11.7.2016   

EL

Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης

C 251/14

—

να αναιρέσει στο σύνολό της την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 26ης Φεβρουαρίου 2016 στην υπόθεση T-507/14, να κάνει δεκτoύς τους ισχυρισμούς που προέβαλε ο αναιρεσείων στην πρωτοβάθμια δίκη με την αγωγή της 1ης Ιουλίου 2014 και να υποχρεώσει την Επιτροπή να καταβάλει στον αναιρεσείοντα στο σύνολο των δικαστικών εξόδων της παρούσας διαδικασίας.

—

επικουρικώς, να αναιρέσει στο σύνολό της την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 26ης Φεβρουαρίου 2016 στην υπόθεση T-507/14 και να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προκειμένου αυτό να αποφανθεί εκ νέου περί του ζητήματος και να υποχρεώσει την Επιτροπή να καταβάλει στον αναιρεσείοντα το σύνολο των δικαστικών εξόδων της παρούσας διαδικασίας.

—

σκέψη 40, με την οποία κρίθηκε ότι η παράνομη ενέργεια ενός οργάνου της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνιστά απλώς ένα από τα απαραίτητα στοιχεία για την αναγνώριση εξωσυμβατικής ευθύνης για αποζημίωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διότι η κρίση αυτή του Γενικού Δικαστηρίου αντίκειται στο άρθρο 340, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (απόφαση της 19ης Μαΐου 1992, Mulder κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, συνεκδικασθείσες υποθέσεις C 104/89 και C 37/90)·

—

σκέψη 47, με την οποία κρίθηκε, σε αντίθεση με τα οριζόμενα στο άρθρο 36 και στο παράρτημα VII της Πράξεως Προσχωρήσεως της Δημοκρατίας της Κροατίας (στο εξής: ΔΚ), στην Ευρωπαϊκή Ένωση (στο εξής: ΕΕ), ότι οι δεσμεύσεις τις οποίες ανέλαβε, κατά τη διάρκεια των ενταξιακών διαπραγματεύσεων στην ΕΕ, η ΔΚ έναντι της ΕΕ χαρακτηρίζονται εσφαλμένα ως «αρχές», δεδομένου ότι, εν προκειμένω, δεν πρόκειται περί αρχών, αλλά για 11 ειδικές δεσμεύσεις οι οποίες συμφωνήθηκαν μεταξύ της ΔΚ και της ΕΕ και οι οποίες τέθηκαν σε ισχύ στις 9 Δεκεμβρίου 2011.

—

σκέψεις 48 έως 52, διότι το άρθρο 36 και το παράρτημα VII, σημείο 1, της Πράξεως Προσχωρήσεως της ΔΚ στην ΕΕ τέθηκαν σε ισχύ στις 9 Δεκεμβρίου 2011, όταν βρισκόταν σε ισχύ και εφαρμοζόταν, από τις 15 Δεκεμβρίου 2010, η στρατηγική για τη δικαστική μεταρρύθμιση 2011-2015 της Δημοκρατίας της Κροατίας, καθώς και, από τις 20 Μαΐου 2010, το αναθεωρημένο σχέδιο δράσεως για τη μεταρρύθμιση της δικαιοσύνης, και, κατά συνέπεια, η κατάργηση των εν λόγω νομικών πράξεων εκ μέρους της ΔΚ, την οποία είχε ρητώς εγκρίνει η Επιτροπή με την παράγραφο 3 της αναλυτικής εκθέσεως παρακολουθήσεως της ΔΚ της 10ης Οκτωβρίου 2012, ζητώντας από τη ΔΚ να θεσπίσει νέα νομοθεσία περί εκτελέσεως, παραβιάζει τις γενικές αρχές της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της ασφάλειας του δικαίου, δεδομένου ότι η κατάργηση των εν λόγω εννόμων πράξεων είχε προδήλως αναδρομικό αποτέλεσμα ως προς τον αναιρεσείοντα και ότι, μετά τις 9 Δεκεμβρίου 2012, η ΔΚ δεν θέσπισε νέα στρατηγική για τη δικαστική μεταρρύθμιση, αλλά μόνο για την ανάπτυξη του δικαστικού συστήματος κατά το διάστημα 2013-2018, οπότε η πιο προσφάτως θεσπισθείσα στρατηγική για τη δικαστική μεταρρύθμιση ήταν αυτή που τέθηκε σε ισχύ 9 Δεκεμβρίου 2011 (βλ. απόφαση του Δικαστηρίου της 30ής Ιανουαρίου 1974, Louwage κατά Επιτροπής, 148/73, σκέψεις 12 και 28, απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 17ης Δεκεμβρίου 1998, Embassy Limousines & Services κατά Κοινοβουλίου, T 203/96, σκέψεις 74 έως 88, και απόφαση του Δικαστηρίου της 14ης Μαΐου 1975, CNTA κατά Επιτροπής, 74/74, σκέψεις 41 έως 44), με την επισήμανση ότι το Γενικό Δικαστήριο αναγνωρίζει τον βάσιμο χαρακτήρα του αιτήματος αποζημιώσεως που περιέχει η αγωγή, καθώς αποφάνθηκε, με τη σκέψη 53 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, ότι «δεν πρέπει να συναχθεί ότι οι κροατικές αρχές […] θα μπορούσαν ελευθέρως να τροποποιήσουν τη στρατηγική για τη δικαστική μεταρρύθμιση 2011-2015 και το σχέδιο δράσεως 2010. Βάσει των διατάξεων της Πράξεως Προσχωρήσεως, και, ιδιαιτέρως, του άρθρου 36 και του παραρτήματος VII, oι εν λόγω αρχές δεσμεύονταν όχι μόνο από τη υπ’ αριθ. 1 δέσμευση αλλά και από όλες τις λοιπές δεσμεύσεις που προβλέπονται στο εν λόγω παράρτημα».

