1.

Η προκειμένη αναιρετική διαδικασία αφορά ένδικη διαφορά μεταξύ του Liam Jenkinson, πρώην υπαλλήλου της Αποστολής Eulex Κοσσυφοπέδιο ( 2 ) (στο εξής: αναιρεσείων), αφενός, και του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ) καθώς και της Αποστολής Eulex Κοσσυφοπέδιο (στο εξής: αναιρεσίβλητοι), αφετέρου, σχετικά με τη μη ανανέωση εκ μέρους της Αποστολής Eulex Κοσσυφοπέδιο της τελευταίας συμβάσεως του αναιρεσείοντος η οποία εντάσσεται σε σειρά συμβάσεων ορισμένου χρόνου (στο εξής: ΣΟΧ) που υπογράφηκαν από τον αναιρεσείοντα και τρεις αποστολές της Ευρωπαϊκής Ένωσης μεταξύ των ετών 1994 και 2014 ( 3 ).

2.

Με την αίτησή του αναιρέσεως, ο αναιρεσείων ζητεί από το Δικαστήριο να αναιρέσει τη διάταξη που εκδόθηκε στην υπόθεση Jenkinson κατά Συμβουλίου κ.λπ. ( 4 ) με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τη βάσει του άρθρου 272 ΣΛΕΕ αγωγή του με κύριο αίτημα αφενός, να επαναχαρακτηριστεί η συμβατική σχέση του νυν αναιρεσείοντος ως σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου και να του καταβληθεί αποζημίωση για τη ζημία που υπέστη λόγω της καταχρηστικής χρήσεως διαδοχικών ΣΟΧ και λόγω καταχρηστικής απολύσεως και, αφετέρου, να αναγνωριστεί ότι ο νυν αναιρεσείων έτυχε δυσμενούς διακρίσεως από την ΕΥΕΔ, το Συμβούλιο και την Επιτροπή και να υποχρεωθούν, κατά συνέπεια, οι εν λόγω νυν αναιρεσίβλητοι να του καταβάλουν αποζημίωση, καθώς και με επικουρικό αίτημα στηριζόμενο στην εξωσυμβατική ευθύνη των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων.

3.

Στο πλαίσιο του πρώτου λόγου τον οποίο προβάλλει προς στήριξη του πρώτου αιτήματος της αιτήσεως αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο πολλαπλή πλάνη περί το δίκαιο καθώς και ανεπαρκή αιτιολογία της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως ως προς την έκταση της αρμοδιότητας των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης να αποφανθούν επί της συμβατικής πτυχής της διαφοράς.

4.

Με τον λόγο αυτόν αναιρέσεως, ο αναιρεσείων θέτει ένα καινοφανές ζήτημα το οποίο χρήζει προσοχής. Μολονότι το Δικαστήριο έχει ήδη αποφανθεί επί της εκτάσεως ρήτρας διαιτησίας κατά την έννοια του άρθρου 272 ΣΛΕΕ σχετικά με διαρκή εργασιακή σχέση βάσει διαδοχικών ΣΟΧ ( 5 ), καλείται, πράγματι, για πρώτη φορά να αποφανθεί στην υπό κρίση υπόθεση επί της εκτάσεως μια τέτοιας ρήτρας περιλαμβανόμενης στην τελευταία σύμβαση που υπέγραψαν οι συμβαλλόμενοι, ενώ οι προηγούμενες συμβάσεις προέβλεπαν ρήτρα διαιτησίας υπέρ των δικαστηρίων των Βρυξελλών. Όπως ζητεί το Δικαστήριο, οι παρούσες προτάσεις θα περιοριστούν στην ανάλυση του συγκεκριμένου αυτού ζητήματος.

5.

Το άρθρο 1 της κοινής δράσεως 2008/124, το οποίο φέρει τον τίτλο «Αποστολή», ορίζει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ιδρύει Αποστολή για την επιβολή του κράτους δικαίου στο Κοσσυφοπέδιο καλούμενη «EULEX Κοσσυφοπέδιο».

6.

Το άρθρο 2 της κοινής αυτής δράσεως, με τίτλο «Δήλωση αποστολής», ορίζει, στο πρώτο εδάφιο, τα εξής:

«Η EULEX Κοσσυφοπέδιο επικουρεί τα όργανα του Κοσσυφοπεδίου, τις δικαστικές αρχές και τις αρχές επιβολής του νόμου στην πορεία τους προς τη βιωσιμότητα και την υπευθυνότητα, καθώς και στην περαιτέρω ανάπτυξη και ενίσχυση ενός ανεξάρτητου πολυεθνοτικού συστήματος δικαιοσύνης και μιας πολυεθνοτικής αστυνομίας και τελωνειακής υπηρεσίας, εξασφαλίζοντας ότι τα όργανα αυτά είναι απαλλαγμένα από πολιτικές παρεμβάσεις και συνάδουν με διεθνώς αναγνωρισμένα πρότυπα και ευρωπαϊκές βέλτιστες πρακτικές.»

7.

Η εν λόγω κοινή δράση παρατάθηκε επανειλημμένως ( 6 ). Παρατάθηκε, μεταξύ άλλων, έως τις 14 Ιουνίου 2016 με την απόφαση 2014/349/ΚΕΠΠΑ ( 7 ), η οποία έχει εφαρμογή στα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως.

8.

Με την απόφαση αυτή, προστέθηκε στην εν λόγω κοινή δράση το άρθρο 15α, το οποίο προβλέπει τα εξής:

«Η EULEX ΚΟΣΣΥΦΟΠΕΔΙΟ έχει την ικανότητα να αγοράζει υπηρεσίες και προμήθειες, να συνάπτει συμβάσεις και να συμφωνεί διοικητικές ρυθμίσεις, να απασχολεί προσωπικό, να διατηρεί τραπεζικούς λογαριασμούς, να αγοράζει και να διαθέτει περιουσιακά στοιχεία και να εξοφλεί τα χρέη της […]»ʹ.

9.

Εσχάτως, η κοινή δράση 2008/124 παρατάθηκε έως τις 14 Ιουνίου 2018 με την απόφαση (ΚΕΠΠΑ) 2016/947 ( 8 ).

10.

