52014DC0287

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ για την εφαρμογή της οδηγίας 2009/50/ΕΚ του Συμβουλίου σχετικά με τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής υπηκόων τρίτων χωρών με σκοπό την απασχόληση υψηλής ειδίκευσης («Μπλε κάρτα της ΕΕ») /* COM/2014/0287 final */


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

για την εφαρμογή της οδηγίας 2009/50/ΕΚ του Συμβουλίου σχετικά με τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής υπηκόων τρίτων χωρών με σκοπό την απασχόληση υψηλής ειδίκευσης

(«Μπλε κάρτα της ΕΕ»)

Η ορθή διαχείριση των μεταναστευτικών πολιτικών με στόχο την προσέλκυση μεταναστών υψηλής ειδίκευσης μπορεί να συμβάλει στην τόνωση της οικονομικής ανάπτυξης και της ανταγωνιστικότητας, στην αντιμετώπιση των ελλείψεων σε εργατικό δυναμικό και στην αντιστάθμιση του κόστους της δημογραφικής γήρανσης.

Η οδηγία της ΕΕ για την Μπλε Κάρτα[1] εγκρίθηκε για να διευκολυνθεί η εισδοχή και η κινητικότητα των υψηλά ειδικευμένων μεταναστών[2] και των μελών των οικογενειών τους, εναρμονίζοντας τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής σε ολόκληρη την ΕΕ και προβλέποντας ένα νομικό καθεστώς και ένα σύνολο δικαιωμάτων.

Στο πλαίσιο ενός αυξανόμενου παγκόσμιου ανταγωνισμού για εύρεση ταλέντων, η μπλε κάρτα της ΕΕ επιδιώκει να καταστεί η ΕΕ πιο ελκυστική για τους υψηλά ειδικευμένους εργαζομένους από όλο τον κόσμο και να ενισχύσει την ευρωπαϊκή οικονομία της γνώσης. Η οδηγία αποσκοπεί επίσης στην ελαχιστοποίηση της «διαρροής εγκεφάλων» στις αναπτυσσόμενες χώρες και τις χώρες μεσαίου εισοδήματος και στην ενθάρρυνση της κυκλικής και της προσωρινής μετανάστευσης.

Τα κράτη μέλη είχαν προθεσμία μέχρι τις 19 Ιουνίου του 2011 για τη μεταφορά της οδηγίας στην εθνική τους νομοθεσία. Η Επιτροπή κίνησε διαδικασίες επί παραβάσει κατά 20 κρατών μελών[3] που δεν μετέφεραν την οδηγία εγκαίρως· όλες αυτές οι διαδικασίες έχουν σήμερα περατωθεί.

Όλα τα κράτη μέλη που δεσμεύονται από την οδηγία[4] είναι τώρα σε θέση να χορηγήσουν μπλε κάρτες της ΕΕ. Παράλληλα, πολλά κράτη μέλη διαθέτουν εθνικές πολιτικές για την προσέλκυση μεταναστών υψηλής ειδίκευσης[5]. Ενώ ορισμένα κράτη μέλη[6] έχουν επιβάλει όγκους εισδοχής που περιορίζουν τον αριθμό των μεταναστών υψηλής ειδίκευσης, άλλα κράτη μέλη[7] έχουν θεσπίσει ή διατηρήσει ευνοϊκότερες διατάξεις όσον αφορά ειδικές διατάξεις της οδηγίας.

Η παρούσα ανακοίνωση[8] ανταποκρίνεται στην υποχρέωση της Επιτροπής να υποβάλει έκθεση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο σχετικά με την εφαρμογή της οδηγίας για την μπλε κάρτα[9]. Πρώτον, αξιολογούνται οι βασικές πτυχές που σχετίζονται με την ελκυστικότητα της μπλε κάρτας της ΕΕ και γίνεται σύντομη επισκόπηση των τρόπων θέσπισης μέτρων στις εθνικές νομοθεσίες. Στο μέτρο του δυνατού, δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στον αντίκτυπο των εθνικών συστημάτων για τους μετανάστες υψηλής ειδίκευσης (άρθρο 3 παράγραφος 4), τα κριτήρια εισδοχής (άρθρο 5), ιδίως όσον αφορά το κατώτατο όριο μισθού, και τις συνθήκες διαμονής σε άλλα κράτη μέλη (άρθρο 18).

1. Ελκυστικοτητα της μπλε καρτας της ΕΕ 1.1. Στατιστικές

Ως αποτέλεσμα της καθυστερημένης μεταφοράς, το 2012, στα περισσότερα κράτη μέλη[10] το σύστημα της μπλε κάρτας ίσχυσε  μόνο λίγους μήνες. Παρά τις καθυστερήσεις, το 2012 χορηγήθηκαν 3.664 μπλε κάρτες και έγιναν δεκτά 1.107 μέλη οικογένειας[11].

Ο πίνακας 1 δείχνει ότι, το 2012, οι περισσότερες μπλε κάρτες χορηγήθηκαν από τις εξής χώρες: Γερμανία (2.584· 70,52%), Ισπανία (461· 12,58%) και Λουξεμβούργο (183· 4,99%). Στην άλλη άκρη της κλίμακας, Πολωνία, Πορτογαλία και Φινλανδία χορήγησαν η κάθε μία από 2 μπλε κάρτες, Κάτω Χώρες και Ουγγαρία από 1 ενώ Βέλγιο, Κύπρος, Ελλάδα, Μάλτα καμία[12]. Η Κύπρος όρισε μηδενικό όγκο εισδοχής.

Το 2013, ο αριθμός των μπλε καρτών που χορηγήθηκαν αυξήθηκε και ανήλθε τουλάχιστον σε 15.261[13]. Οι περισσότερες μπλε κάρτες χορηγήθηκαν από τις εξής χώρες: Γερμανία (14.197)[14], Λουξεμβούργο (306) και Γαλλία (304).

Ο πίνακας 2 δείχνει ότι οι περισσότερες μπλε κάρτες το 2012 χορηγήθηκαν σε μετανάστες υψηλής ειδίκευσης από την Ασία (1.886), την Ανατολική Ευρώπη (463), τη Βόρειο Αμερική (380), τη Νότιο Αμερική (278), τη Νότιο Ευρώπη (227), τη Βόρειο Αφρική (174) και την Κεντρική Αμερική (118). Μόνο 78 εργαζόμενοι υψηλής ειδίκευσης προέρχονταν από την υπόλοιπη Αφρική. Σε εργαζόμενους από την Ωκεανία χορηγήθηκαν 38 μπλε κάρτες.

Οι κύριες χώρες προέλευσης το 2012 ήταν η Ινδία (699), η Κίνα (324), η Ρωσία (271), οι Ηνωμένες Πολιτείες (313) και η Ουκρανία (149), σε σύνολο 92 χωρών. Οι πρώτες στατιστικές για το 2013 φαίνεται να επιβεβαιώνουν αυτή την κατάταξη.

Τα επαγγέλματα των κατόχων μπλε κάρτας το 2012 είναι διαθέσιμα μόνο για 294 από τις 3.664 περιπτώσεις (8,02%)[15], που δεν είναι αρκετές ώστε να είναι αντιπροσωπευτικές.

Στη Γερμανία, κατά τους πρώτους 6 μήνες του 2013, είχε χορηγηθεί μπλε κάρτα σε 6.131 μετανάστες εκ των οποίων οι 4.442 (72,45%) είχαν εισέλθει πριν από το 2013[16], ενώ μόνο 1.689 (27,55%) ήταν νεοαφιχθέντες[17].

Κατά τους πρώτους 9 μήνες του 2013, χορηγήθηκαν 8.888 μπλε κάρτες στη Γερμανία, εκ των οποίων 4.100 (46,13%) αφορούσαν επαγγέλματα όπου παρατηρείται έλλειψη εργατικού δυναμικού[18] και 4.788 (53,87%) επαγγέλματα χωρίς έλλειψη εργατικού δυναμικού[19]. Κατά την περίοδο αυτή, στη Γερμανία 6.971 μπλε κάρτες (78,43%) χορηγήθηκαν σε άνδρες και 1.914 σε γυναίκες (21,53%)[20].

Μπλε κάρτες κατά την περίοδο αυτή χορηγήθηκαν από τη Γερμανία σε μετανάστες:

0 - 25 ετών: 183 (2,06%) 25 - 35 ετών: 6.533 (73,50%) 35 - 45 ετών: 1.765 (19,86%) 45 - 55 ετών: 308 (3,47%) 55 - 65 ετών: 95 (1,07%) 65 ετών και άνω: 4 (0,05%) 1.2. Εθνικά συστήματα για τους μετανάστες υψηλής ειδίκευσης (άρθρο 3 παράγραφος 4)[21]

Πολλά κράτη μέλη διαθέτουν εθνικές πολιτικές για την προσέλκυση μεταναστών υψηλής ειδίκευσης παράλληλα με τη μπλε κάρτα της ΕΕ[22].

