1)

Το άρθρο 64 και το άρθρο 65, παράγραφος 1, της οδηγίας 2013/36/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, σχετικά με την πρόσβαση στη δραστηριότητα πιστωτικών ιδρυμάτων και την προληπτική εποπτεία πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων, για την τροποποίηση της οδηγίας 2002/87/ΕΚ και για την κατάργηση των οδηγιών 2006/48/ΕΚ και 2006/49/ΕΚ, καθώς και το άρθρο 395, παράγραφοι 1 και 5, του κανονισμού (ΕΕ) 575/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, σχετικά με τις απαιτήσεις προληπτικής εποπτείας για πιστωτικά ιδρύματα και επιχειρήσεις επενδύσεων και την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012, έχουν την έννοια ότι αντιτίθενται σε εθνική νομοθεσία δυνάμει της οποίας, σε περίπτωση υπερβάσεως των ορίων ανοίγματος που προβλέπονται στο άρθρο 395, παράγραφος 1, του κανονισμού 575/2013, επιβάλλονται άνευ ετέρου αντισταθμιστικοί τόκοι σε πιστωτικό ίδρυμα, ακόμη και αν το ίδρυμα αυτό πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 395, παράγραφος 5, του εν λόγω κανονισμού, υπό τις οποίες παρέχεται σε πιστωτικό ίδρυμα η δυνατότητα να υπερβεί τα εν λόγω όρια.

2)

Το άρθρο 48, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΕ) 468/2014 της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, της 16ης Απριλίου 2014, που θεσπίζει το πλαίσιο συνεργασίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, των εθνικών αρμόδιων αρχών και των εθνικών εντεταλμένων αρχών εντός του ενιαίου εποπτικού μηχανισμού (κανονισμός για το πλαίσιο ΕΕΜ), έχει την έννοια ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι προληπτική εποπτική διαδικασία έχει κινηθεί σύμφωνα με τις προβλεπόμενες διατάξεις, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, ούτε όταν το πιστωτικό ίδρυμα γνωστοποιεί στην εθνική εποπτική αρχή την υπέρβαση των ορίων του άρθρου 395, παράγραφος 1, του κανονισμού 575/2013 ούτε όταν η αρχή αυτή έχει ήδη εκδώσει απόφαση στο πλαίσιο παράλληλης διαδικασίας η οποία αφορά παρόμοιες παραβάσεις.