Υπόθεση C-548/11

Edgard Mulders

κατά

Rijksdienst voor Pensioenen

(αίτηση του Arbeidshof te Antwerpen για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)

«Κοινωνική ασφάλιση — Κανονισμός (ΕΟΚ) 1408/71 — Άρθρο 1, στοιχείο ιηʹ — Έννοια των “περιόδων ασφαλίσεως” — Άρθρο 46 — Υπολογισμός της συντάξεως γήρατος — Περίοδοι ασφαλίσεως που πρέπει να συνυπολογίζονται — Μεθοριακός εργαζόμενος — Περίοδος ανικανότητας προς εργασία — Σώρευση παρόμοιων παροχών καταβαλλόμενων από δύο κράτη μέλη — Μη συνυπολογισμός της περιόδου αυτής ως περιόδου ασφαλίσεως — Προϋπόθεση κατοικίας — Εθνικοί κανόνες κατά της σωρεύσεως»

Περίληψη — Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 18ης Απριλίου 2013

1. Προδικαστικά ερωτήματα – Παραδεκτό – Ανάγκη παροχής στο Δικαστήριο επαρκών διευκρινίσεων σχετικά με το πραγματικό και το κανονιστικό πλαίσιο

   (Άρθρο 267 ΣΛΕΕ· Οργανισμός του Δικαστηρίου, άρθρο 23)

2. Κοινωνική ασφάλιση – Διακινούμενοι εργαζόμενοι – Αρμοδιότητα των κρατών μελών να διαρρυθμίζουν τα συστήματά τους κοινωνικής ασφαλίσεως – Όρια – Τήρηση του δικαίου της Ένωσης – Κανόνες της Συνθήκης αφορώντες την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων – Συνέπειες για τα ευεργετήματα που παρέχονται βάσει της νομοθεσίας μόνον ενός κράτους μέλους

   (Άρθρα 45 ΣΛΕΕ και 48 ΣΛΕΕ· κανονισμός 1408/71 του Συμβουλίου)

3. Κοινωνική ασφάλιση – Διακινούμενοι εργαζόμενοι – Εφαρμοστέα νομοθεσία – Ταυτόχρονη εφαρμογή περισσοτέρων εθνικών νομοθεσιών – Αποκλείεται – Σύστημα κανόνων άρσεως συγκρούσεων – Πληρότητα

   (Κανονισμός 1408/71 του Συμβουλίου, άρθρο 13)

4. Κοινωνική ασφάλιση – Διακινούμενοι εργαζόμενοι – Ασφάλιση γήρατος και θανάτου – Υπολογισμός της συντάξεως γήρατος – Περίοδοι που πρέπει να συνυπολογίζονται – Εθνική νομοθεσία μη επιτρέπουσα να θεωρηθεί ως περίοδος ασφαλίσεως περίοδος ανικανότητας προς εργασία έχουσα οδηγήσει στην καταβολή παροχής ασφαλίσεως ασθενείας, μειωμένης κατά εισφορές ασφαλίσεως γήρατος, λόγω μη κατοικίας του εργαζομένου σε αυτό το κράτος μέλος και/ή λόγω λήψεως παρόμοιας παροχής ασφαλίσεως ασθενείας βάσει της νομοθεσίας άλλου κράτους μέλους – Δεν επιτρέπεται

   (Άρθρα 45 ΣΛΕΕ και 48 ΣΛΕΕ· κανονισμός 1408/71 του Συμβουλίου, άρθρα 1, στοιχείο ιηʹ, 13 § 2, στοιχείο aʹ, και 46)

1.  Βλ. το κείμενο της αποφάσεως.

   (βλ. σκέψεις 27, 28)

2.  Βλ. το κείμενο της αποφάσεως.

   (βλ. σκέψεις 38, 45, 46)

3.  Βλ. το κείμενο της αποφάσεως.

   (βλ. σκέψεις 39-41)

4.  Τα άρθρα 1, στοιχείο ιηʹ, και 46 του κανονισμού 1408/71, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, υπό το πρίσμα του άρθρου 13, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του κανονισμού αυτού και των άρθρων 45 ΣΛΕΕ και 48 ΣΛΕΕ, αποκλείουν τη δυνατότητα, κατά τον υπολογισμό της συντάξεως γήρατος εντός ενός κράτους μέλους, μια περίοδος ανικανότητας προς εργασία, κατά τη διάρκεια της οποίας παροχή ασφαλίσεως ασθενείας, επί της οποίας εισφορές παρακρατήθηκαν βάσει της ασφαλίσεως γήρατος, είχε καταβληθεί εντός άλλου κράτους μέλους σε διακινούμενο εργαζόμενο, να μη θεωρηθεί από τη νομοθεσία αυτού του άλλου κράτους μέλους ως περίοδος ασφαλίσεως υπό την έννοια των διατάξεων αυτών, επειδή ο ενδιαφερόμενος δεν είναι κάτοικος του τελευταίου κράτους και/ή έλαβε παρόμοια παροχή βάσει της νομοθεσίας του πρώτου κράτους μέλους, η οποία δεν μπορούσε να σωρευθεί με αυτή την παροχή ασφαλίσεως ασθενείας.

   (βλ. σκέψη 49 και διατακτ.)