—

σκέψεις 54 έως 57 και 59 έως 63, όσον αφορά την αθέτηση υποχρεώσεως που υπέχει η Επιτροπή από το άρθρο 36 της Πράξεως Προσχωρήσεως της ΔΚ στην ΕΕ, να διασφαλίσει την τήρηση της υποχρεώσεως της ΔΚ σύμφωνα με το παράρτημα VII, σημείο 3, της Πράξεως Προσχωρήσεως, να συνεχίσει να βελτιώνει την αποτελεσματικότητα της δικαιοσύνης, καθόσον από τα παραρτήματα του δικογράφου της αγωγής προκύπτει σαφώς ότι η Επιτροπή εισήγαγε εσφαλμένα στοιχεία του υπουργείου Δικαιοσύνης της ΔΚ στους πίνακες παρακολουθήσεως για το χρονικό διάστημα μεταξύ της 1ης Σεπτεμβρίου 2012 και της 28ης Φεβρουαρίου 2013, όσον αφορά τη μείωση του αριθμού των εκκρεμών ενδίκων διαφορών και υποθέσεων αναγκαστικής εκτελέσεως ενώπιον των δημοτικών και εμπορικών δικαστηρίων, χωρίς να πραγματοποιηθεί κανένας τεχνικός ή αριθμητικός έλεγχος για την ανάλυση των εν λόγω πινάκων, δείχνοντας έτσι πρόδηλη έλλειψη επιμέλειας όσον αφορά την ορθή κατάρτιση των εν λόγω πινάκων.

—

σκέψη 68, δεδομένου ότι η Επιτροπή, κατά το μέτρο που αθέτησε την υποχρέωση που υπέχει από το άρθρο 36, πρώτο και δεύτερο εδάφιο, της Πράξεως Προσχωρήσεως της ΔΚ στην ΕΕ, να διασφαλίσει την τήρηση της υποχρεώσεως της ΔΚ να θέσει σε λειτουργία την εθνική υπηρεσία των αρμοδίων για την εκτέλεση δημοσίων υπαλλήλων την 1η Ιανουαρίου 2012, παρέβη επίσης την υποχρέωση που επέχει δυνάμει του άρθρου 17 ΣΕΕ να μεριμνά για την εφαρμογή της Συνθήκης Προσχωρήσεως της ΔΚ στην ΕΕ, η οποία συνιστά μία από τις βασικές συνθήκες της ΕΕ.

—

σκέψεις 69 έως 82, διότι δεν απαιτούντο μεταγενέστερες συγκλίνουσες και ρητές συναφείς πράξεις της Επιτροπής για τη δημιουργία της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του αναιρεσείοντος μετά την 9η Δεκεμβρίου 2012, δεδομένου ότι η δικαιολογημένη εμπιστοσύνη του αναιρεσείοντος είχε ήδη δημιουργηθεί πριν την εν λόγω ημερομηνία.