Προσφυγή της 13ης Φεβρουαρίου 2026 – Επιτροπή κατά Δημοκρατίας της Πολωνίας

(Υπόθεση C-93/26)

(C/2026/1866)

Γλώσσα διαδικασίας: η πολωνική

Διάδικοι

Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: B. De Meester, D. Milanowska)

Καθής: Δημοκρατία της Πολωνίας

Αιτήματα

Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:

—

να διαπιστώσει ότι η Δημοκρατία της Πολωνίας, μη υποβάλλοντας στην Επιτροπή, το αργότερο έως την 1η Ιανουαρίου 2020, μακροπρόθεσμη στρατηγική σύμφωνα με το άρθρο 15, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΕ) 2018/1999 (1) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και, το αργότερο έως τις 30 Ιουνίου 2024, επικαιροποίηση του τελευταίου κοινοποιηθέντος ενοποιημένου εθνικού σχεδίου για την ενέργεια και το κλίμα σύμφωνα με το άρθρο 14, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις ως άνω διατάξεις﮲

—	να καταδικάσει τη Δημοκρατία της Πολωνίας στα δικαστικά έξοδα.

Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα

Η Επιτροπή, με τους ισχυρισμούς που προβάλλει, υποστηρίζει ότι, παρά την ανταλλαγή εγγράφων εδώ και έτη μεταξύ της Δημοκρατίας της Πολωνίας και της Επιτροπής όσον αφορά την τήρηση των υποχρεώσεων που υπέχει η Πολωνία από τον κανονισμό (ΕΕ) 2018/1999, η Δημοκρατία της Πολωνίας δεν έχει υποβάλει έως τώρα:

α)	μακροπρόθεσμη στρατηγική και, ως εκ τούτου, παρέβη την υποχρέωση που υπέχει από το άρθρο 15, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΕ) 2018/1999 και

β)	επικαιροποίηση του τελευταίου κοινοποιηθέντος ενοποιημένου εθνικού σχεδίου για την ενέργεια και το κλίμα και, ως εκ τούτου, παρέβη την υποχρέωση που υπέχει από το άρθρο 14, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΕ) 2018/1999.

(1) Κανονισμός (ΕΕ) 2018/1999 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Δεκεμβρίου 2018, για τη διακυβέρνηση της Ενεργειακής Ένωσης και της Δράσης για το Κλίμα, για την τροποποίηση των κανονισμών (ΕΚ) αριθ. 663/2009 και (ΕΚ) αριθ. 715/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, των οδηγιών 94/22/ΕΚ, 98/70/ΕΚ, 2009/31/ΕΚ, 2009/73/ΕΚ, 2010/31/ΕΕ, 2012/27/ΕΕ και 2013/30/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, των οδηγιών 2009/119/ΕΚ και (ΕΕ) 2015/652 του Συμβουλίου και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 525/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (ΕΕ 2018, L 328, σ. 1).