—

να ακυρώσει την εποπτική απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, της 16ης Οκτωβρίου 2024, σχετικά με την ορθή προληπτική μεταχείριση των αναβαλλόμενων φορολογικών απαιτήσεων (ΑΦΑ) που προέρχονται από την Banco Santander (Brasil), SA και περιλαμβάνονται σε ενοποιημένη βάση στην Banco Santander, SA

—

να καταδικάσει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στα δικαστικά έξοδα.

1.

Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται παράβαση των άρθρων 36, 38 και 48 του κανονισμού (ΕΕ) 575/2013 (1) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, σχετικά με τις απαιτήσεις προληπτικής εποπτείας για πιστωτικά ιδρύματα και επιχειρήσεις επενδύσεων και την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012 (στο εξής: CRR), κατά το μέρος που, σύμφωνα με την προσβαλλόμενη απόφαση, η Banco Santander, SA οφείλει i) να αφαιρέσει από τα στοιχεία κεφαλαίου κοινών μετοχών της κατηγορίας 1 (CET 1), δυνάμει του άρθρου 36 του CRR, τις ΑΦΑ που προέρχονται από τη βραζιλιάνικη θυγατρική της, τόσο πριν όσο και μετά τις 23 Νοεμβρίου 2016, ii) να προσδιορίσει το ποσό των εν λόγω ΑΦΑ σύμφωνα με το άρθρο 38 του CRR και, iii) όσον αφορά τα ποσά που εξαιρούνται από την αφαίρεση, δυνάμει του άρθρου 48, παράγραφος 4, του CRR, να εφαρμόσει συντελεστή στάθμισης κινδύνου 250 %, παρά το γεγονός ότι οι εν λόγω ΑΦΑ δεν βασίζονται σε μελλοντική κερδοφορία.

2.

Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 39, παράγραφος 2, του CRR όσον αφορά τις ΑΦΑ που προέρχονται από τη βραζιλιάνικη θυγατρική πριν από τις 23 Νοεμβρίου 2016, i) κατά το μέρος που, σύμφωνα με το άρθρο 39, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, του CRR, οι εν λόγω απαιτήσεις αντικαθίστανται αμέσως από έκπτωση φόρου, αυτομάτως και υποχρεωτικά σε περίπτωση εκκαθάρισης ή αφερεγγυότητας του ιδρύματος και ii) κατά το μέρος που, σύμφωνα με το άρθρο 39, παράγραφος 2, στοιχείο γ΄, του CRR, οι απαιτήσεις αυτές αντικαθίστανται αμέσως με άμεση απαίτηση έναντι της κεντρικής κυβέρνησης του κράτους στο οποίο έχει συσταθεί το ίδρυμα (Βραζιλία).

3.

Με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 39, παράγραφος 2, του CRR όσον αφορά τις ΑΦΑ που προέρχονται από τη βραζιλιάνικη θυγατρική μετά τις 23 Νοεμβρίου 2016, κατά το μέρος που η τροποποίηση του άρθρου αυτού με τον κανονισμό (ΕΕ) 2019/876 (2) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 20ής Μαΐου 2019, δεν επηρέασε τις ΑΦΑ που προέρχονται από τρίτα κράτη.