1

Με την προσφυγή που άσκησε βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, η προσφεύγουσα, Administration of the State Border Guard Service of Ukraine, ζητεί την ακύρωση της απόφασης του πρώτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO), της 1ης Δεκεμβρίου 2023 (υπόθεση R 438/2023-1) (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση).

2

Στις 16 Μαρτίου 2022 ο δικαιοπάροχος της προσφεύγουσας υπέβαλε στο EUIPO αίτηση καταχώρισης σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το ακόλουθο εικονιστικό σημείο:

3

Τα προϊόντα και οι υπηρεσίες για τα οποία ζητήθηκε η καταχώριση σήματος εμπίπτουν στις κλάσεις 9, 14, 16, 18, 25, 28 και 41, κατά την έννοια του Διακανονισμού της Νίκαιας για τη διεθνή ταξινόμηση των προϊόντων και των υπηρεσιών με σκοπό την καταχώριση των σημάτων, της 15ης Ιουνίου 1957, όπως έχει αναθεωρηθεί και τροποποιηθεί, και αντιστοιχούν για καθεμία από τις κλάσεις αυτές στην ακόλουθη περιγραφή:

4

Στις 13 Σεπτεμβρίου 2022 καταχωρίστηκε στο μητρώο η μεταβίβαση του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση προς την προσφεύγουσα.

5

Με απόφαση της 22ας Δεκεμβρίου 2022, ο εξεταστής απέρριψε την αίτηση καταχώρισης στο σύνολό της βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο στʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 2017, για το σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2017, L 154, σ. 1), σε συνδυασμό με το άρθρο 7, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού.

6

Στις 21 Φεβρουαρίου 2023 η προσφεύγουσα άσκησε προσφυγή ενώπιον του EUIPO κατά της απόφασης του εξεταστή.

7

Στις 13 Ιουνίου 2023 ο πρόεδρος και εισηγητής του πρώτου τμήματος προσφυγών ενημέρωσε την προσφεύγουσα ότι, κατόπιν προκαταρκτικής εξέτασης της υπόθεσης και υπό την επιφύλαξη της εφαρμογής ή μη του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο στʹ, του κανονισμού 2017/1001, το επίμαχο σημείο στερούνταν, κατά τα φαινόμενα, διακριτικό χαρακτήρα, κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του εν λόγω κανονισμού. Η προσφεύγουσα υπέβαλε τις παρατηρήσεις της στις 13 Ιουλίου 2023.

8

Με την προσβαλλόμενη απόφαση, το τμήμα προσφυγών απέρριψε την ως άνω προσφυγή με την αιτιολογία ότι το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση στερούνταν διακριτικό χαρακτήρα για τα επίμαχα προϊόντα και υπηρεσίες και, ως εκ τούτου, δεν έπρεπε, βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001, να γίνει δεκτή η καταχώρισή του.

9

Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:

10

Το EUIPO ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:

11

Η προσφεύγουσα προβάλλει τρεις λόγους ακυρώσεως, εκ των οποίων ο πρώτος αφορά παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001, ο δεύτερος παραβίαση των αρχών της ίσης μεταχείρισης και της χρηστής διοίκησης και ο τρίτος παράβαση του άρθρου 71, παράγραφος 1, του κανονισμού 2017/1001.

12

Η προσφεύγουσα προσάπτει στο τμήμα προσφυγών ότι εφάρμοσε εσφαλμένως το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001, καθόσον διαπίστωσε ότι το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση στερούνταν διακριτικό χαρακτήρα για όλα τα επίμαχα προϊόντα και υπηρεσίες.

13

Κατά το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001, δεν γίνονται δεκτά για καταχώριση τα σήματα που στερούνται διακριτικό χαρακτήρα. Δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού, το άρθρο 7, παράγραφος 1, εφαρμόζεται ακόμη και αν οι λόγοι απαραδέκτου υφίστανται μόνο σε τμήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

14

Ο διακριτικός χαρακτήρας ενός σήματος, κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001, σημαίνει ότι το σήμα αυτό καθιστά δυνατό τον προσδιορισμό του προϊόντος ή της υπηρεσίας για τα οποία ζητείται η καταχώριση ως προερχόμενα από συγκεκριμένη επιχείρηση και, συνεπώς, τη διάκριση του εν λόγω προϊόντος ή υπηρεσίας από αυτά άλλων επιχειρήσεων [βλ. απόφαση της 8ης Φεβρουαρίου 2011, Paroc κατά ΓΕΕΑ (INSULATE FOR LIFE), T‑157/08, EU:T:2011:33, σκέψη 44 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].

15

Ο διακριτικός χαρακτήρας ενός σήματος πρέπει να εκτιμάται σε σχέση, αφενός, με τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες για τα οποία ζητείται η καταχώριση και, αφετέρου, με τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται το σήμα το ενδιαφερόμενο κοινό [βλ. απόφαση της 25ης Σεπτεμβρίου 2014, Giorgis κατά ΓΕΕΑ – Comigel (Σχήμα δύο συσκευασμένων κυπέλλων), T‑474/12, EU:T:2014:813, σκέψη 13 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].

16

Τα στερούμενα διακριτικό χαρακτήρα σημεία τα οποία αφορά το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001 θεωρούνται ανίκανα να επιτελέσουν την ουσιώδη λειτουργία του σήματος, δηλαδή τον προσδιορισμό της εμπορικής προέλευσης του προϊόντος ή της υπηρεσίας που καλύπτουν, ώστε να παρέχεται κατ’ αυτόν τον τρόπο στον καταναλωτή που αποκτά το προϊόν ή είναι αποδέκτης της υπηρεσίας η δυνατότητα να προβεί αργότερα στην ίδια επιλογή αν η εμπειρία αποβεί θετική ή σε διαφορετική επιλογή αν η εμπειρία αποβεί αρνητική [απόφαση της 27ης Φεβρουαρίου 2002, Eurocool Logistik κατά ΓΕΕΑ (EUROCOOL), T‑34/00, EU:T:2002:41, σκέψη 37· βλ., επίσης, αποφάσεις της 15ης Σεπτεμβρίου 2009, Wella κατά ΓΕΕΑ (TAME IT), T‑471/07, EU:T:2009:328, σκέψη 14 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 13ης Μαρτίου 2024, Quality First κατά EUIPO (MORE-BIOTIC), T‑243/23, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2024:162, σκέψη 19 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].