Υπόθεση C-548/11

Edgard Mulders

κατά

Rijksdienst voor Pensioenen

(αίτηση του Arbeidshof te Antwerpen για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)

«Κοινωνική ασφάλιση — Κανονισμός (ΕΟΚ) 1408/71 — Άρθρο 1, στοιχείο ιηʹ — Έννοια των “περιόδων ασφαλίσεως” — Άρθρο 46 — Υπολογισμός της συντάξεως γήρατος — Περίοδοι ασφαλίσεως που πρέπει να συνυπολογίζονται — Μεθοριακός εργαζόμενος — Περίοδος ανικανότητας προς εργασία — Σώρευση παρόμοιων παροχών καταβαλλόμενων από δύο κράτη μέλη — Μη συνυπολογισμός της περιόδου αυτής ως περιόδου ασφαλίσεως — Προϋπόθεση κατοικίας — Εθνικοί κανόνες κατά της σωρεύσεως»

Περίληψη — Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 18ης Απριλίου 2013

1. Προδικαστικά ερωτήματα — Παραδεκτό — Ανάγκη παροχής στο Δικαστήριο επαρκών διευκρινίσεων σχετικά με το πραγματικό και το κανονιστικό πλαίσιο

   (Άρθρο 267 ΣΛΕΕ· Οργανισμός του Δικαστηρίου, άρθρο 23)

2. Κοινωνική ασφάλιση — Διακινούμενοι εργαζόμενοι — Αρμοδιότητα των κρατών μελών να διαρρυθμίζουν τα συστήματά τους κοινωνικής ασφαλίσεως — Όρια — Τήρηση του δικαίου της Ένωσης — Κανόνες της Συνθήκης αφορώντες την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων — Συνέπειες για τα ευεργετήματα που παρέχονται βάσει της νομοθεσίας μόνον ενός κράτους μέλους

   (Άρθρα 45 ΣΛΕΕ και 48 ΣΛΕΕ· κανονισμός 1408/71 του Συμβουλίου)

3. Κοινωνική ασφάλιση — Διακινούμενοι εργαζόμενοι — Εφαρμοστέα νομοθεσία — Ταυτόχρονη εφαρμογή περισσοτέρων εθνικών νομοθεσιών — Αποκλείεται — Σύστημα κανόνων άρσεως συγκρούσεων — Πληρότητα

   (Κανονισμός 1408/71 του Συμβουλίου, άρθρο 13)

4. Κοινωνική ασφάλιση — Διακινούμενοι εργαζόμενοι — Ασφάλιση γήρατος και θανάτου — Υπολογισμός της συντάξεως γήρατος — Περίοδοι που πρέπει να συνυπολογίζονται — Εθνική νομοθεσία μη επιτρέπουσα να θεωρηθεί ως περίοδος ασφαλίσεως περίοδος ανικανότητας προς εργασία έχουσα οδηγήσει στην καταβολή παροχής ασφαλίσεως ασθενείας, μειωμένης κατά εισφορές ασφαλίσεως γήρατος, λόγω μη κατοικίας του εργαζομένου σε αυτό το κράτος μέλος και/ή λόγω λήψεως παρόμοιας παροχής ασφαλίσεως ασθενείας βάσει της νομοθεσίας άλλου κράτους μέλους — Δεν επιτρέπεται

   (Άρθρα 45 ΣΛΕΕ και 48 ΣΛΕΕ· κανονισμός 1408/71 του Συμβουλίου, άρθρα 1, στοιχείο ιηʹ, 13 § 2, στοιχείο aʹ, και 46)

1.  Βλ. το κείμενο της αποφάσεως.

   (βλ. σκέψεις 27, 28)

2.  Βλ. το κείμενο της αποφάσεως.

   (βλ. σκέψεις 38, 45, 46)

3.  Βλ. το κείμενο της αποφάσεως.

   (βλ. σκέψεις 39-41)

4.  Τα άρθρα 1, στοιχείο ιηʹ, και 46 του κανονισμού 1408/71, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, υπό το πρίσμα του άρθρου 13, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του κανονισμού αυτού και των άρθρων 45 ΣΛΕΕ και 48 ΣΛΕΕ, αποκλείουν τη δυνατότητα, κατά τον υπολογισμό της συντάξεως γήρατος εντός ενός κράτους μέλους, μια περίοδος ανικανότητας προς εργασία, κατά τη διάρκεια της οποίας παροχή ασφαλίσεως ασθενείας, επί της οποίας εισφορές παρακρατήθηκαν βάσει της ασφαλίσεως γήρατος, είχε καταβληθεί εντός άλλου κράτους μέλους σε διακινούμενο εργαζόμενο, να μη θεωρηθεί από τη νομοθεσία αυτού του άλλου κράτους μέλους ως περίοδος ασφαλίσεως υπό την έννοια των διατάξεων αυτών, επειδή ο ενδιαφερόμενος δεν είναι κάτοικος του τελευταίου κράτους και/ή έλαβε παρόμοια παροχή βάσει της νομοθεσίας του πρώτου κράτους μέλους, η οποία δεν μπορούσε να σωρευθεί με αυτή την παροχή ασφαλίσεως ασθενείας.

   (βλ. σκέψη 49 και διατακτ.)