Το ιστορικό της διαφοράς, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, μπορεί να συνοψισθεί ως εξής.

11.

Ο αναιρεσείων εργάσθηκε αρχικώς κατά την περίοδο από τις 20 Αυγούστου 1994 έως τις 5 Ιουνίου 2002, δυνάμει διαδοχικών ΣΟΧ, για την Αποστολή Επιτήρησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης ( 9 ). Στη συνέχεια εργάσθηκε από τις 17 Ιουνίου 2002 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2009, δυνάμει διαδοχικών ΣΟΧ, για την Αστυνομική Αποστολή της Ευρωπαϊκής Ένωσης ( 10 ). Τέλος, ο αναιρεσείων εργάσθηκε για την Αποστολή Eulex Κοσσυφοπέδιο, κατά το χρονικό διάστημα από τις 5 Απριλίου 2010 έως τις 14 Νοεμβρίου 2014, δυνάμει έντεκα διαδοχικών ΣΟΧ ( 11 ).

12.

Κατά την εκτέλεση της συμβάσεώς του εργασίας που κάλυπτε την περίοδο από τις 15 Ιουνίου έως τις 14 Οκτωβρίου 2014, ο αναιρεσείων πληροφορήθηκε, με έγγραφο του αρχηγού της Αποστολής Eulex Κοσσυφοπέδιο της 26ης Ιουνίου 2014, τη λήξη των καθηκόντων του και τη μη ανανέωση της συμβάσεώς του εργασίας μετά τις 14 Νοεμβρίου 2014.

13.

Η τελευταία ΣΟΧ συνήφθη μεταξύ της Eulex Κοσσυφοπέδιο και του αναιρεσείοντος για την περίοδο από τις 15 Οκτωβρίου έως τις 14 Νοεμβρίου 2014 (στο εξής: τελευταία ΣΟΧ) και δεν ανανεώθηκε. Το άρθρο 21 της τελευταίας ΣΟΧ προβλέπει την αρμοδιότητα του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, βάσει του άρθρου 272 ΣΛΕΕ, για κάθε διαφορά σχετική με τη σύμβαση αυτή ( 12 ).

14.

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 23 Οκτωβρίου 2015, ο νυν αναιρεσείων άσκησε αγωγή με την οποία ζήτησε από το Γενικό Δικαστήριο, αφενός, να επαναχαρακτηρίσει τη συμβατική σχέση του ως σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου, να αναγνωρίσει την εκ μέρους των νυν αναιρεσιβλήτων παράβαση των συμβατικών υποχρεώσεών τους, ιδίως δε της υποχρεώσεως κοινοποιήσεως εγγράφου καταγγελίας στο πλαίσιο συμβάσεως αορίστου χρόνου, να αναγνωρίσει ότι η απόλυσή του είναι καταχρηστική και να υποχρεώσει κατά συνέπεια τους νυν αναιρεσιβλήτους να αποκαταστήσουν τη ζημία που υπέστη λόγω της καταχρηστικής χρήσεως διαδοχικών ΣΟΧ. Aφετέρου, ζήτησε από το Γενικό Δικαστήριο να αναγνωρίσει ότι έτυχε δυσμενούς διακρίσεως εκ μέρους του Συμβουλίου, της Επιτροπής και της ΕΥΕΔ, κατά τη διάρκεια της απασχολήσεώς του στις αποστολές, όσον αφορά τις αποδοχές του, τα συνταξιοδοτικά δικαιώματά του και λοιπές παροχές, να αναγνωρίσει ότι έπρεπε ο νυν αναιρεσείων να έχει προσληφθεί ως έκτακτος υπάλληλος από έναν εκ των νυν αναιρεσιβλήτων και να τους υποχρεώσει, κατά συνέπεια, να του καταβάλουν αποζημίωση. Επικουρικώς, ο νυν αναιρεσείων ζήτησε από το Γενικό Δικαστήριο να υποχρεώσει τους νυν αναιρεσιβλήτους βάσει της εξωσυμβατικής ευθύνης τους να του καταβάλουν αποζημίωση για τη ζημία που απέρρεε από τις παραβάσεις των υποχρεώσεών τους.

15.

Με την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι είναι προδήλως αναρμόδιο να αποφανθεί επί των δύο κύριων αιτημάτων και απέρριψε το επικουρικό αίτημα ως προδήλως απαράδεκτο. Συνεπώς, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την αγωγή στο σύνολό της και καταδίκασε τον νυν αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα.

16.

Ο αναιρεσείων ζητεί από το Δικαστήριο να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, να δεχθεί την αγωγή και να καταδικάσει τους αναιρεσιβλήτους στα δικαστικά έξοδα αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας. Το Συμβούλιο και η Επιτροπή ζητούν να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα. Η ΕΥΕΔ και η Eulex Κοσσυφοπέδιο ζητούν από το Δικαστήριο να κρίνει εαυτό αναρμόδιο να αποφανθεί επί της αιτήσεως αναιρέσεως και, επικουρικώς, να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και να καταδικάσει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα. Επιπλέον, το Συμβούλιο και η ΕΥΕΔ ζητούν από το Δικαστήριο, σε περίπτωση κατά την οποία η αίτηση αναιρέσεως κριθεί βάσιμη, να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και την αγωγή ως απαράδεκτες όσον αφορά το Συμβούλιο και την ΕΥΕΔ.

17.

Η ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασία επί της αιτήσεως αναιρέσεως διεξήχθη εγγράφως. Ζητήθηκε από τους διαδίκους να επικεντρώσουν τις αγορεύσεις τους επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως που προβάλλεται προς στήριξη του πρώτου αιτήματος. Η επ’ ακροατηρίου συζήτηση διεξήχθη στις 17 Ιανουαρίου 2018.

18.

Ο πρώτος λόγος που προβάλλεται προς στήριξη του πρώτου αιτήματος της αιτήσεως αναιρέσεως αφορά την εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου ως προς την έκταση της αρμοδιότητας των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης να αποφανθούν επί της συμβατικής πτυχής της διαφοράς. Ο λόγος αυτός περιλαμβάνει, κατ’ ουσίαν, τέσσερα σκέλη.

19.

