Υπόθεση C‑64/12
Anton Schlecker
κατά
Melitta Josefa Boedeker
(αίτηση του Hoge Raad der Nederlanden για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
«Σύμβαση της Ρώμης για το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές — Σύμβαση εργασίας — Άρθρο 6, παράγραφος 2 — Εφαρμοστέο δίκαιο ελλείψει επιλογής εκ μέρους των συμβαλλομένων — Δίκαιο της χώρας όπου ο εργαζόμενος “παρέχει συνήθως την εργασία του” — Σύμβαση συνδεόμενη στενότερα με άλλο κράτος μέλος»
Περίληψη — Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 12ης Σεπτεμβρίου 2013
Δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις – Σύμβαση για το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές – Εφαρμοστέο δίκαιο ελλείψει επιλογής εκ μέρους των συμβαλλομένων – Σύνδεσμοι – Σύμβαση εργασίας – Ιεράρχηση των συνδέσμων – Χώρα συνήθους παροχής της εργασίας – Σύνδεσμος λαμβανόμενος κατά προτεραιότητα υπόψη – Στοιχεία εκτιμήσεως
(Σύμβαση της Ρώμης της 19ης Ιουνίου 1980, άρθρο 6 § 2, στοιχεία αʹ και βʹ)
Δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις – Σύμβαση για το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές – Εφαρμοστέο δίκαιο ελλείψει επιλογής εκ μέρους των συμβαλλομένων – Σύνδεσμοι – Σύμβαση εργασίας – Εργαζόμενος που παρείχε την εργασία του όχι απλώς συνήθως, αλλά επί μακρόν και αδιαλείπτως εντός συγκεκριμένης χώρας – Σύμβαση εργασίας συνδεόμενη στενότερα με άλλη χώρα – Δυνατότητα μη εφαρμογής του δικαίου της χώρας συνήθους παροχής της εργασίας – Εξουσία εκτιμήσεως του εθνικού δικαστηρίου – Στοιχεία εκτιμήσεως
(Σύμβαση της Ρώμης της 19ης Ιουνίου 1980, άρθρο 6 § 2)
Βλ. το κείμενο της αποφάσεως.
(βλ. σκέψεις 31-33)
Το άρθρο 6, παράγραφος 2, της Συμβάσεως για το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές, η οποία άνοιξε προς υπογραφή στη Ρώμη στις 19 Ιουνίου 1980, έχει την έννοια ότι, ακόμη και σε περίπτωση κατά την οποία ο εργαζόμενος παρέχει την εργασία που αποτελεί αντικείμενο της σχετικής συμβάσεως όχι απλώς συνήθως, αλλά επί μακρόν και αδιαλείπτως εντός της ιδίας χώρας, το εθνικό δικαστήριο δύναται, κατ’ εφαρμογήν του τελευταίου τμήματος της φράσεως της διατάξεως αυτής, να μην εφαρμόσει το δίκαιο της χώρας όπου παρέχεται συνήθως η εργασία όταν από το σύνολο των περιστάσεων συνάγεται ότι η εν λόγω σύμβαση συνδέεται στενότερα με άλλη χώρα.
Προς τούτο, το αιτούν δικαστήριο πρέπει να λάβει υπόψη το σύνολο των στοιχείων που χαρακτηρίζουν την εργασιακή σχέση και να εκτιμήσει ποιο ή ποια είναι, κατά το δικαστήριο αυτό, τα πλέον ουσιώδη. Το δικαστήριο που καλείται να αποφανθεί επί συγκεκριμένης περιπτώσεως δεν μπορεί, πάντως, να κρίνει άνευ άλλου τινός ότι δεν πρέπει να τύχει εφαρμογής ο κανόνας του άρθρου 6, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, της Συμβάσεως της Ρώμης απλώς και μόνον επειδή είναι πολλές οι λοιπές κρίσιμες περιστάσεις, εκτός του τόπου πραγματικής εργασίας, που υποδεικνύουν άλλη χώρα.
Μεταξύ των ουσιωδών συνδέσμων, πρέπει να λαμβάνεται ιδίως υπόψη η χώρα όπου ο εργαζόμενος καταβάλλει τους σχετικούς φόρους και τέλη για τα εισοδήματα που πραγματοποιεί λόγω της δραστηριότητάς του, καθώς και η χώρα όπου ο εργαζόμενος έχει υπαχθεί σε φορέα κοινωνικής ασφαλίσεως και στα διάφορα προγράμματα συνταξιοδοτήσεως, ασφαλίσεως ασθενείας και αναπηρίας. Επιπλέον, το εθνικό δικαστήριο πρέπει επίσης να λάβει υπόψη το σύνολο των περιστάσεων της υποθέσεως, όπως είναι, μεταξύ άλλων, οι παράμετροι για τον καθορισμό των αποδοχών και των όρων εργασίας.
(βλ. σκέψεις 36, 37, 40-42, 44 και διατακτ.)
Υπόθεση C‑64/12
Anton Schlecker
κατά
Melitta Josefa Boedeker
(αίτηση του Hoge Raad der Nederlanden για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
«Σύμβαση της Ρώμης για το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές — Σύμβαση εργασίας — Άρθρο 6, παράγραφος 2 — Εφαρμοστέο δίκαιο ελλείψει επιλογής εκ μέρους των συμβαλλομένων — Δίκαιο της χώρας όπου ο εργαζόμενος “παρέχει συνήθως την εργασία του” — Σύμβαση συνδεόμενη στενότερα με άλλο κράτος μέλος»
Περίληψη — Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 12ης Σεπτεμβρίου 2013
Δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις — Σύμβαση για το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές — Εφαρμοστέο δίκαιο ελλείψει επιλογής εκ μέρους των συμβαλλομένων — Σύνδεσμοι — Σύμβαση εργασίας — Ιεράρχηση των συνδέσμων — Χώρα συνήθους παροχής της εργασίας — Σύνδεσμος λαμβανόμενος κατά προτεραιότητα υπόψη — Στοιχεία εκτιμήσεως
(Σύμβαση της Ρώμης της 19ης Ιουνίου 1980, άρθρο 6 § 2, στοιχεία αʹ και βʹ)
Δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις — Σύμβαση για το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές — Εφαρμοστέο δίκαιο ελλείψει επιλογής εκ μέρους των συμβαλλομένων — Σύνδεσμοι — Σύμβαση εργασίας — Εργαζόμενος που παρείχε την εργασία του όχι απλώς συνήθως, αλλά επί μακρόν και αδιαλείπτως εντός συγκεκριμένης χώρας — Σύμβαση εργασίας συνδεόμενη στενότερα με άλλη χώρα — Δυνατότητα μη εφαρμογής του δικαίου της χώρας συνήθους παροχής της εργασίας — Εξουσία εκτιμήσεως του εθνικού δικαστηρίου — Στοιχεία εκτιμήσεως
(Σύμβαση της Ρώμης της 19ης Ιουνίου 1980, άρθρο 6 § 2)
Βλ. το κείμενο της αποφάσεως.
(βλ. σκέψεις 31-33)
Το άρθρο 6, παράγραφος 2, της Συμβάσεως για το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές, η οποία άνοιξε προς υπογραφή στη Ρώμη στις 19 Ιουνίου 1980, έχει την έννοια ότι, ακόμη και σε περίπτωση κατά την οποία ο εργαζόμενος παρέχει την εργασία που αποτελεί αντικείμενο της σχετικής συμβάσεως όχι απλώς συνήθως, αλλά επί μακρόν και αδιαλείπτως εντός της ιδίας χώρας, το εθνικό δικαστήριο δύναται, κατ’ εφαρμογήν του τελευταίου τμήματος της φράσεως της διατάξεως αυτής, να μην εφαρμόσει το δίκαιο της χώρας όπου παρέχεται συνήθως η εργασία όταν από το σύνολο των περιστάσεων συνάγεται ότι η εν λόγω σύμβαση συνδέεται στενότερα με άλλη χώρα.
Προς τούτο, το αιτούν δικαστήριο πρέπει να λάβει υπόψη το σύνολο των στοιχείων που χαρακτηρίζουν την εργασιακή σχέση και να εκτιμήσει ποιο ή ποια είναι, κατά το δικαστήριο αυτό, τα πλέον ουσιώδη. Το δικαστήριο που καλείται να αποφανθεί επί συγκεκριμένης περιπτώσεως δεν μπορεί, πάντως, να κρίνει άνευ άλλου τινός ότι δεν πρέπει να τύχει εφαρμογής ο κανόνας του άρθρου 6, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, της Συμβάσεως της Ρώμης απλώς και μόνον επειδή είναι πολλές οι λοιπές κρίσιμες περιστάσεις, εκτός του τόπου πραγματικής εργασίας, που υποδεικνύουν άλλη χώρα.
Μεταξύ των ουσιωδών συνδέσμων, πρέπει να λαμβάνεται ιδίως υπόψη η χώρα όπου ο εργαζόμενος καταβάλλει τους σχετικούς φόρους και τέλη για τα εισοδήματα που πραγματοποιεί λόγω της δραστηριότητάς του, καθώς και η χώρα όπου ο εργαζόμενος έχει υπαχθεί σε φορέα κοινωνικής ασφαλίσεως και στα διάφορα προγράμματα συνταξιοδοτήσεως, ασφαλίσεως ασθενείας και αναπηρίας. Επιπλέον, το εθνικό δικαστήριο πρέπει επίσης να λάβει υπόψη το σύνολο των περιστάσεων της υποθέσεως, όπως είναι, μεταξύ άλλων, οι παράμετροι για τον καθορισμό των αποδοχών και των όρων εργασίας.
(βλ. σκέψεις 36, 37, 40-42, 44 και διατακτ.)