1

Με την αίτησή του αναιρέσεως, ο D. Gordon ζητεί την εξαφάνιση της αποφάσεως του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 7ης Φεβρουαρίου 2007, T-175/04, Gordon κατά Επιτροπής (δεν έχει δημοσιευθεί στη Συλλογή, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση), με την οποία, αφενός, κρίθηκε ότι δεν συντρέχει λόγος εκδόσεως αποφάσεως επί της ασκηθείσας από τον προσφεύγοντα προσφυγής ακυρώσεως κατά της αποφάσεως της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 11ης Δεκεμβρίου 2003 (στο εξής: επίδικη απόφαση), που απέρριψε τη διοικητική ένσταση κατά της αποφάσεως της 28ης Απριλίου 2003 με την οποία είχε επικυρωθεί η έκθεση εξελίξεως της σταδιοδρομίας (στο εξής: ΕΕΣ) για την περίοδο από 1ης Ιουλίου 2001 έως 31 Δεκεμβρίου 2002, λόγω ελλείψεως εννόμου συμφέροντος, και, αφετέρου, απορρίφθηκε ως απαράδεκτη η αγωγή αποζημιώσεως.

2

Δυνάμει του άρθρου 43 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, όπως ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών (στο εξής: ΚΥΚ), η ικανότητα, η απόδοση και η συμπεριφορά στην υπηρεσία των υπαλλήλων πλην των υπαλλήλων βαθμού A 1 ή A 2 αποτελούν το αντικείμενο περιοδικής εκθέσεως που συντάσσεται τουλάχιστον ανά διετία, υπό τις προϋποθέσεις που ορίζονται από κάθε όργανο, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 110 του ΚΥΚ.

3

Στις 26 Απριλίου 2002, η Επιτροπή εξέδωσε απόφαση σχετική με τις γενικές εκτελεστικές διατάξεις του άρθρου 43 του ΚΥΚ (στο εξής: γενικές εκτελεστικές διατάξεις). Θέσπισε έτσι ένα νέο σύστημα βαθμολογίας. Όπως προκύπτει από τον μεταβατικό κανόνα του άρθρου 4, παράγραφος l, των διατάξεων αυτών, η πρώτη βαθμολογική περίοδος με το νέο σύστημα ήταν η περίοδος από 1ης Ιουλίου 2001 έως 31 Δεκεμβρίου 2002.

4

Δυνάμει του άρθρου 5, παράγραφος 3, των γενικών εκτελεστικών διατάξεων, ο υπάλληλος προάγεται, κατ’ αρχήν, όταν το σύνολο των μορίων της βαθμολογίας του, που αντιστοιχεί στους βαθμούς που απορρέουν από την ΕΕΣ, αφενός, και το σύνολο των μορίων προτεραιότητας, που του έχουν δοθεί σύμφωνα με τα άρθρα 6, 7 και 9 των εν λόγω διατάξεων, αφετέρου, που σωρεύονται κατά τη διάρκεια μιας ή περισσοτέρων περιόδων υπερβούν το «κατώφλι προαγωγών».

5

Η διαδικασία αξιολογήσεως των υπαλλήλων, η κατάρτιση της ΕΕΣ καθώς και η αμφισβήτησή της διέπονται κυρίως από τα άρθρα 7 και 8 των γενικών εκτελεστικών διατάξεων.

6

Το άρθρο 7, παράγραφος 2, των διατάξεων αυτών ορίζει ότι «[ο] βαθµολογητής συναντά τον κάτοχο της θέσης επίσηµα µετά τη λήξη του έτους βαθµολόγησης για να εξετάσει την επίδοσή του, τη δεξιότητα και τη συµπεριφορά που επέδειξε, καθώς και για να συζητήσουν τις ανάγκες επιµόρφωσης και τη µελλοντική εξέλιξη της σταδιοδροµίας του […]. Αυτός ο επίσηµος ετήσιος διάλογος αποτελεί θεµελιώδες διοικητικό καθήκον εκ µέρους του βαθµολογητή».

7

Σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 5, των εν λόγω διατάξεων «[…] όταν ο κάτοχος της θέσης δεν είναι ικανοποιηµένος µε το περιεχόµενο της έκθεσης, ενηµερώνει αµέσως το βαθµολογητή και αναγράφει στο τµήµα “σχόλια” την επιθυµία του να πραγµατοποιήσει διάλογο µε τον προσυπογράφοντα, εξηγώντας και τους λόγους της αίτησής του. Εντός 5 εργασίµων ηµερών, ο προσυπογράφων πραγµατοποιεί διάλογο που αποσκοπεί στην επίτευξη συµφωνίας µε τον κάτοχο της θέσης και στη συνέχεια είτε τροποποιεί την έκθεση ή επικυρώνει το περιεχόµενό της και τη διαβιβάζει και πάλι στον κάτοχο της θέσης. Εντός 5 εργασίµων ηµερών, ο τελευταίος υπογράφει/θεωρεί την έκθεση για την αποδοχή της και την αποστέλλει στον βαθµολογητή, ο οποίος την υπογράφει/θεωρεί χωρίς καθυστέρηση […]».

