1)

Πρέπει οι έννομες συνέπειες εντολών αγοράς χρηματοπιστωτικών προϊόντων τις οποίες παρέχει καταναλωτής εγκατεστημένος στο κράτος Α (εν προκειμένω στην Ιταλία) στο πλαίσιο διαρκούς συναλλακτικής σχέσης σε τράπεζα που εδρεύει στο κράτος Β (εν προκειμένω στην Αυστρία) να εκτιμώνται σύμφωνα με το δίκαιο που καθορίζεται δυνάμει του άρθρου 6 του κανονισμού (ΕΚ) 593/2008 (1), όταν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 6 του κανονισμού Ρώμη Ι πληρούνταν μεν κατά την παροχή των καθ’ έκαστον εντολών, αλλά όχι κατά την έναρξη της συναλλακτικής σχέσης, και οι συμβαλλόμενοι είχαν επιλέξει κατά το τελευταίο αυτό χρονικό σημείο, βάσει του άρθρου 3 του κανονισμού Ρώμη Ι, το δίκαιο του κράτους Β ως εφαρμοστέο επί του συνόλου της συναλλακτικής σχέσης;

2)

Σε περίπτωση καταφατικής απάντησης στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα:

Έχει εφαρμογή η εξαίρεση του άρθρου 6, παράγραφος 4, στοιχείο ά, του κανονισμού Ρώμη Ι, όταν τράπεζα ανοίγει βάσει σύμβασης λογαριασμούς σε καταναλωτή εγκατεστημένο σε άλλο κράτος μέλος και στη συνέχεια αποκτά, βάσει εντολών του καταναλωτή και για λογαριασμό του, χρηματοπιστωτικά προϊόντα τα οποία πιστώνονται στους λογαριασμούς, ενώ ο καταναλωτής μπορεί να παράσχει εντολές [και] μέσω επικοινωνίας από απόσταση;

3)

Σε περίπτωση καταφατικής απάντησης στο πρώτο και αρνητικής απάντησης στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα: Πρέπει η επιλογή του εφαρμοστέου δικαίου, η οποία πραγματοποιήθηκε πριν από τη συνδρομή των προϋποθέσεων εφαρμογής του άρθρου 6 του κανονισμού Ρώμη Ι, να θεωρηθεί μετά την πλήρωση των εν λόγω προϋποθέσεων καταχρηστική κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 93/13/ΕΟΚ (2), αν σε αυτή δεν υπήρξε αναφορά στις έννομες συνέπειες του άρθρου 6, παράγραφος 2, του κανονισμού Ρώμη Ι;