17

Στο σημείο 26 της προσβαλλόμενης απόφασης, το τμήμα προσφυγών έκρινε ότι τα προϊόντα και οι υπηρεσίες που καλύπτονται από το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση αποτελούνταν κατ’ ουσίαν από προϊόντα και υπηρεσίες τρέχουσας κατανάλωσης που απευθύνονταν κυρίως στο ευρύ κοινό, μολονότι ορισμένα εξ αυτών μπορούν να προορίζονται και για επαγγελματίες. Αναλόγως των χαρακτηριστικών των επίμαχων προϊόντων και υπηρεσιών, το επίπεδο προσοχής του ενδιαφερόμενου κοινού ποικίλλει μεταξύ μικρού και υψηλού επιπέδου.

18

Οι εκτιμήσεις αυτές, ως προς τις οποίες δεν διατύπωσε αντιρρήσεις κατά τα λοιπά η προσφεύγουσα, δεν τίθενται υπό αμφισβήτηση.

19

Στα σημεία 27 έως 37 της προσβαλλόμενης απόφασης, το τμήμα προσφυγών έκρινε ότι η φράση που αποτελεί το αντικείμενο του επίμαχου σήματος ήταν ένα από τα σύμβολα του αγώνα της Ουκρανίας κατά της ρωσικής κατοχής. Κατά το τμήμα προσφυγών, η εν λόγω φράση συνδέεται με στρατιώτη του ουκρανικού στρατού και με την ίδια τη χώρα, καθώς και με το ιστορικό γεγονός στο πλαίσιο του οποίου ειπώθηκε. Συνεπώς, το ενδιαφερόμενο κοινό προσλαμβάνει μόνον το πολιτικό μήνυμα που μεταφέρει η φράση αυτή και δεν αντιλαμβάνεται ούτε συγκρατεί στη μνήμη του το σημείο ως σήμα, ήτοι ως ένδειξη της εμπορικής προέλευσης των προϊόντων και των υπηρεσιών που προσδιορίζει. Αντιθέτως, το επίμαχο σημείο γίνεται αντιληπτό από το ενδιαφερόμενο κοινό ως προωθητικό, υπό την έννοια ότι προωθεί τη γενναιότητα υπό ακραία αντίξοες συνθήκες, και όχι υπό την έννοια της προώθησης οικονομικής ή εμπορικής οντότητας. Επομένως, πρόκειται για πολιτικό σύνθημα στερούμενο διακριτικό χαρακτήρα. Συναφώς, η ταυτότητα της προσφεύγουσας δεν ασκεί επιρροή. Κατά το τμήμα προσφυγών, το μήνυμα που εκφράζεται στη ρωσική και την αγγλική γλώσσα θα γίνει αντιληπτό από το ρωσόφωνο κοινό της Ένωσης. Η φράση στα αγγλικά περιέχει απλές αγγλικές λέξεις ευχερώς κατανοητές από κάθε ρωσόφωνο που έχει στοιχειώδεις γνώσεις της αγγλικής.

20

Πρώτον, κατά την προσφεύγουσα, το τμήμα προσφυγών, κατ’ αρχάς, εσφαλμένως χαρακτήρισε το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση ως «πολιτικό σύνθημα». Το σήμα αυτό είναι μια πολεμική ιαχή που αναφώνησε ο Ουκρανός συνοριοφύλακας στη νήσο Φιδονήσι Ευξείνου Πόντου στις 24 Φεβρουαρίου 2022, πρώτη ημέρα της μεγάλης κλίμακας ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. Επομένως, πρόκειται μάλλον για μια πρωτότυπη φράση η οποία μπορεί να συνδεθεί με μία και μοναδική πηγή και σε χρονικό σημείο σαφώς καθοριζόμενο από χρονικής απόψεως. Εν συνεχεία, ακόμη και αν το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση χρησιμοποιήθηκε στη συνέχεια για την ενίσχυση της υποστήριξης προς την Ουκρανία, διότι συνδέεται τόσο μοναδικά με την ουκρανική απάντηση στη στρατιωτική επίθεση της Ρωσικής Ομοσπονδίας, δεν θα ήταν πρόσφορο να εφαρμοστούν σε ένα τέτοιο σημείο, όσον αφορά την εκτίμηση του διακριτικού χαρακτήρα του, αυστηρότερα κριτήρια από εκείνα που ισχύουν για άλλα είδη σημείων. Το γεγονός ότι ένα σημείο θεωρείται πολιτικό σύνθημα δεν στερεί αυτομάτως από το σημείο αυτό κάθε διακριτικό χαρακτήρα σε σχέση με κάθε προϊόν ή υπηρεσία. Το ενδιαφερόμενο κοινό της Ένωσης έχει συνηθίσει να συνδέει τα πολιτικά συνθήματα με την προέλευση προϊόντων ή υπηρεσιών, χωρίς τα συνθήματα αυτά να έχουν καν αποκτήσει διακριτικό χαρακτήρα λόγω της χρήσης.

21

Δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση διαθέτει εγγενή διακριτικό χαρακτήρα σε σχέση με κάθε κατηγορία προϊόντων και υπηρεσιών που καλύπτονται από την αίτηση καταχώρισης, διότι ο μέσος καταναλωτής της Ένωσης δεν γνωρίζει τι σημαίνει το σημείο, σε ξένη γλώσσα, και λίγοι από τους καταναλωτές αυτούς έχουν ακούσει την έκφραση αυτή πριν από την κατάθεση της αίτησης καταχώρισης. Επομένως, οι τρεις εβδομάδες που μεσολάβησαν μεταξύ του γεγονότος από το οποίο προέκυψε η φράση που περιλαμβάνεται στο σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση και της κατάθεσης της αίτησης καταχώρισης δεν ήταν επαρκείς ώστε το σημείο να έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως ή να έχει γίνει αντιληπτό ως στερούμενο διακριτικό χαρακτήρα κατά τον χρόνο κατάθεσης της αίτησης. Το τμήμα προσφυγών, παραλείποντας να εκτιμήσει τον διακριτικό χαρακτήρα του επίμαχου σήματος σε σχέση με τα συγκεκριμένα προϊόντα και υπηρεσίες που αφορά, κατέληξε σε εσφαλμένο συμπέρασμα όσον αφορά την εφαρμογή της νομολογίας σχετικά με τα διαφημιστικά συνθήματα εν προκειμένω. Ειδικότερα, το τμήμα προσφυγών εφάρμοσε εσφαλμένως τη νομολογία σχετικά με τα διαφημιστικά συνθήματα, μολονότι το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση δεν έχει εγγενή διαφημιστική λειτουργία και, ως εκ τούτου, δεν αποτελεί σύνθημα με σκοπό την εμπορική προώθηση. Συνεπώς, το τμήμα προσφυγών δεν εκτίμησε τον διακριτικό χαρακτήρα του επίμαχου σήματος λαμβάνοντας υπόψη όλες τις κρίσιμες περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως.

