–

η Baby Dan A/S, εκπροσωπούμενη από τον L. Kjær, advokat,

–

η Δανική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον J. Nymann‑Lindegren και την M. Wolff, επικουρούμενους από τον B. Søes Petersen, advokat,

–

το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκπροσωπούμενο από τις H. Marcos Fraile και A. F. Jensen, επικουρούμενες από τον N. Tuominen, avocată,

–

η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τους A. Caeiros και T. Maxian Rusche,

1

Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία των κλάσεων 4421 και 7326, καθώς και των διακρίσεων 73181590, 73181900 και 94039010 της Συνδυασμένης Ονοματολογίας που περιλαμβάνεται στο παράρτημα I του κανονισμού (ΕΟΚ) 2658/87 του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1987, για τη δασμολογική και στατιστική ονοματολογία και το κοινό δασμολόγιο (ΕΕ 1987, L 256, σ. 1), όπως τροποποιήθηκε διαδοχικά με τον κανονισμό (ΕΚ) 1214/2007 της Επιτροπής, της 20ής Σεπτεμβρίου 2007 (ΕΕ 2007, L 286, σ. 1), και τον κανονισμό (ΕΚ) 1031/2008 της Επιτροπής, της 19ης Σεπτεμβρίου 2008 (ΕΕ 2008, L 291, σ. 1) (στο εξής: ΣΟ), καθώς και το κύρος του κανονισμού (ΕΚ) 91/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Ιανουαρίου 2009, για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ορισμένων συνδετήρων από σίδηρο ή χάλυβα καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (ΕΕ 2009, L 29, σ. 1, στο εξής: επίδικος κανονισμός).

2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ του Skatteministeriet (Υπουργείου Οικονομικών, Δανία) και της Baby Dan A/S, σχετικά με τη δασμολογική κατάταξη στη ΣΟ εμπορεύματος το οποίο καθιστά δυνατή τη στερέωση σε τοίχο ή σε πλαίσιο πόρτας κιγκλιδωμάτων ασφαλείας για την προστασία των παιδιών.

3

Η δασμολογική κατάταξη των εμπορευμάτων που εισάγονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση διέπεται από τη ΣΟ.

4

Το άρθρο 12 του κανονισμού 2658/87 προβλέπει ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θεσπίζει κάθε χρόνο κανονισμό που περιλαμβάνει το πλήρες κείμενο της ΣΟ και των αυτόνομων και συμβατικών δασμών του κοινού δασμολογίου, όπως το κείμενο αυτό προκύπτει από τα μέτρα που θεσπίζονται από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή από την Επιτροπή. Ο εν λόγω κανονισμός δημοσιεύεται στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης το αργότερο στις 31 Οκτωβρίου και εφαρμόζεται από την 1η Ιανουαρίου του επομένου έτους.

5

Από την υποβληθείσα στο Δικαστήριο δικογραφία προκύπτει ότι η ΣΟ που τυγχάνει εφαρμογής επί των πραγματικών περιστατικών της υποθέσεως της κύριας δίκης είναι η αφορώσα τα έτη 2008 και 2009, η οποία προβλέπεται από τους κανονισμούς 1214/2007 και 1031/2008, αντιστοίχως. Οι εφαρμοστέες στην υπόθεση της κύριας δίκης διατάξεις της ονοματολογίας αυτής παρέμειναν πάντως αμετάβλητες στα δύο αυτά νομοθετικά κείμενα.

6

Το πρώτο μέρος της ΣΟ, που αφορά τις προκαταρκτικές διατάξεις, περιλαμβάνει τον τίτλο I, στον οποίο προβλέπονται οι «[γ]ενικοί κανόνες» και του οποίου το τμήμα A, με τίτλο «Γενικοί κανόνες για την ερμηνεία της συνδυασμένης ονοματολογίας», ορίζει μεταξύ άλλων τα εξής:

«Η κατάταξη των εμπορευμάτων στη [ΣΟ] πραγματοποιείται σύμφωνα με τις παρακάτω αρχές:

[…]

7

Το δεύτερο μέρος της ΣΟ περιλαμβάνει το τμήμα IX, με τίτλο «Ξυλεία, ξυλοκάρβουνα και τεχνουργήματα από ξύλο· φελλός και τεχνουργήματα από φελλό· τεχνουργήματα σπαρτοπλεκτικής και καλαθοποιίας», το οποίο περιέχει μεταξύ άλλων το κεφάλαιο 44, με τίτλο «Ξυλεία, ξυλοκάρβουνα και τεχνουργήματα από ξύλο». Το κεφάλαιο αυτό περιέχει την κλάση 4421 η οποία έχει ως εξής:

8

Το δεύτερο αυτό μέρος της ΣΟ περιλαμβάνει επίσης το τμήμα XV, με τίτλο «Μέταλλα κοινά και τεχνουργήματα από τα μέταλλα αυτά», του οποίου η σημείωση 2 έχει ως εξής:

«Στην ονοματολογία, με τον όρο “μέρη και υλικά γενικής χρήσης” εννοούνται:

Στα κεφάλαια 73 μέχρι 76 και 78 μέχρι 82 (με εξαίρεση την κλάση 7315), οι σχετικές με τα μέρη αναφορές δεν καλύπτουν τα μέρη και υλικά γενικής χρήσης σύμφωνα με την παραπάνω έννοια.

Με την επιφύλαξη των διατάξεων της προηγούμενης παραγράφου και της σημείωσης 1 του κεφαλαίου 83, τα τεχνουργήματα που υπάγονται στα κεφάλαια 82 ή 83 αποκλείονται από τα κεφάλαια 72 μέχρι 76 και 78 μέχρι 81.»

9

Το εν λόγω τμήμα XV του δεύτερου μέρους της ΣΟ περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, το κεφάλαιο 73 της ονοματολογίας αυτής, με τίτλο «Τεχνουργήματα από χυτοσίδηρο, σίδηρο ή χάλυβα», στο οποίο περιλαμβάνονται οι κλάσεις 7318 και 7326. Οι κλάσεις αυτές έχουν ως εξής:

10

Το δεύτερο μέρος της ΣΟ περιλαμβάνει επίσης ένα τμήμα XX, με τίτλο «Εμπορεύματα και προϊόντα διάφορα», στο οποίο περιλαμβάνεται το κεφάλαιο 94, με τίτλο «Έπιπλα, έπιπλα ιατροχειρουργικά· είδη κλινοστρωμνής και παρόμοιες συσκευές φωτισμού που δεν κατονομάζονται ή δεν περιλαμβάνονται αλλού· λάμπες-ρεκλάμες, φωτεινά σήματα, φωτεινές ενδεικτικές πινακίδες και παρόμοια είδη· προκατασκευές». Η σημείωση 1 του τμήματος αυτού αναφέρει τα εξής:

[…]».

11

Το κεφάλαιο 94 περιέχει την κλάση 9403 η οποία έχει ως εξής:

12

Το Συμβούλιο Τελωνειακής Συνεργασίας, νυν Παγκόσμιος Οργανισμός Τελωνείων (ΠΟΤ), συστάθηκε με τη σύμβαση για την ίδρυση του εν λόγω Συμβουλίου, η οποία συνήφθη στις Βρυξέλλες στις 15 Δεκεμβρίου 1950. Το εναρμονισμένο σύστημα περιγραφής και κωδικοποίησης των εμπορευμάτων (στο εξής: ΕΣ) καταρτίστηκε από τον ΠΟΤ και θεσπίστηκε με τη διεθνή σύμβαση για το εναρμονισμένο σύστημα περιγραφής και κωδικοποίησης των εμπορευμάτων, που συνήφθη στις Βρυξέλλες στις 14 Ιουνίου 1983 και εγκρίθηκε, με το τροποποιητικό της πρωτόκολλο της 24ης Ιουνίου 1986, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, με την απόφαση 87/369/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 7ης Απριλίου 1987 (ΕΕ 1987, L 198, σ. 1). Η ΣΟ περιλαμβάνει τις κλάσεις και τις διακρίσεις με έξι ψηφία του ΕΣ. Μόνον οι υποδιαιρέσεις με επτά και οκτώ ψηφία ανήκουν αμιγώς στη ΣΟ.

13

Οι επεξηγηματικές σημειώσεις του ΕΣ καταρτίζονται από τον ΠΟΤ σύμφωνα με τις διατάξεις της εν λόγω συμβάσεως για το ΕΣ.