Ο αναιρεσείων προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι παρέλειψε να απαντήσει στο προβληθέν πρωτοδίκως επιχείρημα κατά το οποίο, μολονότι η αρμοδιότητα του Δικαστηρίου να αποφαίνεται επί συμβατικών διαφορών μπορεί να απορρέει μόνον από τον καθορισμό της αρμοδιότητας αυτής από τους συμβαλλόμενους με ρήτρα διαιτησίας που περιέχεται σε σύμβαση, εφόσον η σύμβαση αυτή είναι έγκυρη, εντούτοις το κύρος, η έκταση και τα αποτελέσματα της επίμαχης ρήτρας πρέπει να εξεταστούν υπό το πρίσμα του εθνικού δικαίου που έχει εφαρμογή στη σύμβαση, εν προκειμένω το βελγικό δίκαιο.

20.

Περαιτέρω, κατά την άποψη του αναιρεσείοντος, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο αποφαινόμενο επί των ενστάσεων απαραδέκτου χωρίς ουσιαστική εξέταση της δικογραφίας. Συγκεκριμένα, δυνάμει της βελγικής νομοθεσίας, η σύμβαση εργασίας πρέπει να υπογραφεί πριν ο εργαζόμενος αρχίσει να παρέχει τις υπηρεσίες του ενώ, σε αντίθετη περίπτωση, οι συμβατικές ρήτρες καθίστανται μη αντιτάξιμες, με αποτέλεσμα μόνο ο αναιρεσείων να μπορεί να επικαλεστεί την εφαρμογή ρήτρας διαιτησίας.

21.

Εν πάση περιπτώσει, όσον αφορά την ερμηνεία και την έκταση της επίμαχης ρήτρας, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο έπρεπε να εξετάσει, υπό το πρίσμα του βελγικού δικαίου, την πραγματική βούληση των μερών κατά τη σύναψη της τελευταίας ΣΟΧ όσον αφορά τη ρήτρα διαιτησίας, δεδομένου ότι το δίκαιο αυτό προβλέπει ότι, σε περίπτωση αμφιβολίας, κατισχύει η ευνοϊκότερη για το αδύναμο μέρος της συμβάσεως ερμηνεία. Συγκεκριμένα, δεδομένου ότι η ρήτρα διαιτησίας αφορά συμβατική σχέση μεγάλης διάρκειας, προκύπτει από το πλαίσιο συνάψεως της ρήτρας αυτής ότι τα συμβαλλόμενα μέρη δεν είχαν την πρόθεση να διαχωρίσουν τη διαφορά ορίζοντας τα δικαιοδοτικά όργανα της Ένωσης ως αρμόδια μόνο ως προς την τελευταία ΣΟΧ. Εξάλλου, κατά τον αναιρεσείοντα, η ερμηνεία του Γενικού Δικαστηρίου θα σήμαινε ότι θα αρκούσε η εκ μέρους των αποστολών πρόβλεψη ρήτρας περί αρμοδιότητας διαφορετικής για κάθε ΣΟΧ ώστε να αποκλείεται το ενδεχόμενο το προσωπικό να κινήσει ένδικη διαδικασία, σύμφωνα με το δικαίωμά του σε δίκαιη δίκη, και ώστε το προσωπικό αυτό να πρέπει, επομένως, να προσφύγει ενώπιον τόσων δικαστηρίων όσες και οι ΣΟΧ που έχει υπογράψει. Ως εκ τούτου, η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη στερείται συναφώς αιτιολογίας και είναι νομικά εσφαλμένη.

22.

Η ΕΥΕΔ, το Συμβούλιο, η Επιτροπή και η Eulex Κοσσυφοπέδιο αμφισβητούν τα επιχειρήματα που προβάλλει ο αναιρεσείων προς στήριξη του πρώτου σκέλους.

23.

Ο αναιρεσείων προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι έκρινε, στη σκέψη 41 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, εαυτό αναρμόδιο με την αιτιολογία ότι τα βελγικά δικαστήρια έχουν αρμοδιότητα να αποφανθούν επί της διαφοράς που αφορά το σύνολο των ΣΟΧ, εξαιρουμένης της τελευταίας ΣΟΧ. Κατά τον αναιρεσείοντα, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο τα βελγικά δικαστήρια να ερμηνεύσουν τη ρήτρα διαιτησίας που περιέχεται στην τελευταία ΣΟΧ ως εφαρμοζόμενη σε ολόκληρη τη συμβατική σχέση του με τους αναιρεσιβλήτους. Εν πάση περιπτώσει, τα βελγικά δικαστήρια δεν θα μπορούσαν να ακυρώσουν ατομική διοικητική πράξη κοινοποιηθείσα από την αποστολή ή τα θεσμικά όργανα ή δυνάμενη να αποδοθεί στην αποστολή ή τα θεσμικά όργανα· τα εν λόγω δικαστήρια θα μπορούσαν, στην καλύτερη περίπτωση, να αναστείλουν τα αποτελέσματα της πράξεως αυτής. Συνεπώς, η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη όχι μόνο βαρύνεται με έλλειψη αιτιολογίας, αλλά ενέχει επίσης πολλαπλή πλάνη περί το δίκαιο ως προς το βελγικό δίκαιο και την αρχή της εκκρεμοδικίας.

24.

Η ΕΥΕΔ και η Επιτροπή αμφισβητούν την επιχειρηματολογία του αναιρεσείοντος προς στήριξη του δεύτερου αυτού σκέλους.

25.

Ο αναιρεσείων προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι κακώς έκρινε, με τη σκέψη 39 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι, στο μέτρο κατά το οποίο ήταν αρμόδιο μόνο όσον αφορά την τελευταία ΣΟΧ, δεν μπορούσε να αποφανθεί επί των αποτελεσμάτων των συμβάσεων εργασίας που είχαν συναφθεί προγενέστερα. Όπως υποστηρίζει ο αναιρεσείων, ο επαναχαρακτηρισμός του συνόλου της συμβατικής σχέσεως ως συμβάσεως εργασίας αορίστου χρόνου ουδόλως δύναται να διαχωριστεί από την ύπαρξη της τελευταίας ΣΟΧ και, ειδικότερα, από τη λήξη της συμβάσεως αυτής. Συγκεκριμένα, ο αναιρεσείων είναι αδύνατον να επιτύχει τον επαναχαρακτηρισμό της συμβατικής σχέσεώς του εν μέρει ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων και εν μέρει ενώπιον των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψε να απαντήσει στην επιχειρηματολογία που προβλήθηκε ενώπιόν του και υπέπεσε, στην αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, σε πλάνη περί το δίκαιο.

