Προσφυγή-αγωγή της 30ής Δεκεμβρίου 2025 – PC κατά Επιτροπής

(Υπόθεση T-905/25)

(C/2026/1078)

Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική

Διάδικοι

Προσφεύγων-ενάγων: PC (εκπρόσωπος: S. Orlandi, δικηγόρος)

Καθής-εναγομένη: Ευρωπαϊκή Επιτροπή

Αιτήματα

Ο προσφεύγων-ενάγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:

—	να ακυρώσει την απόφαση της 24ης Απριλίου 2025 με την οποία πραγματοποιήθηκε εκκαθάριση των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων του προσφεύγοντος-ενάγοντος·

—

να υποχρεώσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να καταβάλει στον προσφεύγοντα-ενάγοντα τόκους υπερημερίας επί των οφειλόμενων ποσών, οι δε τόκοι υπερημερίας πρέπει να υπολογιστούν βάσει του εφαρμοζόμενου από την ΕΚΤ επιτοκίου για τις κύριες πράξεις αναχρηματοδότησης το οποίο ίσχυε την πρώτη ημέρα του μήνα κατά τον οποίο η αποζημίωση κατέστη απαιτητή, προσαυξημένου κατά 3,5 ποσοστιαίες μονάδες·

—	να καταδικάσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.

Λόγοι ακυρώσεως, ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα

Προς στήριξη της προσφυγής-αγωγής ο προσφεύγων-ενάγων προβάλλει τρεις λόγους.

Με τον πρώτο λόγο προβάλλεται παραβίαση της αρχής του δεδικασμένου και παράβαση του άρθρου 8 του κανονισμού για το λοιπό προσωπικό (ΚΛΠ)·

—

Η προσβαλλόμενη απόφαση αντιβαίνει στα δεσμευτικά αποτελέσματα της απόφασης της 15ης Σεπτεμβρίου 2011, Bennett κ.λπ. κατά ΓΕΕΑ (F-102/09, EU:F:2011:138), με την οποία διαπιστώθηκε ο καταχρηστικός χαρακτήρας της σύμβασης επικουρικού υπαλλήλου η οποία παρεμβάλλεται μεταξύ συμβάσεων εκτάκτου υπαλλήλου και ο καταχρηστικός χαρακτήρας του εκ νέου χαρακτηρισμού της εν λόγω σύμβασης ως σύμβασης εργασίας εκτάκτου υπαλλήλου αορίστου χρόνου.

—	Η διοίκηση, στο μέτρο που μεταχειρίστηκε την ως άνω περίοδο ως διακοπή υπαγωγής στο συνταξιοδοτικό σύστημα, διατηρεί σε ισχύ τα αποτελέσματα κατάχρησης δικαιώματος κατά παράβαση του άρθρου 8 του ΚΛΠ και κατά παραβίαση της αρχής του δεδικασμένου.

Με τον δεύτερο λόγο προβάλλεται παραβίαση της απόφασης του Γραφείου Διαχείρισης και Εκκαθάρισης των Ατομικών Δικαιωμάτων (στο εξής: PMO) της 15ης Νοεμβρίου 2010 και της αρχής της ασφάλειας δικαίου·

—

Η περίοδος υπηρεσίας του προσφεύγοντος-ενάγοντος ως επικουρικού υπαλλήλου από τις 16 Οκτωβρίου 2004 έως τις 31 Μαΐου 2005 τακτοποιήθηκε στο σύνολό της με απόφαση του PMO (επωφελής διοικητική πράξη), η οποία προβλέπει ρητώς ότι η εν λόγω περίοδος θεωρήθηκε, για τους σκοπούς της συνταξιοδότησης, ως χρόνος υπηρεσίας του προσφεύγοντος-ενάγοντος υπό την ιδιότητα του έκτακτου υπαλλήλου και επικυρώθηκε στο σύνολό της στο συνταξιοδοτικό σύστημα της Ένωσης.

—	Η αμφισβήτηση της ως άνω τακτοποίησης, σχεδόν δεκαπέντε έτη αργότερα, κατά την εκκαθάριση των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, παραβιάζει την αρχή της ασφάλειας δικαίου, την προστασία της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και την πάγια νομολογία σχετικά με την ανάκληση επωφελών διοικητικών πράξεων.

Με τον τρίτο λόγο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 21 του παραρτήματος XIII του καθεστώτος υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης.

—

Η διοίκηση, στο μέτρο που εσφαλμένως θεώρησε ότι υφίσταται διακοπή της υπαγωγής στο συνταξιοδοτικό σύστημα, παρέβη το καθοριστικό κριτήριο που τέθηκε με την απόφαση της 15ης Δεκεμβρίου 2022, Picard κατά Επιτροπής (C-366/21 P, EU:C:2022:984), ήτοι την αδιάλειπτη καταβολή εισφορών στο συνταξιοδοτικό σύστημα της Ένωσης.

—	Το εν λόγω σφάλμα οδηγεί σε αδικαιολόγητη εφαρμογή του συντελεστή κτήσης που ίσχυσε κατόπιν μεταρρύθμισης (1,9 %) και σε δυσμενή μεταχείριση του προσφεύγοντος-ενάγοντος σε σχέση με άλλους υπαλλήλους που ανέλαβαν υπηρεσία πριν από την 1η Μαΐου 2004, κατά παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης.