1.9.2014   

EL

Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης

C 292/21

1)

Έχει το άρθρο 19, παράγραφος 1, της οδηγίας 2010/13/EΕ (1), υπό συνθήκες όπως αυτές της διαφοράς της κύριας δίκης, την έννοια ότι απαγορεύει ερμηνεία των διατάξεων του εθνικού δικαίου κατά την οποία δεν θεωρείται ως διαχωριστικό μέσο διαφημίσεων ο διαχωρισμός της οθόνης βάσει του οποίου το οπτικοακουστικό πρόγραμμα διακρίνεται από την τηλεοπτική διαφήμιση εάν ένα τμήμα της οθόνης χρησιμοποιείται για τη μετάδοση του προγράμματος και ένα άλλο τμήμα της χρησιμοποιείται για την παρουσίαση των επομένων εκπομπών του ραδιοτηλεοπτικού σταθμού με σχετικό πίνακα, ενώ ούτε στη διαχωρισμένη οθόνη ούτε στη συνέχεια εκπέμπεται ακουστικό ή οπτικό μέσο, το οποίο ρητώς σηματοδοτεί την έναρξη διαφημιστικού διαλείμματος;

2)

Δοθέντος ότι η οδηγία 2010/13 προβλέπει ένα βασικό ρυθμιστικό πλαίσιο, έχει το άρθρο 23, παράγραφος 2, της οδηγίας αυτής, υπό συνθήκες όπως αυτές της διαφοράς της κύριας δίκης, την έννοια ότι δεν συνάδει προς την οδηγία το γεγονός ότι οι ανακοινώσεις χορηγίας που εκπέμπονται σε συνδυασμό με άλλα, εκτός των δεχομένων τη χορηγία, προγράμματα, πρέπει να χαρακτηρισθούν ως «διαφημιστικά μηνύματα» κατά το άρθρο 23, παράγραφος 1, της οδηγίας, τα οποία πρέπει να συνυπολογίζονται στον μέγιστο επιτρεπόμενο διαφημιστικό χρόνο;

3)

Δοθέντος ότι η οδηγία 2010/13 προβλέπει ένα βασικό ρυθμιστικό πλαίσιο, έχει ο όρος «διαφημιστικά μηνύματα» στο άρθρο 23, παράγραφος 1, της οδηγίας αυτής σε συνδυσμό με την περιγράφουσα τον μέγιστο επιτρεπόμενο διαφημιστικό χρόνο διατύπωση κατά την οποία «η αναλογία [...] μέσα σε κάθε δεδομένη […] ώρα δεν πρέπει να υπερβαίνει το 20 %», υπό συνθήκες όπως αυτές της διαφοράς της κύριας δίκης, την έννοια ότι δεν συνάδει προς την οδηγία ο συνυπολογισμός στον διαφημιστικό χρόνο των διαστημάτων κατά τα οποία «η οθόνη είναι μαύρη» και τα οποία παρεμβάλλονται μεταξύ μεμονωμένων διαφημιστικών μηνυμάτων και κατά τη λήξη διαφημιστικού διαλείμματος;