26.

Η ΕΥΕΔ, το Συμβούλιο και η Επιτροπή αμφισβητούν τα επιχειρήματα του αναιρεσείοντος.

27.

Ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι, εν πάση περιπτώσει, το Γενικό Δικαστήριο δεν εξέτασε το αίτημά του περί της προβλεπόμενης από το βελγικό δίκαιο κοινοποιήσεως, κατά τη λήξη της τελευταίας ΣΟΧ, των σχετικών με τη λήξη της συμβάσεως εγγράφων κοινωνικής ασφαλίσεως και φρονεί ότι η παράλειψη αυτή ισοδυναμεί με αρνησιδικία.

28.

Το Συμβούλιο και η Επιτροπή αμφισβητούν τα επιχειρήματα που προβάλλει ο αναιρεσείων στο πλαίσιο του τέταρτου σκέλους.

29.

Η παρούσα ανάλυση αφορά μόνο το ζήτημα της εκτάσεως της αρμοδιότητας των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης να αποφανθούν επί της συμβατικής πτυχής της διαφοράς, αρμοδιότητας η οποία απορρέει από τη ρήτρα διαιτησίας βάσει του άρθρου 272 ΣΛΕΕ. Συνεπώς, η ανάλυση αυτή συνεπάγεται αυτοτελή ερμηνεία της εν λόγω διατάξεως. Ως εκ τούτου, οι παρούσες προτάσεις δεν προδικάζουν το ζήτημα του επαναχαρακτηρισμού της συμβατικής σχέσεως το οποίο αποτελεί το αντικείμενο της διαφοράς. Συγκεκριμένα, το ζήτημα αυτό πρέπει να εκτιμηθεί με γνώμονα το εφαρμοστέο επί της ουσίας δίκαιο ( 13 ).

30.

Υπενθυμίζεται καταρχάς ότι, όσον αφορά το δικαστήριο που είναι αρμόδιο για την επίλυση διαφορών στις οποίες η Ένωση είναι διάδικος, το άρθρο 274 ΣΛΕΕ προβλέπει ότι, «[ε]φόσον οι Συνθήκες δεν προβλέπουν αρμοδιότητα του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι διαφορές στις οποίες η Ένωση είναι διάδικος δεν εξαιρούνται εκ του λόγου αυτού από την αρμοδιότητα των εθνικών δικαστηρίων». Κατά το Δικαστήριο, το καθιερούμενο με τη Συνθήκη ΛΕΕ σύστημα καταμερισμού της δικαιοδοσίας «δεν επιτρέπει στους διαδίκους, σε διαφορές […], να επιλέγουν μεταξύ κοινοτικής και εθνικής δικαιοσύνης». Πράγματι, σύμφωνα με το σύστημα αυτό, η αρμοδιότητα της δικαιοσύνης της Ένωσης «αποκλείει την των εθνικών δικαστηρίων» ( 14 ).

31.

Όσον αφορά την αποκλειστική αρμοδιότητα των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης, το άρθρο 272 ΣΛΕΕ ορίζει ότι «[τ]ο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι αρμόδιο να λαμβάνει αποφάσεις δυνάμει ρήτρας διαιτησίας που περιέχεται σε σύμβαση δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, η οποία συνάπτεται από την Ένωση ή για λογαριασμό της» ( 15 ). Το άρθρο αυτό συνιστά ιδιόμορφο κανόνα ο οποίος επιτρέπει την προσφυγή ενώπιον του δικαστή της Ένωσης δυνάμει ρήτρας διαιτησίας συναφθείσας από τους συμβαλλομένους στο πλαίσιο συμβάσεων δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου ( 16 ). Επομένως, η αρμοδιότητα του Δικαστηρίου συνδέεται με την ύπαρξη, αφενός, συμβάσεως συναφθείσας μεταξύ του θεσμικού ή άλλου οργάνου ή της αρχής της Ένωσης και του ιδιώτη και, αφετέρου, ρήτρας διαιτησίας που περιέχεται στην επίμαχη σύμβαση ( 17 ).

32.

Πράγματι, μολονότι, στο πλαίσιο τέτοιας ρήτρας συναφθείσας δυνάμει του άρθρου 272 ΣΛΕΕ, το Δικαστήριο μπορεί μεν να κληθεί να επιλύσει τη διαφορά εφαρμόζοντας το εθνικό δίκαιο που διέπει τη σύμβαση ( 18 ), εντούτοις έχει ήδη κρίνει ότι η αρμοδιότητά του να επιληφθεί υποθέσεως που αφορά την εν λόγω σύμβαση εκτιμάται λαμβανομένων αποκλειστικώς υπόψη των διατάξεων του άρθρου αυτού και των όρων της ρήτρας διαιτησίας, χωρίς να μπορούν να του αντιταχθούν διατάξεις του εθνικού δικαίου που φέρονται ως αποκλείουσες την αρμοδιότητά του ( 19 ). Επομένως, το Δικαστήριο, προκειμένου να κρίνει αν είναι αρμόδιο, πρέπει να εξακριβώσει την ύπαρξη τέτοιας ρήτρας εντός της επίμαχης συμβάσεως. Ως εκ τούτου, η ύπαρξη τέτοιας ρήτρας καθιστά αναρμόδιο κάθε άλλο δικαστήριο ( 20 ).

33.

