Προσφυγή της 27ης Νοεμβρίου 2018 — Πολωνία κατά Επιτροπής

(Υπόθεση T-703/18)

(2019/C 54/36)

Γλώσσα διαδικασίας: η πολωνική

Διάδικοι

Προσφεύγουσα: Δημοκρατία της Πολωνίας (εκπρόσωπος: B. Majczyna)

Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή

Αιτήματα

Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:

—

να ακυρώσει την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της 17ης Σεπτεμβρίου 2018, περί επιβολής της υποχρέωσης πραγματοποίησης δράσεων και συστάσεων περιλαμβανόμενων στην τελική έκθεση ελέγχου, στο μέτρο που αφορά τη σύσταση 04.01 στοιχείο g, για την επιβολή δημοσιονομικών διορθώσεων σε σχέση με δαπάνες που αφορούν ΦΠΑ σε περιπτώσεις κατά τις οποίες οι αποδέκτες της ενίσχυσης ήταν υπόχρεοι καταβολής ΦΠΑ και, ως εκ τούτου, είχαν δυνατότητα να ζητήσουν την επιστροφή του ΦΠΑ, δεν το έπραξαν όμως, τούτο δε όσον αφορά έργα υλοποιούμενα στο πλαίσιο όλων των συγχρηματοδοτούμενων από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο λειτουργικών προγραμμάτων, για τα οποία οι δαπάνες δηλώθηκαν ως επιλέξιμες για επιστροφή από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή,

—	να καταδικάσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.

Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα

Προς στήριξη της προσφυγής, η προσφεύγουσα προβάλλει έναν και μοναδικό λόγο, ο οποίος αφορά παράβαση του άρθρου 65, παράγραφος 2, και του άρθρου 69, παράγραφος 3, στοιχείο γ', του κανονισμού 1303/2013 (1), σε συνδυασμό με το άρθρο 2, σημείο 10 του ίδιου κανονισμού, λόγω εσφαλμένης ερμηνείας των διατάξεων αυτών και εσφαλμένης διαπίστωσης ότι το άρθρο 69, παράγραφος 3, στοιχείο γ', του κανονισμού 1303/2013 τυγχάνει εφαρμογής στους τελικούς αποδέκτες ενίσχυσης από πόρους του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου, μολονότι αυτοί δεν είναι δικαιούχοι κατά την έννοια του άρθρου 2, σημείο 10, του ίδιου κανονισμού.

Στο πλαίσιο του λόγου αυτού, η Δημοκρατία της Πολωνίας επισημαίνει ότι, σύμφωνα με τον γενικό κανόνα επιλεξιμότητας των δαπανών για τα έργα του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου ο οποίος προβλέπεται στο άρθρο 65, παράγραφος 2, του κανονισμού 1303/2013, οι προκύπτουσες από το άρθρο 69 του εν λόγω κανονισμού προϋποθέσεις επιλεξιμότητας των δαπανών εμπίπτουν στη σφαίρα των υποχρεώσεων του δικαιούχου ο οποίος υλοποιεί το έργο.

Κατά την προσφεύγουσα, στην περίπτωση ενίσχυσης ύψους χαμηλότερου από 200 000 ευρώ, το άρθρο 2, σημείο 10, του κανονισμού 1303/2013 αφήνει σαφέστατα στα κράτη μέλη την επιλογή να αποφασίζουν αν ως δικαιούχος χαρακτηρίζεται μόνον ο λαμβάνων την ενίσχυση ή και ο χορηγών την ενίσχυση αυτή.

Στην υπό κρίση υπόθεση, σύμφωνα με την επιλογή των πολωνικών αρχών, δικαιούχος είναι ο παρέχων τη στήριξη, αλλά όχι ο τυγχάνων της στήριξης αυτής. Οι τελικοί αποδέκτες της ενίσχυσης δεν είναι δικαιούχοι, και επομένως, κατά την προσφεύγουσα, σε αυτούς δεν έχει εφαρμογή το άρθρο 69, παράγραφος 3, στοιχείο γ', του κανονισμού 1303/2013.

Εκτός αυτού, η Δημοκρατία της Πολωνίας υποστηρίζει ότι, στην υπό κρίση υπόθεση, ο χαρακτηρισμός των αποδεκτών της στήριξης –οι οποίοι είναι άνεργοι– ως δικαιούχων θα συνεπαγόταν την επιβολή στα πρόσωπα αυτά πολλών υποχρεώσεων συνδεόμενων με τη λογιστική καταχώριση της χορηγηθείσας ενίσχυσης, με την υποβολή εκθέσεων για την πρόοδο της υλοποίησης του έργου, με τον έλεγχο του έργου και με την εισαγωγή δεδομένων στα συστήματα πληροφορικής τα οποία εξυπηρετούν την εφαρμογή των λειτουργικών προγραμμάτων. Η λύση αυτή θα καθιστούσε ανέφικτη την επίτευξη των σκοπών του κανονισμού 1303/2013.

---

(1)  Κανονισμός (ΕΕ) 1303/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 17ης Δεκεμβρίου 2013, περί καθορισμού κοινών διατάξεων για το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης, το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο, το Ταμείο Συνοχής, το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Αγροτικής Ανάπτυξης και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Θάλασσας και Αλιείας και περί καθορισμού γενικών διατάξεων για το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης, το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο, το Ταμείο Συνοχής και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Θάλασσας και Αλιείας και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1083/2006 (ΕΕ 2013, L 347, σ. 320).