1)

Κατ’ ορθή ερμηνεία του άρθρου 5, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού 1370/2007 (1), πρέπει να γίνει δεκτό ότι η ρύθμιση, στο άρθρο 5, παράγραφος 2, του ίδιου κανονισμού, της απευθείας ανάθεσης σύμβασης υπηρεσιών δημόσιων επιβατικών μεταφορών σε εσωτερικό φορέα εκμετάλλευσης απαιτεί να εξακριβώνεται η μεταβίβαση του λειτουργικού κινδύνου στον ανάδοχο εσωτερικό φορέα εκμετάλλευσης και ότι η διάταξη δεν εφαρμόζεται όταν απουσιάζει τέτοια μεταβίβαση του λειτουργικού κινδύνου ή πρέπει, αντιθέτως, να γίνει δεκτό ότι τέτοια εξακρίβωση της μεταβίβασης του λειτουργικού κινδύνου δεν απαιτείται, καθότι ο εσωτερικός φορέας εκμετάλλευσης δεν είναι διακριτός φορέας –για τον οποίο ισχύει η απαίτηση άσκησης ανάλογου ελέγχου– σε σχέση με τη διοικητική αρχή;

2)

Όσον αφορά την απευθείας ανάθεση σύμβασης υπηρεσιών δημόσιων επιβατικών μεταφορών σε εσωτερικό φορέα εκμετάλλευσης, αντιτίθεται το δίκαιο της Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 5, παράγραφος 2, του κανονισμού 1370/2007, καθό μέρος προβλέπει ότι η εν λόγω ανάθεση επιτρέπεται «εφόσον το εθνικό δίκαιο δεν το απαγορεύει», σε εθνική ρύθμιση, όπως η προβλεπόμενη στο άρθρο 192, παράγραφος 2, του decreto legislativo n. 50/2016 (νομοθετικού διατάγματος 50/2016), η οποία, μολονότι δεν απαγορεύει παντελώς την εσωτερική ανάθεση, την επιτρέπει υπό περιορισμούς και, ειδικότερα, επιτρέπει στις διοικητικές αρχές να χρησιμοποιούν το συγκεκριμένο είδος ανάθεσης μόνον σε περίπτωση αποδεδειγμένης ανεπάρκειας της αγοράς και όχι απλώς και μόνο βάσει αξιολόγησης της οικονομικοδιοικητικής σκοπιμότητας τέτοιας ανάθεσης;