22

Τρίτον, κατά την προσφεύγουσα, το τμήμα προσφυγών όφειλε να λάβει υπόψη το ότι το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση συνδεόταν άμεσα και αναμφίσημα, αφενός, με τον Ουκρανό συνοριοφύλακα, ο οποίος ήταν ο δημιουργός της περιλαμβανόμενης στο σήμα φράσης, και, αφετέρου, με την προσφεύγουσα. Η πρακτική του EUIPO αποδεικνύει ότι, στην περίπτωση σημάτων που αποτελούνται από πολιτικά συνθήματα, η ταυτότητα του αιτούντος την καταχώριση μπορεί να λαμβάνεται υπόψη στο πλαίσιο της εκτίμησης του διακριτικού χαρακτήρα των σημάτων αυτών, προκειμένου να αποφευχθεί το ενδεχόμενο άλλες επιχειρήσεις να παραπλανήσουν το κοινό. Το τμήμα προσφυγών, εκτιμώντας, εν προκειμένω, ότι η ταυτότητα του αιτούντος την καταχώριση δεν είχε κανέναν αντίκτυπο ως προς την εκτίμηση του διακριτικού χαρακτήρα του σήματος, δεν έλαβε υπόψη μία από τις κρίσιμες περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως.

23

Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι, όταν ένα σημείο συνδέεται τόσο στενά και αναμφίσημα με συγκεκριμένο πρόσωπο ή νομική οντότητα που βρίσκεται πίσω από τη δημιουργία του εν λόγω σημείου ή αποτελεί την αφετηρία της δημιουργίας του, το ενδιαφερόμενο κοινό θεωρεί ότι τα πρόσωπα αυτά αποτελούν την εμπορική προέλευση των προϊόντων ή των υπηρεσιών που φέρουν το ως άνω σημείο και το συσχετίζει με τα εν λόγω πρόσωπα. Λόγω του συμβολισμού του σήματος, οι καταναλωτές της Ένωσης δεν θα μπορούσαν να το συσχετίσουν λογικά με καμία άλλη πηγή πλην του ουκρανικού κράτους και των υπερασπιστών του. Συνεπώς, αν ο μέσος καταναλωτής αγόραζε ένα προϊόν που διατίθεται στο εμπόριο και φέρει το επίμαχο σήμα, θα συνδύαζε στη σκέψη του το προϊόν με τον δημιουργό της φράσης και θα είχε την πεποίθηση ότι, αγοράζοντας ένα τέτοιο προϊόν, υποστηρίζει την Ουκρανία. Πρόκειται για τον συνήθη τρόπο σκέψης των ενδιαφερόμενων καταναλωτών, δεδομένου ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα έχουν εκτεθεί σε παρόμοιες πρακτικές από διάφορους οργανισμούς.

24

Το EUIPO αμφισβητεί τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας.

25

Συναφώς, πρώτον, η προσφεύγουσα αλυσιτελώς υποστηρίζει ότι το τμήμα προσφυγών υπέπεσε σε πλάνη καθόσον χαρακτήρισε το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση ως «πολιτικό σύνθημα».

26

Συγκεκριμένα, όπως εξήγησε το τμήμα προσφυγών στο σημείο 31 της προσβαλλόμενης απόφασης, η φράση που περιλαμβάνεται στο επίμαχο σήμα είχε χρησιμοποιηθεί ευρέως, ήδη αμέσως μετά την πρώτη χρήση του, προκειμένου να στηρίξει την Ουκρανία και κατέστη, κατ’ αυτόν τον τρόπο, πολύ γρήγορα, σύμβολο του αγώνα Ουκρανίας κατά της επίθεσης της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Ως εκ τούτου, η φράση αυτή χρησιμοποιήθηκε σε πολιτικό πλαίσιο, κατ’ επανάληψη και με σκοπό να εκφράσει και να προωθήσει τη στήριξη προς την Ουκρανία. Η κατάσταση αυτή αντιστοιχεί πλήρως στον ορισμό της έκφρασης «πολιτικό σύνθημα», την οποία διατυπώνει η ίδια η προσφεύγουσα στο σημείο 22 του δικογράφου της προσφυγής της, δηλαδή έκφραση, χρησιμοποιούμενη σε πολιτικό ή κοινωνικό πλαίσιο, η οποία φέρει μια ιδέα ή έναν σκοπό, με σκοπό να πείσει το κοινό ή ομάδα-στόχο του κοινού.

27

Μολονότι η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η φράση που περιλαμβάνεται στο επίμαχο σήμα δεν αποτελεί πολιτικό σύνθημα διότι, αντιθέτως, αποτελεί εκφραστική αντίδραση σε επικείμενη απειλή θανάσιμου κινδύνου, ωστόσο, αμέσως μετά το γεγονός που προκάλεσε την εν λόγω αντίδραση, η φράση κατέστη πολιτικό σύνθημα υπό την έννοια που εκτίθεται στη σκέψη 26 ανωτέρω.

28

Εσφαλμένως επίσης η προσφεύγουσα προσάπτει στο τμήμα προσφυγών ότι έκρινε ότι ένα πολιτικό σύνθημα στερείται οπωσδήποτε και αυτομάτως οιονδήποτε διακριτικό χαρακτήρα. Βεβαίως, το τμήμα προσφυγών διαπίστωσε, στο σημείο 31 της προσβαλλόμενης απόφασης, ότι από το γεγονός ότι η φράση που περιλαμβάνεται στο επίμαχο σήμα κατέστη αμέσως πολιτικό σύνθημα προέκυπτε ότι το σημείο έπρεπε να θεωρηθεί ότι συνδέεται με το ιστορικό γεγονός στο πλαίσιο του οποίου ειπώθηκε η φράση. Εντούτοις, στη συνέχεια διευκρίνισε, παραπέμποντας στις ιδιαιτερότητες του επίμαχου σήματος, ότι οι καταναλωτές θα έβλεπαν μόνον το πολιτικό μήνυμα που προκύπτει σαφώς από το σημείο και, ως εκ τούτου, το σήμα δεν θα γινόταν αντιληπτό από το ενδιαφερόμενο κοινό ως ένδειξη της εμπορικής προέλευσης των προσδιοριζόμενων προϊόντων και υπηρεσιών. Επομένως, το τμήμα προσφυγών ούτε ακολούθησε αυτόματη συλλογιστική, υπό την έννοια ότι κάθε πολιτικό σύνθημα στερείται οπωσδήποτε διακριτικό χαρακτήρα, ούτε εφάρμοσε αυστηρότερα κριτήρια σε σχέση με εκείνα που ισχύουν για τα σημεία που δεν αποτελούνται από πολιτικά συνθήματα.

