ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ
(δεύτερο τμήμα)
της 16ης Δεκεμβρίου 2015
Stéphane De Loecker
κατά
Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ)
«Υπαλληλική υπόθεση — Προσωπικό της ΕΥΕΔ — Έκτακτος υπάλληλος — Ηθική παρενόχληση — Άρθρα 12α και 24 του ΚΥΚ — Αίτηση αρωγής — Απόρριψη — Αίτηση κινήσεως διαδικασίας διοικητικής έρευνας — Δικαίωμα ακροάσεως — Προσβολή»
Αντικείμενο:
Προσφυγή ασκηθείσα δυνάμει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ, το οποίο έχει εφαρμογή στη Συνθήκη ΕΚΑΕ βάσει του άρθρου 106α της Συνθήκης αυτής, με την οποία ο S. De Loecker ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως του Ύπατου Εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας, της 14ης Απριλίου 2014, περί απορρίψεως της αιτήσεως αρωγής που υπέβαλε δυνάμει των άρθρων 12α και 24 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: ΚΥΚ), η οποία περιλαμβανόταν σε έγγραφο με τον τίτλο «Καταγγελία» που είχε διαβιβάσει στον Ύπατο Εκπρόσωπο με επιστολή της 9ης Δεκεμβρίου 2013, για πραγματικά περιστατικά ηθικής παρενοχλήσεως.
Απόφαση:
Η απόφαση της 14ης Απριλίου 2014 με την οποία η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης απέρριψε την αίτηση αρωγής που υπέβαλε ο S. De Loecker, δυνάμει των άρθρων 12α και 24 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ακυρώνεται. Η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης φέρει τα δικαστικά έξοδά της και καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα του S. De Loecker.
Περίληψη
Υπάλληλοι — Υποχρέωση αρωγής που βαρύνει τη Διοίκηση — Περιεχόμενο
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 24)
Υπάλληλοι — Δικαιώματα και υποχρεώσεις — Εσωτερική έρευνα σχετικά με προβαλλόμενη ηθική παρενόχληση — Δικαίωμα ακροάσεως του καταγγέλλοντος
(Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρθρο 41 § 2, στοιχείο αʹ· Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 12α)
Βάσει του προβλεπόμενου στο άρθρο 24 του ΚΥΚ καθήκοντος αρωγής, η Διοίκηση οφείλει, όταν πρόκειται για επεισόδιο ασύμβατο με την τάξη και τη γαλήνη της υπηρεσίας, να επέμβει με όλη την αναγκαία ενεργητικότητα και να απαντήσει με την ταχύτητα και τη φροντίδα που απαιτούνται από τις περιστάσεις για να διαπιστώσει τα πραγματικά περιστατικά και, με γνώση του θέματος, να συναγάγει τις κατάλληλες συνέπειες. Προς τούτο, αρκεί όπως ο υπάλληλος ο οποίος ζητεί την προστασία του θεσμικού οργάνου στο οποίο εργάζεται προσκομίσει αρχή αποδείξεως του υποστατού των επιθέσεων τις οποίες ισχυρίζεται ότι υπέστη. Όταν υφίστανται τέτοια στοιχεία, το εν λόγω θεσμικό όργανο οφείλει να λάβει τα κατάλληλα μέτρα, προβαίνοντας ιδίως σε διοικητική έρευνα, προκειμένου να εξακριβώσει τα πραγματικά περιστατικά που έδωσαν λαβή στην καταγγελία, σε συνεργασία με τον καταγγέλλοντα.
Ωστόσο, αφενός, όταν υπάλληλος υποβάλει αίτηση αρωγής, οφείλει να προσκομίσει αρχή αποδείξεως του υποστατού των επιθέσεων τις οποίες ισχυρίζεται ότι υπέστη, δεδομένου ότι, αφού η Διοίκηση οφείλει να εξετάσει τα στοιχεία που της προσκομίζονται με την εν λόγω αίτηση για να αποφασίσει ποια συνέχεια θα δώσει στη διαδικασία, η αίτηση αρωγής πρέπει να είναι όσο το δυνατόν περισσότερο ακριβής και πλήρης. Αφετέρου, η υποβολή αιτήσεως αρωγής γεννά υποχρέωση του εν λόγω θεσμικού οργάνου να λάβει τα κατάλληλα μέτρα, εξετάζοντας ιδίως τη σκοπιμότητα διενέργειας διοικητικής έρευνας, σε συνεργασία με τον καταγγέλλοντα.
(βλ. σκέψεις 41 και 48)
Παραπομπή:ΔΔΔΕΕ: αποφάσεις της 16ης Μαΐου 2012, AF κατά Επιτροπής, F‑61/10, EU:F:2012:65, σκέψη 71, και της 11ης Ιουλίου 2013, Tzirani κατά Επιτροπής, F‑46/11, EU:F:2013:115, σκέψη 108 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία
Η κατάσταση στη οποία τελεί καταγγέλλων, στο πλαίσιο καταγγελίας για ηθική παρενόχληση, δεν μπορεί να εξομοιωθεί με την κατάσταση του προσώπου σε βάρος του οποίου έγινε η καταγγελία και τα διαδικαστικά δικαιώματα που πρέπει να αναγνωρίζονται στο πρόσωπο το οποίο κατηγορείται για παρενόχληση διαφέρουν σε σχέση με τα πιο περιορισμένα δικαιώματα που διαθέτει στο πλαίσιο της διοικητικής διαδικασίας αυτός που θεωρεί ότι υπήρξε θύμα παρενοχλήσεως. Ο τελευταίος μπορεί, ωστόσο, δυνάμει της αρχής της χρηστής διοικήσεως, να επικαλεστεί το δικαίωμα προηγούμενης ακροάσεως σχετικά με τα περιστατικά που τον αφορούν, καθόσον τυχόν απόφαση περί απορρίψεως της αιτήσεως αρωγής που υποβλήθηκε λόγω προβαλλόμενης ηθικής παρενοχλήσεως μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες, λαμβανομένου υπόψη ότι, αφενός, τα περιστατικά ηθικής παρενοχλήσεως μπορούν να έχουν επιβλαβέστατες συνέπειες για την υγεία του παθόντος και, αφετέρου, η ενδεχόμενη αναγνώριση από τη Διοίκηση της υπάρξεως ηθικής παρενοχλήσεως μπορεί, αυτή καθαυτή, να συμβάλει θετικά στη θεραπευτική διαδικασία ανασυγκροτήσεως της προσωπικότητας του παρενοχληθέντος προσώπου.
(βλ. σκέψη 43)
Παραπομπή:ΓΔΕΕ: απόφαση της 23ης Σεπτεμβρίου 2015, Cerafogli κατά ΕΚΤ, T‑114/13 P, EU:T:2015:678, σκέψη 40
ΔΔΔΕΕ: αποφάσεις της 16ης Μαΐου 2012, Skareby κατά Επιτροπής, F‑42/10, EU:F:2012:64, σκέψεις 46 έως 48, και της 23ης Οκτωβρίου 2013, BQ κατά Ελεγκτικού Συνεδρίου, F‑39/12, EU:F:2013:158, σκέψη 72