14

Η επεξηγηματική σημείωση του ΕΣ σχετικά με την κλάση 4421 έχει ως εξής:

«Στην παρούσα κλάση περιλαμβάνονται όλα τα είδη από ξύλο, κατεργασμένα ή μη κατεργασμένα σε τόρνο, ή από ξύλο με ενσωματωμένες ψηφίδες ή με κολλημένα διακοσμητικά στοιχεία, πέραν όσων έχουν ήδη καταταγεί στις προηγούμενες κλάσεις ή έχουν περιληφθεί σε άλλα κεφάλαια της ονοματολογίας, από οποιαδήποτε συστατική ύλη (βλ., μεταξύ άλλων, τη σημείωση 1 του παρόντος κεφαλαίου).

Καλύπτει επίσης τα μέρη από ξύλο των αντικειμένων που αναφέρονται ή περιλαμβάνονται στις προηγούμενες κλάσεις, πέραν εκείνων της κλάσης 4416.

Τα είδη που αφορά η κλάση αυτή μπορούν να αποτελούνται τόσο από φυσικό ξύλο όσο και από πλάκες-διαφράγματα από μικρά τεμάχια ή παρόμοιες πλάκες-διαφράγματα, από πλάκες-διαφράγματα από ίνες, από ξυλεία σε απανωτές στρώσεις ή από πυκνωμένη ξυλεία (βλ. τη σημείωση 3 του παρόντος κεφαλαίου)».

15

Η επεξηγηματική σημείωση του ΕΣ για το τμήμα XV, το οποίο αφορά τα κοινά μέταλλα και τα τεχνουργήματα από τα μέταλλα αυτά και περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, το κεφάλαιο 73, αναφέρει τα εξής:

«Γενικές παρατηρήσεις

[…]

Γ. Μέρη

Γενικώς, τα είδη τα οποία δύνανται να προσδιοριστούν ως μέρη τεχνουργημάτων κατατάσσονται ως μέρη στις αντίστοιχες κλάσεις.

Αντιθέτως, τα μέρη και τα υλικά γενικής χρήσης (βλ. σημείωση 2 του τμήματος), όταν παρουσιάζονται μεμονωμένα, δεν λογίζονται ως μέρη, αλλά κατατάσσονται το καθένα στην αντίστοιχη κλάση του. Αυτό ισχύει, παραδείγματος χάρη, για κοχλίες ή σούστες που έχουν σχεδιαστεί ειδικά για σώματα κεντρικής θέρμανσης ή για αυτοκίνητα αντιστοίχως. Τα πρώτα θα κατατάσσονταν ως βίδες στην κλάση 7318 και όχι ως μέρη καλοριφέρ στην κλάση 7322, ενώ τα δεύτερα ως ελατήρια στην κλάση 7320 και όχι στην κλάση 8708 που αφορά τα μέρη και τα εξαρτήματα αυτοκινήτων.»

16

Η επεξηγηματική σημείωση του ΕΣ σχετικά με την κλάση 7318 ορίζει τα εξής:

«A. Κοχλίες, βίδες και περικόχλια

Όλα τα ανωτέρω είδη έχουν κατά κανόνα σπείρωμα στην τελική τους μορφή, με εξαίρεση ορισμένες βίδες που ενίοτε μπορούν να τοποθετηθούν με τη βοήθεια, παραδείγματος χάρη, κοπίλιας. Καθιστούν δυνατή τη συναρμολόγηση δύο ή περισσοτέρων τμημάτων, ούτως ώστε να είναι δυνατόν αυτά να αποσυναρμολογηθούν μεταγενέστερα χωρίς να προκληθεί βλάβη.

[…]»

17

Η συμφωνία για την Ίδρυση του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ) εγκρίθηκε με την απόφαση 94/800/ΕΚ του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1994, σχετικά με την εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας σύναψη των συμφωνιών που απέρρευσαν από τις πολυμερείς διαπραγματεύσεις του Γύρου της Ουρουγουάης (1986-1994), καθόσον αφορά τα θέματα που εμπίπτουν στις αρμοδιότητές της (ΕΕ 1994, L 336, σ. 1). Η συμφωνία αυτή περιλαμβάνει, στο παράρτημα 1Α, τη συμφωνία για την εφαρμογή του άρθρου VI της Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου του 1994 (ΕΕ 1994, L 336, σ. 103, στο εξής: συμφωνία αντιντάμπινγκ), της οποίας το άρθρο 3 ορίζει, στην παράγραφο 1, τα εξής:

«Ο προσδιορισμός της ζημίας στο πλαίσιο εφαρμογής του άρθρου VI της [Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου (GATT)] του 1994 βασίζεται σε θετικά αποδεικτικά στοιχεία και προϋποθέτει την αντικειμενική αξιολόγηση τόσο α) του όγκου των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ και των συνεπειών των εν λόγω εισαγωγών για τις τιμές των ομοειδών προϊόντων στην εγχώρια αγορά όσο και β) των επακόλουθων συνεπειών των εν λόγω εισαγωγών για τους εγχώριους παραγωγούς τέτοιων προϊόντων».

18

Το άρθρο 4 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ προβλέπει τα εξής:

«4.1   Για τους σκοπούς της παρούσας συμφωνίας, ο όρος “εγχώριος κλάδος παραγωγής” θεωρείται ότι περιλαμβάνει το σύνολο των εγχώριων παραγωγών ομοειδών προϊόντων ή εκείνους εξ αυτών των οποίων αθροιστικά η παραγωγή των υπό εξέταση προϊόντων αντιπροσωπεύει το μεγαλύτερο μέρος της συνολικής εγχώριας παραγωγής των εν λόγω προϊόντων· […]».

19

Κατά τον χρόνο εκδόσεως του επίδικου κανονισμού, οι διατάξεις που ρύθμιζαν τη λήψη μέτρων αντιντάμπινγκ από την Ένωση περιλαμβάνονταν στον κανονισμό (ΕΚ) 384/96 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1995, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (ΕΕ 1996, L 56, σ. 1), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 461/2004 του Συμβουλίου, της 8ης Μαρτίου 2004 (ΕΕ 2004, L 77, σ. 12) (στο εξής: βασικός κανονισμός).

20

Η αιτιολογική σκέψη 5 του κανονισμού αυτού όριζε τα εξής:

«[Εκτιμώντας] ότι η νέα συμφωνία για το ντάμπινγκ […] περιέχει νέους και λεπτομερείς κανόνες […]· ότι, ενόψει της έκτασης των αλλαγών και προκειμένου να διασφαλισθεί η ενδεδειγμένη και διαφανής εφαρμογή των νέων κανόνων, θα έπρεπε το κείμενο των νέων συμφωνιών να ενσωματωθεί κατά το δυνατόν στην κοινοτική νομοθεσία».

21

Το άρθρο 3 του βασικού κανονισμού όριζε τα εξής:

«Προσδιορισμός της ζημίας

1.   Κατά την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού και εφόσον δεν ορίζεται κάτι διαφορετικό, ο όρος “ζημία” σημαίνει τη σημαντική ζημία που προκαλείται στην κοινοτική βιομηχανία, τον κίνδυνο πρόκλησης σημαντικής ζημίας στην κοινοτική βιομηχανία ή την αισθητή καθυστέρηση της δημιουργίας μιας τέτοιας βιομηχανίας· η ερμηνεία του όρου διέπεται από τις διατάξεις του παρόντος άρθρου.

2.   Ο προσδιορισμός της ζημίας γίνεται με βάση θετικά αποδεικτικά στοιχεία και προϋποθέτει αντικειμενική εξέταση τόσο α) του όγκου των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ και της επίδρασής τους στις τιμές των ομοειδών προϊόντων στην αγορά της Κοινότητας, όσο και β) των συνεπειών των εισαγωγών αυτών για την κοινοτική βιομηχανία.

[…]»

22

To άρθρο 4 του ως άνω κανονισμού, με τίτλο «Ορισμός της κοινοτικής βιομηχανίας», προέβλεπε τα εξής στην παράγραφο 1:

«Για τους σκοπούς της εφαρμογής του παρόντος κανονισμού, ο όρος “κοινοτική βιομηχανία” θεωρείται ότι περιλαμβάνει το σύνολο των κοινοτικών παραγωγών ομοειδών προϊόντων ή εκείνους εξ αυτών των οποίων αθροιστικά η παραγωγή αντιπροσωπεύει το μεγαλύτερο μέρος της συνολικής κοινοτικής παραγωγής των εν λόγω προϊόντων, όπως αυτό ορίζεται στο άρθρο 5 παράγραφος 4, με τις ακόλουθες εξαιρέσεις:

[…]».