Ορισμένα κράτη μέλη έχουν δώσει ιδιαίτερη έμφαση σε ορισμένες ομάδες ατόμων[23] ή σε συγκεκριμένους κλάδους απασχόλησης στους οποίους υπάρχουν ειδικές ανάγκες και ελλείψεις στην εθνική αγορά εργασίας[24]. Τα περισσότερα κράτη μέλη αυτοπροβάλλονται ως χώρες προορισμού για τους εργαζόμενους υψηλής ειδίκευσης και διευκολύνουν την εισδοχή τους και την είσοδό τους, για παράδειγμα με ταχείες διαδικασίες για τη χορήγηση αδειών και θεωρήσεων, με απαλλαγές από γενικές απαιτήσεις για μετανάστες και τεστ της αγοράς εργασίας, με ενημερωτικές εκστρατείες και άλλα κίνητρα. Τα συστήματα που εφαρμόζονται σε αυτά τα κράτη μέλη ποικίλλουν: από συστήματα συγκέντρωσης βαθμών, έως συστήματα πρωτοβουλίας του εργοδότη, με γνώμονα τη ζήτηση.

Πολλά κράτη μέλη που ακολουθούν αυτές τις εθνικές πολιτικές έχουν ένα υψηλότερο μερίδιο μεταναστών υψηλής ειδίκευσης[25] στο συνολικό πληθυσμό μεταναστών τους από ορισμένα από τα κράτη μέλη που δεν διαθέτουν τέτοιες πολιτικές[26].

Ο πίνακας 3 δείχνει ότι η ύπαρξη εθνικών συστημάτων για τους εργαζόμενους υψηλής ειδίκευσης μπορεί να έχει αντίκτυπο στις μπλε κάρτες που χορηγούνται από ορισμένα κράτη μέλη. Το 2012, στις Κάτω Χώρες εκδόθηκαν 5.514 τέτοιες εθνικές άδειες ενώ χορηγήθηκε μόνο 1 μπλε κάρτα· στη Γαλλία 3.030 εθνικές άδειες έναντι 77 μπλε καρτών· στην Αυστρία 1.158 εθνικές άδειες έναντι 124 μπλε καρτών· στην Ισπανία 1.136 εθνικές άδειες έναντι 461 μπλε καρτών· στη Φινλανδία 748 εθνικές άδειες έναντι 2 μπλε καρτών·

Αξιοσημείωτες εξαιρέσεις προς την άλλη κατεύθυνση είναι: η Γερμανία με 210 εθνικές άδειες έναντι 2.584 μπλε καρτών· το Λουξεμβούργο με 21 εθνικές άδειες έναντι 183 μπλε καρτών· η Ρουμανία που δεν εξέδωσε εθνικές άδειες ενώ χορήγησε 46 μπλε κάρτες.

1.3. Όγκοι εισδοχής (άρθρο 6)

Ενώ η πλειονότητα των κρατών μελών δεν έχουν επιλέξει τον καθορισμό όγκων εισδοχής μεταναστών υψηλής ειδίκευσης[27], ορισμένα κράτη μέλη έχουν προβλέψει τη δυνατότητα αυτή σύμφωνα με το άρθρο 79 παράγραφος 5 της Συνθήκης για τη λειτουργία της ΕΕ. Τα κράτη που όρισαν όγκους εισδοχής έχουν εφαρμόσει διαφορετικές προσεγγίσεις εν προκειμένω. Τα κράτη μέλη έχουν υποχρέωση να κοινοποιούν τυχόν μέτρα με τα οποία ορίζονται όγκοι εισδοχής[28].

Σε ορισμένα κράτη μέλη[29] οι όγκοι εισδοχής υπολογίζονται ως ποσοστό του εθνικού εργατικού δυναμικού ή πληθυσμού, ή σε συνάρτηση με το ύψος της ανεργίας ή τις ανάγκες της αγοράς εργασίας, ενίοτε δε ανά περιφέρεια και κλάδο ειδίκευσης. Σε πολλά κράτη μέλη[30] οι όγκοι εισδοχής καθορίζονται κάθε 1 ή 2 χρόνια από τους συναρμόδιους υπουργούς.

Μόνον δύο κράτη μέλη[31] έχουν ενημερώσει την Επιτροπή σχετικά με όγκους εισδοχής.

1.4. Δεοντολογικές πρακτικές πρόσληψης (άρθρο 3 παράγραφος 3 και άρθρο 8 παράγραφος 4

Κανένα κράτος μέλος δεν έχει συνάψει συμφωνία με τρίτη χώρα η οποία να απαριθμεί τα επαγγέλματα τα οποία δεν πρέπει να εμπίπτουν στην οδηγία προκειμένου να διασφαλιστεί η δεοντολογική πρόσληψη σε τομείς που πάσχουν από έλλειψη προσωπικού στις αναπτυσσόμενες χώρες.

Βέλγιο, Κύπρος, Γερμανία[32], Ελλάδα, Λουξεμβούργο και Μάλτα έχουν μεταφέρει στο εθνικό δίκαιο τη δυνατότητα να απορρίψουν αίτηση προκειμένου να διασφαλίζουν δεοντολογική πρόσληψη στους εν λόγω τομείς. Τα κράτη μέλη που κάνουν χρήση της διάταξης αυτής είναι υποχρεωμένα να κοινοποιούν τις αποφάσεις τους[33]. Δεν έχουν αναφερθεί απορρίψεις αιτήσεων λόγω μη δεοντολογικής πρόσληψης.

Δεδομένου του μικρού αριθμού των μπλε καρτών της ΕΕ που χορηγούνται επί του παρόντος σε μετανάστες υψηλής ειδίκευσης που προέρχονται από τις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες, ο κίνδυνος «διαρροής εγκεφάλων» για τις χώρες αυτές παραμένει περιορισμένος. Οι αναπτυσσόμενες χώρες μεσαίου εισοδήματος μπορεί, ωστόσο, να αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο. Ορισμένα κράτη μέλη[34] αντιμετωπίζουν το ζήτημα της «διαρροής εγκεφάλων» και της «κυκλοφορίας εγκεφάλων» μέσω της εθνικής νομοθεσίας, με διμερείς συμφωνίες ή/και σε συνεργασία με τις χώρες προέλευσης.

2. Μεταφορα στο εθνικο δικαιο των κρατων μελων 2.1. Ορισμοί (Άρθρο 2)

Οι ορισμοί των εννοιών «απασχόληση υψηλής ειδίκευσης», «υψηλά επαγγελματικά προσόντα», «τίτλος σπουδών τριτοβάθμιας εκπαίδευσης», «επαγγελματική πείρα» και «νομοθετικά κατοχυρωμένο επάγγελμα» έχουν προβλεφθεί από τα περισσότερα κράτη μέλη, αν και με διαφορές ως προς την ορολογία και την εμβέλεια αλλά και διαφορές εντός  κρατών μελών με ομοσπονδιακή δομή.

Τα κράτη μέλη Γερμανία[35], Εσθονία, Ελλάδα, Ισπανία, Γαλλία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Πολωνία, Πορτογαλία, Σλοβακία και Σουηδία έχουν επιλέξει την εφαρμογή της παρέκκλισης σύμφωνα με την οποία πέντε τουλάχιστον έτη σχετικής επαγγελματικής πείρας επιπέδου ανάλογου προς τίτλο σπουδών τριτοβάθμιας εκπαίδευσης επαρκούν ως απόδειξη υψηλών επαγγελματικών προσόντων[36].

2.2. Κριτήρια εισδοχής και κατώτατου ορίου μισθού (άρθρο 5)

Όλα τα κράτη μέλη απαιτούν έγκυρη σύμβαση εργασίας ή δεσμευτική προσφορά εργασίας, αλλά η Γερμανία και η Λετονία δεν απαιτούν ρητά ελάχιστη διάρκεια ενός έτους[37].

Όλα τα κράτη μέλη απαιτούν έγκυρα ταξιδιωτικά έγγραφα αλλά μόνο οι Κύπρος, Ελλάδα, Φινλανδία, Λιθουανία, Μάλτα, Πορτογαλία και Σουηδία έχουν χρησιμοποιήσει τη δυνατότητα να ορίζουν ότι η περίοδος ισχύος των ταξιδιωτικών εγγράφων πρέπει να καλύπτει τουλάχιστον την αρχική διάρκεια της άδειας διαμονής. Όπως ορίζεται στην οδηγία, όλα τα κράτη μέλη απαιτούν την ασφάλιση ασθενείας, πλην της Ισπανίας, όπου δεν προβλέπονται σχετικές διατάξεις. Τα περισσότερα κράτη μέλη[38] απαιτούν ο αιτών να μην συνιστά απειλή για τη δημόσια τάξη, τη δημόσια ασφάλεια ή τη δημόσια υγεία.

Τα περισσότερα κράτη μέλη έχουν κάνει χρήση της δυνατότητας που προβλέπει το άρθρο 5 παράγραφος 2, να απαιτούν δηλαδή από τον αιτούντα να δώσει τη διεύθυνσή του στο οικείο κράτος μέλος[39]. Αυστρία, Βέλγιο και Κάτω Χώρες απαιτούν γνωστοποίηση για κάθε αλλαγή διεύθυνσης.  Ιταλία και Λουξεμβούργο απαιτούν απόδειξη της επαρκούς στέγασης.

