1.

Εξακολουθούν να ισχύουν οι δηλωθείσες από τα συμβαλλόμενα μέρη κατά τον χρόνο της κυρώσεως της συμβάσεως εφαρμογής (1) επιφυλάξεις βάσει του άρθρου 55, παράγραφος 1, στοιχείο α', της συμβάσεως εφαρμογής — ήτοι η διατυπωθείσα από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας κατά την κατάθεση του εγγράφου επικυρώσεως επιφύλαξη επί του στοιχείου α' ότι δεν δεσμεύεται από το άρθρο 54 της συμβάσεως εφαρμογής, «όταν τα πραγματικά περιστατικά τα οποία έλαβε υπόψη της η αλλοδαπή δικαστική απόφαση έλαβαν χώρα είτε εν όλω είτε εν μέρει στο έδαφός της …» — και μετά την ενσωμάτωση του κεκτημένου του Σένγκεν στο νομικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, βάσει του πρωτοκόλλου Σένγκεν το οποίο προσαρτήθηκε στη Συνθήκη του Άμστερνταμ της 2ας Οκτωβρίου 1997, διατηρήθηκε δε σε ισχύ μέσω του πρωτοκόλλου Σένγκεν το οποίο προσαρτήθηκε στη Συνθήκη της Λισσαβώνας; Αποτελούν οι εξαιρέσεις αυτές σύμφωνους προς την αρχή της αναλογικότητας περιορισμούς του άρθρου 50 του Χάρτη (2) κατά την έννοια του άρθρου 52, παράγραφος 1, του Χάρτη;

2)

Εάν τούτο δεν συμβαίνει:

Πρέπει η κατοχυρούμενη στο άρθρο 54 της συμβάσεως εφαρμογής και στο άρθρο 50 του Χάρτη απαγόρευση της διπλής καταδίκης για το ίδιο αδίκημα (ne bis in idem) ήτοι της εκ νέου ασκήσεως ποινικής διώξεως για την ίδια πράξη να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι εμποδίζει την ποινική δίωξη σε κράτος μέλος — εν προκειμένω στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας — προσώπου κατά του οποίου έχει παύσει η ποινική δίωξη σε άλλο κράτος μέλος — εν προκειμένω στην Πολωνική Δημοκρατία — από την Εισαγγελία — χωρίς την επιβολή τιμωρητικών όρων και χωρίς λεπτομερή ανάκριση — για πραγματικούς λόγους ελλείψει αποχρωσών ενδείξεων ενοχής και μπορεί να κινηθεί εκ νέου μόνον εάν αποκαλυφθούν ουσιώδεις, πριν άγνωστες περιστάσεις, χωρίς πάντως στη συγκεκριμένη περίπτωση να συντρέχουν τέτοιες νέες περιστάσεις;