Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 17ης Ιανουαρίου 2019 [αίτηση του Kúria (Ουγγαρία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — SH κατά TG

(Υπόθεση C-168/17) (1)

([Προδικαστική παραπομπή - Κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας - Περιοριστικά μέτρα ληφθέντα λόγω της καταστάσεως στη Λιβύη - Διαδοχικές συμβάσεις με σκοπό τη σύσταση τραπεζικής εγγυήσεως υπέρ οντότητας εγγεγραμμένης σε κατάλογο δεσμεύσεως κεφαλαίων - Καταβολή εξόδων δυνάμει συμβάσεων αντεγγυήσεως - Κανονισμός (ΕΕ) 204/2011 - Άρθρο 5 - Έννοια «κεφαλαίων που διατίθενται σε οντότητα διαλαμβανόμενη στο παράρτημα III του κανονισμού 204/2011» - Άρθρο 12, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ - Έννοια «απαιτήσεως βάσει εγγυήσεως» - Έννοια «προσώπου ή οντότητας που ενεργεί εξ ονόματος προσώπου το οποίο εμπίπτει στο άρθρο 12, παράγραφος 1, στοιχεία αʹ ή βʹ»])

(2019/C 93/05)

Γλώσσα διαδικασίας: η ουγγρική

Αιτούν δικαστήριο

Kúria

Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης

κατά

παρισταμένης της: UF

Διατακτικό

Το άρθρο 5, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΕ) 204/2011 του Συμβουλίου, της 2ας Μαρτίου 2011, σχετικά με περιοριστικά μέτρα λόγω της κατάστασης στη Λιβύη, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια:

—

ότι εφαρμόζεται σε μια περίπτωση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, στην οποία έξοδα τα οποία οφείλονται δυνάμει συμβάσεως αντεγγυήσεως πρέπει να καταβληθούν από τράπεζα της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς λιβυκή τράπεζα το όνομα της οποίας αναγράφεται στον κατάλογο του παραρτήματος III του ως άνω κανονισμού, και

—

ότι, καταρχήν, δεν εφαρμόζεται σε μια περίπτωση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, στην οποία έξοδα τα οποία οφείλονται δυνάμει συμβάσεως αντεγγυήσεως πρέπει να καταβληθούν από τράπεζα της Ένωσης προς λιβυκή τράπεζα το όνομα της οποίας έχει παύσει να αναγράφεται στον κατάλογο του παραρτήματος III του εν λόγω κανονισμού ή από μια τράπεζα της Ένωσης προς άλλη τράπεζα της Ένωσης, όταν δικαιούχος της τραπεζικής εγγυήσεως που έχει χορηγηθεί από τη λιβυκή τράπεζα είναι οντότητα η οποία περιλαμβάνεται στον κατάλογο αυτό, εκτός αν μια τέτοια πληρωμή συνεπάγεται, λόγω των νομικών ή οικονομικών δεσμών που υφίστανται μεταξύ της τράπεζας προς την οποία πραγματοποιείται η πληρωμή αυτή και της οντότητας που περιλαμβάνεται στον εν λόγω κατάλογο, έμμεση διάθεση των επίμαχων εξόδων στην οντότητα αυτή.

Το άρθρο 12 του κανονισμού 204/2011 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι:

—

υπό την αρχική του μορφή, εφαρμόζεται σε περίπτωση που έξοδα τα οποία οφείλονται δυνάμει συμβάσεων αντεγγυήσεως πρέπει να καταβληθούν από τράπεζα της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς λιβυκή τράπεζα εγγεγραμμένη στον κατάλογο του παραρτήματος III του ως άνω κανονισμού καθώς και από τράπεζα της Ένωσης προς λιβυκή τράπεζα που δεν περιλαμβάνεται στον κατάλογο αυτό, όταν δικαιούχος της τραπεζικής εγγυήσεως που έχει χορηγηθεί από τη λιβυκή τράπεζα είναι οντότητα που περιλαμβάνεται στον εν λόγω κατάλογο, υπό την προϋπόθεση ότι η λιβυκή τράπεζα θεωρείται ως οντότητα που ενεργεί εξ ονόματος της Λιβυκής Κυβερνήσεως, πράγμα που εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο να εξακριβώσει·

—

υπό τη μορφή που έλαβε με τον κανονισμό (ΕΕ) 45/2014 του Συμβουλίου, της 20ής Ιανουαρίου 2014, δεν εφαρμόζεται σε περίπτωση που έξοδα τα οποία οφείλονται δυνάμει συμβάσεων αντεγγυήσεως πρέπει να καταβληθούν από τράπεζα της Ένωσης προς λιβυκή τράπεζα εγγεγραμμένη στον κατάλογο του παραρτήματος III του ως άνω κανονισμού καθώς και από τράπεζα της Ένωσης προς λιβυκή τράπεζα που δεν περιλαμβάνεται στον κατάλογο αυτό, όταν δικαιούχος της τραπεζικής εγγυήσεως που έχει χορηγηθεί από τη λιβυκή τράπεζα είναι οντότητα που περιλαμβάνεται στον εν λόγω κατάλογο, εφόσον τα ως άνω έξοδα καταβλήθηκαν πριν από την έναρξη ισχύος του εν λόγω κανονισμού, και

—	τόσο υπό την αρχική του μορφή όσο και υπό τη μορφή που έλαβε με τον κανονισμό 45/2014, δεν εφαρμόζεται σε περίπτωση που έξοδα τα οποία οφείλονται δυνάμει συμβάσεων αντεγγυήσεως πρέπει να καταβληθούν από μια τράπεζα της Ένωσης προς άλλη τράπεζα της Ένωσης.

3)	Το άρθρο 9 του κανονισμού 204/2011 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής στις πληρωμές εξόδων όπως αυτά τα οποία οφείλονται δυνάμει των διάφορων επίμαχων στην κύρια δίκη συμβάσεων.

Το άρθρο 17, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΕ) 2016/44 του Συμβουλίου, της 18ης Ιανουαρίου 2016, σχετικά με περιοριστικά μέτρα λόγω της κατάστασης στη Λιβύη και για την κατάργηση του κανονισμού (EE) αριθ. 204/2011, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι εφαρμόζεται στα έξοδα αντεγγυήσεως τα οποία οφείλονται από μια τράπεζα της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς άλλη τράπεζα της Ένωσης σε περίπτωση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, στην οποία η οριστική εκκαθάριση λαμβάνει χώρα μετά την έναρξη ισχύος του ως άνω κανονισμού.

(1) ΕΕ C 221 της 10.7.2017.