Σύμφωνα με το άρθρο 5 παράγραφος 3, τα περισσότερα κράτη μέλη καθορίζουν το κατώτατο όριο μισθού σε 1,5 φορά το ύψος του μέσου ακαθάριστου ετήσιου μισθού· ορισμένα όμως κράτη μέλη έκαναν χρήση της δυνατότητας υψηλότερων ορίων που προβλέπει η οδηγία[40]. Τα περισσότερα κράτη μέλη προβλέπουν μέθοδο υπολογισμού στη νομοθεσία τους[41]. Λετονία, Εσθονία, Ουγγαρία, Σλοβακία και Λιθουανία υπολογίζουν το κατώτατο όριο βάσει του μέσου ακαθάριστου μηνιαίου μισθού. Ορισμένα κράτη μέλη χρησιμοποιούν άλλους τύπους ή κριτήρια πλην του ύψους του μέσου ακαθάριστου ετήσιου μισθού για τον υπολογισμό του κατώτατου ορίου[42]. Τα περισσότερα κράτη μέλη φαίνεται να χρησιμοποιούν εθνικά δεδομένα για τον προσδιορισμό του κατώτατου ορίου μισθού. Τα κράτη μέλη καλούνται να χρησιμοποιούν τα στοιχεία της Eurostat[43], τουλάχιστον ως σημείο αναφοράς[44].

Τα κράτη μέλη οφείλουν να καθορίσουν και να δημοσιεύσουν τα σχετικά κατώτατα όρια μισθού. Ωστόσο, από την επισκόπηση στην οποία προέβη η Επιτροπή με βάση τις διαθέσιμες πληροφορίες στην πύλη της ΕΕ για τη μετανάστευση[45] και σε εθνικούς δικτυακούς τόπους προκύπτει ότι, σε πολλά κράτη μέλη, τα κατώτατα όρια μισθού δεν έχουν δημοσιευθεί ή δεν έχουν επικαιροποιηθεί ή είναι δύσκολο να βρεθούν ή διατίθενται μόνο στην εθνική γλώσσα[46]. Τα κράτη μέλη δεν έχουν κοινοποιήσει τα κατώτατα όρια μισθού ή ετήσιες επικαιροποιήσεις στην Επιτροπή. Η οδηγία καλεί την Επιτροπή να αξιολογήσει την καταλληλότητα του κατώτατου ορίου μισθού[47], κάτι που η Επιτροπή μπορεί να πράξει μόνον εάν τα όρια κοινοποιούνται σε ετήσια βάση.

Μια σύγκριση των διαθέσιμων κατώτατων ορίων μισθών με στοιχεία από την Eurostat και τον ΟΟΣΑ σχετικά με τις μέσες ακαθάριστες ετήσιες αποδοχές δείχνει ότι, σε ορισμένα κράτη μέλη, το όριο ενδέχεται να μην αντιστοιχεί στο, ελάχιστο προβλεπόμενο, δηλαδή 1,5 φορά το ύψος του μέσου ακαθάριστου ετήσιου μισθού (πίνακας 4).

Κύπρος, Γερμανία, Εσθονία, Ελλάδα, Ισπανία, Ουγγαρία, Λουξεμβούργο, Μάλτα και Πορτογαλία έχουν μεταφέρει στο εθνικό δίκαιο τη δυνατότητα να εφαρμόζουν ένα κατώτατο όριο μισθού τουλάχιστον 1,2 φορές το ύψος του μέσου ακαθάριστου ετήσιου μισθού για την απασχόληση σε επαγγέλματα στα οποία υπάρχει ιδιαίτερη ανάγκη διακινούμενων εργαζομένων και τα οποία ανήκουν στις μείζονες ομάδες 1 και 2 της ISCO (Διεθνής Τυποποιημένη Ταξινόμηση Επαγγελμάτων). Μόνον για τα κράτη μέλη Γερμανία, Εσθονία, Ουγγαρία και Λουξεμβούργο είναι γνωστό ότι όντως έκαναν χρήση αυτής της δυνατότητας παρέκκλισης, καθορισμού δηλαδή κατώτερου ορίου μισθού, αν και κανένα από αυτά δεν κοινοποίησε στην Επιτροπή τον απαιτούμενο ετήσιο κατάλογο των επαγγελμάτων για τα οποία έχει αποφασισθεί παρέκκλιση.

2.3. Περίοδος ισχύος της μπλε κάρτας της ΕΕ (άρθρο 7 παράγραφος 2)

Τα κράτη μέλη πρέπει να καθορίζουν συγκεκριμένη περίοδο ισχύος της μπλε κάρτας της ΕΕ στη νομοθεσία τους μεταξύ ενός και τεσσάρων ετών, περίοδος η οποία, καταρχήν, εφαρμόζεται σε όλες τις αιτήσεις και τις ανανεώσεις στο αντίστοιχο κράτος μέλος.

Κατ’ εξαίρεση, εάν η σύμβαση εργασίας καλύπτει περίοδο μικρότερη από την προαναφερόμενη, η μπλε κάρτα της ΕΕ εκδίδεται ή ανανεώνεται για τη διάρκεια της σύμβασης εργασίας συν τρεις μήνες. Η ελάχιστη διάρκεια για μπλε κάρτα της ΕΕ είναι ένα έτος, δεδομένου ότι αυτή είναι η ελάχιστη διάρκεια της απαραίτητης σύμβασης εργασίας ή δεσμευτικής προσφοράς εργασίας[48]. Η δυνατότητα ανανέωσης της μπλε κάρτας απορρέει σιωπηρά από την οδηγία, χωρίς περιορισμό καθ’όσον χρόνο  πληρούνται οι προϋποθέσεις[49].

Η συγκεκριμένη περίοδος ισχύος[50] της μπλε κάρτας της ΕΕ είναι ένα έτος στα κράτη μέλη Βουλγαρία, Κύπρος, Ισπανία, Λιθουανία, Μάλτα και Πορτογαλία, και 13 μήνες στο Βέλγιο. Αυστρία, Τσεχική Δημοκρατία, Ελλάδα, Φινλανδία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Πολωνία, Ρουμανία, Σουηδία και Σλοβενία ορίζουν διετή περίοδο, η δε Εσθονία δύο έτη και τρεις μήνες. Γαλλία και Σλοβακία ορίζουν τριετή περίοδο, ενώ Γερμανία, Ουγγαρία και Κάτω Χώρες περίοδο τεσσάρων ετών. Η Λετονία ορίζει περίοδο 5 ετών.

Σχεδόν σε όλα τα κράτη μέλη[51], σε περίπτωση που η σύμβαση εργασίας ή η δεσμευτική προσφορά εργασίας καλύπτει περίοδο μικρότερη από τη συγκεκριμένη περίοδο ισχύος, η μπλε κάρτα της ΕΕ εκδίδεται ή ανανεώνεται για τη διάρκεια της σύμβασης εργασίας συν τρεις μήνες. Κατά την ανανέωση, εφόσον το υπόλοιπο της σύμβασης εργασίας είναι μικρότερο του έτους, αυτό μπορεί να σημαίνει ότι η μπλε κάρτα της ΕΕ εκδίδεται με διάρκεια ισχύος μικρότερη του ενός έτους. Μια αρχική σύμβαση εργασίας ή δεσμευτική προσφορά εργασίας που διαρκεί λιγότερο από ένα έτος πρέπει να απορρίπτεται[52]. Η Ιταλία έχει κάνει διάκριση μεταξύ των συμβάσεων εργασίας αορίστου χρόνου, των οποίων η περίοδος ισχύος είναι δύο έτη, και όλων των άλλων συμβάσεων, για τις οποίες η περίοδος είναι η διάρκεια της σύμβασης εργασίας συν τρεις μήνες.

Όλα τα κράτη μέλη φαίνεται να επιτρέπουν την ανανέωση αλλά ορισμένα κράτη μέλη[53] έχουν ορίσει διαφορετική (μεγαλύτερη) περίοδο ισχύος για ανανεώσεις σε σχέση με την αρχική μπλε κάρτα της ΕΕ, αντί να εφαρμόσουν μία ενιαία συγκεκριμένη περίοδο ισχύος. Η Σουηδία έχει περιορίσει τη συνολική διάρκεια της αρχικής μπλε κάρτας και των ανανεώσεών της σε τέσσερα έτη.

2.4. Τεστ της αγοράς εργασίας (άρθρο 8 παράγραφος 2)[54]

Αυστρία, Βέλγιο, Βουλγαρία, Κύπρος, Ισπανία, Ουγγαρία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Πολωνία, Σλοβακία και Σλοβενία μετέφεραν στο εθνικό δίκαιο τη δυνατότητα να διενεργούν τεστ της αγοράς εργασίας. Τα περισσότερα κράτη μέλη[55] επέλεξαν να εφαρμόσουν τη δυνατότητα να ελέγχουν κατά πόσο η συγκεκριμένη κενή θέση δεν μπορεί να πληρωθεί από εθνικό ή ενωσιακό εργατικό δυναμικό.