23

Το άρθρο 5, παράγραφος 4, του εν λόγω κανονισμού όριζε τα εξής:

«Η έναρξη έρευνας βάσει της παραγράφου 1 επιτρέπεται μόνον αφού έχει διαπιστωθεί, μετά από εξέταση του βαθμού στήριξης της καταγγελίας ή αντίθεσης προς αυτήν που έχουν εκφράσει οι κοινοτικοί παραγωγοί του ομοειδούς προϊόντος, ότι η καταγγελία έχει υποβληθεί εκ μέρους ή για λογαριασμό της κοινοτικής βιομηχανίας. Γίνεται δεκτό ότι η καταγγελία έχει υποβληθεί “εκ μέρους ή για λογαριασμό της κοινοτικής βιομηχανίας”, αν υποστηρίζεται από κοινοτικούς παραγωγούς των οποίων η αθροιστική παραγωγή αντιπροσωπεύει ποσοστό άνω του 50 % της συνολικής παραγωγής του ομοειδούς προϊόντος που πραγματοποιεί εκείνο το τμήμα της κοινοτικής βιομηχανίας το οποίο είτε εκφράζει την υποστήριξή του προς την καταγγελία, είτε αντιτίθεται σε αυτήν. Εντούτοις, η έναρξη έρευνας δεν είναι δυνατή, όταν οι κοινοτικοί παραγωγοί που υποστηρίζουν ρητώς την καταγγελία αντιπροσωπεύουν ποσοστό κατώτερο του 25 % της συνολικής παραγωγής του ομοειδούς προϊόντος που πραγματοποιεί η κοινοτική βιομηχανία.»

24

Το άρθρο 1, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού (ΕΚ) 1515/2001 του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 2001, για τα μέτρα που μπορεί να λάβει η Κοινότητα μετά από έκθεση που εγκρίνει το Όργανο Επίλυσης Διαφορών του ΠΟΕ σχετικά με μέτρα αντιντάμπινγκ και αντεπιδοτήσεων (ΕΕ 2001, L 201, σ. 10, στο εξής: εξουσιοδοτικός κανονισμός του ΠΟΕ), όριζε τα εξής:

«Όταν το [Όργανο Επίλυσης Διαφορών (ΟΕΔ) του ΠΟΕ] εγκρίνει έκθεση σχετικά με κοινοτικό μέτρο που έχει ληφθεί δυνάμει του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 384/96 του Συμβουλίου, του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2026/97 [του Συμβουλίου, της 6ης Οκτωβρίου 1997, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο επιδοτήσεων εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (ΕΕ 1997, L 288, σ. 1),] ή του παρόντος κανονισμού (‟αμφισβητούμενο μέτρο”), το Συμβούλιο μπορεί, αποφασίζοντας με απλή πλειοψηφία, επί προτάσεως που υποβάλλεται από την Επιτροπή, μετά από διαβούλευση με τη συμβουλευτική επιτροπή που έχει συσταθεί δυνάμει του άρθρου 15 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 384/96 του Συμβουλίου ή του άρθρου 25 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2026/97 […], να λαμβάνει ένα ή περισσότερα από τα ακόλουθα μέτρα, οποτεδήποτε το κρίνει σκόπιμο:

25

Κατά το άρθρο 3 του εξουσιοδοτικού κανονισμού του ΠΟΕ, τα μέτρα που λαμβάνονται σύμφωνα με τον κανονισμό αυτόν αρχίζουν να παράγουν αποτελέσματα από την ημερομηνία ενάρξεως της ισχύος τους και δεν χρησιμεύουν ως βάση για την επιστροφή δασμών που έχουν εισπραχθεί πριν από την ημερομηνία αυτή, εκτός αν άλλως ορίζεται.

26

Ο κανονισμός (ΕΕ) 2015/476 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Μαρτίου 2015, για τα μέτρα που μπορεί να λάβει η Ένωση μετά από έκθεση που εγκρίνει το Όργανο Επίλυσης Διαφορών του ΠΟΕ σχετικά με μέτρα αντιντάμπινγκ και αντεπιδοτήσεων (ΕΕ 2015, L 83, σ. 6), κατήργησε τον εξουσιοδοτικό κανονισμό του ΠΟΕ. Ωστόσο, το άρθρο 1, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, καθώς και το άρθρο 3 του κανονισμού 2015/476 επαναλαμβάνουν, κατ’ ουσίαν, το περιεχόμενο του άρθρου 1, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, και το άρθρο 3 του εξουσιοδοτικού κανονισμού του ΠΟΕ.

27

Με τον επίδικο κανονισμό, το Συμβούλιο επέβαλε οριστικό δασμό αντιντάμπινγκ σε ορισμένους συνδετήρες από σίδηρο ή χάλυβα, εκτός από ανοξείδωτο χάλυβα, καταγωγής Κίνας, που υπάγονται, μεταξύ άλλων, στη διάκριση 73181590 της ΣΟ.

28

Στις 28 Ιουλίου 2011, το ΟΕΔ ενέκρινε την έκθεση του δευτεροβάθμιου οργάνου επίλυσης διαφορών καθώς και την έκθεση της ειδικής ομάδας την οποία τροποποίησε η έκθεση του δευτεροβάθμιου οργάνου επίλυσης διαφορών στην υπόθεση «Ευρωπαϊκές Κοινότητες – Οριστικά μέτρα αντιντάμπινγκ για ορισμένους συνδετήρες από σίδηρο ή χάλυβα από την Κίνα» (WT/DS/397), σύμφωνα με τις οποίες η Ένωση είχε παραβεί τη συμφωνία αντιντάμπινγκ εκδίδοντας τον επίδικο κανονισμό. Κατόπιν των εκθέσεων αυτών, το Συμβούλιο εξέδωσε τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 924/2012, της 4ης Οκτωβρίου 2012, για την τροποποίηση του κανονισμού 91/2009 (ΕΕ 2012, L 275, σ. 1). Ο εκτελεστικός κανονισμός 924/2012 διατήρησε τα μέτρα αντιντάμπινγκ που επιβλήθηκαν με τον επίδικο κανονισμό, αλλά επέφερε ορισμένες τροποποιήσεις όσον αφορά, ιδίως, τη μείωση, στο μέλλον, του ανώτατου δασμού αντιντάμπινγκ από 85 % σε 74,1 %.

29

Κατόπιν δεύτερης καταγγελίας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, το δευτεροβάθμιο όργανο επίλυσης διαφορών του ΠΟΕ παρουσίασε, στις 18 Ιανουαρίου 2016, έκθεση η οποία εγκρίθηκε από το ΟΕΔ στις 12 Φεβρουαρίου 2016, το πόρισμα της οποίας ήταν ότι, με την έκδοση του εκτελεστικού κανονισμού 924/2012, η Ένωση παρέβαινε επίσης τη συμφωνία αντιντάμπινγκ.

30

Υπό τις συνθήκες αυτές, η Επιτροπή εξέδωσε τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2016/278, της 26ης Φεβρουαρίου 2016, για την κατάργηση του οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ που επιβλήθηκε στις εισαγωγές ορισμένων συνδετήρων από σίδηρο ή χάλυβα καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, όπως επεκτάθηκε στις εισαγωγές ορισμένων συνδετήρων από σίδηρο ή χάλυβα που αποστέλλονται από τη Μαλαισία, είτε δηλώνονται ως καταγωγής Μαλαισίας είτε όχι (ΕΕ 2016, L 52, σ. 24).

31

Από την αιτιολογική σκέψη 13 του εκτελεστικού αυτού κανονισμού προκύπτει ότι η Επιτροπή θεωρεί ότι, σύμφωνα με το άρθρο 1, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 2015/476, είναι σκόπιμο να καταργηθούν οι δασμοί αντιντάμπινγκ που επιβλήθηκαν με τον επίδικο κανονισμό, όπως τροποποιήθηκαν με τον εκτελεστικό κανονισμό 924/2012. Κατά το άρθρο 2 του εκτελεστικού κανονισμού 2016/278, η κατάργηση αυτή αρχίζει να ισχύει από την προβλεπόμενη στο άρθρο 3 ημερομηνία ενάρξεως ισχύος του εκτελεστικού αυτού κανονισμού και δεν χρησιμεύει ως βάση για την επιστροφή δασμών που έχουν εισπραχθεί πριν από την ημερομηνία αυτή.