29

Δεύτερον, κατ’ αρχάς, και όπως ορθώς διαπίστωσε το τμήμα προσφυγών στο σημείο 36 της προσβαλλόμενης απόφασης, η σημασία της φράσης στα ρωσικά που περιλαμβάνεται στο επίμαχο σήμα θα γίνει αντιληπτή από το τμήμα του ενδιαφερόμενου κοινού που γνωρίζει τη ρωσική γλώσσα. Το σημείο περιέχει, εξάλλου, μια φράση αποτελούμενη από βασικές αγγλικές λέξεις η οποία μπορεί να γίνει ευχερώς κατανοητή από το αγγλόφωνο τμήμα του ενδιαφερόμενου κοινού, ήτοι, μεταξύ άλλων, από το ενδιαφερόμενο κοινό της Ιρλανδίας και της Μάλτας, καθώς και από το μέρος του ενδιαφερόμενου κοινού που διαθέτει στοιχειώδεις γνώσεις της αγγλικής γλώσσας.

30

Η φράση που περιλαμβάνεται στο επίμαχο σήμα χρησιμοποιήθηκε εντατικά σε μη εμπορικό πλαίσιο και κατ’ ανάγκην το ενδιαφερόμενο κοινό θα τη συνδέσει άρρηκτα με το πλαίσιο αυτό. Συγκεκριμένα, όπως ορθώς επισήμανε το τμήμα προσφυγών, η εν λόγω φράση κατέστη πολύ γρήγορα ένα από τα σύμβολα του αγώνα της Ουκρανίας κατά της ρωσικής επίθεσης, παραπέμποντας σε στρατιώτη του ουκρανικού στρατού και, ως εκ τούτου, στην Ουκρανία. Δεδομένης της εκτεταμένης κάλυψης του γεγονότος αυτού από τα μέσα ενημέρωσης, η φράση αυτή θα συνδεθεί με την εν λόγω πρόσφατη ιστορική στιγμή, γνωστή στον μέσο καταναλωτή της Ένωσης.

31

Όσον αφορά την αιτίαση ότι το τμήμα προσφυγών διατύπωσε ορισμένους ισχυρισμούς, χωρίς όμως να τους τεκμηριώσει με αποδεικτικά στοιχεία, υπενθυμίζεται ότι τίποτα δεν εμποδίζει το EUIPO να λάβει υπόψη του κατά την εκτίμησή του παγκοίνως γνωστά πραγματικά περιστατικά [πρβλ. απόφαση της 13ης Απριλίου 2011, Smart Technologies κατά ΓΕΕΑ (WIR MACHEN DAS BESONDERE EINFACH), T‑523/09, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2011:175, σκέψη 41 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία]. Όμως, η προσφεύγουσα δεν αμφισβήτησε το ότι η φράση που περιλαμβάνεται στο επίμαχο σήμα είχε διαδοθεί ευρέως από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αμέσως μετά το περιστατικό της 24ης Φεβρουαρίου 2022, και ως εκ τούτου κατέστη γρήγορα σύμβολο του αγώνα της Ουκρανίας κατά της ρωσικής επίθεσης. Συγκεκριμένα, η προσφεύγουσα ισχυρίστηκε απλώς ότι τρεις εβδομάδες δεν ήταν επαρκείς για να χρησιμοποιηθεί ευρέως το επίμαχο σήμα και ότι δεν υπήρχαν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι είχε χρησιμοποιηθεί εντατικά στην Ένωση κατά τη διάρκεια των τριών εβδομάδων που ακολούθησαν τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, μολονότι παραδέχθηκε ότι η είδηση της εισβολής αποτέλεσε μείζον θέμα στα μέσα ενημέρωσης εκείνη την περίοδο. Εξάλλου, ο ίδιος ο δικαιοπάροχος της προσφεύγουσας επικαλέστηκε, στην αίτηση καταχώρισης που κατατέθηκε στις 16 Μαρτίου 2022, ήτοι κατά την ημερομηνία η οποία, σύμφωνα με τη νομολογία [πρβλ. απόφαση της 21ης Μαΐου 2014, Bateaux mouches κατά ΓΕΕΑ (BATEAUX-MOUCHES), T‑553/12, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2014:264, σκέψη 23 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία], είναι κρίσιμη για την εκτίμηση της συνδρομής απόλυτου λόγου απαραδέκτου, ότι η φράση που περιλαμβάνεται στο επίμαχο σήμα ήταν εμβληματική φράση η οποία είχε καταστεί διάσημη σε όλες τις χώρες του κόσμου μέσα σε τρεις εβδομάδες από την έναρξη της στρατιωτικής επίθεσης της Ρωσικής Ομοσπονδίας κατά της Ουκρανίας.

32

Εν συνεχεία, δεν μπορεί να ευδοκιμήσει ούτε η αιτίαση της προσφεύγουσας ότι το τμήμα προσφυγών εφάρμοσε εσφαλμένως τη νομολογία σχετικά με τα διαφημιστικά συνθήματα, μολονότι το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση δεν επιτελεί εγγενή διαφημιστική λειτουργία και, επομένως, δεν αποτελεί σύνθημα προωθητικού χαρακτήρα, δεδομένου ότι η αιτίαση αυτή απορρέει από εσφαλμένη ερμηνεία της προσβαλλόμενης απόφασης.