2.5. Ανάκληση ή μη ανανέωση μπλε κάρτας της ΕΕ (άρθρο 9)

Η επιλογή[56] ανάκλησης ή μη ανανέωσης της μπλε κάρτας της ΕΕ για λόγους δημόσιας τάξης, δημόσιας ασφάλειας ή δημόσιας υγείας υπάρχει σε σχεδόν όλα τα κράτη μέλη[57]· Σε Αυστρία, Βέλγιο, Ισπανία, Φινλανδία, Γαλλία και Ιταλία το ζήτημα αυτό ρυθμίζεται από γενικές διατάξεις ή από τις προϋποθέσεις εισόδου. Αυστρία, Βέλγιο, Βουλγαρία, Γερμανία, Εσθονία, Ιταλία, Κάτω Χώρες, Πολωνία και Σλοβακία αντικατέστησαν τον όρο «public policy» με τον όρο «public order» (και τα δύο «δημόσια τάξη» στα ελληνικά), ενώ Αυστρία, Βέλγιο, Βουλγαρία, Ελλάδα, Γαλλία, Ιταλία και Πολωνία) δεν αναφέρουν τον όρο «δημόσια υγεία»

Τα περισσότερα κράτη μέλη[58] έχουν εφαρμόσει την επιλογή ανάκλησης ή μη ανανέωσης της μπλε κάρτας της ΕΕ όταν ο κάτοχος μπλε κάρτας της ΕΕ δεν διαθέτει επαρκείς πόρους για τη συντήρηση του ιδίου και των μελών της οικογένειάς του χωρίς να προσφυγή στο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας του οικείου κράτους μέλους[59].

Βέλγιο, Βουλγαρία, Κύπρος, Εσθονία, Ισπανία, Ουγγαρία, Μάλτα και Πολωνία έχουν εφαρμόσει την επιλογή ανάκλησης ή μη ανανέωσης της μπλε κάρτας της ΕΕ όταν ο ενδιαφερόμενος δεν έχει γνωστοποιήσει τη διεύθυνσή του[60]. Κύπρος, Τσεχική Δημοκρατία, Εσθονία, Ελλάδα, Μάλτα, Ρουμανία και Σλοβακία έχουν επιλέξει τη δυνατότητα ανάκλησης ή μη ανανέωσης της μπλε κάρτας της ΕΕ όταν ο κάτοχός της υποβάλλει αίτηση για κοινωνική πρόνοια, υπό την προϋπόθεση ότι το κράτος μέλος τον ενημέρωσε εκ των προτέρων εγγράφως για το θέμα αυτό[61].

2.6. Αιτήσεις εισδοχής (άρθρο 10)

Τα περισσότερα κράτη μέλη απαιτούν ο μετανάστης να υποβάλλει την αίτηση για την μπλε κάρτα της ΕΕ. Κύπρος, Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία και Μάλτα ζητούν από τον εργοδότη να υποβάλλει την αίτηση. Στο Βέλγιο και τη Λετονία οι αιτήσεις πρέπει να υποβάλλονται από τον μετανάστη και τον εργοδότη, ενώ Κάτω Χώρες, Αυστρία, Πορτογαλία και Σλοβενία επιτρέπουν την υποβολή αίτησης είτε από τον μετανάστη είτε από τον εργοδότη. Αυστρία και Κάτω Χώρες επιτρέπουν την υποβολή αίτησης από δικηγόρο.

Τα περισσότερα κράτη μέλη[62] προβλέπουν ότι οι αιτήσεις μπορεί να ληφθούν υπόψη και να εξεταστούν όταν ο αιτών είτε βρίσκεται εκτός είτε διαμένει ήδη στο κράτος μέλος ως κάτοχος ισχύουσας άδειας διαμονής ή εθνικής θεώρησης μακράς διαμονής[63]. Τα περισσότερα κράτη μέλη[64] εφάρμοσαν την παρέκκλιση σύμφωνα με την οποία οι αιτήσεις μπορούν να υποβληθούν όταν ο αιτών δεν είναι κάτοχος έγκυρης άδειας διαμονής αλλά βρίσκεται νόμιμα στην επικράτειά τους (άρθρο 10 παράγραφος 3). Λουξεμβούργο και Σουηδία εφάρμοσαν την παρέκκλιση αναστολής του άρθρου 10 παράγραφος 4 ότι δηλαδή μια αίτηση μπορεί να υποβληθεί μόνο από σημείο εκτός της επικράτειας τους[65].

2.7. Διαδικαστικές εγγυήσεις (άρθρο 11)

Τα περισσότερα κράτη μέλη ορίζουν την προθεσμία για την έκδοση απόφασης επί της ολοκληρωμένης αίτησης και της γραπτής κοινοποίησης στον αιτούντα στις 90 ημέρες[66]· ορισμένα κράτη μέλη ορίζουν συντομότερη προθεσμία,  60 ημερών (Εσθονία, Λιθουανία και Πορτογαλία· Σλοβακία και Πολωνία για περίπλοκες υποθέσεις), 56 (Αυστρία), 45 (Ισπανία), 30 (Λετονία, Ρουμανία και Σλοβενία· Σλοβακία και Πολωνία για μη περίπλοκες υποθέσεις) και 7 (Βουλγαρία) ημερών. Τα περισσότερα κράτη μέλη καθόρισαν τις συνέπειες της μη λήψης απόφασης εντός της ανωτέρω προθεσμίας[67], ενώ Βέλγιο, Ελλάδα, Ιταλία και Πολωνία έχουν προβλέψει παράταση της προθεσμίας.

Σε περίπτωση ελλιπούς αίτησης, τα περισσότερα κράτη μέλη έχουν ορίσει προθεσμία για την παροχή επιπλέον πληροφοριών και αναστολή της προθεσμίας επεξεργασίας της αίτησης. Όλα τα κράτη μέλη προβλέπουν έγγραφη κοινοποίηση σε περίπτωση απόρριψης, ανάκλησης ή μη ανανέωσης και ορίζουν προθεσμίες για την άσκηση ενδίκων μέσων.

2.8. Δικαιώματα

Πρόσβαση στην αγορά εργασίας (άρθρο 12)

Τα περισσότερα κράτη μέλη[68] εφάρμοσαν την επιλογή σύμφωνα με την οποία, μετά από τα πρώτα δύο έτη περιορισμένης πρόσβασης στην αγορά εργασίας, χορηγείται ίση μεταχείριση με τους ημεδαπούς όσον αφορά την πρόσβαση σε απασχόληση υψηλής ειδίκευσης.

Σχεδόν όλα τα κράτη μέλη[69] απαιτούν την έγκριση της αρμόδιας αρχής σε περίπτωση αλλαγής του εργοδότη κατά τα δύο πρώτα έτη. Πολλά κράτη μέλη[70] απαιτούν προηγούμενη ανακοίνωση ή έγκριση για τροποποιήσεις που επηρεάζουν τις προϋποθέσεις εισδοχής.

Προσωρινή ανεργία (άρθρο 13)

Οι εν λόγω διατάξεις έχουν μεταφερθεί από την πλειονότητα των κρατών μελών. Ορισμένα κράτη μέλη εφαρμόζουν ευνοϊκότερες νομοθετικές διατάξεις ή περιορίζουν την εφαρμογή τους στην ακούσια ανεργία.

Ίση μεταχείριση (άρθρο 14)

Οι διατάξεις για την ίση μεταχείριση εφαρμόζονται από τα περισσότερα κράτη μέλη, αν και υπάρχουν διαφοροποιήσεις στο πεδίο εφαρμογής της, έλλειψη ρητής μεταφοράς ορισμένων διατάξεων σε ορισμένα κράτη μέλη και εφαρμογή ευνοϊκότερων νομοθετικών διατάξεων σε ορισμένα κράτη μέλη[71].

Κύπρος, Γερμανία, Ελλάδα, Ισπανία, Φινλανδία, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Πολωνία και Ρουμανία εφάρμοσαν τη δυνατότητα θέσπισης ενδεχόμενων περιορισμών στην εκπαίδευση και την επαγγελματική κατάρτιση, καθώς και στην πρόσβαση σε αγαθά και υπηρεσίες. Αυστρία, Βέλγιο, Κύπρος, Τσεχική Δημοκρατία, Γερμανία, Ελλάδα, Φινλανδία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Κάτω Χώρες, Πολωνία και Ρουμανία εφάρμοσαν τη δυνατότητα να εξαρτούν την πρόσβαση στις πανεπιστημιακές και μεταδευτεροβάθμιες σπουδές από ειδικά προαπαιτούμενα.

Τα περισσότερα κράτη μέλη[72] δεν εφάρμοσαν τη δυνατότητα περιορισμού της ίσης μεταχείρισης όταν ο κάτοχος μπλε κάρτας της ΕΕ μετακινείται σε δεύτερο κράτος μέλος και δεν έχει ληφθεί ακόμη ευνοϊκή απόφαση σχετικά με τη χορήγηση μπλε κάρτας της ΕΕ.

Μέλη της οικογένειας (άρθρο 15)

Το 2012 χορηγήθηκαν 1.107 άδειες για μέλη της οικογένειας των κατόχων μπλε κάρτας. Το 2013 στη Γερμανία τουλάχιστον 1.421 σύζυγοι και 899 τέκνα επωφελήθηκαν από οικογενειακή επανένωση με κάτοχο μπλε κάρτας της ΕΕ[73]. Ωστόσο, η μεγάλη πλειονότητα των κατόχων μπλε κάρτας είναι κάτω των 35 ετών και ενδέχεται να μην έχουν ακόμη δημιουργήσει οικογένεια[74]. Η Επιτροπή θα εξετάσει το εν λόγω ζήτημα περαιτέρω.