32

Η Baby Dan λειτουργεί ως επιχείρηση παραγωγής και διανομής προϊόντων ασφαλείας, κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων, επίπλων και λοιπού εξοπλισμού για παιδιά ηλικίας 0-5 ετών. Κατασκευάζει, μεταξύ άλλων, κινητά κιγκλιδώματα ασφαλείας, από ξύλο ή μέταλλο, τα οποία μπορούν να στερεωθούν με πίεση σε τοίχο ή σε πλαίσιο πόρτας, μέσω της χρήσεως ενός αντικειμένου που αποκαλείται «άτρακτος στερέωσης» (στο εξής: επίδικο αντικείμενο). Το αντικείμενο αυτό είναι ειδικά σχεδιασμένο για την τοποθέτηση των κιγκλιδωμάτων ασφαλείας για την προστασία των παιδιών τα οποία παράγει η Baby Dan και, κατά την άποψη του αιτούντος δικαστηρίου, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για άλλους σκοπούς.

33

Στις 29 Ιουνίου 2010, οι δανικές φορολογικές αρχές διενήργησαν έλεγχο στις εγκαταστάσεις της Baby Dan. Με την ευκαιρία του ελέγχου αυτού και για να επαληθευτεί η δασμολογική κατάταξη του επίδικου προϊόντος που εισάγει η Baby Dan από την Κίνα στην Ένωση, δείγματα του εν λόγω αντικειμένου εστάλησαν στη FORCE Technology, εταιρία που διεξάγει τεχνικές αναλύσεις για λογαριασμό των δανικών φορολογικών αρχών.

34

Στις 5 Αυγούστου 2010, η FORCE Technology κοινοποίησε τα αποτελέσματα της αναλύσεώς της αναφέροντας ότι τα δείγματα που της είχαν υποβληθεί έπρεπε να θεωρηθούν είτε ως κοχλίες είτε ως κοχλίες με περικόχλιο είτε ως βίδες με περικόχλιο. Κατά συνέπεια, η FORCE Technology πρότεινε να καταταγεί το επίδικο αντικείμενο στη δασμολογική κλάση 7318 της ΣΟ.

35

Η Baby Dan αντέταξε στα πορίσματα της FORCE Technology τα πορίσματα του Teknologisk Institut (τεχνολογικού ινστιτούτου), που πραγματοποιεί, μεταξύ άλλων, εργαστηριακές αναλύσεις και δοκιμές υλικών για λογαριασμό επιχειρήσεων. Κατά την άποψη του ινστιτούτου αυτού, το επίδικο αντικείμενο πρέπει να καταταγεί στην κλάση 8302 της ΣΟ, η οποία αφορά προσαρτήματα, σιδερικά και παρόμοια είδη.

36

Με την από 3 Φεβρουαρίου 2011 απόφασή του οι δανικές φορολογικές αρχές κατέταξαν το επίδικο αντικείμενο στην κλάση 7318 της ΣΟ.

37

Στη συνέχεια, η Baby Dan προσέβαλε την απόφαση αυτή ενώπιον της Landsskatteret (εθνικής φορολογικής επιτροπής, Δανία), η οποία έκρινε, με απόφαση της 14ης Δεκεμβρίου 2011, ότι το επίδικο αντικείμενο πρέπει να καταταγεί στην ίδια κλάση της ΣΟ με τα κιγκλιδώματα ασφαλείας για την προστασία των παιδιών που παράγει η Baby Dan, δηλαδή στην κλάση 7326 της ονοματολογίας αυτής.

38

Το Υπουργείο Οικονομικών άσκησε προσφυγή κατά της αποφάσεως αυτής ενώπιον του Retten i Horsens (πρωτοβάθμιου δικαστηρίου του Horsens, Δανία) υποστηρίζοντας ότι το επίδικο αντικείμενο εμπίπτει στην κλάση 7318 της ΣΟ. Ενώπιον του δικαστηρίου αυτού, η Baby Dan ζήτησε να επιβεβαιωθεί η απόφαση της εθνικής φορολογικής επιτροπής και υποστήριξε, επικουρικώς, ότι το επίδικο αντικείμενο πρέπει να καταταγεί στην κλάση 8302 της ΣΟ. Η εταιρία αυτή ισχυρίστηκε επίσης ότι ο επίδικος κανονισμός βάσει του οποίου είχε επιβληθεί δασμός αντιντάμπινγκ ήταν ανίσχυρος.

39

Το Retten i Horsens (πρωτοβάθμιο δικαστήριο του Horsens) παρέπεμψε την υπόθεση ενώπιον του Vestre Landsret (εφετείου της δυτικής περιφέρειας, Δανία), το οποίο αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο προδικαστικό ερώτημα, ερωτώντας αν «οι άτρακτοι [στερέωσης] με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά [του επίδικου αντικειμένου] πρέπει να καταταγούν στην κλάση 7318 της ΣΟ ή στην κλάση 8302 της ΣΟ». Το Δικαστήριο αποφάνθηκε με την απόφαση της 11ης Ιουνίου 2015, Baby Dan (C‑272/14, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2015:388), με την οποία έκρινε ότι το επίδικο αντικείμενο, το οποίο παρέχει τη δυνατότητα στερεώσεως, σε τοίχο ή πλαίσιο πόρτας, κιγκλιδωμάτων ασφαλείας για την προστασία των παιδιών, πρέπει να καταταγεί στην κλάση 7318 της ΣΟ.

40

Από τη δικογραφία που υποβλήθηκε στο Δικαστήριο στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η ως άνω απόφαση προκύπτει ότι το επίδικο αντικείμενο αποτελείται από μεταλλικό σωλήνα με σπείρωμα και μεταλλικό δίσκο επικαλυμμένο με καουτσούκ στο ένα άκρο του. Το σπείρωμα του σωλήνα γίνεται επίπεδο σε απόσταση περίπου δύο εκατοστών από το άλλο άκρο του. Στον σωλήνα υπάρχει ειδικό περικόχλιο λοξοτμημένο στη μία πλευρά κατά γωνία 45 μοιρών, το οποίο δεν μπορεί να αφαιρεθεί από τον σωλήνα λόγω του επίπεδου τμήματος του σπειρώματος του σωλήνα.

41

Το άκρο που αποτελείται από τον μεταλλικό δίσκο τοποθετείται στον τοίχο ή στο πλαίσιο πόρτας, ενώ το σπείρωμα εισχωρεί σε οπή των κιγκλιδωμάτων ασφαλείας για την προστασία των παιδιών. Το επίδικο αντικείμενο προσαρμόζεται σε πλαίσιο πόρτας ή σε τοίχο χάρη στη δυνατότητα σύσφιξης του κοχλία τον οποίο φέρει το τμήμα με το σπείρωμα.

42

Μετά την απόφαση της 11ης Ιουνίου 2015, Baby Dan (C‑272/14, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2015:388), η υπόθεση της κύριας δίκης ανεστάλη κατόπιν αιτήματος του Υπουργείου Οικονομικών έως την έκδοση, από την Επιτροπή, αποφάσεως για τη δασμολογική κατάταξη του επίδικου αντικειμένου στη διάκριση 73181900 ή 73181590 της ΣΟ. Κατόπιν αιτήματος των δανικών αρχών, το σχετικό με την κατάταξη αυτή ζήτημα υποβλήθηκε επίσης στην επιτροπή του τελωνειακού κώδικα, όπου η πλειοψηφία των κρατών μελών τάχθηκε υπέρ της δασμολογικής κατατάξεως του εν λόγω αντικειμένου στη διάκριση 73181590 της ΣΟ, εκτιμώντας ότι το αντικείμενο αυτό δεν είναι συγκρίσιμο με τα προϊόντα που εμπίπτουν στον κανονισμό (ΕΕ) 646/2014 της Επιτροπής, της 12ης Ιουνίου 2014, για κατάταξη εμπορευμάτων στη συνδυασμένη ονοματολογία (ΕΕ 2014, L 178, σ. 2), βάσει του οποίου τα προϊόντα αυτά κατατάσσονται στη διάκριση 73181900 της ΣΟ.