33

Συγκεκριμένα, στα σημεία 22 έως 24 της προσβαλλόμενης απόφασης, το τμήμα προσφυγών υπενθύμισε τη νομολογία σχετικά με τα διαφημιστικά συνθήματα. Εντούτοις, ουδόλως εφάρμοσε ευθέως τη νομολογία αυτή στην επίδικη υπόθεση. Αντιθέτως, το τμήμα προσφυγών άντλησε από τη νομολογία αυτή την αρχή ότι το ενδιαφερόμενο κοινό δεν επιδεικνύει ιδιαίτερη προσοχή σε ένα σημείο το οποίο δεν του παρέχει εξαρχής ένδειξη ως προς την προέλευση ή τον προορισμό αυτού που επιθυμεί να αγοράσει, δεδομένου ότι δεν θα το αντιλαμβανόταν ούτε θα το συγκρατούσε στη μνήμη του ως σήμα, και μετέφερε την αρχή αυτή στην προκειμένη περίπτωση. Διευκρίνισε επίσης, στο σημείο 31 της προσβαλλόμενης απόφασης, ότι η φράση που περιλαμβάνεται στο επίμαχο σήμα ήταν ένα από τα σύμβολα του αγώνα της Ουκρανίας για την ελευθερία και κατά της ρωσικής κατοχής και, στο σημείο 33 της προσβαλλόμενης απόφασης, ότι οι καταναλωτές θα έβλεπαν μόνον το πολιτικό μήνυμα που προέκυπτε σαφώς από το σήμα αυτό. Διευκρίνισε περαιτέρω, στο σημείο 34 της προσβαλλόμενης απόφασης, ότι το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση δεν θα γινόταν αντιληπτό ως σήμα που προωθεί οικονομική ή εμπορική οντότητα αλλά, το πολύ, ως σήμα που προωθεί τη γενναιότητα υπό ακραία αντίξοες συνθήκες.

34

Επομένως, αφενός, το τμήμα προσφυγών δεν εξέτασε το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση ως διαφημιστικό σύνθημα.

35

Αφετέρου, το τμήμα προσφυγών δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι η γενική αρχή κατά την οποία το ενδιαφερόμενο κοινό δεν είναι ιδιαίτερα προσεκτικό όσον αφορά ένα σημείο το οποίο δεν του παρέχει εξαρχής ένδειξη ως προς την προέλευση των οικείων προϊόντων και υπηρεσιών, δεδομένου ότι δεν το αντιλαμβάνεται ούτε το συγκρατεί στη μνήμη του ως σήμα, εφαρμόζεται επίσης σε σημεία των οποίων το κύριο μήνυμα είναι πολιτικού χαρακτήρα.

36

Πλην όμως, λαμβανομένης υπόψη της ουσιώδους λειτουργίας του σήματος, όπως αυτή υπομνήσθηκε στη σκέψη 16 ανωτέρω, ένα σημείο δεν μπορεί να επιτελέσει τη λειτουργία αυτήν αν ο μέσος καταναλωτής δεν αντιλαμβάνεται, βλέποντάς το, την προέλευση του προϊόντος ή της υπηρεσίας, αλλά μόνον ένα πολιτικό μήνυμα.

37

Τέλος, όταν η καταχώριση μιας κατηγορίας ή ομάδας προϊόντων ή υπηρεσιών προσκρούει στον ίδιο λόγο απαραδέκτου, η αρμόδια αρχή δύναται να περιοριστεί σε ενιαία αιτιολογία για όλα τα οικεία προϊόντα ή υπηρεσίες [βλ. απόφαση της 21ης Μαρτίου 2014, FTI Touristik κατά ΓΕΕΑ (BigXtra), T‑81/13, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2014:140, σκέψη 43 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία]. Μολονότι η νομολογία έχει βεβαίως διευκρινίσει ότι η ευχέρεια αυτή αφορά μόνον προϊόντα και υπηρεσίες που εμφανίζουν μεταξύ τους αρκούντως άμεσο και συγκεκριμένο σύνδεσμο, ώστε να αποτελούν επαρκώς ομοιογενή κατηγορία ή ομάδα προϊόντων ή υπηρεσιών, εντούτοις, επισήμανε ότι, προκειμένου να εκτιμηθεί αν τα προϊόντα και οι υπηρεσίες εμφανίζουν μεταξύ τους αρκούντως άμεσο και συγκεκριμένο σύνδεσμο και μπορούν να ταξινομηθούν σε κατηγορίες ή ομάδες επαρκώς ομοιογενείς, έπρεπε να ληφθεί υπόψη ο σκοπός της εν λόγω διαδικασίας, ο οποίος συνίσταται στην επίτευξη και διευκόλυνση της εκτίμησης in concreto του κατά πόσον το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση εμπίπτει ή όχι σε έναν από τους απόλυτους λόγους απαραδέκτου [βλ. απόφαση της 13ης Μαΐου 2020, Koenig maceuBauer κατά EUIPO (we’re on it), T‑156/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2020:200, σκέψη 60 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία]. Επομένως, η κατανομή των επίμαχων προϊόντων και υπηρεσιών σε μία ή περισσότερες ομάδες ή κατηγορίες πρέπει να πραγματοποιείται, μεταξύ άλλων, βάσει των κοινών τους χαρακτηριστικών τα οποία ασκούν επιρροή στην εξέταση της τυχόν δυνατότητας να αντιταχθεί συγκεκριμένος απόλυτος λόγος απαραδέκτου στο σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση για τα εν λόγω προϊόντα και υπηρεσίες (βλ. απόφαση της 13ης Μαΐου 2020, we’re on it, T‑156/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2020:200, σκέψη 61 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Συνεπώς, η εκτίμηση αυτή πρέπει να γίνεται in concreto για την εξέταση κάθε αίτησης καταχώρισης και, κατά περίπτωση, για κάθε έναν από τους διάφορους απόλυτους λόγους απαραδέκτου οι οποίοι ενδέχεται να τυγχάνουν εφαρμογής (απόφαση της 17ης Μαΐου 2017, EUIPO κατά Deluxe Entertainment Services Group, C‑437/15 P, EU:C:2017:380, σκέψη 33).

38

Εν προκειμένω, το τμήμα προσφυγών έκρινε, στα σημεία 34 και 37 της προσβαλλόμενης απόφασης, ότι το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση δεν θα γινόταν αντιληπτό από το ενδιαφερόμενο κοινό ως δηλωτικό εμπορικής προέλευσης. Εξάλλου, το τμήμα προσφυγών διευκρίνισε, στο σημείο 36 της προσβαλλόμενης απόφασης, ότι η φράση που περιλαμβάνεται στο επίμαχο σήμα θα ερμηνευόταν πρωτίστως ως πολιτικό μήνυμα και ότι η αντίληψη αυτή θα ήταν πανομοιότυπη για όλα τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες που αφορά το σήμα αυτό.

