30.7.2011   

EL

Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης

C 226/16

1)

Κατά ποιον τρόπο πρέπει να εκτιμούν τα εθνικά δικαστήρια το ζήτημα της καταδίκης στα δικαστικά έξοδα ιδιώτη του οποίου η περιβαλλοντική προσφυγή απορρίφθηκε, λαμβανομένων υπόψη των προϋποθέσεων του άρθρου 9, παράγραφος 4, της Συμβάσεως του Άαρχους, όπως τίθεται σε εφαρμογή με το άρθρο 10α της οδηγίας 85/337/ΕΟΚ (1) του Συμβουλίου, της 27ης Ιουνίου 1985, για την εκτίμηση των επιπτώσεων ορισμένων σχεδίων δημοσίων και ιδιωτικών έργων στο περιβάλλον (ΕΕ L 175, σ. 40), και με το άρθρο 15α της οδηγίας 96/61/ΕΚ (2) του Συμβουλίου, της 24ης Σεπτεμβρίου 1996, σχετικά με την ολοκληρωμένη πρόληψη και έλεγχο της ρύπανσης (ΕΕ L 257, σ. 26) (στο εξής από κοινού: οδηγίες);

2)

Πρέπει η εκτίμηση του ζητήματος αν η διαδικασία έχει «απαγορευτικό κόστος» κατά την έννοια του άρθρου 9, παράγραφος 4, της Συμβάσεως του Άαρχους, όπως τίθεται σε εφαρμογή με τις οδηγίες, να στηρίζεται σε αντικειμενικά κριτήρια (συναρτώμενα, επί παραδείγματι, προς την ικανότητα του «μέσου» ιδιώτη να αναλάβει τη δυνητική δικαστική δαπάνη) ή σε υποκειμενικά κριτήρια (συναρτώμενα προς τις οικονομικές δυνατότητες του συγκεκριμένου προσφεύγοντος) ή σε συνδυασμό των δύο αυτών κριτηρίων;

3)

Ή μήπως εμπίπτει το ζήτημα αυτό αποκλειστικά στην αρμοδιότητα των κρατών μελών, υπό τον μοναδικό όρο της επιτεύξεως του αποτελέσματος που επιδιώκεται με τις οδηγίες, ήτοι να μην έχει η επίμαχη διαδικασία «απαγορευτικό κόστος»;

4)

Ασκεί επιρροή, κατά την εκτίμηση του ζητήματος αν η διαδικασία έχει «απαγορευτικό κόστος», το γεγονός ότι στην πραγματικότητα δεν παρακωλύθηκε η εκ μέρους του προσφεύγοντος άσκηση της προσφυγής ή η συνέχιση της διαδικασίας;

5)

Επιτρέπεται να διαφέρει η εκτίμηση σε επίπεδα εκδικάσεως i) εφέσεως ή ii) αναιρέσεως από την πρωτόδικη εκτίμηση;