i)

να ακυρώσει την απόφαση (ΕΕ) 2019/1352 της Επιτροπής, της 2ας Απριλίου 2019, σχετικά με την κρατική ενίσχυση SA.44896 που έθεσε σε εφαρμογή το Ηνωμένο Βασίλειο όσον αφορά εξαίρεση για τη χρηματοδότηση ομίλων ΕΑΕ (ΕΕ 2019, L 216, σ. 1) στο σύνολό της

ii)

επικουρικώς, να ακυρώσει την απόφαση (ΕΕ) 2019/1352 της Επιτροπής, καθόσον διαπιστώνει ότι το τμήμα 371ID του Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [νόμου περί φορολογίας (Διεθνείς και λοιπές διατάξεις) του 2010)] ισοδυναμούσε με παράνομη κρατική ενίσχυση για τους σκοπούς του άρθρου 107, παράγραφος 1, της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης·

iii)

όλως επικουρικώς, να ακυρώσει τα άρθρα 2, 3, και 4 της απόφασης (ΕΕ) 2019/1352 της Επιτροπής·

iv)

να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.

1.

Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται ότι η Επιτροπή επέλεξε εσφαλμένο σύστημα αναφοράς όσον αφορά την ανάλυση επιλεξιμότητας. Αξιολογούμενο με βάση το ορθό σύστημα αναφοράς, το καθεστώς της εξαίρεσης για τη χρηματοδότηση ομίλων («το επίδικο μέτρο») δεν αποτελεί απόκλιση και δεν είναι επιλεκτικό.

2.

Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται ότι η Επιτροπή ερμήνευσε εσφαλμένως τον χαρακτήρα του κύριου σκοπού του συστήματος αναφοράς το οποίο επέλεξε και δεν έλαβε υπόψη όλους τους σκοπούς του συστήματος αυτού, με αποτέλεσμα να εφαρμόσει στην ανάλυσή της εσφαλμένο και υποθετικό σύστημα αναφοράς.

3.

Με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται ότι η Επιτροπή χαρακτήρισε ουσιωδώς εσφαλμένως τον ρόλο του επίδικου μέτρου, κατά τα φαινόμενα στηριζόμενη στην εσφαλμένη βάση σχετικά με την κανονιστική τεχνική. Κατ’ ορθή ερμηνεία, το επίδικο μέτρο δεν συνιστά απόκλιση από το επιλεγέν από την Επιτροπή σύστημα αναφοράς.

4.

Με τον τέταρτο λόγο προβάλλεται ότι η Επιτροπή εσφαλμένως κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το επίδικο μέτρο προέβαινε σε διαφοροποίηση μεταξύ των επιχειρήσεων που ήταν συγκρίσιμες υπό το πρίσμα των σκοπών του επιλεγέντος συστήματος αναφοράς.

5.

Με τον πέμπτο λόγο προβάλλεται ότι η Επιτροπή δεν διαπίστωσε ότι το επίδικο μέτρο δεν συνιστά επιλεκτικό πλεονέκτημα επειδή απορρέει από τις κατευθυντήριες αρχές και προκύπτει από τον χαρακτήρα του επιλεγέντος από την Επιτροπή συστήματος αναφοράς, είναι δε εγγενής μηχανισμός αναγκαίος για τη λειτουργία και την αποτελεσματικότητα του συστήματος αυτού.

6.

Με τον έκτο λόγο προβάλλεται ότι η απόφαση της Επιτροπής βαίνει πέραν των εξουσιών που αυτή διαθέτει στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων και προσβάλλει τη φορολογική κυριαρχία του Ηνωμένου Βασιλείου.

7.

Με τον έβδομο λόγο προβάλλεται ότι η διεξαγωγή της έρευνας της Επιτροπής για το επίδικο μέτρο είχε ως αποτέλεσμα παράβαση του άρθρου 108, παράγραφος 2, της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του άρθρου 6 του κανονισμού (ΕΕ) 2015/1589 (1), καθώς και του καθήκοντος χρηστής διοίκησης που υπέχει δυνάμει του άρθρου 41 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

8.

Με τον όγδοο λόγο προβάλλεται ότι η Επιτροπή παρέβη την υποχρέωση αιτιολόγησης που υπέχει δυνάμει του άρθρου 296 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

9.

Με τον ένατο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται ότι η Επιτροπή δεν αναγνώρισε ότι το τμήμα 371ID του Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [νόμου περί φορολογίας (Διεθνείς και λοιπές διατάξεις) του 2010) ήταν πλήρως δικαιολογημένο και δεν αποτελούσε επιλεκτικό πλεονέκτημα.

10.

Με τον δέκατο λόγο προβάλλεται ότι δεν πρέπει να διαταχθεί ανάκτηση της ενίσχυσης καθόσον, κατόπιν της υπόθεσης C-196/04, Cadbury Schweppes (2), τούτο θα παραβίαζε γενικές αρχές του δικαίου της ΕΕ σχετικά με τη θεμελιώδη ελευθερία εγκατάστασης.

11.

Με τον ενδέκατο λόγο προβάλλεται ότι δεν πρέπει να διαταχθεί ανάκτηση της ενίσχυσης, επειδή οι οδηγίες της Επιτροπής σχετικά με την ανάκτηση εκδόθηκαν κατά υπέρβαση εξουσίας και παραβιάζουν γενικές αρχές του δικαίου της ΕΕ σχετικά με την ανάκτηση παράνομης ενίσχυσης.