39

Ως εκ τούτου, το τμήμα προσφυγών έκρινε ότι τα προϊόντα και οι υπηρεσίες που αφορά το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση αποτελούσαν επαρκώς ομοιογενή ομάδα, λαμβανομένου υπόψη του απόλυτου λόγου απαραδέκτου στον οποίο προσκρούει, κατά την άποψή του, η καταχώριση του εν λόγω σήματος.

40

Δεδομένου ότι το τμήμα προσφυγών ορθώς έκρινε ότι το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση δεν θα γινόταν αντιληπτό από το ενδιαφερόμενο κοινό ως δηλωτικό εμπορικής προέλευσης, αλλά ως πολιτικό μήνυμα που προωθεί τη στήριξη για τον αγώνα της Ουκρανίας κατά της στρατιωτικής επίθεσης της Ρωσικής Ομοσπονδίας, μπορούσε εγκύρως να κατατάξει όλα τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που καλύπτει το εν λόγω σήμα σε μία και μόνη κατηγορία, μολονότι εμφάνιζαν διαφορετικά εγγενή χαρακτηριστικά.

41

Επομένως, λαμβανομένης υπόψη της ιδιαιτερότητας του επίμαχου σήματος και του πανομοιότυπου τρόπου με τον οποίο το ενδιαφερόμενο κοινό θα αντιλαμβανόταν το σύνολο των προϊόντων και υπηρεσιών που αφορά η αίτηση καταχώρισης, το τμήμα προσφυγών δεν υπέπεσε σε πλάνη εκτίμησης κρίνοντας ότι τα εν λόγω προϊόντα και υπηρεσίες εμπίπτουν σε μία μόνον ομάδα για την οποία ίσχυε, κατά τον ίδιο τρόπο, ο λόγος απαραδέκτου τον οποίο είχε δεχθεί.

42

Τρίτον, κατά πάγια νομολογία, ο διακριτικός χαρακτήρας ενός σήματος κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001 πρέπει να εκτιμάται, αφενός, σε σχέση με τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες για τα οποία ζητείται η καταχώριση και, αφετέρου, σε σχέση με την αντίληψη του ενδιαφερόμενου κοινού (βλ. απόφαση της 29ης Απριλίου 2004, Henkel κατά ΓΕΕΑ, C‑456/01 P και C‑457/01 P, EU:C:2004:258, σκέψη 35 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

43

Το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση συνδέεται άμεσα και αναμφίσημα με τον Ουκρανό συνοριοφύλακα, ο οποίος είναι ο δημιουργός της περιλαμβανόμενης στο σήμα αυτό φράσης, και, ως εκ τούτου, θα γίνει αντιληπτό από το ενδιαφερόμενο κοινό ως διακριτικό σημείο που καθιστά δυνατό τον προσδιορισμό των προϊόντων και των υπηρεσιών που το φέρουν ως προερχόμενων από την προσφεύγουσα άπτεται, το πολύ, της εφαρμογής του άρθρου 7, παράγραφος 3, του κανονισμού 2017/1001, και όχι του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του εν λόγω κανονισμού, δεδομένου ότι η ανάλυσή του συνεπάγεται την εκτίμηση των ιδιοτήτων που θα μπορούσε να είχε αποκτήσει για το ενδιαφερόμενο κοινό το εν λόγω σήμα λόγω της χρήσης του, ώστε το κοινό να προσδιορίζει τα επίμαχα προϊόντα και υπηρεσίες ως προερχόμενα από την προσφεύγουσα. Επομένως, το ως άνω επιχείρημα δεν είναι δυνατό να ληφθεί υπόψη στο πλαίσιο της εκτίμησης του εγγενούς διακριτικού χαρακτήρα του σήματος [πρβλ. απόφαση της 24ης Σεπτεμβρίου 2019, Crédit Mutuel Arkéa κατά EUIPO – Confédération nationale du Crédit mutuel (Crédit Mutuel), T‑13/18, EU:T:2019:673, σκέψη 62]. Η προσφεύγουσα όμως δεν επικαλέστηκε το άρθρο 7, παράγραφος 3, του κανονισμού 2017/1001 ούτε υποστήριξε ότι το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση είχε αποκτήσει διακριτικό χαρακτήρα λόγω της χρήσης του, κατά την έννοια της διάταξης αυτής.

44

Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι ορθώς το τμήμα προσφυγών κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το επίμαχο σήμα στερούνταν διακριτικό χαρακτήρα κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001.

45

Συνεπώς, ο πρώτος λόγος ακυρώσεως της προσφεύγουσας πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

46

Κατά την προσφεύγουσα, το τμήμα προσφυγών παραβίασε τις αρχές της ίσης μεταχείρισης και της χρηστής διοίκησης εφαρμόζοντας κριτήρια εκτίμησης του διακριτικού χαρακτήρα του επίμαχου σήματος διαφορετικά από εκείνα που εφαρμόστηκαν στο πλαίσιο της εκτίμησης του διακριτικού χαρακτήρα παρόμοιων σημείων, ιδίως πολιτικών συνθημάτων, στο παρελθόν.

47

Δεδομένου ότι το τμήμα προσφυγών υποστήριξε ότι το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση είχε καταστεί άνευ διακριτικού χαρακτήρα για οποιαδήποτε προϊόντα ή υπηρεσίες λόγω του ότι είχε χρησιμοποιηθεί εντατικά σε μη εμπορικό πλαίσιο, τότε παρόμοια σήματα, τα οποία αποτελούνται από πολιτικά συνθήματα, ή από άλλα σημεία που αποτελούν αντικείμενο εντατικής χρήσης σε μη εμπορικό, πολιτικό ή ιστορικό πλαίσιο, δεν θα έπρεπε να είχαν καταχωριστεί για οποιοδήποτε προϊόν ή υπηρεσία.

48

Το EUIPO αμφισβητεί τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας.

49

Το EUIPO οφείλει να ασκεί τις αρμοδιότητές του σύμφωνα με τις γενικές αρχές του δικαίου της Ένωσης, όπως είναι η αρχή της ίσης μεταχείρισης και η αρχή της χρηστής διοίκησης [απόφαση της 10ης Μαρτίου 2011, Agencja Wydawnicza Technopol κατά ΓΕΕΑ, C‑51/10 P, EU:C:2011:139, σκέψη 73, και διάταξη της 12ης Δεκεμβρίου 2013, Getty Images (US) κατά ΓΕΕΑ, C‑70/13 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2013:875, σκέψη 41· βλ., επίσης, απόφαση της 4ης Ιουλίου 2018, Deluxe Entertainment Services Group κατά EUIPO (deluxe), T‑222/14 RENV, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2018:402, σκέψη 65 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].