43

Με την απόφαση περί παραπομπής στην παρούσα υπόθεση, που αποτελεί τη δεύτερη αίτηση προδικαστικής αποφάσεως στο πλαίσιο της υποθέσεως της κύριας δίκης, το Vestre Landsret (εφετείο της δυτικής περιφέρειας) αναφέρει ότι, με την προδικαστική παραπομπή επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 11ης Ιουνίου 2015, Baby Dan (C‑272/14, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2015:388), είχε υποβάλει προδικαστικό ερώτημα μόνον για την ερμηνεία των κλάσεων 7318 και 8302 της ΣΟ, καθόσον έκρινε ότι δεν ήταν αναγκαίο να υποβάλει στο Δικαστήριο προδικαστικό ερώτημα σχετικά με το αν το επίδικο αντικείμενο αποτελεί μέρος ή εξάρτημα των κιγκλιδωμάτων ασφαλείας για την προστασία των παιδιών, εκτιμώντας ότι ήταν σε θέση να επιλύσει το ζήτημα αυτό. Επομένως, το Δικαστήριο κακώς έκρινε ότι το αιτούν δικαστήριο είχε θεωρήσει ότι το επίδικο αντικείμενο δεν αποτελεί μέρος ή εξάρτημα των εν λόγω κιγκλιδωμάτων ασφαλείας.

44

Κατά την άποψη του Vestre Landsret (εφετείου της δυτικής περιφέρειας), οι διάδικοι της κύριας δίκης συμφωνούν ότι η απόφαση της 11ης Ιουνίου 2015, Baby Dan (C‑272/14, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2015:388), δεν αποκλείει τη δασμολογική κατάταξη του επίδικου αντικειμένου ως μέρους των κιγκλιδωμάτων ασφαλείας για την προστασία των παιδιών. Επομένως, το δικαστήριο αυτό επιθυμεί να διευκρινιστεί αν το επίδικο αντικείμενο, λαμβανομένων υπόψη των χαρακτηριστικών του και των αντικειμενικών του ιδιοτήτων, πρέπει να θεωρηθεί, κατά την έννοια της ΣΟ, ως μέρος των κιγκλιδωμάτων ασφαλείας για την προστασία των παιδιών και, ενδεχομένως, αν το αντικείμενο αυτό πρέπει να καταταγεί στη διάκριση 94039010 της ΣΟ ή στις κλάσεις 7326 ή 4421 της ΣΟ. Αν το επίδικο αντικείμενο δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μέρος των κιγκλιδωμάτων ασφαλείας για την προστασία των παιδιών, το Vestre Landsret (εφετείο της δυτικής περιφέρειας) επιθυμεί να διευκρινιστεί αν πρέπει να καταταγεί στη διάκριση 73181590 ή 73181900 της ΣΟ. Τέλος, σε περίπτωση κατά την οποία το αντικείμενο αυτό πρέπει να καταταγεί στη διάκριση 73181590 της ΣΟ, το ως άνω δικαστήριο διερωτάται σχετικά με κύρος του επίδικου κανονισμού.

45

Υπό τις συνθήκες αυτές το Vestre Landsret (εφετείο της δυτικής περιφέρειας) αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:

46

Με το πρώτο έως και το τρίτο ερώτημα, τα οποία πρέπει να συνεξετασθούν, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν η ΣΟ έχει την έννοια ότι αντικείμενο, όπως το επίμαχο στην υπόθεση της κύριας δίκης, με το οποίο στερεώνονται σε τοίχο ή σε πλαίσιο πόρτας κινητά κιγκλιδώματα ασφαλείας για την προστασία των παιδιών, συνιστά ή δεν συνιστά μέρος των κιγκλιδωμάτων αυτών και πρέπει να καταταγεί στη διάκριση 94039010 ή στις κλάσεις 7326 ή 4421 της ΣΟ ή, ακόμη, στις διακρίσεις 73181590 ή 73181900 της ονοματολογίας αυτής.

47

Με την απόφαση της 11ης Ιουνίου 2015, Baby Dan (C‑272/14, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2015:388, σκέψεις 29 έως 40), το Δικαστήριο έκρινε ότι, βάσει των χαρακτηριστικών και των αντικειμενικών ιδιοτήτων του, το επίδικο αντικείμενο μπορεί να καταταγεί στην κλάση 7318 της ΣΟ, ως «κοχλίες, βίδες, περικόχλια (παξιμάδια), […] και παρόμοια είδη, από χυτοσίδηρο, σίδηρο ή χάλυβα».

48

Εν προκειμένω, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται ως προς το αν, παρά την απάντηση του Δικαστηρίου στην ως άνω απόφαση, το επίδικο αντικείμενο μπορεί να θεωρηθεί ως «μέρος» των κινητών κιγκλιδωμάτων ασφαλείας για την προστασία των παιδιών για τα οποία έχει κατασκευασθεί αποκλειστικά και, για τον λόγο αυτό, να καταταγεί στην ίδια κλάση με αυτή στην οποία εμπίπτουν τα εν λόγω κιγκλιδώματα, ήτοι στις κλάσεις 4421 ή 7326 της ΣΟ ή στη διάκριση 94039010 της ονοματολογίας αυτής.

49

Κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, οι γενικοί κανόνες για την ερμηνεία της ΣΟ προβλέπουν ότι η κατάταξη των εμπορευμάτων καθορίζεται με γνώμονα το κείμενο των κλάσεων και των σημειώσεων των τμημάτων ή των κεφαλαίων, ενώ οι τίτλοι των τμημάτων, των κεφαλαίων ή των επιμέρους κεφαλαίων θεωρείται ότι έχουν μόνον ενδεικτική αξία (απόφαση της 11ης Ιουνίου 2015, Baby Dan, C‑272/14, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2015:388, σκέψη 25).

50

Συναφώς, όπως εκτιμά και η Δανική Κυβέρνηση, είναι σκόπιμη η παραπομπή στη σημείωση 2 του τμήματος XV της ΣΟ, στο οποίο περιλαμβάνεται, μεταξύ άλλων, το κεφάλαιο 73 της ονοματολογίας αυτής, με τίτλο «Τεχνουργήματα από χυτοσίδηρο, σίδηρο ή χάλυβα», το οποίο περιλαμβάνει την κλάση 7318. Από τη σημείωση αυτή προκύπτει, αφενός, ότι τα είδη που περιλαμβάνονται στην τελευταία αυτή κλάση πρέπει να νοούνται ως «μέρη και υλικά γενικής χρήσης» και, αφετέρου, ότι, στο κεφάλαιο 73 της ΣΟ, οι καταχωρίσεις για τα «μέρη» δεν καλύπτουν τα «μέρη και υλικά γενικής χρήσης» κατά την έννοια της εν λόγω σημειώσεως. Συνεπώς, οι έννοιες «μέρη» και «μέρη και υλικά γενικής χρήσης» αποκλείουν η μία την άλλη.

51

Το Δικαστήριο όμως έκρινε, στην απόφαση της 11ης Ιουνίου 2015, Baby Dan (C‑272/14, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2015:388, σκέψη 37), ότι, λαμβανομένης υπόψη της πρόδηλης οπτικής ομοιότητας με τα αντικείμενα τα οποία δεν αμφισβητείται ότι υπάγονται στην κλάση 7318 της ΣΟ, των χαρακτηριστικών του και των αντικειμενικών ιδιοτήτων του, το επίδικο αντικείμενο μπορεί να καταταγεί στην εν λόγω κλάση της ΣΟ.

52

Επισημαίνεται ότι, απλώς και μόνον λόγω της κατατάξεως αυτής στην κλάση 7318 της ΣΟ, το ως άνω αντικείμενο αποτελεί «μέρος γενικής χρήσης» κατά την έννοια της σημειώσεως 2, στοιχείο αʹ, του τμήματος XV της ΣΟ.

53

Επομένως, η κατάταξη του επίδικου αντικειμένου στην κλάση 7318 της ΣΟ αποκλείει, σύμφωνα με την εν λόγω σημείωση 2, στοιχείο αʹ, την κατάταξη του ως άνω αντικειμένου στα «μέρη» άλλου προϊόντος, εν προκειμένω, των κιγκλιδωμάτων ασφαλείας για την προστασία των παιδιών (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 12ης Δεκεμβρίου 2013, HARK, C‑450/12, EU:C:2013:824, σκέψη 40).

