Απόφαση του Δικαστηρίου (ένατο τμήμα) της 25ης Ιανουαρίου 2024 [αιτήσεις του Audiencia Provincial de Barcelona (Ισπανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Caixabank SA, πρώην Bankia SA (C-810/21), Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA (C-811/21), Banco Santander SA (C-812/21), OK, PI (C-813/21) κατά WE, XA (C-810/21), TB, UK (C-811/21), OG (C-812/21), Banco Sabadell SA (C-813/21)

[Συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-810/21 έως C-813/21 (1), Caixabank (Παραγραφή της αξιώσεως επιστροφής των εξόδων εγγραφής υποθήκης)]

(Προδικαστική παραπομπή - Προστασία των καταναλωτών - Οδηγία 93/13/ΕΟΚ - Καταχρηστικές ρήτρες των συμβάσεων που συνάπτονται με καταναλωτές - Έξοδα που προκύπτουν από τη σύναψη της συμβάσεως ενυπόθηκου δανείου - Επιστροφή των ποσών που καταβλήθηκαν δυνάμει ρήτρας που κηρύχθηκε καταχρηστική - Αφετηρία της παραγραφής της αξιώσεως επιστροφής)

(C/2024/1819)

Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική

Αιτούν δικαστήριο

Audiencia Provincial de Barcelona

Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης

Caixabank SA, πρώην Bankia SA (C-810/21), Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA (C-811/21), Banco Santander SA (C-812/21), OK, PI (C-813/21)

κατά

WE, XA (C-810/21), TB, UK (C-811/21), OG (C-812/21), Banco Sabadell SA (C-813/21)

Διατακτικό

Το άρθρο 6, παράγραφος 1, και το άρθρο 7, παράγραφος 1, της οδηγίας 93/13/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 1993, σχετικά με τις καταχρηστικές ρήτρες των συμβάσεων που συνάπτονται με καταναλωτές, ερμηνευόμενα υπό το πρίσμα της αρχής της αποτελεσματικότητας,

έχουν την έννοια ότι:

αντιτίθενται σε νομολογιακή ερμηνεία του εθνικού δικαίου κατά την οποία, κατόπιν της ακυρώσεως καταχρηστικής συμβατικής ρήτρας βάσει της οποίας τα έξοδα συνάψεως συμβάσεως ενυπόθηκου δανείου βαρύνουν τον καταναλωτή, η αξίωση για την επιστροφή των εξόδων αυτών υπόκειται σε δεκαετή παραγραφή με αφετηρία το χρονικό σημείο κατά το οποίο η συγκεκριμένη ρήτρα εξαντλεί τα αποτελέσματά της με την πραγματοποίηση της τελευταίας καταβολής ποσού των εν λόγω εξόδων, χωρίς να θεωρείται ότι ασκεί συναφώς επιρροή το κατά πόσον ο καταναλωτής τελεί σε γνώση της νομικής αξιολογήσεως των πραγματικών αυτών περιστατικών. Το κατά πόσον οι ρυθμίσεις για την εφαρμογή προθεσμίας παραγραφής συνάδουν με τις ανωτέρω διατάξεις πρέπει να εκτιμάται λαμβανομένων υπόψη των ρυθμίσεων αυτών στο σύνολό τους.

Η οδηγία 93/13

έχει την έννοια ότι:

αντιτίθεται σε νομολογιακή ερμηνεία του εθνικού δικαίου κατά την οποία, για τον καθορισμό του χρονικού σημείου ενάρξεως της παραγραφής της αξιώσεως του καταναλωτή για επιστροφή των ποσών που καταβλήθηκαν αχρεωστήτως σε εκτέλεση καταχρηστικής συμβατικής ρήτρας, η ύπαρξη πάγιας εθνικής νομολογίας σχετικά με την ακυρότητα παρόμοιων ρητρών λογίζεται ως απόδειξη ότι πληρούται η προϋπόθεση της γνώσεως, εκ μέρους του οικείου καταναλωτή, του καταχρηστικού χαρακτήρα της εν λόγω ρήτρας και των εντεύθεν έννομων συνεπειών.

(1) ΕΕ C 213, της 30.5.2022.