Έτσι, από τον συνδυασμό των άρθρων 272 ΣΛΕΕ και 274 ΣΛΕΕ προκύπτει ότι, κατά κανόνα, οι σχετικές με συμβάσεις διαφορές στις οποίες η Ένωση είναι διάδικος, ή εν πάση περιπτώσει στις οποίες ένας εκ των συμβαλλομένων ενεργεί ως αντιπρόσωπος της Ένωσης, υπάγονται στην αρμοδιότητα της εθνικής δικαιοσύνης ( 21 ). Ωστόσο, η αρμοδιότητα των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης αποκλείει την αρμοδιότητα των εθνικών δικαστηρίων ( 22 ). Εφόσον τα δικαιοδοτικά όργανα της Ένωσης κρίνουν ότι τα αιτήματα που προβάλλονται στο πλαίσιο αγωγής καλύπτονται από ρήτρα διαιτησίας, τα εθνικά δικαστήρια είναι πλέον αναρμόδια να επιληφθούν της αγωγής αυτής. Επομένως, τα εν λόγω δικαστήρια οφείλουν να διαπιστώσουν την έλλειψη αρμοδιότητάς τους λόγω, αφενός, της αρχής της υπεροχής του δικαίου της Ένωσης ( 23 ) και, αφετέρου, του σεβασμού της βουλήσεως των συμβαλλομένων.

34.

Ωστόσο, ζήτημα γεννάται όταν και άλλο δικαστήριο έχει ορισθεί ως αρμόδιο, είτε με την ίδια σύμβαση (συντρέχουσες αρμοδιότητες) ( 24 ) είτε, όπως εν προκειμένω, με ΣΟΧ οι οποίες προηγήθηκαν της τελευταίας συμβάσεως και τις οποίες υπέγραψαν οι συμβαλλόμενοι στο πλαίσιο εργασιακής σχέσεως ( 25 ).

35.

Κατά τη νομολογία, δεδομένου ότι η αρμοδιότητα του Δικαστηρίου, βασιζόμενη σε ρήτρα διαιτησίας, συνιστά παρέκκλιση από το κοινό δίκαιο, πρέπει να ερμηνεύεται περιοριστικά. Πράγματι, το Δικαστήριο μπορεί να εκδικάζει μόνον αγωγές που πηγάζουν από σύμβαση συναφθείσα από την Ένωση και περιλαμβάνουσα ρήτρα διαιτησίας ή που έχουν άμεση σχέση με τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη σύμβαση αυτή ( 26 ).

36.

Στο πλαίσιο αυτό, λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι όλοι οι ισχυρισμοί του αναιρεσείοντος στο πλαίσιο του πρώτου λόγου αναιρέσεως ερείδονται είτε στην καταχρηστική χρήση διαδοχικών ΣΟΧ είτε στην καταχρηστική απόλυσή του, πρέπει να εξεταστεί η σχέση μεταξύ, αφενός, των αιτημάτων του αναιρεσείοντος και, αφετέρου, των διαφορετικών ΣΟΧ (συμπεριλαμβανομένης της τελευταίας ΣΟΧ) ή των υποχρεώσεων που απορρέουν από αυτές.

37.

Προκαταρκτικώς, προκειμένου να διαπιστωθεί αν τα αιτήματα του αναιρεσείοντος στο πλαίσιο του πρώτου λόγου αναιρέσεως αφορούν άμεσα την τελευταία ΣΟΧ που υπογράφηκε από τους συμβαλλομένους και περιέχει ρήτρα διαιτησίας ή αν τα αιτήματα αυτά έχουν άμεση σχέση με τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την τελευταία ΣΟΧ, πρέπει να διευκρινιστεί το ζήτημα αν η εργασιακή σχέση μεταξύ του αναιρεσείοντος και της Eulex Κοσσυφοπέδιο, βασιζόμενη σε έντεκα διαδοχικές ΣΟΧ, πρέπει να χαρακτηριστεί ως ενιαία και διαρκής εργασιακή σχέση ή αν, αντιθέτως, η τελευταία ΣΟΧ αποτελεί τη βάση επί της οποίας στηρίχθηκε εργασιακή σχέση διακριτή από εκείνη των προγενέστερων ΣΟΧ.

38.

Υπενθυμίζω ότι ο αναιρεσείων εργάσθηκε για περίπου είκοσι έτη σε τρεις διαφορετικές αποστολές της Ένωσης οι οποίες εντάσσονταν στο πλαίσιο της ΚΕΠΠΑ. Όσον αφορά, ειδικότερα, την εργασιακή σχέση του αναιρεσείοντος με την Eulex Κοσσυφοπέδιο, διαπιστώνεται ότι η δραστηριότητα που άσκησε ο αναιρεσείων για λογαριασμό της αποστολής αυτής από τις 5 Απριλίου 2010 έως τις 14 Νοεμβρίου 2014 αφορούσε εργασιακή σχέση βασιζόμενη σε έντεκα διαδοχικές ΣΟΧ.

39.

Επομένως, η εργασιακή σχέση του αναιρεσείοντος με την Eulex Κοσσυφοπέδιο συνιστά εργασιακή σχέση συμβατικής φύσεως. Ωστόσο, τίθεται το ζήτημα αν μια τέτοια συμβατική σχέση αποτελεί ενιαία και διαρκή εργασιακή σχέση.

40.

Δεν χωρεί αμφιβολία ότι στο ζήτημα αυτό πρέπει να δοθεί καταφατική απάντηση. Πρώτον, από το ιστορικό της διαφοράς συνάγεται ότι η Eulex Κοσσυφοπέδιο και ο αναιρεσείων συνήψαν την τελευταία ΣΟΧ για το χρονικό διάστημα από τις 15 Οκτωβρίου έως τις 14 Νοεμβρίου 2014. Με το έγγραφο της 26ης Ιουνίου 2014, ο αρχηγός της αποστολής ενημέρωσε τον αναιρεσείοντα περί της μη ανανεώσεως, μετά τις 14 Νοεμβρίου 2014, της «τελευταίας ΣΟΧ» εκ μέρους της Eulex Κοσσυφοπέδιο. Στο έγγραφο αυτό γίνεται, λοιπόν, μνεία της ημερομηνίας λήξεως της τελευταίας ΣΟΧ, δηλαδή της 14ης Νοεμβρίου 2014. Πράγματι, το γεγονός ότι έγινε αναφορά στην τελευταία ΣΟΧ καταδεικνύει ότι η σύμβαση αυτή εντασσόταν στην ίδια εργασιακή σχέση που υφίστατο μεταξύ του αναιρεσείοντος και της Eulex Κοσσυφοπέδιο. Δεύτερον, όπως η ίδια η Eulex Κοσσυφοπέδιο παραδέχθηκε απαντώντας σε ερώτηση που τέθηκε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση σχετικά με τη φύση της εργασιακής σχέσεως μεταξύ των συμβαλλομένων, καθόσον ο αναιρεσείων άρχισε να εργάζεται για την Eulex Κοσσυφοπέδιο το 2010, η θέση που κατείχε έως τη λήξη της τελευταίας ΣΟΧ υφίστατο από την εν λόγω ημερομηνία και τα καθήκοντα που ασκούσε ήταν πανομοιότυπα με εκείνα που ασκούσε στο πλαίσιο των προγενέστερων ΣΟΧ.