54

Το συμπέρασμα αυτό επιβεβαιώνεται, αφενός, από τη σημείωση 1, στοιχείο δʹ, του τμήματος XX της ΣΟ, στο οποίο περιλαμβάνεται, μεταξύ άλλων, το κεφάλαιο 94 της ονοματολογίας αυτής. Στην εν λόγω σημείωση διευκρινίζεται ότι το κεφάλαιο αυτό δεν περιλαμβάνει τα μέρη και τα υλικά γενικής χρήσης κατά την έννοια της σημειώσεως 2 του τμήματος XV της ΣΟ, γεγονός το οποίο αποκλείει την κατάταξη του επίδικου αντικειμένου στην κλάση 9403 της ΣΟ.

55

Αφετέρου, το συμπέρασμα στη σκέψη 53 της παρούσας αποφάσεως επιβεβαιώνεται και από την επεξηγηματική σημείωση του ΕΣ σχετικά με το τμήμα XV, στο οποίο περιλαμβάνεται, μεταξύ άλλων, το κεφάλαιο 73. Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, ακόμη και αν δεν έχουν δεσμευτική ισχύ, οι επεξηγηματικές σημειώσεις του ΕΣ αποτελούν σημαντικά βοηθήματα προς διασφάλιση της ομοιόμορφης εφαρμογής του κοινού δασμολογίου και, ως τέτοια, παρέχουν χρήσιμα στοιχεία για την ερμηνεία του (βλ., επ’ αυτού, απόφαση της 11ης Ιουνίου 2015, Baby Dan, C‑272/14, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2015:388, σκέψη 27 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Η επεξηγηματική σημείωση του ΕΣ για το τμήμα XV αναφέρει, υπό το στοιχείο Γ, με τίτλο «Μέρη», ότι «τα μέρη και τα υλικά γενικής χρήσης […], όταν παρουσιάζονται μεμονωμένα, δεν λογίζονται ως μέρη, αλλά κατατάσσονται το καθένα στην αντίστοιχη κλάση του».

56

Κατά συνέπεια, το επίδικο αντικείμενο δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μέρος των κινητών κιγκλιδωμάτων ασφαλείας για την προστασία των παιδιών, κατά την έννοια της ΣΟ, και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να καταταγεί στις κλάσεις 4421 ή 7326 της ΣΟ ή στη διάκριση 94039010 της ονοματολογίας αυτής.

57

Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να εξεταστεί, όπως ζητεί το αιτούν δικαστήριο στο πλαίσιο του τρίτου ερωτήματός του, αν το επίδικο αντικείμενο πρέπει να καταταγεί στη διάκριση 73181590 ή 73181900 της ΣΟ.

58

Συναφώς, σύμφωνα με τον γενικό κανόνα 6 για την ερμηνεία της ΣΟ, που περιλαμβάνεται στο τμήμα Ι, τίτλος Ι, Α, της ΣΟ, διαπιστώνεται ότι από το γράμμα των διακρίσεων της κλάσεως 7318 της ΣΟ προκύπτει ότι πρέπει να κατατάσσονται σε μία από τις διακρίσεις 73181510 έως 73181590 της ΣΟ τα εμπορεύματα τα οποία παρουσιάζουν τα χαρακτηριστικά και τις ιδιότητες κοχλιών και βιδών, τα οποία φέρουν ενδεχομένως περικόχλια ή ροδέλες και δεν αποτελούν ούτε καρφιά μακριά με σπείρωμα ή άλλες ξυλόβιδες ούτε άγκιστρα και κρίκους με σπείρωμα ούτε βίδες που σχηματίζουν σπείρωμα με το βίδωμά τους (πριτσίνια).

59

Εξάλλου, στην επεξηγηματική σημείωση του ΕΣ σχετικά με την κλάση 7318 διευκρινίζεται ότι οι βίδες για μέταλλα, οι ξυλόβιδες, οι κοχλίες, τα περικόχλια και τα καρφιά μακριά με σπείρωμα έχουν κατά κανόνα σπείρωμα στην τελική τους μορφή και καθιστούν δυνατή τη συναρμολόγηση δύο ή περισσοτέρων τμημάτων, ούτως ώστε να είναι δυνατόν αυτά να αποσυναρμολογηθούν μεταγενέστερα χωρίς να προκληθεί βλάβη.

60

Όπως προκύπτει όμως από την απόφαση της 11ης Ιουνίου 2015, Baby Dan (C‑272/14, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2015:388, σκέψεις 30, 31, 34, 35 και 37), το επίδικο αντικείμενο έχει τα χαρακτηριστικά και τις ιδιότητες «βιδών και κοχλιών» που υπάγονται στην κλάση 7318 της ΣΟ, καθόσον, αφενός, αποτελείται από μεταλλικό σωλήνα με σπείρωμα και κεφαλή με περικόχλιο και, αφετέρου, καθιστά δυνατή τη συναρμολόγηση ή τη στερέωση δύο ή περισσότερων τμημάτων, ώστε να είναι δυνατόν αυτά να αποσυναρμολογηθούν μεταγενέστερα χωρίς να προκληθεί βλάβη.

61

Δεδομένου ότι το επίδικο αντικείμενο είναι βίδα ή κοχλίας που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ούτε ως «καρφί μακρύ με σπείρωμα (στριφόνι) ή άλλο (ξυλόβιδα)» ούτε ως «άγκιστρο και κοχλιωτός κρίκος» ούτε ως «βίδα που σχηματίζει σπείρωμα με το βίδωμά της (πριτσίνι)», το αντικείμενο αυτό πρέπει να καταταγεί σε μία από τις κατηγορίες της διακρίσεως 731815 της ΣΟ. Δεδομένου ότι το επίδικο αντικείμενο έχει κεφαλή, η οποία δεν είναι ούτε «απλή ή σταυροειδής εγκοπή» ούτε «κοίλη εξαγωνική κεφαλή» ούτε «εξαγωνική», το αντικείμενο αυτό πρέπει να καταταγεί στη διάκριση 73181590 της ΣΟ, με τίτλο «άλλα».

62

Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, στα τρία πρώτα υποβληθέντα ερωτήματα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι η ΣΟ έχει την έννοια ότι αντικείμενο, όπως το επίδικο στην υπόθεση της κύριας δίκης, το οποίο καθιστά δυνατή τη στερέωση σε τοίχο ή σε πλαίσιο πόρτας κινητών κιγκλιδωμάτων ασφαλείας για την προστασία των παιδιών, δεν αποτελεί μέρος των κιγκλιδωμάτων αυτών και πρέπει να καταταγεί στη διάκριση 73181590 της ΣΟ.

63

Λαμβανομένης υπόψη της απαντήσεως στα σχετικά με τη δασμολογική κατάταξη του επίδικου αντικειμένου ερωτήματα, πρέπει να δοθεί απάντηση στο τέταρτο προδικαστικό ερώτημα σχετικά με το κύρος του επίδικου κανονισμού.

64

Με το ερώτημα αυτό, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν ο επίδικος κανονισμός είναι παράνομος για τον λόγο ότι, σύμφωνα με διάφορες εκθέσεις του ΟΕΔ, το Συμβούλιο και η Επιτροπή βασίστηκαν σε μέθοδο η οποία συνέδεσε τον ορισμό της κοινοτικής βιομηχανίας με την καλή θέληση των παραγωγών της Ένωσης οι οποίοι δέχονται να υποβάλλονται σε δειγματοληψία και σε έλεγχο, μέθοδος η οποία καταλήγει σε διαδικασία αυτοεπιλογής στη βιομηχανία, συνεπαγόμενη σημαντικό κίνδυνο στρεβλώσεως της έρευνας αντιντάμπινγκ και των αποτελεσμάτων της.

65

Από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει ότι το αιτούν δικαστήριο διερωτάται ως προς το κύρος του επίδικου κανονισμού τόσο υπό το πρίσμα της συμφωνίας αντιντάμπινγκ, όπως αυτή έχει ερμηνευθεί από το ΟΕΔ, όσο και υπό το πρίσμα του βασικού κανονισμού.

