—

να ακυρώσει, στο σύνολό του, τον κανονισμό (ΕΕ) 2025/40 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 2024, για τις συσκευασίες και τα απορρίμματα συσκευασίας, την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ) 2019/1020 και της οδηγίας (ΕΕ) 2019/904 και την κατάργηση της οδηγίας 94/62/ΕΚ (στο εξής: κανονισμός PPWR)·

—

επικουρικώς, να ακυρώσει το άρθρο 29, παράγραφοι 1, 2, 3 και 4, στοιχείο δ΄, του κανονισμού PPWR·

—

επικουρικώς, να ακυρώσει το άρθρο 29, παράγραφοι 1, 2 και 3, κατά το μέρος που αφορούν τη μορφή συσκευασίας «πλαστικά κιβώτια», και

—

να καταδικάσει τα καθών στα δικαστικά έξοδα.

1.

Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, προβάλλεται ότι ο νομοθέτης της Ένωσης θεμελίωσε τον κανονισμό PPWR, και ιδίως το άρθρο 29, παράγραφοι 1 έως 4, του κανονισμού PPWR σε εσφαλμένη νομική βάση, στηριζόμενος στη νομική βάση που αφορά την εσωτερική αγορά (άρθρο 114 ΣΛΕΕ) αντί της νομικής βάσης του άρθρου 192 ΣΛΕΕ που αφορά το περιβάλλον, παρά το ότι ο κανονισμός PPWR και ιδίως το άρθρο 29 αυτού εστιάζει σαφώς στον τομέα του περιβάλλοντος.

2.

Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται ότι το άρθρο 29 του κανονισμού PPWR δεν τηρεί την υποχρέωση αιτιολογήσεως του άρθρου 296, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, καθότι ο κανονισμός PPWR και τα σχετικά νομοθετικά έγγραφα δεν παραθέτουν αιτιολογία για τη διάταξη αυτή, παρά το ότι η εν λόγω διάταξη είναι μείζονος σημασίας και, ιδίως όσον αφορά το άρθρο 29, παράγραφος 4, στοιχείο δ΄, του κανονισμού PPWR, αντίθετη προς τους κανονιστικούς σκοπούς του κανονισμού PPWR.

3.

Με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται ότι το άρθρο 29, παράγραφος 2, του κανονισμού PPWR παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας στο μέτρο που απαγορεύονται τα «πλαστικά κιβώτια» ως συσκευασία μίας χρήσης για χρήση σε ενδοεταιρικές μεταφορές ως συσκευασίες μεταφοράς ή συσκευασίες προς πώληση, μολονότι το μέτρο αυτό δεν είναι κατάλληλο για την επίτευξη του σκοπού του κανονισμού, επιπλέον δε, ήταν διαθέσιμα ηπιότερα μέσα.

4.

Με τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται ότι το άρθρο 29, παράγραφος 3, του κανονισμού PPWR παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας στον βαθμό που απαγορεύει τα «πλαστικά κιβώτια» ως συσκευασία μίας χρήσης για χρήση ως συσκευασίες μεταφοράς ή συσκευασίες προς πώληση χρησιμοποιούμενες για τη μεταφορά προϊόντων, επί παραδόσεων εντός κράτους μέλους, μολονότι το μέτρο αυτό δεν είναι κατάλληλο για την επίτευξη του σκοπού του κανονισμού, επιπλέον δε, ήταν διαθέσιμα ηπιότερα μέσα.

5.

Με τον πέμπτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται ότι το άρθρο 29, παράγραφος 1, του κανονισμού PPWR παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας, στο μέτρο που επιβάλλει ελάχιστη ποσόστωση 40 % για τη χρήση «πλαστικών κιβωτίων» όταν χρησιμοποιούνται, ως συσκευασίες μεταφοράς ή συσκευασίες προς πώληση, για τη μεταφορά προϊόντων, μολονότι το μέτρο αυτό δεν είναι κατάλληλο για την επίτευξη του σκοπού του κανονισμού.

6.

Με τον έκτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται ότι το άρθρο 29, παράγραφος 4, στοιχείο δ΄, του κανονισμού PPWR παραβιάζει την αρχή της ίσης μεταχείρισης, καθότι εισάγει δυσμενή διάκριση σε βάρος των προμηθευτών (όπως η προσφεύγουσα) και των κατασκευαστών (όπως οι πελάτες της προσφεύγουσας) των πλαστικών κιβωτίων μίας χρήσης, σε σύγκριση με τους προμηθευτές και τους κατασκευαστές που χρησιμοποιούν συσκευασίες κατασκευασμένες από άλλα υλικά για τις οικείες χρήσεις, και ιδίως από χαρτόνι.