Το καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος στην ΕΕ (άρθρα 16 και 17)

Αυστρία, Βουλγαρία, Κύπρος, Γερμανία, Εσθονία, Ισπανία, Ελλάδα, Λιθουανία, Μάλτα, Λετονία, Κάτω Χώρες και Ρουμανία επέλεξαν την εφαρμογή της δυνατότητας που προβλέπει το άρθρο 16, παράγραφος 5, τον περιορισμό δηλαδή των παρεκκλίσεων από την οδηγία 2003/109/ΕΚ σε σχέση με τις περιόδους απουσίας από την επικράτεια της ΕΕ.

2.9. Διαμονή σε άλλα κράτη μέλη (άρθρα 18 και 19)

Ο κάτοχος μπλε κάρτας της ΕΕ που επιθυμεί να μεταβεί σε άλλο κράτος μέλος ύστερα από 18 μήνες νόμιμης διαμονής στο πρώτο κράτος μέλος πρέπει να υποβάλει αίτηση για άλλη μπλε κάρτα της ΕΕ στο άλλο κράτος μέλος. Πρακτικά αυτό σημαίνει νέα αξιολόγηση του εάν ο κάτοχος μπλε κάρτας πληροί τις προϋποθέσεις που ισχύουν στο δεύτερο κράτος μέλος.

Υπάρχει κάποια ποικιλία στις προϋποθέσεις εισδοχής και σημαντικές διαφορές στα κατώτατα όρια αμοιβών  μεταξύ των κρατών μελών.

Δεν είναι ακόμη δυνατό να αξιολογηθεί ο αντίκτυπος της μπλε κάρτας της ΕΕ από πλευράς κινητικότητας εντός της ΕΕ, επειδή η απαιτούμενη περίοδος των 18 μηνών δεν έχει συμπληρωθεί από σημαντικό αριθμό κατόχων μπλε κάρτας της ΕΕ.

3. Συμπερασματα και επομενα βηματα

Υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των κρατών μελών όσον αφορά τον αριθμό των μπλε καρτών που χορηγούνται. Ενώ το μέγεθος του κράτους μέλους και η οικονομική του κατάσταση μπορεί να έχει αντίκτυπο στην ελκυστικότητά του, οι παράγοντες αυτοί δεν εξηγούν πλήρως τις μεγάλες αποκλίσεις. Μια απάντηση είναι δυνατόν να εντοπιστεί στις επιλογές πολιτικής των κρατών μελών, που εφαρμόζουν και προωθούν την μπλε κάρτα με ουσιωδώς διαφορετικούς τρόπους.

Η οδηγία για την μπλε κάρτα αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγμάτευσης και εγκρίθηκε πριν από την έναρξη ισχύος της Συνθήκης της Λισαβόνας. Σύμφωνα με το παλαιότερο σύστημα, απαιτούνταν ομοφωνία στο Συμβούλιο, αντί της σημερινής ειδικής πλειοψηφίας, και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν ήταν συν-νομοθέτης. Τούτο οδήγησε σε μακρές και δύσκολες διαπραγματεύσεις σχετικά με την πρόταση της Επιτροπής. Η οδηγία που προέκυψε απλώς ορίζει ελάχιστα πρότυπα και αφήνει σημαντικά περιθώρια ελιγμών στα κράτη μέλη, με πολλές προαιρετικές ρήτρες και παραπομπές στην εθνική νομοθεσία.

Τα εθνικά συστήματα για την προσέλκυση μεταναστών υψηλής ειδίκευσης σε πολλά κράτη μέλη ανταγωνίζονται το σύστημα μπλε κάρτας της ΕΕ αλλά και μεταξύ τους. Ωστόσο, ορισμένα κράτη μέλη έχουν προβεί σε πολιτική επιλογή υπέρ της μπλε κάρτας της ΕΕ, η οποία αντικατοπτρίζεται στον αριθμό των μπλε καρτών που χορηγούνται. Άλλα κράτη μέλη ευνοούν τα εθνικά τους συστήματα.

Ενώ ο αριθμός των μπλε καρτών αυξήθηκε στα περισσότερα κράτη μέλη μεταξύ του 2012 και του 2013, είναι πολύ νωρίς να συναχθούν συμπεράσματα σχετικά με τον αντίκτυπο της μπλε κάρτας της ΕΕ στην προσέλκυση μεταναστών υψηλής ειδίκευσης στην ΕΕ. Η Επιτροπή ανησυχεί για τις ανεπάρκειες στη μεταφορά στο εθνικό δίκαιο, το χαμηλό επίπεδο συνοχής, το περιορισμένο σύνολο δικαιωμάτων και τους φραγμούς όσον αφορά την κινητικότητα εντός της ΕΕ.

Η έκθεση αποκαλύπτει ότι γενικά τα κράτη μέλη δεν κοινοποιούν τα δεδομένα και τα μέτρα που έλαβαν  κατ’ εφαρμογήν της οδηγίας, π.χ. σχετικά με τους όγκους εισδοχής, τα τεστ της αγοράς εργασίας, τις δεοντολογικές πρακτικές πρόσληψης, το κατώτατο όριο μισθού[75]. Η διαθεσιμότητα αξιόπιστων, λεπτομερών και επικαιροποιημένων πληροφοριών είναι απαραίτητη για τη λειτουργία του συστήματος της μπλε κάρτας της ΕΕ, π.χ. για την κινητικότητα εντός της ΕΕ, και την αξιολόγηση της ελκυστικότητάς της.

Διαπιστώθηκαν ορισμένες ελλείψεις στη μεταφορά της οδηγίας. Η Επιτροπή θα εντείνει τις προσπάθειές της ώστε η οδηγία να μεταφερθεί και να εφαρμοσθεί σωστά σε όλη την ΕΕ. Τρία έτη μετά τη λήξη της προθεσμίας για τη μεταφορά της οδηγίας, είναι πλέον καιρός να τεθεί πλήρως σε εφαρμογή. Για να γίνει αυτό, η Επιτροπή θα οργανώσει συνεδριάσεις με τα κράτη μέλη και, όπου κριθεί απαραίτητο, θα κάνει χρήση των εξουσιών που διαθέτει δυνάμει της Συνθήκης.

Τέλος, οι εν δυνάμει μετανάστες υψηλής ειδίκευσης και οι εργοδότες θα πρέπει να ενημερώνονται καλύτερα σχετικά με την μπλε κάρτα της ΕΕ. Η Επιτροπή θα χρησιμοποιήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τους υπάρχοντες ιστότοπους, π.χ. την πύλη της ΕΕ για τη μετανάστευση, και θα ενθαρρύνει τα κράτη μέλη να βελτιώσουν την παροχή πληροφοριών και την  ευαισθητοποίηση μέσω άλλων σχετικών διαύλων.

Βάσει των διαθέσιμων πληροφοριών και λαμβάνοντας υπόψη το βραχύ διάστημα εφαρμογής, δεν προτείνονται επί του παρόντος τροποποιήσεις.

Πίνακας 1: Μπλε κάρτες της ΕΕ το 2012 και το 2013

Μπλε κάρτες της ΕΕ ανά είδος απόφασης || || Μέλη οικογένειας κατόχου μπλε κάρτας που έγιναν δεκτά / είδος απόφασης

|| χορήγηση || ανανέωση || ανάκληση || || χορήγηση || ανανέωση || ανάκληση

|| 2012 || 2013 || 2012 || 2013 || 2012 || 2013 || || 2012 || 2013 || 2012 || 2013 || 2012 || 2013

Σύνολο || 3.664 || 15.261 || 146 || 170 || 1 || 0 || || 1.107 || 2 || 108 || 0 || 0 || 0

BE || 0 || 5 || : || || : || || || 0 || || 0 || || 0 ||

BG || 15 || 25 || 0 || || 0 || || || 5 || || 0 || || 0 ||

CZ || 62 || 74 || 1 || 25 || 0 || || || 35 || || 0 || || 0 ||

DE || 2.584 || 14.197 || 0 || || : || || || 270 || || 0 || || : ||

EE || 16 || 12 || 0 || 0 || 0 || 0 || || 18 || 2 || 0 || 0 || 0 || 0

EL || 0 || 0 || || || || || || : || || : || || : ||

ES || 461 || δδδ || 91 || || 0 || || || 385 || || 82 || || 0 ||

FR || 126 || 304 || 49 || 133 || || || || : || || : || || : ||

IT || 6 || 112 || : || || : || || || : || || : || || : ||

CY || 0 || 0 || 0 || || 0 || || || 0 || || 0 || || 0 ||

LV || 17 || 13 || 0 || 12 || 0 || || || 8 || || 0 || || 0 ||

LT || σε ισχύ: 2013 || 40 || || || || || || || || || || ||

LU || 183 || 306 || 0 || || 0 || || || 223 || || 0 || || 0 ||

HU || 1 || 3 || 0 || || 0 || || || 0 || || 0 || || 0 ||

MT || 0 || δδδ || 0 || || 0 || || || 0 || || 0 || || 0 ||

NL || 1 || δδδ || 0 || || 0 || || || 0 || || 0 || || 0 ||

AT || 124 || δδδ || 5 || || 0 || || || 155 || || 25 || || 0 ||

PL || 2 || 27 || 0 || || 0 || || || 0 || || 0 || || 0 ||

PT || 2 || δδδ || 0 || || 0 || || || 0 || || : || || : ||

RO || 46 || 119 || 0 || || 0 || || || : || || : || || : ||

SI || 9 || δδδ || 0 || || 1 || || || 3 || || 1 || || 0 ||

SK || 7 || 8 || 0 || || 0 || || || 5 || || 0 || || 0 ||

FI || 2 || 5 || 0 || || 0 || || || 0 || || 0 || || 0 ||

SE || σε ισχύ: 2013 || 2 || || 0 || || 0 || || || 0 || || 0 || || 0

HR || σε ισχύ: 2013 || 9 || || || || || || || || || || ||

Πηγές:

Eurostat, EU Blue Cards by type of decision, occupation and citizenship [migr_resbc1]· Admitted family members of EU Blue Cards holders by type of decision and citizenship [migr_resbc2]. Τα στοιχεία ελήφθησαν στις 16.04.14.