66

Υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, λαμβανομένης υπόψη της φύσεως και της οικονομίας τους, οι συμφωνίες του ΠΟΕ δεν περιλαμβάνονται, κατ’ αρχήν, στους κανόνες βάσει των οποίων μπορεί να ελέγχεται η νομιμότητα των πράξεων των θεσμικών οργάνων της Ένωσης (αποφάσεις της 16ης Ιουλίου 2015, Επιτροπή κατά Rusal Armenal, C‑21/14 P, EU:C:2015:494, σκέψη 38, καθώς και της 4ης Φεβρουαρίου 2016, C & J Clark International και Puma, C‑659/13 και C‑34/14, EU:C:2016:74, σκέψη 85 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).

67

Πάντως, σε δύο περιπτώσεις, οι οποίες απορρέουν από τη βούληση του νομοθέτη της Ένωσης να περιορίσει ο ίδιος τη διακριτική του ευχέρεια κατά την εφαρμογή των κανόνων του ΠΟΕ, το Δικαστήριο έχει δεχθεί ότι απόκειται στον δικαστή της Ένωσης, εφόσον απαιτείται, να ελέγξει τη νομιμότητα πράξεως της Ένωσης και των πράξεων που εκδίδονται για την εφαρμογή της υπό το πρίσμα των συμφωνιών ΠΟΕ. Πρόκειται, πρώτον, για την περίπτωση στην οποία η Ένωση θέλησε να εκπληρώσει μια ειδική υποχρέωση αναληφθείσα στο πλαίσιο των συμφωνιών αυτών και, δεύτερον, για την περίπτωση που η επίμαχη πράξη της Ένωσης παραπέμπει ρητώς σε συγκεκριμένες διατάξεις των συμφωνιών αυτών (αποφάσεις της 16ης Ιουλίου 2015, Επιτροπή κατά Rusal Armenal, C‑21/14 P, EU:C:2015:494, σκέψεις 40 και 41, καθώς και της 4ης Φεβρουαρίου 2016, C & J Clark International και Puma, C‑659/13 και C‑34/14, EU:C:2016:74, σκέψη 87).

68

Εν προκειμένω, πρέπει όμως να υπογραμμιστεί ότι η υπό κρίση υπόθεση δεν εμπίπτει σε καμία από τις δύο αυτές περιπτώσεις.

69

Συγκεκριμένα, πρώτον, υπενθυμίζεται ότι, λαμβανομένων υπόψη των διατάξεων του εξουσιοδοτικού κανονισμού του ΠΟΕ, και, ειδικότερα, του άρθρου 1 του κανονισμού αυτού, καθώς και των συστάσεων του ΟΕΔ, το Συμβούλιο εξέδωσε τον εκτελεστικό κανονισμό 924/2012, ο οποίος επιβεβαίωσε μεν το επιζήμιο ντάμπινγκ που αποδείχθηκε από την αρχική έρευνα, τροποποίησε όμως ορισμένους δασμούς αντιντάμπινγκ, από την ημερομηνία ενάρξεως ισχύος του ως άνω κανονισμού.

70

Εξάλλου, όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 13 του εκτελεστικού κανονισμού 2016/278, που εκδόθηκε μετά την έκθεση του ΟΕΔ της 12ης Φεβρουαρίου 2016, η Επιτροπή θεωρεί ότι, σύμφωνα με το άρθρο 1, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 2015/476, είναι σκόπιμο να καταργηθούν οι δασμοί αντιντάμπινγκ που επιβλήθηκαν με τον επίδικο κανονισμό, όπως τροποποιήθηκαν με τον εκτελεστικό κανονισμό 924/2012. Κατά το άρθρο 2 του εκτελεστικού κανονισμού 2016/278, η κατάργηση των εν λόγω δασμών αντιντάμπινγκ τίθεται σε εφαρμογή από την ημερομηνία ενάρξεως ισχύος του κανονισμού αυτού, όπως προβλέπεται στο άρθρο του 3, και δεν χρησιμεύει ως βάση για την επιστροφή δασμών που έχουν εισπραχθεί πριν από την εν λόγω ημερομηνία.

71

Επομένως, καθόσον υπό το πρίσμα των μεταγενέστερων του επίδικου κανονισμού εκτελεστικών κανονισμών, ήτοι των εκτελεστικών κανονισμών 924/2012 και 2016/278, η Ένωση απέκλεισε την επιστροφή των δασμών αντιντάμπινγκ που καταβλήθηκαν δυνάμει του επίδικου κανονισμού, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η Ένωση ουδόλως θέλησε να εκπληρώσει μια ειδική υποχρέωση αναληφθείσα στο πλαίσιο του ΠΟΕ (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 27ης Σεπτεμβρίου 2007, Ikea Wholesale, C‑351/04, EU:C:2007:547, σκέψη 35).

72

Δεύτερον, καίτοι όντως η αιτιολογική σκέψη 5 του βασικού κανονισμού προβλέπει ότι πρέπει να μεταφέρονται, «στο μέτρο του δυνατού», οι όροι της συμφωνίας αντιντάμπινγκ στο δίκαιο της Ένωσης, η έκφραση αυτή πρέπει να εκληφθεί υπό την έννοια ότι, ακόμη και αν η βούληση του νομοθέτη της Ένωσης ήταν να ληφθούν υπόψη οι κανόνες της συμφωνίας αυτής κατά τη θέσπιση του βασικού κανονισμού, εντούτοις, δεν εξέφρασε τη βούληση να μεταφέρει καθένα από τους ως άνω κανόνες στον εν λόγω κανονισμό (αποφάσεις της 16ης Ιουλίου 2015, Επιτροπή κατά Rusal Armenal, C‑21/14 P, EU:C:2015:494, σκέψη 52, καθώς και της 4ης Φεβρουαρίου 2016, C & J Clark International και Puma, C‑659/13 και C‑34/14, EU:C:2016:74, σκέψη 90).

73

Επιβάλλεται πάντως η διαπίστωση ότι ούτε το άρθρο 3, παράγραφος 2, ούτε το άρθρο 4, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, τα οποία αποτελούν αντικείμενο των ερωτημάτων του αιτούντος δικαστηρίου, παραπέμπουν σε κάποια διάταξη της συμφωνίας αντιντάμπινγκ.

74

Το άρθρο 4, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού ορίζει την «κοινοτική βιομηχανία» είτε ως το σύνολο των κοινοτικών παραγωγών ομοειδών προϊόντων είτε ως εκείνους εκ των παραγωγών αυτών των οποίων αθροιστικά η παραγωγή αντιπροσωπεύει το μεγαλύτερο μέρος της συνολικής παραγωγής των εν λόγω προϊόντων, υπό την έννοια του άρθρου 5, παράγραφος 4, του κανονισμού αυτού. Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος της διαζεύξεως που περιλαμβάνεται στον ως άνω ορισμό της κοινοτικής βιομηχανίας, καίτοι, τόσο στη συμφωνία αντιντάμπινγκ όσο και στον εν λόγω κανονισμό, το αποφασιστικό στοιχείο είναι η έννοια του «μεγαλύτερου μέρους» της συνολικής εθνικής ή κοινοτικής παραγωγής, επισημαίνεται ότι, αντιθέτως προς το άρθρο 4.1 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ, το άρθρο 4, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού διευκρινίζει την έννοια του «μεγαλύτερου μέρους» της συνολικής κοινοτικής παραγωγής ομοειδών προϊόντων παραπέμποντας στο άρθρο 5, παράγραφος 4, του ιδίου κανονισμού. Η παραπομπή αυτή συνιστά ένα επιπλέον στοιχείο σε σχέση με τον ορισμό που διατυπώνεται στο άρθρο 4.1 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ (βλ., επ’ αυτού, απόφαση της 8ης Σεπτεμβρίου 2015, Philips Lighting Poland και Philips Lighting κατά Συμβουλίου, C‑511/13 P, EU:C:2015:553, σκέψεις 63 έως 65).

75

Ως εκ τούτου, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η συμφωνία αντιντάμπινγκ, όπως ερμηνεύεται από το ΟΕΔ, δεν μπορεί να προβληθεί προς αμφισβήτηση της νομιμότητας του επίδικου κανονισμού.

