Προσφυγή-αγωγή της 28ης Ιουνίου 2019 — Iccrea Banca κατά SRB

(Υπόθεση T-400/19)

(2019/C 270/54)

Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική

Διάδικοι

Προσφεύγουσα-ενάγουσα: Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo (Ρώμη, Ιταλία) (εκπρόσωποι: P. Messina, F. Isgrò και A. Dentoni Litta, δικηγόροι)

Καθού-εναγόμενο: Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης

Αιτήματα

Η προσφεύγουσα-ενάγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:

Α)

Κυρίως:

—

να ακυρώσει την απόφαση του Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης SRB/ES/SRF/2019/10 της 16ης Απριλίου 2019 και, στο μέτρο που απαιτείται, τα συναφή παραρτήματα, καθώς και κάθε μεταγενέστερη απόφαση του Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης, ακόμη και αυτές που δεν έχουν δημοσιευτεί, στις οποίες βασίστηκαν οι αποφάσεις της Banca d’Italia αριθ. 0543938/19 της 24ης Απριλίου 2019 και 0733800/19 της 7ης Ιουνίου 2019·

—	να υποχρεώσει το Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης να αποκαταστήσει τη ζημία που προκάλεσε στην ICCREA Banca, κατά την άσκηση των καθηκόντων του που αφορούν τον καθορισμό των οφειλόμενων από την προσφεύγουσα-ενάγουσα συνεισφορών, η οποία συνίσταται στις υψηλότερες καταβληθείσες συνεισφορές.

Β)

Επικουρικώς, και στην περίπτωση που δεν γίνουν δεκτά τα κύρια αιτήματα:

—

να κηρύξει την ακυρότητα του άρθρου 5, παράγραφος 1, στοιχεία α' και στ' του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) 2015/63 της Επιτροπής, της 21ης Οκτωβρίου 2014, για τη συμπλήρωση της οδηγίας 2014/59/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά τις εκ των προτέρων συνεισφορές σε χρηματοδοτικές ρυθμίσεις εξυγίανσης (1), καθόσον αντιβαίνει στις βασικές αρχές του κοινοτικού δικαίου, ιδίως στην αρχή της ίσης μεταχείρισης, της απαγόρευσης των διακρίσεων και της αναλογικότητας, όπως ορίζονται στο άρθρο 2 ΣΕΕ και έχουν ερμηνευθεί από τη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Γ)	Σε κάθε περίπτωση, να καταδικάσει το Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης στα δικαστικά έξοδα της παρούσας διαδικασίας.

Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα

Η παρούσα προσφυγή-αγωγή στρέφεται κατά της απόφασης του Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης SRB/ES/SRF/2019/10 της 16ης Απριλίου 2019 και των συναφών παραρτημάτων, καθώς και κάθε μεταγενέστερης απόφασης αυτού, ακόμα και αυτών που δεν έχουν δημοσιευτεί, βάσει των οποίων καθορίστηκαν οι οφειλόμενες από την προσφεύγουσα-ενάγουσα συνεισφορές της δυνάμει του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 για τη συμπλήρωση της οδηγίας 2014/59/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά τις συνεισφορές σε χρηματοδοτικές ρυθμίσεις εξυγίανσης.

Προς στήριξη της προσφυγής-αγωγής, η προσφεύγουσα-ενάγουσα προβάλλει τέσσερις λόγους.

Ο πρώτος λόγος αντλείται από πλημμελή έρευνα, εσφαλμένη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, παράβαση και εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 5, παράγραφος 1, στοιχείο α', του κανονισμού 2015/63, καθώς και παραβίαση των αρχών της απαγόρευσης των διακρίσεων και της χρηστής διοίκησης.

—

Υποστηρίζεται συναφώς ότι το Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης έσφαλε κατά την εφαρμογή του άρθρου 5, παράγραφος 1, στοιχείο α', του κανονισμού 2015/63 όσον αφορά τον καθορισμό των προσμετρήσεων των οφειλόμενων από την προσφεύγουσα-ενάγουσα συνεισφορών, καθόσον δεν έλαβε υπόψη την εφαρμογή των ενδοομιλικών υποχρεώσεων.

Ο δεύτερος λόγος αντλείται από πλημμελή έρευνα, εσφαλμένη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, παράβαση και εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 5, παράγραφος 1, στοιχείο στ', του κανονισμού 2015/63, καθώς και παραβίαση των αρχών της απαγόρευσης των διακρίσεων και της χρηστής διοίκησης.

—	Υποστηρίζεται συναφώς ότι το Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης έσφαλε κατά την εφαρμογή του άρθρου 5, παράγραφος 1, στοιχείο στ', του κανονισμού 2015/63 με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί κατάσταση διπλής προσμέτρησης.

Ο τρίτος λόγος αντλείται από παράνομη συμπεριφορά οργάνου της Ένωσης και αξίωση λόγω εξωσυμβατικής ευθύνης βάσει του άρθρου 268 ΣΛΕΕ.

—

Υποστηρίζεται συναφώς ότι στη συμπεριφορά του Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης συντρέχουν όλες οι γνωστές προϋποθέσεις που απαιτούνται από την ευρωπαϊκή νομολογία για την άσκηση της εν λόγω αξίωσης, ήτοι ο παράνομος χαρακτήρας της προσαπτόμενης στο θεσμικό όργανο συμπεριφοράς, το υποστατό της ζημίας και η ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της προβαλλόμενης συμπεριφοράς και της προβαλλόμενης ζημίας.

Ο τέταρτος λόγος αντλείται, επικουρικώς και παρεμπιπτόντως, από την παραβίαση της αρχής της αποτελεσματικότητας, της ισοδυναμίας και της ίσης μεταχείρισης, πράγμα που συνεπάγεται τη μη εφαρμογή του κανονισμού 2015/63.

—

Υποστηρίζεται συναφώς ότι τυχόν αντίθεση μεταξύ του ως άνω κανονισμού και της κατάστασης της προσφεύγουσας-ενάγουσας παραβιάζει τις προμνησθείσες αρχές, καθόσον πρόσωπα τα οποία βρίσκονται στην ίδια πραγματική κατάσταση με την ICCREA δικαιούνται ελαφρύνσεις συνεισφορών, με επακόλουθη παράνομη επιδείνωση της θέσης της προσφεύγουσας-ενάγουσας, με αποτέλεσμα παρόμοιες περιπτώσεις να τυγχάνουν διαφορετικής μεταχείρισης.

(1) ΕΕ 2015, L 11, σ. 44.