Στοιχεία 2013: Έρευνα ad hoc του Ευρωπαϊκού Δικτύου Μετανάστευσης (προθεσμία απάντησης 20.02.2014)· άμεσες επαφές με διάφορα κράτη μέλη.

Σημειώσεις για τα στοιχεία 2013:  

Λιθουανία, Ρουμανία: προσωρινά δεδομένα

δδδ: δεν διατίθενται δεδομένα       

Πίνακας 2: Μπλε κάρτες της ΕΕ το 2012 ανά ιθαγένεια

Σύνολο ||  3.664    || || ||

Ασία ||  1.886    || || ||

|| || || Νότιος Ασία[76] ||  869 

|| || || Ανατολική Ασία[77] ||  489   

|| || || Δυτική Ασία[78] ||  410   

|| || || Νοτιοανατολική Ασία[79] ||  99  

|| || || Κεντρική Ασία[80] ||  19   

Αμερική ||  783    || || ||

|| || || Βόρειος Αμερική[81] ||  380   

|| || || Νότιος Αμερική[82] ||  278   

|| || || Κεντρική Αμερική[83] ||  118   

|| || || Καραϊβική[84] ||  7 

Ευρώπη ||  690    || || ||

|| || || Ανατολική Ευρώπη[85] ||  463   

|| || || Νότιος Ευρώπη[86] ||  227   

Αφρική ||  252    || || ||

|| || || Βόρειος Αφρική[87] ||  174   

|| || || Κεντρική Αφρική[88] ||  35  

|| || || Μεσημβρινή Αφρική[89] ||  18   

|| || || Δυτική Αφρική[90] ||  15   

|| || || Ανατολική Αφρική[91] ||  10  

Ωκεανία[92] ||  38  || || ||

Υπόλοιπο ||  15    || || ||

|| || || Άγνωστης προέλευσης ||  9   

|| || || Απάτριδες ||  6   

Πηγή: Eurostat, EU Blue Cards by type of decision, occupation and citizenship [migr_resbc1].

Πίνακας 3: Σύγκριση με τα εθνικά συστήματα για την απασχόληση υψηλής ειδίκευσης

|| Πρώτες άδειες στο πλαίσιο εθνικών συστημάτων || || Μπλε κάρτες

|| 2008 || 2009 || 2010 || 2011 || 2012 || || 2012 || 2013

Σύνολο || 16.157 || 14.980 || 16.999 || 19.604 || 19.988 || || 3.664 || 15.261

Βέλγιο || 3.577 || 1.202 || 106 || 119 || 98 || || 0 || 5

Βουλγαρία || || || || 0 || 0 || || 15 || 25

Τσεχική Δημοκρατία || || 18 || 0 || 0 || 69 || || 62 || 74

Γερμανία || 96 || 119 || 122 || 177 || 210 || || 2.584 || 14.197

Εσθονία || || || 0 || 0 || 0 || || 16 || 12

Ελλάδα || 0 || 0 || 0 || 0 || 0 || || 0 || 0

Ισπανία || 2.884 || 2.071 || 1.244 || 1.650 || 1.136 || || 461 || δδδ

Γαλλία || 1.681 || 2.366 || 2.554 || 3.148 || 3.030 || || 126 || 304

Ιταλία: || || || 1.984 || 1.563 || 1.695 || || 6 || 112

Κύπρος || 393 || 436 || 634 || 551 || 600 || || 0 || 0

Λετονία || || 85 || 114 || 97 || 106 || || 17 || 13

Λιθουανία || || || 138 || 186 || 225 || || σε ισχύ: 2013 || 40

Λουξεμβούργο || || 96 || 74 || 102 || 21 || || 183 || 306

Ουγγαρία || || || || 0 || 0 || || 1 || 3

Μάλτα || 0 || 0 || || 0 || 0 || || 0 || δδδ

Κάτω Χώρες || 6.411 || 4.895 || 5.531 || 5.594 || 5.514 || || 1 || δδδ

Αυστρία || 827 || 575 || 668 || 868 || 1.158 || || 124 || δδδ

Πολωνία || || || 12 || || 314 || || 2 || 27

Πορτογαλία || 288 || 307 || 342 || 282 || 313 || || 2 || δδδ

Ρουμανία || || || || 0 || 0 || || 46 || 119

Σλοβενία || 0 || 0 || || 0 || 0 || || 9 || δδδ

Σλοβακία || || 0 || || 0 || 0 || || 7 || 8

Φινλανδία || || || || 861 || 748 || || 2 || 5

Σουηδία || || 2.810 || 3.476 || 4.406 || 4.751 || || σε ισχύ: 2013 || 2

Κροατία || || || || || || || σε ισχύ: 2013 || 9

Πηγές:

Eurostat, EU Blue Cards by type of decision, occupation and citizenship [migr_resbc1]. Τα στοιχεία ελήφθησαν στις 16.04.14.

Στοιχεία 2013: Έρευνα ad hoc του Ευρωπαϊκού Δικτύου Μετανάστευσης (προθεσμία απάντησης 20.02.2014)· άμεσες επαφές με διάφορα κράτη μέλη.

Στοιχεία για τα εθνικά συστήματα: Eurostat, Remunerated activities reasons: Highly skilled workers, First permits issued for remunerated activities by reason, length of validity and citizenship [migr_resocc], Τα στοιχεία ελήφθησαν στις 17.02.14· Λιθουανία: Υπηρεσία Μετανάστευσης του Υπουργείου Εσωτερικών της Δημοκρατίας της Λιθουανίας.

Σημειώσεις για τα στοιχεία 2013:

Λιθουανία, Ρουμανία: προσωρινά δεδομένα

δδδ: δεν διατίθενται δεδομένα 

Πίνακας 4: Κατώτατα όρια μισθού (εφόσον είναι διαθέσιμα) και αναλογία προς τους ακαθάριστους ετήσιους μισθούς ανά κράτος μέλος

Κατώτατα όρια μισθού και δείκτες ανά κράτος μέλος

Κατώτατα όρια μισθού άρθρου 5 παρ. 3 σε ευρώ (τελευταίο διαθέσιμο έτος)

Δείκτης: Κατώτατο όριο μισθού προς Μέσες ακαθάριστες ετήσιες αποδοχές [Eurostat, 2010, earn_ses10_an]

[1] Οδηγία (ΕΚ) αριθ. 2009/50/ΕΚ του Συμβουλίου της 25ης Μαΐου 2009, ΕΕ L 155 της18.6.2009, σ. 17-29.

[2] Δεδομένου ότι η οδηγία δεν εφαρμόζεται σε υπηκόους τρίτων χωρών οι οποίοι εισέρχονται σε κράτος μέλος βάσει δεσμεύσεων οι οποίες περιλαμβάνονται σε διεθνή συμφωνία για τη διευκόλυνση της εισόδου και της προσωρινής διαμονής ορισμένων κατηγοριών φυσικών προσώπων σε σχέση με εμπορικές και επενδυτικές δραστηριότητες [άρθρο 3 παράγραφος 2 στοιχείο ζ)], κανένα σημείο στην παρούσα έκθεση δεν καλύπτει τις κατηγορίες φορέων παροχής υπηρεσιών υψηλής ειδίκευσης που υπάγονται στη μέθοδο 4.

[3] Αυστρία, Βέλγιο, Βουλγαρία, Γερμανία, Ελλάδα, Γαλλία, Ιταλία, Κύπρος, Λετονία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Ουγγαρία, Μάλτα, Πολωνία, Πορτογαλία, Ρουμανία, Σλοβενία, Σλοβακία, Φινλανδία και Σουηδία.

[4] Όλα τα κράτη μέλη εκτός από Δανία, Ιρλανδία και Ηνωμένο Βασίλειο. Η εφαρμογή από την Κροατία μετά την προσχώρησή της δεν έχει ακόμα αξιολογηθεί· πάντως η οδηγία τέθηκε σε ισχύ έγκαιρα, την 1η Ιουλίου 2013.

