Προσφυγή της 15ης Ιανουαρίου 2014 — St’art κ.λπ. κατά Επιτροπής

(Υπόθεση T-36/14)

(2014/C 135/54)

Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική

Διάδικοι

Προσφεύγουσες: St’art — Fonds d’investissement dans les entreprises culturelles (Mons, Βέλγιο)· Stichting Cultuur — Ondernemen (Άμστερνταμ, Κάτω Χώρες)· και Angel Capital Innovations Ltd (Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο) (εκπρόσωποι: L. Dehin και C. Brüls, δικηγόροι)

Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή

Αιτήματα των προσφευγουσών

Οι προσφεύγουσες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:

—

να κρίνει την προσφυγή παραδεκτή και βάσιμη και, κατά συνέπεια, να ακυρώσει τις προσβαλλόμενες πράξεις:

—	είτε την αγνώστου ημερομηνίας απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να περατώσει το πρόγραμμα «Factor SI.2.609157-2/G/ENT/CIP/11/C/N03C011» και να παύσει, κατά συνέπεια, τη χορήγηση επιδοτήσεως στην κοινοπραξία την οποία αποτελούν οι προσφεύγουσες·

—	είτε την από 29 Νοεμβρίου 2013 απόφαση που επικυρώνει την ως άνω απόφαση·

—	να καταδικάσει την αντίδικο στα δικαστικά έξοδα της διαδικασίας καθώς και στα έξοδα των δικηγόρων και των προσφευγουσών.

Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα

Προς στήριξη της προσφυγής οι προσφεύγουσες προβάλλουν δύο λόγους.

Ο πρώτος λόγος αντλείται από παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως, από προσβολή του δικαιώματος σε δίκαιη μεταχείριση και από παραβίαση της γενικής αρχής της καλόπιστης εκτελέσεως των συμβάσεων και των συμβατικών όρων, στο μέτρο που η αιτιολογία που προέβαλε η Επιτροπή είναι ανεπαρκής και δεν πληρούται καμία από τις προϋποθέσεις για καταγγελία της συμβάσεως. Οι προσφεύγουσες διατείνονται ότι το γεγονός ότι οι προς επίτευξη στόχοι του προγράμματος επετεύχθησαν με άλλα μέσα, καθιστώντας επομένως το πρόγραμμα άνευ αντικειμένου, δεν συνιστά βάσιμο λόγο για την καταγγελία της συμβάσεως επιδοτήσεως.

Ο δεύτερος λόγος αντλείται από υπέρβαση ή κατάχρηση εξουσίας, καθώς και από προσβολή του δικαιώματος σε χρηστή διοίκηση, και από παραβίαση της αρχής της εκατέρωθεν ακροάσεως και της γενικής αρχής «patere legem quam ipse fecisti», καθότι η Επιτροπή δεν προσκόμισε στοιχεία από τα οποία, αφενός, να αποδεικνύεται κατά πόσον εξέτασε τις παρατηρήσεις της κοινοπραξίας στην οποία ανήκουν οι προσφεύγουσες και, αφετέρου, να καταδεικνύονται οι λόγοι για τους οποίους απέρριψε τις παρατηρήσεις αυτές.