50

Μολονότι, βάσει των αρχών της ίσης μεταχείρισης και της χρηστής διοίκησης, το EUIPO πρέπει να λαμβάνει υπόψη τις προγενέστερες αποφάσεις επί παρεμφερών αιτήσεων και να εξετάζει με ιδιαίτερη προσοχή αν πρέπει ή όχι να αποφασίσει κατά τον ίδιο τρόπο, εντούτοις, η εφαρμογή των αρχών αυτών πρέπει να συμβιβάζεται με την τήρηση της αρχής της νομιμότητας, ούτως ώστε να μην υφίσταται ισότητα στην παρανομία και το πρόσωπο που ζητεί την καταχώριση σημείου ως σήματος να μην μπορεί να επικαλεστεί προς όφελός του ενδεχόμενη παρανομία διαπραχθείσα υπέρ αυτού ή υπέρ τρίτου προκειμένου να επιτύχει την έκδοση πανομοιότυπης απόφασης. Κατά τα λοιπά, για λόγους ασφάλειας δικαίου και, συγκεκριμένα, χρηστής διοίκησης, η εξέταση κάθε αίτησης καταχώρισης πρέπει να είναι αυστηρή και πλήρης προκειμένου να αποφεύγεται το ενδεχόμενο να καταχωρίζονται σήματα τα οποία δεν πρέπει να καταχωριστούν. Η εξέταση αυτή πρέπει να διενεργείται κατά περίπτωση, δεδομένου ότι η καταχώριση σημείου ως σήματος εξαρτάται από ειδικά κριτήρια, τα οποία έχουν εφαρμογή στο πλαίσιο των πραγματικών περιστατικών της συγκεκριμένης περίπτωσης και τα οποία χρησιμεύουν για να εξακριβωθεί μήπως το επίμαχο σήμα εμπίπτει σε κάποιον από τους λόγους απαραδέκτου [βλ. αποφάσεις της 10ης Μαρτίου 2011, Agencja Wydawnicza Technopol κατά ΓΕΕΑ, C‑51/10 P, EU:C:2011:139, σκέψεις 73 έως 77 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 14ης Φεβρουαρίου 2019, Bayer Intellectual Property κατά EUIPO (Απεικόνιση μιας καρδιάς), T‑123/18, EU:T:2019:95, σκέψη 34 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].

51

Από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι οι εκτιμήσεις αυτές ισχύουν ακόμη και αν το επίμαχο σημείο είναι πανομοιότυπο ως προς τα συστατικά στοιχεία του με σήμα που έχει ήδη γίνει δεκτό προς καταχώριση και αφορά προϊόντα ή υπηρεσίες πανομοιότυπα ή παρόμοια με εκείνα για τα οποία ζητείται η καταχώριση του επίμαχου σημείου [διάταξη της 12ης Δεκεμβρίου 2013, Getty Images (US) κατά ΓΕΕΑ, C‑70/13 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2013:875, σκέψη 45].

52

Ειδικότερα, η νομιμότητα των αποφάσεων του τμήματος προσφυγών, οι οποίες λαμβάνονται κατά δέσμια αρμοδιότητα και όχι κατά διακριτική ευχέρεια, πρέπει να εκτιμάται αποκλειστικά με βάση τον κανονισμό 2017/1001, όπως ερμηνεύεται από τον δικαστή της Ένωσης, και όχι με βάση την προγενέστερη πρακτική των αποφάσεων του EUIPO, η οποία εν πάση περιπτώσει δεν μπορεί να δεσμεύσει τον δικαστή της Ένωσης [βλ. αποφάσεις της 26ης Απριλίου 2007, Alcon κατά ΓΕΕΑ, C‑412/05 P, EU:C:2007:252, σκέψη 65 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 26ης Ιουνίου 2019, Agencja Wydawnicza Technopol κατά EUIPO (200 PANORAMICZNYCH κ.λπ.), T‑117/18 έως T‑121/18, EU:T:2019:447, σκέψη 114 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].

53

Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από τη σκέψη 44 ανωτέρω, το τμήμα προσφυγών ορθώς κατέληξε στο συμπέρασμα, βάσει πλήρους και συγκεκριμένης εξέτασης και λαμβάνοντας υπόψη τις κρίσιμες εν προκειμένω περιστάσεις, ότι το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση προσέκρουε στον λόγο απαραδέκτου του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001 και, ως εκ τούτου, η προσφεύγουσα δεν μπορεί να επικαλεστεί λυσιτελώς, προκειμένου να αναιρέσει το συμπέρασμα αυτό, προγενέστερες αποφάσεις του EUIPO ή την πρακτική που ακολουθεί το EUIPO με τις αποφάσεις του, την οποία δεν ακολούθησε το τμήμα προσφυγών.

54

Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

55

Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το τμήμα προσφυγών παρέβη το άρθρο 71, παράγραφος 1, του κανονισμού 2017/1001, αρνούμενο να εξετάσει, στην προσβαλλόμενη απόφαση, τον απόλυτο λόγο απαραδέκτου που προβλέπεται στο άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο στʹ, του εν λόγω κανονισμού, επί του οποίου ο εξεταστής είχε στηρίξει την από 22ας Δεκεμβρίου 2022 απορριπτική απόφασή του.

56

Η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί το δικαίωμα του τμήματος προσφυγών να επικαλεστεί νέο λόγο απαραδέκτου. Εντούτοις, φρονεί ότι η ίδια δικαιούται να ζητήσει από το τμήμα προσφυγών την έκδοση απόφασης επί της βασιμότητας των λόγων στους οποίους στηρίχθηκε ο εξεταστής, δεδομένου ότι επένδυσε χρόνο και προσπάθειες για να ασκήσει την προσφυγή της και κατέβαλε τα προσήκοντα τέλη για να επανεξεταστεί η ως άνω απόφαση. Η ύπαρξη τέτοιου δικαιώματος επιρρωννύεται από την αιτιολογική σκέψη 30 του κανονισμού 2017/1001.

57

Το EUIPO αμφισβητεί τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας.