[5] Αυστρία, Βέλγιο, Τσεχική Δημοκρατία, Γερμανία, Εσθονία, Ελλάδα, Ισπανία, Φινλανδία, Γαλλία, Κάτω Χώρες, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Σλοβακία, Σλοβενία και Σουηδία

[6] Βουλγαρία, Κύπρος, Εσθονία, Ελλάδα και Ρουμανία

[7] Αυστρία, Βέλγιο, Τσεχική Δημοκρατία, Γερμανία, Ελλάδα, Φινλανδία, Γαλλία, Ουγγαρία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Λετονία, Κάτω Χώρες, Πορτογαλία, Σουηδία και Σλοβενία

[8] Η ανακοίνωση βασίζεται σε μια μελέτη που εκπονήθηκε για την Επιτροπή.

[9] Άρθρο 21.

[10] 4 κράτη μέλη μετέφεραν εγκαίρως, 5 έως το τέλος του 2011, 8 το πρώτο εξάμηνο του 2012, 5 κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2012, και 2 μόνον το 2013.

[11] http://epp.eurostat.ec.europa.eu/portal/page/portal/population/data/database

[12] Κροατία, Λιθουανία, Σουηδία: έναρξη ισχύος το 2013.

[13] Προσωρινά και ελλιπή στατιστικά στοιχεία για 15 κράτη μέλη από την ad hoc έρευνα του Ευρωπαϊκού Δικτύου Μετανάστευσης (προθεσμία απάντησης  20.02.2014)· άμεσες επαφές με αρχές μετανάστευσης σε διάφορα κράτη μέλη.        

[14] Προκαταρκτικά στοιχεία για τη Γερμανία.

[15] Σχετικά στοιχεία διαβίβασαν μόνον: Βουλγαρία, Τσεχική Δημοκρατία, Εσθονία, Φινλανδία, Γαλλία, Ουγγαρία, Ιταλία, Λετονία, Πολωνία, Ρουμανία και Σλοβενία.

[16] Αφορά άτομα που σπούδασαν ή καταρτίστηκαν στη Γερμανία, ή έχουν αλλάξει καθεστώς έχοντας στο παρελθόν λάβει άλλου είδους άδεια απασχόλησης.

[17] Πηγή: Wanderungsmonitoring: Migration nach Deutschland, 1. Halbjahr 2013. http://www.bamf.de/SharedDocs/Anlagen/DE/Publikationen/Broschueren/wanderungsmonitoring-I-halbjahr-2013.html

[18] Στα γερμανικά: «Mangelberufe»: επαγγέλματα τα οποία έχουν ιδιαίτερη ζήτηση στη Γερμανία.

[19] Στα γερμανικά:«Regelberufe»: όλα τα άλλα επαγγέλματα.

[20] 3 περιπτώσεις αγνώστου φύλου.

[21] Περισσότερες πληροφορίες: Μελέτη του Ευρωπαϊκού Δικτύου Μετανάστευσης για την προσέλκυση υψηλά ειδικευμένων και ειδικευμένων υπηκόων τρίτων χωρών. Συγκεφαλαιωτική έκθεση, 2013, σ. 16-21. http://ec.europa.eu/dgs/home-affairs/what-we-do/networks/european_migration_network/reports/docs/emn-studies/attracting/emnsr_attractinghqworkers_finalversion_23oct2013_publication.pdf

[22] Βέλγιο, Εσθονία, Φινλανδία, Ελλάδα, Ιταλία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Σλοβακία, Σλοβενία και Σουηδία έχουν ειδικές διατάξεις στο πλαίσιο ευρύτερων πολιτικών μετανάστευσης· Αυστρία, Τσεχική Δημοκρατία, Γερμανία, Ισπανία, Γαλλία, Κάτω Χώρες και Πορτογαλία διαθέτουν ξεχωριστές πολιτικές που στοχεύουν σε μετανάστες υψηλής ειδίκευσης.

[23] Π.χ.: διοικητικά και διευθυντικά στελέχη· ερευνητές και επιστήμονες· πρόσωπα που μετατίθενται ενδοεπιχειρησιακά.

[24] Π.χ.: τεχνολογίες της πληροφορίας και των επικοινωνιών· υγεία· ακαδημαϊκό προσωπικό· χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες· μηχανικοί.

[25] Το 2012, στη Σουηδία το 47 % των μεταναστών ταξινομήθηκαν στα επίπεδα 5-6 (πανεπιστημιακό πτυχίο ή/και διδακτορικό δίπλωμα) της Διεθνούς Τυποποιημένης Ταξινόμησης της Εκπαίδευσης (ISCED) της UNESCO και το 35 % κατείχε θέσεις στις ομάδες 1-3 της Διεθνούς Τυποποιημένης Ταξινόμησης Επαγγελμάτων (ISCO) (διευθυντικά στελέχη, επαγγελματίες, τεχνικοί και λοιπά επαγγέλματα ενδιάμεσης βαθμίδας). Στο Λουξεμβούργο το 54 % ήταν ISCED 5-6 και το 53 % ISCO 1-3.

[26] Κύπρος, Ιταλία, Λετονία, Μάλτα και Πολωνία δεν προσελκύουν υψηλότερο ποσοστό μεταναστών υψηλής ειδίκευσης, πλην της Κύπρου, όπου το 28 % είχαν ταξινομηθεί στο επίπεδο ISCED 5-6 το 2012.

[27] Βουλγαρία, Κύπρος, Εσθονία, Ελλάδα, Ουγγαρία, Μάλτα, Ρουμανία και Σλοβενία.

[28] Άρθρο 20 παράγραφος 1.

[29] Βουλγαρία, Εσθονία, Ελλάδα, Ουγγαρία, Μάλτα.

[30] Εσθονία, Ελλάδα, Ουγγαρία, Μάλτα και Ρουμανία. Η Κύπρος απαγορεύει την εισδοχή των εργαζομένων με υψηλή ειδίκευση, ωστόσο, το Συμβούλιο των Υπουργών μπορεί, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, να επιτρέψει την εισδοχή τους ανά τομέα, επάγγελμα, ειδικότητα και/ή χώρα καταγωγής (πιθανή αναθεώρηση μετά από 1 έτος).

[31] Κύπρος: προς το παρόν μηδενικός όγκος· Ελλάδα: δεδομένης της έλλειψης ζήτησης, η Ελλάδα επί του παρόντος δεν έχει ενεργοποιήσει το σύστημα καθορισμού, με υπουργική απόφαση, του μέγιστου αριθμού θέσεων εργασίας υψηλής ειδίκευσης που δίδονται σε υπηκόους τρίτων χωρών.

[32] Η Γερμανία προβλέπει τη δυνατότητα να κάνει χρήση αυτής της παρέκκλισης μέσω κανονισμού (όχι επί του παρόντος).

[33] Άρθρο 20 παράγραφος 1 και άρθρο 8 παράγραφος 4.

[34] Πηγή: Μελέτη του Ευρωπαϊκού Δικτύου Μετανάστευσης για την προσέλκυση υψηλά ειδικευμένων και ειδικευμένων υπηκόων τρίτων χωρών. Συγκεφαλαιωτική έκθεση, 2013, σ. 23.

[35] Η Γερμανία προβλέπει τη δυνατότητα να κάνει χρήση αυτής της παρέκκλισης μέσω κανονισμού (όχι επί του παρόντος).

[36]Μάλτα: επαγγελματική πείρα τουλάχιστον 10 ετών.

[37] Η Ιταλία απαιτεί οι επαγγελματίες να εμπίπτουν στα επίπεδα 1, 2 και 3 της ταξινόμησης επαγγελμάτων της εθνικής στατιστικής υπηρεσίας (ISTAT CP2011).

[38] Πλην Λουξεμβούργου (να μην αποτελεί απειλή για τις διεθνείς σχέσεις) και Ρουμανίας (λευκό ποινικό μητρώο και κατάλληλος από ιατρική άποψη για την άσκηση της συγκεκριμένης εργασιακής δραστηριότητας).

[39] Εξαιρούνται: Ελλάδα, Φινλανδία, Πορτογαλία και Σουηδία.

[40] Ρουμανία (4 φορές) και Λιθουανία (2 φορές).

[41] Εξαιρούνται: Κάτω Χώρες και Πολωνία: ακριβές ποσό που αναπροσαρμόζεται και δημοσιεύεται ετησίως.

[42] Π.χ.: Γερμανία: το επίπεδο του μισθού ανέρχεται στα 2/3 του ετήσιου ανώτατου ορίου που αποτελεί τη βάση υπολογισμού των βασικών εισφορών της γενικής ασφαλίσεως συντάξεων (που συνδέεται με τον μέσο ακαθάριστο μισθό)· Ιταλία: 3 φορές το ελάχιστο επίπεδο απαλλαγής από τη συμμετοχή στις δαπάνες ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης· Πορτογαλία: 1,5 φορές ο εθνικός μέσος ακαθάριστος ετήσιος μισθός ή 3 φορές ο δείκτης κοινωνικών παροχών («Indexante de Apoios Sociais», IAS).

[43] Στοιχεία για τις ακαθάριστες ετήσιες αποδοχές (ανά εργοδότη) που δημοσιεύει η Eurostat για τις επιχειρήσεις με 10 και πλέον μισθωτούς [earn_ses10_an]. Τα εν λόγω στοιχεία συλλέγονται κάθε τέσσερα έτη μέσω της έρευνας για τη διάρθρωση των αποδοχών (SES) και παρέχουν μια συγκρίσιμη πηγή σε ολόκληρη την ΕΕ.

