1)

Έχει το άρθρο 3 του κανονισμού (ΕΚ) 883/2004 (1) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, για τον συντονισμό των συστημάτων κοινωνικής ασφάλειας, την έννοια ότι το προβλεπόμενο από τον Sozialgesetzbuch Neuntes Buch (κώδικα κοινωνικής ασφάλισης, βιβλίο ένατο, στο εξής: SGB IX) – αποκατάσταση και συμμετοχή ατόμων με ειδικές ανάγκες, επίδομα ένταξης, υπό τη μορφή παροχών ενισχυτικής διδασκαλίας, συνιστά παροχή κατά την έννοια της ανωτέρω διάταξης του άρθρου 3 και, ως εκ τούτου, εμπίπτει στο καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού;

Στην περίπτωση που η απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι αρνητική:

2)

Έχει το άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΕ) 492/2011 (2) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 2011, που αφορά την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων στο εσωτερικό της Ένωσης, την έννοια ότι αντιβαίνει σε αυτό διάταξη της νομοθεσίας κράτους μέλους η οποία για τη χορήγηση των προβλεπόμενων από τον SGB IX παροχών επιδόματος ένταξης υπό τη μορφή παροχών ενισχυτικής διδασκαλίας προϋποθέτει τη συνήθη διαμονή δικαιούχου στο έδαφος του εν λόγω κράτους μέλους;

3)

Υπάρχει αδικαιολόγητος περιορισμός του προβλεπόμενου από τα άρθρα 20 και 21, παράγραφος 1, της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: ΣΛΕΕ) δικαιώματος των πολιτών της Ένωσης, όταν η χορήγηση του επιδόματος ένταξης, που προβλέπεται από τον SGB IX υπό μορφή παροχών ενισχυτικής διδασκαλίας, απορρίπτεται για πολίτες της Ένωσης που έχουν την κατοικία ή τη συνήθη διαμονή τους σε άλλο (όμορο) κράτος μέλος, ενώ η παροχή σε είδος λαμβάνει χώρα στο κράτος μέλος της προσωρινής διαμονής τους;