76

Η Baby Dan ισχυρίζεται, κατ’ ουσίαν, ότι η μέθοδος την οποία ακολούθησε η Επιτροπή για να εξακριβώσει κατά πόσον προκλήθηκε ζημία στη βιομηχανία της Ένωσης είναι αντίθετη προς το άρθρο 4, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, σε συνδυασμό με το άρθρο 3, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού, για τον λόγο ότι η Επιτροπή στηρίχθηκε μόνο στα στοιχεία των παραγωγών που συνεργάστηκαν πλήρως και συμφώνησαν όλοι να περιλαμβάνονται στη δειγματοληψία για τον καθορισμό της εκτάσεως της ζημίας. Η μέθοδος αυτή συνεπάγεται διαδικασία αυτοεπιλογής στη βιομηχανία, και, ως εκ τούτου, σοβαρό κίνδυνο στρεβλώσεως της έρευνας και του αποτελέσματός της.

77

Κατά το άρθρο 3, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, ο προσδιορισμός της ζημίας στην κοινοτική βιομηχανία γίνεται με βάση θετικά αποδεικτικά στοιχεία και προϋποθέτει αντικειμενική εξέταση, αφενός, του όγκου των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ και της επιδράσεώς τους στις τιμές των ομοειδών προϊόντων στην κοινοτική αγορά, καθώς και, αφετέρου, των συνεπειών των εισαγωγών αυτών για την κοινοτική βιομηχανία.

78

Το άρθρο 4, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού ορίζει την «κοινοτική βιομηχανία» είτε ως «το σύνολο των κοινοτικών παραγωγών ομοειδών προϊόντων» είτε ως «εκείνους [εκ των παραγωγών αυτών] των οποίων αθροιστικά η παραγωγή αντιπροσωπεύει το μεγαλύτερο μέρος της συνολικής κοινοτικής παραγωγής των εν λόγω προϊόντων, όπως αυτό ορίζεται στο άρθρο 5 παράγραφος 4». Η τελευταία αυτή διάταξη αποτελεί ένδειξη, μεταξύ άλλων, ότι η έναρξη έρευνας δεν είναι δυνατή όταν οι κοινοτικοί παραγωγοί που υποστηρίζουν ρητώς την καταγγελία αντιπροσωπεύουν ποσοστό κατώτερο του 25 % της συνολικής παραγωγής του ομοειδούς προϊόντος που πραγματοποιείται από την κοινοτική βιομηχανία.

79

Συναφώς, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι το όριο του 25 % αναφέρεται στη «συνολική παραγωγή του ομοειδούς προϊόντος που πραγματοποιεί η κοινοτική βιομηχανία» και αφορά το ποσοστό το οποίο αντιπροσωπεύουν οι κοινοτικοί παραγωγοί που υποστηρίζουν την καταγγελία στο πλαίσιο της ως άνω συνολικής παραγωγής. Μόνο το όριο αυτό του 25 % έχει επομένως σημασία όσον αφορά το κατά πόσον οι εν λόγω παραγωγοί αντιπροσωπεύουν «το μεγαλύτερο μέρος» της συνολικής παραγωγής του ομοειδούς προϊόντος που πραγματοποιείται από την κοινοτική βιομηχανία κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού (απόφαση της 8ης Σεπτεμβρίου 2015, Philips Lighting Poland και Philips Lighting κατά Συμβουλίου, C‑511/13 P, EU:C:2015:553, σκέψη 68).

80

Με την παραπομπή στο εν λόγω όριο, το άρθρο 4, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού περιορίζεται έτσι στη διευκρίνιση ότι η παραγωγή από κοινού των κοινοτικών παραγωγών που υποστηρίζουν την καταγγελία, εφόσον δεν συμπληρώνει ποσοστό 25 % της συνολικής κοινοτικής παραγωγής του ομοειδούς προϊόντος, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να θεωρείται ως επαρκώς αντιπροσωπευτική της κοινοτικής παραγωγής. Σε περίπτωση που η παραγωγή από κοινού των εν λόγω κοινοτικών παραγωγών υπερβαίνει το όριο αυτό, είναι δυνατή η επιβολή ή η διατήρηση δασμών αντιντάμπινγκ εφόσον τα οικεία θεσμικά όργανα της Ένωσης καταλήξουν στη διαπίστωση, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα κρίσιμα στοιχεία της υποθέσεως, ότι η ζημία λόγω των εισαγωγών του προϊόντος που αποτελεί αντικείμενο του ντάμπινγκ θίγει μείζον μέρος της συνολικής κοινοτικής παραγωγής ομοειδών προϊόντων (απόφαση της 8ης Σεπτεμβρίου 2015, Philips Lighting Poland και Philips Lighting κατά Συμβουλίου, C‑511/13 P, EU:C:2015:553, σκέψεις 69 και 70).

81

Συνεπώς, ο ορισμός της κοινοτικής βιομηχανίας, κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, μπορεί να περιοριστεί μόνο στους κοινοτικούς παραγωγούς που υποστήριξαν την καταγγελία βάσει της οποίας κινήθηκε η έρευνα αντιντάμπινγκ.

82

Εν προκειμένω, πρώτον, δεν αμφισβητείται ότι η παραγωγή των παραγωγών της Ένωσης την οποία έλαβε υπόψη η Επιτροπή κατά την κίνηση της διαδικασίας αντιντάμπινγκ αντιπροσώπευε το 27 % της παραγωγής του υπό εξέταση προϊόντος και, ως εκ τούτου, υπερέβαινε το κατώτατο όριο του 25 % που προβλέπει το άρθρο 4, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, σε συνδυασμό με το άρθρο 5, παράγραφος 4, του κανονισμού αυτού.

83

Δεύτερον, δεν μπορεί να γίνει δεκτή η αιτίαση που προέβαλε η Baby Dan, με την οποία, κατ’ ουσίαν, προσάπτει την έλλειψη αντικειμενικότητας της έρευνας αντιντάμπινγκ, που προκύπτει από το ότι η Επιτροπή έλαβε υπόψη αποκλειστικά τις πληροφορίες που προσκόμισαν μόνον οι κοινοτικοί παραγωγοί που υποστήριξαν την καταγγελία και συνεργάστηκαν πλήρως στην έρευνα και, ως εκ τούτου, είχαν ιδιαίτερο συμφέρον να επιβληθεί δασμός αντιντάμπινγκ. Πράγματι, καθόσον ο ορισμός της κοινοτικής βιομηχανίας μπορεί να περιοριστεί μόνο στους κοινοτικούς παραγωγούς που υποστήριξαν την καταγγελία βάσει της οποίας κινήθηκε η έρευνα αντιντάμπινγκ, το γεγονός αυτό και μόνο δεν φαίνεται ικανό να θίξει το κύρος της μεθόδου που χρησιμοποιήθηκε για την έκδοση του επίδικου κανονισμού, κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού.

84

Τρίτον, ο περιορισμός του ορισμού της κοινοτικής βιομηχανίας μόνο στους κοινοτικούς παραγωγούς που υποστήριξαν την καταγγελία βάσει της οποίας κινήθηκε η έρευνα αντιντάμπινγκ δεν δικαιολογεί από μόνος του και ελλείψει άλλου στοιχείου δυνάμενου να θέσει υπό αμφισβήτηση την αντιπροσωπευτικότητα των παραγωγών αυτών το συμπέρασμα ότι η διαπίστωση, στον επίδικο κανονισμό, ζημίας προκληθείσας στην κοινοτική βιομηχανία δεν βασίζεται σε θετικά αποδεικτικά στοιχεία και δεν περιλαμβάνει αντικειμενική εξέταση, κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 4ης Φεβρουαρίου 2016, C & J Clark International και Puma, C‑659/13 και C‑34/14, EU:C:2016:74, σκέψη 157).

85

Υπό τις συνθήκες αυτές, τα επιχειρήματα που προβλήθηκαν στο πλαίσιο της υποθέσεως της κύριας δίκης σχετικά με το ότι ο επίδικος κανονισμός είναι αντίθετος προς το άρθρο 4, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, σε συνδυασμό με το άρθρο 3, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού, δεν μπορούν να ευδοκιμήσουν.

86

Λαμβανομένων υπόψη όλων των προεκτεθέντων, στο τέταρτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι από την εξέταση του ερωτήματος αυτού δεν προέκυψε κανένα στοιχείο δυνάμενο να θίξει το κύρος του επίδικου κανονισμού.

87

Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.

Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (ένατο τμήμα) αποφαίνεται: