Προσφυγή της 1ης Αυγούστου 2019 – Shindler κ.λπ. κατά Συμβουλίου

(Υπόθεση T-541/19)

(2019/C 337/11)

Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική

Διάδικοι

Προσφεύγοντες: Harry Shindler (Porto d’Ascoli, Ιταλία), και πέντε λοιποί προσφεύγοντες (εκπρόσωπος: J. Fouchet, δικηγόρος)

Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Αιτήματα

Οι προσφεύγοντες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:

—	να ακυρώσει την από 3 Ιουλίου 2019 σιωπηρή άρνηση του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης να διαπιστώσει παράλειψη ως προς τη μη απάντηση στο αίτημα της 3ης Μαΐου 2019 περί αναβολής των ευρωεκλογών που πραγματοποιήθηκαν στα τέλη Μαΐου 2019·

—

να κρίνει ότι το Συμβούλιο της Ένωσης παρανόμως παρέλειψε να αναβάλει τις ευρωεκλογές και επομένως να τροποποιήσει τις ημερομηνίες που προβλέπονταν στην απόφασή του (ΕΕ, Ευρατόμ) 2018/767, της 22ας Μαΐου 2018, προκειμένου να δώσει τη δυνατότητα στους Βρετανούς προσφεύγοντες να συμμετάσχουν ενεργώς στην ψηφοφορία των ευρωεκλογών του 2019, η οποία ήταν σημαντική ιδίως ενόψει της κυρώσεως ενδεχόμενης συμφωνίας αποχωρήσεως μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ηνωμένου Βασιλείου·

κατά συνέπεια,

—	να αναγνωρίσει την παράλειψη αυτή·

—	να καταδικάσει το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης να καταβάλει σε καθέναν από τους προσφεύγοντες το ποσό των 1 500 ευρώ για τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν.

Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα

Προς στήριξη της προσφυγής, οι προσφεύγοντες προβάλλουν τρεις λόγους ακυρώσεως.

Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται προσβολή του δικαιώματος του εκλέγειν των προσφευγόντων στις ευρωεκλογές το οποίο προστατεύεται από το δίκαιο της Ένωσης. Στο πλαίσιο του λόγου ακυρώσεως αυτού, οι προσφεύγοντες προβάλλουν ειδικότερα:

—	παράβαση των άρθρων 9 ΣΕΕ, 20 και 21 ΣΛΕΕ και 7 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης)·

—	παραβίαση εκ μέρους του Συμβουλίου της αρχής της ασφάλειας δικαίου και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης·

—	παραβίαση εκ μέρους του Συμβουλίου της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως που είναι σύμφυτη με την ευρωπαϊκή ιθαγένεια και απορρέει από τα άρθρα 20 και 39 του Χάρτη, καθώς και παράβαση του άρθρου 1, παράγραφος 3, της πράξεως του 1976, σε συνδυασμό με το άρθρο 14, παράγραφος 3, ΣΕΕ.

Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται τριπλή στέρηση του δικαιώματος του εκλέγειν στις ευρωεκλογές λόγω της παράνομης παραλείψεως του Συμβουλίου. Στο πλαίσιο του λόγου ακυρώσεως αυτού, οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν συγκεκριμένα ότι:

—

το Συμβούλιο προσέβαλε τα δικαιώματα των Βρετανών πολιτών καθόσον δεν αντέδρασε στην εφαρμογή του «κανόνα της 15ετίας» κατά τις ευρωεκλογές, ο οποίος συνιστά, αφενός, κατάφωρη παραβίαση της ελευθερίας κυκλοφορίας και διαμονής, της αρχής της χρηστής διοικήσεως, καθώς και της αρχής της ισότητας ως προς το δικαίωμα του εκλέγειν, το οποίο κατοχυρώνεται με τον Χάρτη, το άρθρο 3 του πρωτοκόλλου αριθ. 1 και το άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών·

—

η όψιμη παράταση του Brexit που αποφασίστηκε στις 11 Απριλίου 2019, ήτοι μετά το κλείσιμο των εθνικών εκλογικών καταλόγων, παραβιάζει την ελευθερία κυκλοφορίας και διαμονής, το άρθρο 50 ΣΕΕ, την αρχή της χρηστής διοικήσεως, καθώς και την αρχή της ισότητας ως προς το δικαίωμα του εκλέγειν, το οποίο κατοχυρώνεται με τον Χάρτη, το άρθρο 3 του πρωτοκόλλου αριθ. 1 και το άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών·

—	η ψηφοφορία στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν είναι σύννομη λόγω της εσπευσμένης παρατάσεως του Brexit και της υπερβολικής γραφειοκρατίας όσον αφορά τους μη Βρετανούς Ευρωπαίους πολίτες που ζουν στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται ένσταση ελλείψεως νομιμότητας της αρνήσεως του Συμβουλίου της Ένωσης να διαπιστώσει παράλειψη και να αναβάλει τις ευρωεκλογές. Η άρνηση αυτή στηρίζεται στην απόφαση (ΕΕ, Ευρατόμ) του Συμβουλίου, της 22ας Μαΐου 2017, που επιτρέπει την έναρξη διαπραγματεύσεων με το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας για σύναψη συμφωνίας που καθορίζει τις λεπτομερείς ρυθμίσεις για την αποχώρησή του από την Ευρωπαϊκή Ένωση (έγγραφο XT 21016/17), συμπεριλαμβανομένου του παραρτήματος της αποφάσεως αυτής που καθορίζει τις οδηγίες για τη διαπραγμάτευση της εν λόγω συμφωνίας (έγγραφο XT 21016/17 ADD 1 REV 2), την οποία οι προσφεύγοντες θεωρούν παράνομη.