτροπή σε συνεργασία με τις γαλλικές αρχές, στο πλαίσιο της διαδικασίας ανάκτησης και το αργότερο πριν από την 1η Νοεμβρίου 2004.

(60)

Συμπερασματικά, η Επιτροπή θεωρεί ότι το ειδικό καθεστώς του επαγγελματικού φόρου που εφαρμόστηκε στην FT για το χρονικό διάστημα μεταξύ 1994 και 2003 της προσέφερε πλεονέκτημα συστατικό κρατικής ενίσχυσης, εφόσον είχε μειωμένη φορολόγηση σε σχέση με το κοινό δίκαιο. Η εν λόγω κρατική ενίσχυση, που χορηγήθηκε εκ μέρους των γαλλικών αρχών κατά παράβαση της υποχρέωσής τους για προηγούμενη κοινοποίηση είναι ασυμβίβαστη προς την κοινή αγορά και οφείλει να ανακτηθεί. Η Επιτροπή καλεί τις γαλλικές αρχές, σύμφωνα με το καθήκον τους χρηστής συνεργασίας, να συνεργαστούν μαζί της για τον καθορισμό του ακριβούς ποσού της προς ανάκτηση ενίσχυσης,