21.12.2013 |
EL |
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης |
C 377/2 |
Διάταξη του Δικαστηρίου (όγδοο τμήμα) της 17ης Οκτωβρίου 2013 [αίτηση του Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Ιταλία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Sky Italia Srl κατά Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Commissione di Garanzia dell’Attuazione della Legge sullo Sciopero nei Servizi Pubblici Essenziali
(Υπόθεση C-376/12) (1)
(Δίκτυα και υπηρεσίες ηλεκτρονικών επικοινωνιών - Οδηγία 2002/20/ΕΚ - Άρθρο 12 - Διοικητικής φύσεως τέλη επιβαλλόμενα στις επιχειρήσεις του οικείου τομέα - Εθνική νομοθεσία επιβάλλουσα στους παρόχους υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών τέλος προοριζόμενο να καλύψει τις λειτουργικές δαπάνες των εθνικών ρυθμιστικών αρχών)
2013/C 377/03
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
Αιτούν δικαστήριο
Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio
Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
Sky Italia Srl
κατά
Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Commissione di Garanzia dell’Attuazione della Legge sullo Sciopero nei Servizi Pubblici Essenziali
Παρισταμένων των: Television Broadcasting System SpA, Wind Telecomunicazioni SpA
Αντικείμενο
Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως — Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Ερμηνεία του άρθρου 12 της οδηγίας 2002/20/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 7ης Μαρτίου 2002, για την αδειοδότηση δικτύων και υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών (οδηγία για την αδειοδότηση) (EE L 108, σ. 21) — Διοικητικής φύσεως τέλη επιβαλλόμενα σε επιχειρήσεις — Νομοθεσία προβλέπουσα ότι το σύνολο των μη χρηματοδοτούμενων από το Δημόσιο δαπανών των εθνικών ρυθμιστικών αρχών κατανέμεται στις επιμέρους επιχειρήσεις του οικείου τομέα αναλόγως των εσόδων τους από τις πωλήσεις εμπορευμάτων ή από την παροχή των οικείων υπηρεσιών
Διατακτικό
Το άρθρο 12 της οδηγίας 2002/20/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 7ης Μαρτίου 2002, για την αδειοδότηση δικτύων και υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών (οδηγία για την αδειοδότηση), πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι δεν αντιτίθεται σε νομοθεσία κράτους μέλους, όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, δυνάμει της οποίας οι επιχειρήσεις που παρέχουν υπηρεσία ή δίκτυο ηλεκτρονικών επικοινωνιών οφείλουν να καταβάλλουν τέλος προοριζόμενο να καλύψει το σύνολο των δαπανών στις οποίες υποβάλλεται η εθνική ρυθμιστική αρχή και οι οποίες δεν χρηματοδοτούνται από το Δημόσιο, το ύψος του οποίου καθορίζεται βάσει των εσόδων των εν λόγω επιχειρήσεων, υπό την προϋπόθεση ότι το εν λόγω τέλος προορίζεται να καλύψει αποκλειστικώς τις δαπάνες που σχετίζονται με τις δραστηριότητες που αναφέρονται στην παράγραφο 1, στοιχείο α', της διατάξεως αυτής, ότι το σύνολο των εσόδων από την είσπραξη του εν λόγω τέλους δεν υπερβαίνει το σύνολο των σχετικών με τις προαναφερθείσες δραστηριότητες δαπανών και ότι το συγκεκριμένο τέλος κατανέμεται στις επιμέρους επιχειρήσεις κατά αντικειμενικό, διαφανή και σύμφωνο με την αρχή της αναλογικότητας τρόπο, πράγμα το οποίο απόκειται στο αιτούν δικαστήριο να εξακριβώσει.