|
6.2.2017 |
EL |
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης |
C 38/17 |
Αναίρεση που άσκησε στις 25 Νοεμβρίου 2016 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) στις 15 Σεπτεμβρίου 2016 στην υπόθεση T-219/13, Ferracci κατά Επιτροπής
(Υπόθεση C-624/16 P)
(2017/C 038/23)
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
Διάδικοι
Αναιρεσείουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: P. Stancanelli, D. Grespan, F. Tomat)
Λοιποί διάδικοι στην αναιρετική διαδικασία: Pietro Ferracci, Ιταλική Δημοκρατία
Αιτήματα
Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
|
— |
να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στον βαθμό που κρίνει την πρωτοδίκως ασκηθείσα προσφυγή παραδεκτή υπό την έννοια του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, τελευταία περίοδος, ΣΛΕΕ· |
|
— |
να κηρύξει την πρωτοδίκως ασκηθείσα προσφυγή απαράδεκτη υπό την έννοια του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, δεύτερη και τελευταία περίοδος, ΣΛΕΕ και, ως εκ τούτου, να την απορρίψει στο σύνολό της· |
|
— |
να καταδικάσει τον P. Ferracci στα δικαστικά έξοδα της Επιτροπής τόσο στο πλαίσιο της δίκης ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου όσο και στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας. |
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Με τον μοναδικό λόγο αναιρέσεως, ο οποίος διαρθρώνεται σε τρία σκέλη, η Επιτροπή προβάλλει εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, τελευταία περίοδος, ΣΛΕΕ, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο έκρινε παραδεκτή την πρωτοδίκως ασκηθείσα προσφυγή με βάση την εν λόγω διάταξη. Ειδικότερα, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον έκρινε ότι η προσβαλλόμενη πράξη συνιστά κανονιστική πράξη, η οποία αφορά άμεσα τον πρωτοδίκως προσφεύγοντα και ότι δεν περιλαμβάνει εκτελεστικά μέτρα έναντι του ιδίου προσφεύγοντος.