[44] Άρθρο 20 παράγραφος 1 και αιτιολογική σκέψη 11.

[45] http://ec.europa.eu/immigration/

[46] Η επισκόπηση έγινε τον Φεβρουάριο του 2014.

[47] Άρθρο 21.

[48] Άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο α).

[49] Άρθρο 7 παράγραφος 2, άρθρο 8 παράγραφος 2, άρθρο 9 παράγραφοι 1 έως 3, άρθρο 11 παράγραφος 3, άρθρο 14 παράγραφος 3 και άρθρο 20 παράγραφος 2.

[50] Πολλά κράτη μέλη συνδέουν την περίοδο ισχύος της μπλε κάρτας ΕΕ με τη διάρκεια της σύμβασης εργασίας συν τρεις μήνες και θέτουν ανώτατο χρονικό όριο (μεταξύ 1-4 ετών· 5 έτη στη Λετονία) αντί συγκεκριμένης περιόδου. Κατ΄αυτόν τον τρόπο δεν ορίζεται σαφώς συγκεκριμένη περίοδος ισχύος όπως απαιτείται.

[51] Εκτός από το Βέλγιο, τη Γαλλία και την Ισπανία.

[52] Η προϋπόθεση εισδοχής του άρθρου 5 παράγραφος 1 στοιχείο α) απαιτεί ελάχιστη διάρκεια ενός έτους. Αυστρία, Βουλγαρία, Κύπρος, Γερμανία, Ουγγαρία, Λιθουανία και Λετονία δεν φαίνεται να απαιτούν στη νομοθεσία τους ελάχιστη διάρκεια για τη σύμβαση εργασίας ή τη δεσμευτική προσφορά εργασίας.

[53] Πορτογαλία: 1 έτος αρχικά + 2 έτη για ανανεώσεις· Ισπανία: 1 έτος αρχικά + 2 έτη για ανανεώσεις· Βέλγιο: 13 μήνες αρχικά + 3 έτη για ανανεώσεις· Ελλάδα: 2 έτη αρχικά + 3 έτη για ανανεώσεις· Εσθονία: 2 έτη και 3 μήνες αρχικά + 4 έτη και 3 μήνες για ανανεώσεις.

[54] Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τα τεστ της αγοράς εργασίας, βλ.: το δελτίο του Ευρωπαϊκού Δικτύου Μετανάστευσης (EMN Inform), «Approaches and tools used by Member States to identify labour market needs», Δεκέμβριος 2013. http://ec.europa.eu/dgs/home-affairs/what-we-do/networks/european_migration_network/reports/docs/emn-studies/emn-informs/emn_inform_on_labour_market_tests_5dec2013_final.pdf· και τη μελέτη του ΕΔΜ, «Intra-EU Mobility of third-country nationals», 2013, σ. 35-37. http://ec.europa.eu/dgs/home-affairs/what-we-do/networks/european_migration_network/reports/docs/emn-studies/intra-eu-mobility/emn-synthesis_report_intra_eu_mobility_final_august_2013.pdf

[55] Εξαιρούνται: Τσεχική Δημοκρατία, Γερμανία, Ισπανία, Φινλανδία, Γαλλία, Λετονία, Κάτω Χώρες και Πορτογαλία.

[56] Άρθρο 9 παράγραφος 3 στοιχείο α).

[57] Εκτός από τη Λετονία και τη Σλοβενία.

[58] Βέλγιο, Βουλγαρία, Κύπρος, Εσθονία, Ελλάδα, Ισπανία, Φινλανδία, Ουγγαρία, Ιταλία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Κάτω Χώρες, Πορτογαλία, Ρουμανία και Σλοβενία.

[59] Άρθρο 9 παράγραφος 3 στοιχείο β)

[60] Άρθρο 9 παράγραφος 3 στοιχείο γ).

[61] Άρθρο 9 παράγραφος 3 στοιχείο δ).

[62] Εκτός της Βουλγαρίας, όπου οι αιτήσεις μπορεί να υποβληθούν μόνον στην επικράτειά της.

[63] Η Ελλάδα απαιτεί προκαταρκτική αίτηση για θεώρηση εκτός της επικράτειας και επίσημη αίτηση εντός της επικράτειας, με θεώρηση για την έκδοση μπλε κάρτας.

[64] Εξαιρούνται: Βουλγαρία, Ελλάδα, Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία, Λετονία, Πολωνία και Ρουμανία.

[65] Φαίνεται ότι μια αντίστοιχη εθνική διάταξη υπήρχε στο Λουξεμβούργο και τη Σουηδία πριν από την έκδοση της οδηγίας.

[66] Βέλγιο, Κύπρος, Τσεχική Δημοκρατία, Γερμανία, Ελλάδα, Φινλανδία, Γαλλία, Ιταλία, Ουγγαρία, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Κάτω Χώρες και Σουηδία.

[67] Κύπρος: μόνον προσφυγή στο Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο κατά παραλείψεως αρχής, δυνάμει του άρθρου 146 του Συντάγματος· Ουγγαρία: μόνον γενικό διοικητικό δίκαιο: μία εποπτεύουσα αρχή διεξάγει έρευνα και επιβάλλει στην κατώτερη αρχή τη λήψη απόφασης εντός 8 ημερών, καθώς και την καταβολή προστίμου εάν η καθυστέρηση δεν μπορεί να καταλογιστεί στον αιτούντα.

[68] Εξαιρούνται: Βέλγιο, Βουλγαρία, Κύπρος, Τσεχική Δημοκρατία, Ελλάδα, Λετονία, Μάλτα, Πολωνία και Σουηδία.

[69] Εξαιρούνται: Φινλανδία και Γαλλία.

[70] Εξαιρούνται: Γερμανία, Εσθονία, Ισπανία, Φινλανδία, Γαλλία, Ουγγαρία, Ιταλία, Λιθουανία και Σλοβακία.

[71] Η Επιτροπή βρίσκεται στο στάδιο της περαιτέρω ανάλυσης και ζητά διευκρινίσεις από τα κράτη μέλη.

[72] Εξαιρούνται: Κύπρος, Ελλάδα, Γαλλία, Μάλτα και Σλοβακία .

[73] Προσωρινά στοιχεία για τους 9 πρώτους μήνες του 2013 (Αd hoc έρευνα του Ευρωπαϊκού Δικτύου Μετανάστευσης με προθεσμία απάντησης 20.02.2014).

[74] Γερμανία το 2013: 6.716 (75,56%) κάτω των 35 ετών.

[75] Άρθρα 5 παράγραφος 5 και 20 παράγραφος 1 (όσον αφορά τα άρθρα 6, 8 παράγραφοι 2 και 4 και 18 παράγραφος 6) και άρθρο 22 (σχετικά με τα άρθρα 16, 18 και 20).

[76] Αφγανιστάν, Μπαγκλαντές, Ινδία, Ιράν, Νεπάλ, Πακιστάν, Σρι Λάνκα.

[77] Κίνα (συμπεριλαμβανομένου του Χονγκ Κονγκ), Ιαπωνία, Μογγολία, Βόρειος Κορέα, Νότιος Κορέα, Ταϊβάν.

[78] Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν, Γεωργία, Ιράκ, Ισραήλ, Ιορδανία, Λίβανος, Σαουδική Αραβία, Συρία, Τουρκία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Υεμένη.

[79] Καμπότζη, Ινδονησία, Μαλαισία, Φιλιππίνες, Σιγκαπούρη, Ταϊλάνδη, Βιετνάμ.

[80] Καζακστάν, Κιργιζία, Τατζικιστάν, Ουζμπεκιστάν.

[81] Καναδάς, Ηνωμένες Πολιτείες.

[82] Αργεντινή, Βολιβία, Βραζιλία, Χιλή, Κολομβία, Ισημερινός, Γουιάνα, Παραγουάη, Περού, Ουρουγουάη, Βενεζουέλα.

[83] Κόστα Ρίκα, Ελ Σαλβαδόρ, Γουατεμάλα, Μεξικό, Παναμάς.

[84] Κούβα, Δομινικανή Δημοκρατία, Αϊτή, Τρινιδάδ και Τομπάγκο.

[85] Λευκορωσία, Μολδαβία, Ρωσία, Ουκρανία.

[86] Αλβανία, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Κροατία, Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, Κοσσυφοπέδιο (σύμφωνα με το ψήφισμα 1244/99 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών), Μαυροβούνιο, Σερβία.

[87] Αλγερία, Αίγυπτος, Λιβύη, Μαρόκο, Σουδάν, Τυνησία.

[88] Αγκόλα, Καμερούν, Γκαμπόν.

[89] Νότια Αφρική.

[90] Μπενίν, Μπουρκίνα Φάσο, Ακτή Ελεφαντοστού, Γκάνα, Μαυριτανία, Νιγηρία, Σενεγάλη.

[91] Αιθιοπία, Μαδαγασκάρη, Μαυρίκιος, Τανζανία, Ζάμπια, Ζιμπάμπουε.

[92] Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία.