Προσφυγή της 4ης Ιουλίου 2023 — YH κατά EKT

(Υπόθεση T-366/23)

(2023/C 321/59)

Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική

Διάδικοι

Προσφεύγουσα: YH (εκπρόσωποι: J. Lehnhardt, R. Hübner και A. Walter, δικηγόροι)

Καθής: Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα

Αιτήματα

Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:

—

να ακυρώσει την απόφαση της ΕΚΤ της 5ης Μαΐου 2023 (ECB-SSM-2023-DE-12 QLF-2022-0054, QLF-2023-0020, QLF-2023-0021), περί εναντιώσεως στην απόκτηση από την προσφεύγουσα ειδικής συμμετοχής στην M.M. Warburg & Co (AG & Co.) Kommanditgesellschaft auf Aktien, M.M. Warburg & CO Hypothekenbank Aktiengesellschaft and Marcard, Stein & Co AG·

—	να καταδικάσει την ΕΚΤ στα δικαστικά έξοδα.

Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα

Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει επτά λόγους ακυρώσεως.

1.	Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως προβάλλονται παραβάσεις των διαδικαστικών κανόνων αξιολόγησης των ειδικών συμμετοχών.

Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως προβάλλονται παραβάσεις ουσιωδών διαδικαστικών απαιτήσεων εκ μέρους της ΕΚΤ, επί παραδείγματι (i) προσβολή του δικαιώματος ακροάσεως διά της συνεκτιμήσεως πραγματικών περιστατικών επί των οποίων η προσφεύγουσα δεν μπορούσε να τοποθετηθεί πριν από την έκδοση της αποφάσεως και (ii) παράβαση της υποχρέωσης αιτιολογήσεως δυσμενούς αποφάσεως [άρθρο 41, παράγραφος 2, στοιχείο α', του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, άρθρα 31, 33, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού (EΕ) 468/2014 της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (1) και άρθρο 22, παράγραφος 1, υποπαράγραφος 1, και παράγραφος 2, υποπαράγραφος 2, του κανονισμού (EΕ) 1024/2013 του Συμβουλίου (2)].

3.	Με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται παράλειψη εκτιμήσεως κρίσιμων πραγματικών περιστατικών και παράλειψη εκδόσεως αποφάσεως θεμελιούμενης αποκλειστικώς επί επαρκώς στέρεας πραγματικής βάσης.

4.	Με τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή από την ΕΚΤ της έννοιας της «ειδικής συμμετοχής» διά εσφαλμένου υπολογισμού και κατανομής των δικαιωμάτων ψήφου και των εταιρικών μεριδίων καθώς και εσφαλμένης ερμηνείας των οικείων πραγματικών περιστατικών.

Με τον πέμπτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή από την ΕΚΤ των κριτηρίων αξιολόγησης του άρθρου 23, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας 2013/36/EΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (3) και της γερμανικής νομοθεσίας για τη μεταφορά της στο εθνικό δίκαιο, ήτοι του άρθρου 2c(1b), περίοδος 1, του Γερμανικού Τραπεζικού Νόμου (Kreditwesengesetz).

Με τον έκτο λόγο ακυρώσεως προβάλλονται παραβάσεις του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ιδίως δε προσβολή των δικαιωμάτων οικογενειακής ζωής και γάμου της προσφεύγουσας (άρθρα 7, 9 και 33), παραβίαση της απαγόρευσης των διακρίσεων (άρθρο 21), παράβαση του τεκμηρίου αθωότητας (άρθρο 48) και προσβολή του δικαιώματος ιδιοκτησίας (άρθρο 17).

7.	Με τον πέμπτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας.

(1) Κανονισμός (EΕ) 468/2014 της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, της 16ης Απριλίου 2014, που θεσπίζει το πλαίσιο συνεργασίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, των εθνικών αρμόδιων αρχών και των εθνικών εντεταλμένων αρχών εντός του ενιαίου εποπτικού μηχανισμού (κανονισμός για το πλαίσιο ΕΕΜ) (ΕΕ 2014 L 141, σ. 1).

(2) Κανονισμός (EΕ) 1024/2013 του Συμβουλίου, της 15ης Οκτωβρίου 2013, για την ανάθεση ειδικών καθηκόντων στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα σχετικά με τις πολιτικές που αφορούν την προληπτική εποπτεία των πιστωτικών ιδρυμάτων (ΕΕ 2013 L 287, σ. 63).

(3) Οδηγία 2013/36/EΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, σχετικά με την πρόσβαση στη δραστηριότητα πιστωτικών ιδρυμάτων και την προληπτική εποπτεία πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων, για την τροποποίηση της οδηγίας 2002/87/ΕΚ και για την κατάργηση των οδηγιών 2006/48/ΕΚ και 2006/49/ΕΚ (ΕΕ 2013 L 176, σ. 338).