1)

Τα άρθρα 8 και 9 της οδηγίας 2005/29/EK του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Μαΐου 2005, για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές των επιχειρήσεων προς τους καταναλωτές στην εσωτερική αγορά και για την τροποποίηση της οδηγίας 84/450/ΕΟΚ του Συμβουλίου, των οδηγιών 97/7/ΕΚ, 98/27/ΕΚ, 2002/65/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2006/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, έχουν την έννοια ότι για τον χαρακτηρισμό εμπορικής πρακτικής ως επιθετικής, υπό την έννοια των ως άνω διατάξεων, απαιτείται ειδική και συγκεκριμένη εκτίμηση, υπό το πρίσμα των κριτηρίων που θέτουν οι διατάξεις αυτές, του συνόλου των περιστάσεων που χαρακτηρίζουν την εν λόγω πρακτική. Σε περίπτωση που η σύμβαση έχει συναφθεί από ηλικιωμένο άτομο με σοβαρή αναπηρία, το οποίο έχει περιορισμένα εισοδήματα που δεν του παρέχουν δυνατότητα αποπληρωμής των συσσωρευμένων χρεών του, το γεγονός ότι η συναφθείσα υπό τις ως άνω συνθήκες σύμβαση παρέσχε τη δυνατότητα καταστρατηγήσεως εθνικής διατάξεως περί προστασίας των καταναλωτών συνιστά ένδειξη ότι ο επαγγελματίας αυτός θέλησε να εκμεταλλευτεί, εν γνώσει των σχετικών περιστάσεων, την ιδιαίτερη δυσχερή κατάσταση στην οποία βρισκόταν το ως άνω άτομο, με σκοπό να επηρεάσει την απόφασή του, πράγμα το οποίο απόκειται στο αιτούν δικαστήριο να εξακριβώσει.

2)

Το άρθρο 3 της οδηγίας 93/13/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 1993, σχετικά με τις καταχρηστικές ρήτρες των συμβάσεων που συνάπτονται με καταναλωτές, έχει την έννοια ότι ο εθνικός δικαστής που επιλαμβάνεται αιτήματος εξετάσεως του καταχρηστικού χαρακτήρα ρητρών συμβάσεως συναφθείσας μεταξύ καταναλωτή και επαγγελματία, σε περίπτωση που ο επαγγελματίας αρνείται να γνωστοποιήσει στο δικαστήριο, παρά το ότι του ζητήθηκε, τις παρόμοιες συμβάσεις που έχει συνάψει με άλλους καταναλωτές, υποχρεούται να εφαρμόσει τους προβλεπόμενους εθνικούς δικονομικούς κανόνες προκειμένου να εκτιμήσει αν οι ρήτρες μιας τέτοιας συμβάσεως αποτέλεσαν αποτέλεσαν αντικείμενο ατομικής διαπραγμάτευσης

3)

Το τρίτο ερώτημα που υπέβαλε το Okresný súd Poprad (πρωτοδικείο του Poprad, Σλοβακία) είναι προδήλως απαράδεκτο.