Απόφαση του Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 15ης Νοεμβρίου 2011 [αίτηση του Verwaltungsgerichtshof (Αυστρία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Murat Dereci, Vishaka Heiml, Alban Kokollari, Izunna Emmanuel Maduike, Dragica Stevic κατά Bundesministerium für Inneres

(Υπόθεση C-256/11) (1)

(Ιθαγένεια της Ένωσης - Δικαίωμα διαμονής των υπηκόων τρίτων χωρών που είναι μέλη της οικογένειας πολίτη της Ένωσης - Άρνηση στηριζόμενη στη μη άσκηση του δικαιώματος του πολίτη για ελεύθερη κυκλοφορία - Ενδεχόμενο διαφορετικής μεταχείρισης σε σχέση με τους πολίτες της Ένωσης που έχουν ασκήσει το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας - Συμφωνία Σύνδεσης ΕΟΚ-Τουρκίας - Άρθρο 13 της απόφασης 1/80 του Συμβουλίου Σύνδεσης - Άρθρο 41 του πρόσθετου πρωτοκόλλου - Ρήτρες standstill)

(2012/C 25/33)

Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική

Αιτούν δικαστήριο

Verwaltungsgerichtshof

Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης

Murat Dereci, Vishaka Heiml, Alban Kokollari, Izunna Emmanuel Maduike, Dragica Stevic

κατά

Bundesministerium für Inneres

Αντικείμενο

Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής απόφασης — Verwaltungsgerichtshof — Ερμηνεία του άρθρου 20 ΣΛΕΕ, του άρθρου 41, παράγραφος 1, του πρόσθετου πρωτοκόλλου της 23ης Νοεμβρίου 1970, που έχει προσαρτηθεί στη Συμφωνία Σύνδεσης μεταξύ της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και της Τουρκίας και αφορά τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για τη θέση των διατάξεων αυτών σε ισχύ (ΕΕ ειδ. έκδ. 11/002, σ. 149), καθώς και του άρθρου 13 της απόφασης 1/80, της 19ης Σεπτεμβρίου 1980, σχετικά με την ανάπτυξη της συνδέσεως, την οποία εξέδωσε το Συμβούλιο Σύνδεσης, το οποίο συστάθηκε με την εν λόγω συμφωνία — Ιθαγένεια της Ένωσης — Δικαίωμα των πολιτών της Ένωσης και των μελών των οικογενειών τους να διαμένουν ελεύθερα στο έδαφος κράτους μέλους — Διαμονή του πολίτη της Ένωσης εντός του κράτους μέλους του οποίου είναι υπήκοος — Προϋποθέσεις χορήγησης άδειας διαμονής στα μέλη των οικογενειών υπηκόων τρίτων χωρών

Διατακτικό

1)

Το δίκαιο της Ένωσης, και ειδικότερα οι διατάξεις του που αφορούν την ιθαγένεια της Ένωσης, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι δεν απαγορεύει στα κράτη μέλη να μη χορηγούν στους υπηκόους τρίτων χωρών άδεια διαμονής στο έδαφός τους, αν ο ενδιαφερόμενος υπήκοος της τρίτης χώρας προτίθεται να κατοικήσει στο έδαφος του κράτους μέλους με μέλος της οικογένειάς του το οποίο είναι πολίτης της Ένωσης, διαμένει στο κράτος μέλος αυτό, του οποίου έχει επίσης την ιθαγένεια, και δεν έχει ασκήσει ποτέ το δικαίωμά του για ελεύθερη κυκλοφορία, εφόσον η μη χορήγηση της άδειας αυτής δεν στερεί από τον ενδιαφερόμενο πολίτη της Ένωσης τη δυνατότητα άσκησης στην πράξη, κατά το ουσιώδες μέρος τους, των δικαιωμάτων που συναρτώνται προς την ιδιότητα του πολίτη της Ένωσης, πράγμα που οφείλει να εξακριβώσει το αιτούν δικαστήριο.

2)

Το άρθρο 41, παράγραφος 1, του πρόσθετου πρωτοκόλλου, που υπογράφηκε στις 23 Νοεμβρίου 1970 στις Βρυξέλλες και συνήφθη, εγκρίθηκε και επικυρώθηκε εξ ονόματος της Κοινότητας με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2760/72 του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 1972, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι συνιστά «νέο περιορισμό» κατά τη διάταξη αυτή η θέσπιση νέας ρύθμισης, πιο περιοριστικής από την προϊσχύουσα, η οποία ήταν λιγότερο αυστηρή από μια προγενέστερη ρύθμιση, η οποία αφορούσε τις προϋποθέσεις άσκησης της ελευθερίας εγκατάστασης από τους Τούρκους υπηκόους κατά τον χρόνο της έναρξης της ισχύος του πρωτοκόλλου αυτού στο οικείο κράτος μέλος.

---

(1)  ΕΕ C 219 της 23.7.2011.