41.

Συνεπώς, είμαι της γνώμης ότι η εν λόγω εργασιακή σχέση, στο πλαίσιο της οποίας ο αναιρεσείων εργάσθηκε από τις 5 Απριλίου 2010 έως τις 14 Νοεμβρίου 2014 για λογαριασμό της Eulex Κοσσυφοπέδιο βάσει διαδοχικών ΣΟΧ, πρέπει να χαρακτηριστεί ως ενιαία και διαρκής εργασιακή σχέση μεταξύ των συμβαλλομένων μερών.

42.

Υπενθυμίζεται, καταρχάς, ότι οι διαδοχικές ΣΟΧ που υπέγραψαν ο αναιρεσείων και η Eulex Κοσσυφοπέδιο κατά το χρονικό διάστημα από τις 5 Απριλίου 2010 έως τις 14 Οκτωβρίου 2014 προβλέπουν διαιτητική ρήτρα υπέρ των δικαστηρίων των Βρυξελλών. Ωστόσο, η τελευταία ΣΟΧ ορίζει, με το άρθρο 21, ως αρμόδιο το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης βάσει του άρθρου 272 ΣΛΕΕ. Το άρθρο αυτό προβλέπει ότι η αρμοδιότητα των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης αφορά κάθε διαφορά σχετική με τη σύμβαση.

43.

Στο πλαίσιο αυτό, τίθεται το ζήτημα ποιο δικαστήριο είναι αρμόδιο στο πλαίσιο συμβατικών σχέσεων ερειδόμενων σε διαδοχικές ΣΟΧ εκ των οποίων οι περισσότερες ορίζουν ως αρμόδια τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώ η τελευταία σύμβαση επί της οποίας στηρίζεται η σχέση αυτή περιέχει ρήτρα διαιτησίας βάσει του άρθρου 272 ΣΛΕΕ με την οποία θεμελιώνεται η αρμοδιότητα των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης ( 27 ).

44.

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό πρέπει να δοθεί μέσω της επιλογής μεταξύ δύο λύσεων. Συγκεκριμένα, αρμόδιο να επιλύσει τις σχετικές με την ίδια εργασιακή σχέση διαφορές θα είναι είτε το δικαστήριο που προβλέπεται από την πλειοψηφία των ΣΟΧ επί των οποίων στηρίζεται η εργασιακή αυτή σχέση (εν προκειμένω, τα δικαστήρια των Βρυξελλών) είτε το δικαστήριο που προβλέπεται από την τελευταία ΣΟΧ (εν προκειμένω, τα δικαιοδοτικά όργανα της Ένωσης). Είμαι πεπεισμένος ότι, μεταξύ των δύο αυτών επιλογών, πρέπει να προτιμηθεί η δεύτερη.

45.

Συναφώς, πρέπει να γίνει μνεία της υποθέσεως επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση Porta κατά Επιτροπής [απόφαση της 1ης Ιουλίου 1982 (109/81, EU:C:1982:253)] η οποία αφορούσε εργασιακή σχέση ανάλογη προς την κρινόμενη και διαδοχικές συμβάσεις τις οποίες η Teresita Porta συνήπτε κατ’ έτος με τον διευθυντή του Κοινού Κέντρου Έρευνας της Ίσπρα προκειμένου να παραδίδει μαθήματα ιταλικής γλώσσας για περίοδο δεκαπέντε ετών, κατά τα πρώτα πέντε έτη χωρίς έγγραφη σύμβαση και, στη συνέχεια, βάσει επιστολών-συμβάσεων. Κατά τα τελευταία τέσσερα έτη, η εργασιακή σχέση μεταξύ των μερών στηριζόταν σε πιο λεπτομερείς συμβάσεις περιλαμβάνουσες ρήτρα διαιτησίας, κατά την έννοια του άρθρου 181 ΕΟΚ (νυν άρθρο 272 ΣΛΕΕ), κατά την οποία το Δικαστήριο ήταν «αποκλειστικώς αρμόδιο να αποφαίνεται επί όλων των διαφορών ως προς το κύρος, την ερμηνεία ή την εκτέλεση των εν λόγω συμβάσεων».

46.

Με την απόφαση αυτή, το Δικαστήριο έκρινε ότι «[τ]ο γεγονός ότι η εν λόγω ρήτρα [διαιτησίας] δεν περιέχεται στις προγενέστερες συμβάσεις και ότι, όσον αφορά τα πρώτα έτη, δεν καταρτίσθηκε καν έγγραφη σύμβαση, δεν δύναται να εμποδίσει το Δικαστήριο να λάβει υπ’ όψη του, προκειμένου να εκτιμήσει τις υφιστάμενες μεταξύ των συμβαλλομένων σχέσεις, το σύνολο των συμβάσεων που κατηρτίσθησαν» ( 28 ). Έτσι, παρά το γεγονός ότι μόνο οι τελευταίες συμβάσεις περιείχαν ρήτρα διαιτησίας η οποία παρέπεμπε στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Δικαστήριο έλαβε υπόψη, κατά την εκτίμηση της καταστάσεως, το σύνολο των προϋφιστάμενων μεταξύ των συμβαλλομένων σχέσεων.

47.