58

Κατά το άρθρο 71, παράγραφος 1, του κανονισμού 2017/1001, μετά την εξέταση της προσφυγής επί της ουσίας, το τμήμα προσφυγών αποφαίνεται επί της προσφυγής και μπορεί, στο πλαίσιο αυτό, να ασκήσει τις αρμοδιότητες του οργάνου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση. Από τη διάταξη αυτήν προκύπτει ότι, κατόπιν προσφυγής κατά της απόφασης του εξεταστή περί απόρριψης της καταχώρισης, το τμήμα προσφυγών μπορεί να προβεί σε νέα πλήρη εξέταση της ουσίας της αίτησης καταχώρισης, τόσο από νομικής απόψεως όσο και από απόψεως πραγματικών περιστατικών [βλ. απόφαση της 13ης Φεβρουαρίου 2019, Nemius Group κατά EUIPO (DENTALDISK), T‑278/18, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2019:86, σκέψη 29 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία]. Το τμήμα προσφυγών είναι αρμόδιο να εξετάσει εκ νέου την αίτηση καταχώρισης υπό το πρίσμα όλων των απολύτων λόγων απαραδέκτου που προβλέπει το άρθρο 7 του κανονισμού 2017/1001, χωρίς να περιορίζεται από τη συλλογιστική του εξεταστή, τούτο δε χωρίς να υποχρεούται να προβάλει συγκεκριμένους λόγους επ’ αυτού [πρβλ. απόφαση της 17ης Ιανουαρίου 2017, Netguru κατά EUIPO (NETGURU), T‑54/16, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2017:9, σκέψη 82 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].

59

Επιπλέον, σύμφωνα με το άρθρο 95, παράγραφος 1, του κανονισμού 2017/1001, κατά την εξέταση των απολύτων λόγων απαραδέκτου, οι εξεταστές του EUIPO και, κατόπιν προσφυγής, τα τμήματα προσφυγών του EUIPO οφείλουν να εξετάζουν αυτεπαγγέλτως τα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά προκειμένου να εξακριβωθεί αν υφίσταται ως προς το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση κάποιος από τους απόλυτους λόγους απαραδέκτου που παρατίθενται στο άρθρο 7 του ίδιου κανονισμού. Επομένως, τα αρμόδια όργανα του EUIPO μπορούν να οδηγηθούν στο να στηρίξουν τις αποφάσεις τους σε πραγματικά περιστατικά που δεν επικαλέστηκε ο αιτών [αποφάσεις της 22ας Ιουνίου 2006, Storck κατά ΓΕΕΑ, C‑25/05 P, EU:C:2006:422, σκέψη 50, και της 21ης Απριλίου 2015, Louis Vuitton Malletier κατά ΓΕΕΑ – Nanu-Nana (Αναπαράσταση σχεδίου σκακιέρας γκρι χρώματος), T‑360/12, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:214, σκέψη 59], υπό την επιφύλαξη του σεβασμού του δικαιώματος ακροάσεως του αιτούντος (πρβλ. απόφαση της 13ης Φεβρουαρίου 2019, DENTALDISK, T‑278/18, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2019:86, σκέψη 31). Συναφώς, το άρθρο 70, παράγραφος 2, του κανονισμού 2017/1001 παρέχει στο τμήμα προσφυγών του EUIPO τη δυνατότητα να καλέσει τους διαδίκους, «όποτε είναι αναγκαίο και εντός προθεσμίας που τους τάσσει, να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους για τις κοινοποιήσεις που τους έχει απευθύνει».

60

Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα ενημερώθηκε στις 13 Ιουνίου 2023 (βλ. σκέψη 7 ανωτέρω) ότι το σημείο στερούνταν κατά τα φαινόμενα διακριτικό χαρακτήρα κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001 και κλήθηκε να υποβάλει τις παρατηρήσεις της επ’ αυτού. Το τμήμα προσφυγών έλαβε δεόντως υπόψη τις εν λόγω παρατηρήσεις στην προσβαλλόμενη απόφαση, όπως προκύπτει, για παράδειγμα, από το σημείο 32 της απόφασης αυτής. Συνεπώς, το δικαίωμα ακροάσεως της προσφεύγουσας έγινε σεβαστό στην προκειμένη περίπτωση.

61

Κατόπιν πλήρους και ειδικής εξέτασης της αίτησης καταχώρισης του επίμαχου σήματος, το τμήμα προσφυγών απέρριψε, με την προσβαλλόμενη απόφαση, την προσφυγή με την οποία η προσφεύγουσα αμφισβητούσε την απόρριψη της εν λόγω αίτησης από τον εξεταστή βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001 και έκρινε ότι δεν ήταν πλέον αναγκαίο να εξεταστεί αν η καταχώριση του σήματος έπρεπε επίσης να απορριφθεί βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο στʹ, του ίδιου κανονισμού.

62

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το τμήμα προσφυγών ενήργησε εντός των ορίων της ευρείας διακριτικής ευχέρειας που του παρέχει το άρθρο 71, παράγραφος 1, του κανονισμού 2017/1001 και άσκησε τις αρμοδιότητες του εξεταστή προκειμένου να προβεί σε νέα πλήρη εξέταση της ουσίας της αίτησης καταχώρισης, τόσο από νομικής απόψεως όσο και από απόψεως πραγματικών περιστατικών.

63

Όπως μάλιστα προκύπτει από το γράμμα του άρθρου 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 2017/1001, αρκεί να ισχύει ένας από τους απαριθμούμενους στη διάταξη αυτήν απόλυτους λόγους απαραδέκτου προκειμένου το επίδικο σημείο να μην μπορεί να καταχωριστεί ως σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης [βλ. απόφαση της 2ας Μαρτίου 2022, Pluscard Service κατά EUIPO (PLUSCARD), T‑669/20, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2022:106, σκέψη 67 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].

64

Δεδομένου ότι το τμήμα προσφυγών ορθώς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το επίμαχο σήμα προσέκρουε στον λόγο απαραδέκτου του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001, χωρίς να υποπέσει σε πλάνη περί το δίκαιο έκρινε ότι δεν ήταν πλέον αναγκαίο να εξετάσει αν η καταχώριση του σήματος έπρεπε επίσης να απορριφθεί βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο στʹ, του ίδιου κανονισμού.

65

Ως εκ τούτου, ο τρίτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος και, κατά συνέπεια, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

66

Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.

67

Δεδομένου ότι το EUIPO ζήτησε την καταδίκη της προσφεύγουσας στα δικαστικά έξοδα μόνο σε περίπτωση που διεξαγόταν επ’ ακροατηρίου συζήτηση, κρίνεται ότι, εφόσον δεν διεξήχθη επ’ ακροατηρίου συζήτηση, κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά έξοδά του.

Για τους λόγους αυτούς,

ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμήμα)

αποφασίζει: