1)

Το άρθρο 20 ΣΛΕΕ έχει την έννοια ότι:

αντιτίθεται στην εκ μέρους κράτους μέλους έκδοση αποφάσεως απαγορεύσεως εισόδου στο έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης εις βάρος υπηκόου τρίτης χώρας, μέλους της οικογένειας πολίτη της Ένωσης ο οποίος είναι μεν υπήκοος του κράτους μέλους αυτού, πλην όμως ουδέποτε άσκησε το δικαίωμά του ελεύθερης κυκλοφορίας, χωρίς προηγουμένως να έχει εξετάσει αν υφίσταται μεταξύ των προσώπων αυτών σχέση εξαρτήσεως η οποία θα εξανάγκαζε στην πράξη τον πολίτη της Ένωσης να εγκαταλείψει το έδαφος της Ένωσης στο σύνολό του, προκειμένου να συνοδεύσει το μέλος της οικογένειάς του, και, εφόσον συντρέχει τέτοια περίπτωση, χωρίς να έχει εξετάσει αν οι λόγοι για τους οποίους εκδίδεται η απόφαση αυτή επιτρέπουν παρέκκλιση από το παράγωγο δικαίωμα διαμονής του υπηκόου τρίτης χώρας.

2)

Το άρθρο 5 της οδηγίας 2008/115/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2008, σχετικά με τους κοινούς κανόνες και διαδικασίες στα κράτη μέλη για την επιστροφή των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών,

έχει την έννοια ότι:

αντιτίθεται στην έκδοση εις βάρος υπηκόου τρίτης χώρας, ο οποίος έπρεπε να είναι ο αποδέκτης αποφάσεως επιστροφής, απόφασης απαγορεύσεως εισόδου στο έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκδοθείσας σε άμεση συνέχεια της αποφάσεως με την οποία ανακλήθηκε, για λόγους σχετιζόμενους με την εθνική ασφάλεια, το δικαίωμα διαμονής του στο έδαφος του οικείου κράτους μέλους, για τους ίδιους λόγους, χωρίς να έχει ληφθεί προηγουμένως υπόψη η κατάσταση της υγείας του καθώς και, κατά περίπτωση, η οικογενειακή του ζωή και τα βέλτιστα συμφέροντα του ανήλικου τέκνου του.

3)

Το άρθρο 5 της οδηγίας 2008/115 έχει την έννοια ότι:

όταν εθνικό δικαστήριο επιλαμβάνεται προσφυγής κατά αποφάσεως απαγορεύσεως εισόδου εκδοθείσας επί τη βάσει εθνικής ρυθμίσεως η οποία είναι ασύμβατη προς το άρθρο 5 και η οποία δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο σύμφωνης ερμηνείας, το εθνικό δικαστήριο πρέπει να αφήσει ανεφάρμοστη τη ρύθμιση αυτή στο μέτρο που αντιβαίνει στο εν λόγω άρθρο και, εφόσον τούτο είναι αναγκαίο για τη διασφάλιση της πλήρους αποτελεσματικότητας του άρθρου αυτού, να εφαρμόσει απευθείας το άρθρο 5 στη διαφορά της οποίας έχει επιληφθεί.

4)

Το άρθρο 13 της οδηγίας 2008/115, σε συνδυασμό με το άρθρο 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης,

έχει την έννοια ότι:

αντιτίθεται σε εθνική πρακτική κατ’ εφαρμογήν της οποίας οι διοικητικές αρχές κράτους μέλους αρνούνται να εφαρμόσουν τελεσίδικη δικαστική απόφαση με την οποία διατάσσεται η αναστολή εκτελέσεως αποφάσεως απαγορεύσεως εισόδου, με την αιτιολογία ότι η τελευταία αυτή απόφαση έχει ήδη καταχωριστεί στο σύστημα πληροφοριών Σένγκεν.