Εν προκειμένω, υπενθυμίζεται ότι οι ισχυρισμοί του αναιρεσείοντος σχετίζονται με την ύπαρξη ενιαίας και διαρκούς εργασιακής σχέσεως στηριζόμενης σε διαδοχικές ΣΟΧ. Επομένως, είναι σαφές ότι τόσο το αίτημα του αναιρεσείοντος που στηρίζεται στην καταχρηστική προσφυγή σε ΣΟΧ όσο και εκείνο που αφορά την καταχρηστική απόλυση ερείδονται στο σύνολο των συμβάσεων που συνήφθησαν κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ της 5ης Απριλίου 2010 και της 14ης Νοεμβρίου 2014, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται αδιαμφισβήτητα η τελευταία ΣΟΧ. Πράγματι, η εργασιακή σχέση μεταξύ του αναιρεσείοντος και της Eulex Κοσσυφοπέδιο έληξε λόγω της μη ανανεώσεως της εν λόγω τελευταίας ΣΟΧ, όπως προκύπτει από το έγγραφο καταγγελίας ( 29 ). Η λήξη της εργασιακής σχέσεως μεταξύ των συμβαλλομένων ουδόλως μπορεί να εκτιμηθεί χωρίς να γίνει μνεία της επίμαχης τελευταίας ΣΟΧ. Επομένως, η ρήτρα διαιτησίας που περιέχεται στην τελευταία ΣΟΧ είναι εκείνη η οποία πρέπει να καθορίσει το αρμόδιο δικαστήριο για όλες τις σχετικές με το σύνολο της εργασιακής σχέσεως διαφορές. Η αντίθετη άποψη ενέχει τον κίνδυνο διασπάσεως της διαφοράς που συνδέεται με μία μόνον εργασιακή σχέση, σε συνάρτηση με τον αριθμό των ρητρών διαιτησίας –οι οποίες ορίζουν ως αρμόδια διαφορετικά δικαστήρια. Η εν λόγω άποψη αντιβαίνει στο δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας.

48.

Συνεπώς, λαμβανομένου υπόψη του ενιαίου χαρακτήρα της εργασιακής σχέσεως στο πλαίσιο της οποίας ο αναιρεσείων εργάσθηκε για την Eulex Κοσσυφοπέδιο μεταξύ των ετών 2010 και 2014, αρμόδιο δικαστήριο για την επίλυση όλων των διαφορών που αφορούν την εργασιακή αυτή σχέση η οποία στηρίζεται σε διαδοχικές ΣΟΧ πρέπει να είναι, υπό το πρίσμα της αρχής της ασφάλειας δικαίου και του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας ( 30 ), το δικαστήριο που προβλέπεται στην τελευταία ΣΟΧ. Πράγματι, είναι προφανές ότι το γενεσιουργό γεγονός –η μη ανανέωση της τελευταίας ΣΟΧ– της λήξεως της εργασιακής σχέσεως του αναιρεσείοντος με τη Eulex Κοσσυφοπέδιο συνδέεται με την τελευταία αυτή ΣΟΧ, τούτο δε ανεξαρτήτως της ημερομηνίας κατά την οποία στάλθηκε το έγγραφο καταγγελίας στον αναιρεσείοντα.

49.

Ο συλλογισμός αυτός επιρρωννύεται από το γεγονός ότι η επιλογή των συμβαλλομένων να συμπεριλάβουν ρήτρα διαιτησίας βάσει του άρθρου 272 ΣΛΕΕ στην τελευταία ΣΟΧ καταδεικνύει την εκπεφρασμένη βούλησή τους να υπαγάγουν την εργασιακή τους σχέση στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου. Υπενθυμίζω, συναφώς, την αρχή του δικαίου κατά την οποία πρέπει να κατισχύει η βούληση των μερών που εκφράσθηκε τελευταία. Περαιτέρω, η τήρηση της αρχής αυτής συνεπάγεται μεταξύ άλλων την αρμοδιότητα του Δικαστηρίου να επιλύσει διαφορά που αφορά συμβατική σχέση υφιστάμενη κατά τον χρόνο των πρώτων σταδίων της προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασίας ( 31 ). Συνεπώς, εάν, στο πλαίσιο αυτό, τα συμβαλλόμενα μέρη έχουν επιλέξει να ορίσουν διαφορετικό δικαστήριο ως αρμόδιο να επιληφθεί των διαφορών σχετικά με τη συμβατική τους σχέση, η επιλογή αυτή πρέπει να γίνεται σεβαστή.

50.

Οι αιτιάσεις που προβάλλει ο αναιρεσείων στο πλαίσιο του πρώτου λόγου αναιρέσεως αφορούν, αφενός, τις σκέψεις 23 έως 26 και, αφετέρου, τις σκέψεις 39 και 41 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως.

51.

Με τις σκέψεις 23 έως 26 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στηριζόμενο στη σχετική με το άρθρο 272 ΣΛΕΕ νομολογία, ότι ήταν αρμόδιο μόνο ως προς τις διαφορές που αφορούσαν την τελευταία ΣΟΧ δυνάμει της ρήτρας διαιτησίας που αυτή περιείχε και ότι, ως εκ τούτου, ήταν προδήλως αναρμόδιο να εκδικάσει τις διαφορές που θα μπορούσαν να ανακύψουν από την εκτέλεση των προγενέστερων της τελευταίας ΣΟΧ συμβάσεων εργασίας του αναιρεσείοντος, δεδομένου ότι οι συμβάσεις αυτές περιείχαν ρήτρα η οποία όριζε ρητώς ως αρμόδια τα βελγικά δικαστήρια.

52.

Φρονώ ότι η εν λόγω συλλογιστική δεν μπορεί να γίνει δεκτή στο πλαίσιο ενιαίας και διαρκούς εργασιακής σχέσεως υφιστάμενης μεταξύ του αναιρεσείοντος και του εργοδότη του και στηριζόμενης σε διαδοχικές ΣΟΧ.

53.

Όπως επισημαίνει ο αναιρεσείων, η ερμηνεία αυτή του Γενικού Δικαστηρίου έχει την έννοια ότι θα αρκούσε η εκ μέρους των αποστολών πρόβλεψη ρήτρας περί αρμοδιότητας διαφορετικής για κάθε ΣΟΧ που υπογράφουν οι εργαζόμενοι ώστε να αποκλείεται το ενδεχόμενο να κινήσουν ένδικη διαδικασία οι εργαζόμενοι, σύμφωνα με το δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας που τους παρέχεται.

