1)

Η οδηγία 2000/78/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2000, για τη διαμόρφωση γενικού πλαισίου για την ίση μεταχείριση στην απασχόληση και την εργασία, και, ιδίως, τα άρθρα της 1 και 2, παράγραφος 1, και παράγραφος 2, στοιχείο β', ερμηνευόμενα υπό το πρίσμα των άρθρων 21, 24 και 26 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και των άρθρων 2, 5 και 7 της Συμβάσεως των Ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία, η οποία συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 13 Δεκεμβρίου 2006 και εγκρίθηκε εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας με την απόφαση 2010/48/EΚ του Συμβουλίου, της 26ης Νοεμβρίου 2009,

έχουν την έννοια ότι:

η απαγόρευση των έμμεσων διακρίσεων λόγω αναπηρίας τυγχάνει εφαρμογής στην περίπτωση εργαζομένου ο οποίος δεν είναι ο ίδιος άτομο με αναπηρία, αλλά υφίσταται τέτοια διάκριση λόγω της βοήθειας την οποία παρέχει στο πάσχον από αναπηρία τέκνο του και η οποία καθιστά δυνατή την εκ μέρους του τέκνου λήψη της ουσιώδους φροντίδας που απαιτεί η κατάστασή του.

2)

Η οδηγία 2000/78 και, ιδίως, το άρθρο της 5, ερμηνευόμενα υπό το πρίσμα των άρθρων 24 και 26 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και του άρθρου 2 και του άρθρου 7, παράγραφος 1, της Συμβάσεως των Ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία,

έχουν την έννοια ότι:

ένας εργοδότης, προκειμένου να διασφαλίσει την τήρηση της αρχής της ισότητας των εργαζομένων και της απαγορεύσεως των έμμεσων διακρίσεων κατά το άρθρο 2, παράγραφος 2, στοιχείο β', της οδηγίας, υποχρεούται να προβαίνει σε εύλογες προσαρμογές, κατά την έννοια του ως άνω άρθρου 5, έναντι εργαζομένου ο οποίος, χωρίς να είναι ο ίδιος άτομο με αναπηρία, παρέχει στο πάσχον από αναπηρία τέκνο του τη βοήθεια η οποία καθιστά δυνατή την εκ μέρους του τέκνου λήψη της ουσιώδους φροντίδας που απαιτεί η κατάστασή του, υπό την προϋπόθεση ότι οι εν λόγω προσαρμογές δεν επιβάλλουν στον εργοδότη δυσανάλογη επιβάρυνση.