54.

Στη σκέψη 39 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε τον ισχυρισμό του αναιρεσείοντος σχετικά με τον επαναχαρακτηρισμό του συνόλου της συμβατικής σχέσεως ως συμβάσεως εργασίας αορίστου χρόνου.

55.

Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι η αρμοδιότητά του, η οποία περιορίζεται στην τελευταία ΣΟΧ, δεν του επιτρέπει να αποφανθεί επί των αποτελεσμάτων των συμβάσεων εργασίας που είχαν συναφθεί προγενέστερα και ότι, συνεπώς, ήταν προδήλως αναρμόδιο να κρίνει τα αιτήματα που αφορούν την προβλεπόμενη από το βελγικό δίκαιο κοινοποίηση, κατά τη λήξη της τελευταίας ΣΟΧ, του εγγράφου καταγγελίας και των σχετικών με τη λήξη της συμβάσεως εγγράφων κοινωνικής ασφαλίσεως.

56.

Στη σκέψη 41 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, το Γενικό Δικαστήριο κήρυξε εαυτό αναρμόδιο με την αιτιολογία ότι τα βελγικά δικαστήρια έχουν αρμοδιότητα να αποφανθούν επί της διαφοράς που αφορά το σύνολο των ΣΟΧ, εξαιρουμένης της τελευταίας ΣΟΧ.

57.

Παρατηρώ ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη, όπως προκύπτει από το σημείο 47 των παρουσών προτάσεων, ότι η λήξη της εργασιακής σχέσεως μεταξύ των συμβαλλομένων δεν μπορεί να νοηθεί χωρίς την ύπαρξη της τελευταίας ΣΟΧ. Πράγματι, το γενεσιουργό γεγονός –η μη ανανέωση της τελευταίας συμβάσεως– της λήξεως της εργασιακής σχέσεως του αναιρεσείοντος με την Eulex Κοσσυφοπέδιο συνδέεται με την τελευταία αυτή σύμβαση.

58.

Όπως εξέθεσα στα σημεία 48 και 49 των παρουσών προτάσεων, εφόσον η εν λόγω διαφορά εγείρει το ζήτημα του διαρκούς χαρακτήρα της εργασιακής σχέσεως, και ως εκ τούτου του ενιαίου χαρακτήρα της, η ρήτρα διαιτησίας που περιέχεται στην τελευταία ΣΟΧ πρέπει να καθορίσει το αρμόδιο δικαστήριο για την επίλυση όλων των διαφορών που απορρέουν από το σύνολο της εργασιακής αυτής σχέσεως.

59.

Επομένως, στο μέτρο κατά το οποίο το Γενικό Δικαστήριο δεν συνεκτίμησε, στον συλλογισμό του, τον διαρκή χαρακτήρα της εργασιακής σχέσεως μεταξύ του αναιρεσείοντος και της Eulex Κοσσυφοπέδιο, ούτε τη συνέπεια της ελεύθερης βουλήσεως των μερών που εκφράσθηκε στη ρήτρα διαιτησίας, δεν μπορούσε, χωρίς να υποπέσει σε πλάνη περί το δίκαιο, να στηριχθεί στην εκτίμηση ότι το πεδίο εφαρμογής της ρήτρας διαιτησίας περιορίζεται ρητώς στις διαφορές που αφορούν την τελευταία ΣΟΧ και δεν μπορεί να επεκταθεί στις προγενέστερες συμβάσεις.

60.

Εφόσον το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο ως προς την αρμοδιότητά του να επιληφθεί της αγωγής, παρέλκει η εξέταση των επιχειρημάτων του αναιρεσείοντος περί ελλείψεως αιτιολογίας της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως και περί μη εξετάσεως του σχετικού με την τελευταία ΣΟΧ αιτήματος.

61.

Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να γίνει δεκτός.

62.

Κατόπιν όλων των προεκτεθέντων, προτείνω να αναιρεθεί η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη στο μέτρο κατά το οποίο το Γενικό Δικαστήριο έκρινε εαυτό προδήλως αναρμόδιο να αποφανθεί επί της αγωγής του νυν αναιρεσείοντος.

63.

Κατά το άρθρο 61 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εάν η αίτηση αναιρέσεως κριθεί βάσιμη, το Δικαστήριο αναιρεί την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου. Στην περιʹπτωση αυτηʹ, μπορειʹ ειʹτε το ιʹδιο να αποφανθειʹ οριστικαʹ επιʹ της διαφοραʹς, εφοʹσον ειʹναι ωʹριμη προς εκδιʹκαση, ειʹτε να την αναπεʹμψει στο Γενικοʹ Δικαστηʹριο για να την κριʹνει.

64.

Εν προκειμένω, είμαι της γνώμης ότι η διαφορά δεν είναι ώριμη προς εκδίκαση. Πράγματι, η εξέταση του βασίμου των επιχειρημάτων του αναιρεσείοντος θα είχε ως αποτέλεσμα να αποφανθεί το Δικαστήριο επί πραγματικών ζητημάτων βάσει στοιχείων που δεν εκτιμήθηκαν με την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, εφόσον το Γενικό Δικαστήριο έκρινε εαυτό προδήλως αναρμόδιο να εκδικάσει την αγωγή. Εξάλλου, οι πραγματικοί ισχυρισμοί σχετικά με την ουσία της διαφοράς δεν συζητήθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου.

65.

Κατόπιν των προεκτεθέντων, φρονώ ότι ο πρώτος λόγος τον οποίο προβάλλει ο αναιρεσείων προς στήριξη του πρώτου αιτήματος της αιτήσεως αναιρέσεως πρέπει να γίνει δεκτός και προτείνω στο Δικαστήριο, για τον λόγο αυτόν και μόνον και χωρίς να θίγεται η εξέταση των λοιπών λόγων αναιρέσεως, να αναιρέσει τη διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 9ης Νοεμβρίου 2016, Jenkinson κατά Συμβουλίου κ.λπ. (T‑602/15, EU:T:2016:660), και να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, προκειμένου αυτό να αποφανθεί επί της ουσίας, επιφυλασσόμενο ως προς τα δικαστικά έξοδα.