8

Η παράγραφος 6 του ίδιου άρθρου 7 διευκρινίζει ότι, «[ε]άν ο κάτοχος της θέσης δεν είναι ικανοποιηµένος µε την απόφαση του προσυπογράφοντος, µπορεί, εντός 5 εργασίµων ηµερών, να ζητήσει από τον προσυπογράφοντα να παραπέµψει την υπόθεση στη [επιτροπή ίσης εκπροσωπήσεως] που προβλέπεται στο άρθρο 8».

9

Το άρθρο 8, παράγραφος 5, των γενικών εκτελεστικών διατάξεων ορίζει ότι, «[α]ν και η επιτροπή δεν µπορεί να υποκαταστήσει τους βαθµολογητές στην αξιολόγηση της εργασίας του κατόχου της θέσης, ελέγχει εάν η έκθεση συντάχθηκε δίκαια, αντικειµενικά και σύµφωνα µε τα συνήθη πρότυπα βαθµολόγησης. Επαληθεύει επίσης εάν τηρήθηκαν ορθά οι διαδικασίες (διάλογοι, προθεσµίες κλπ.). Για το σκοπό αυτό, πραγµατοποιεί τις διαβουλεύσεις που θεωρεί απαραίτητες».

10

Το άρθρο 8, παράγραφος 7, των διατάξεων αυτών προβλέπει ότι «[η] γνωµοδότηση της Επιτροπής Αξιολόγησης, η οποία κοινοποιείται στον κάτοχο της θέσης και στον βαθµολογητή καθώς και στον προσυπογράφοντα, διαβιβάζεται στον δευτεροβάθµιο κριτή. Εντός τριών εργασίµων ηµερών, ο τελευταίος είτε επικυρώνει την έκθεση είτε την τροποποιεί και την παραπέµπει στον κάτοχο της θέσης. Εάν ο δευτεροβάθµιος κριτής αποκλίνει από τις συστάσεις που περιέχονται στη γνωµοδότηση της [επιτροπής ίσης εκπροσωπήσεως], οφείλει να δικαιολογεί τους λόγους της απόφασής του. Αντίγραφο της έκθεσης αποστέλλεται στην [επιτροπή ίσης εκπροσωπήσεως]. Η έκθεση αυτή θεωρείται οριστική».

11

Το άρθρο 53 του ΚΥΚ έχει ως εξής:

«Ο υπάλληλος για τον οποίο η επιτροπή αναπηρίας κρίνει ότι πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 78 του ΚΥΚ πρέπει να συνταξιοδοτείται αυτοδικαίως την τελευταία ημέρα του μήνα κατά τον οποίο διαπιστώνεται, με απόφαση της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής [στο εξής: ΑΔΑ], η οριστική ανικανότητα του υπαλλήλου να ασκεί τα καθήκοντά του.»

12

Το άρθρο 78 του ΚΥΚ ορίζει:

«Σύμφωνα με τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στα άρθρα 13 έως 16 του παραρτήματος VIII, ο υπάλληλος έχει δικαίωμα συντάξεως αναπηρίας, αν υποστεί μόνιμη αναπηρία, θεωρούμενη ως ολική και η οποία τον θέτει σε αδυναμία εκτελέσεως των καθηκόντων που αντιστοιχούν σε εργασία της σταδιοδρομίας του.

[…]»

13

Το παράρτημα VIII του ΚΥΚ θεσπίζει τις λεπτομέρειες του συνταξιοδοτικού συστήματος. Τα άρθρα 13 έως 16 του κεφαλαίου 3, με τίτλο «Σύνταξη αναπηρίας», έχουν ως εξής:

«Άρθρο 13

Με την επιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου 1, παράγραφος 1, ο υπάλληλος ηλικίας κάτω των 65 ετών ο οποίος στο διάστημα της περιόδου κατά τη διάρκεια της οποίας αποκτούσε δικαιώματα προς σύνταξη κρίνεται από την επιτροπή αναπηρίας ότι έχει προσβληθεί από διαρκή αναπηρία που θεωρείται ως ολική και τον καθιστά ανίκανο για την άσκηση καθηκόντων αντιστοίχων προς κάποια θέση της σταδιοδρομίας του και ο οποίος, για αυτόν τον λόγο, υποχρεώνεται να αναστείλει την υπηρεσία του στις Κοινότητες δικαιούται, όσο χρόνο διαρκεί αυτή η ανικανότητα, της συντάξεως αναπηρίας που αναφέρεται στο άρθρο 78 του ΚΥΚ. Το δικαίωμα συντάξεως αναπηρίας δεν δύναται να συντρέχει με το δικαίωμα συντάξεως αρχαιότητας.

Άρθρο 14

Το δικαίωμα συντάξεως αναπηρίας γεννάται από την πρώτη ημέρα του ημερολογιακού μήνα που ακολουθεί τη συνταξιοδότηση που γίνεται σύμφωνα με το άρθρο 53 του ΚΥΚ.

Όταν ο πρώην υπάλληλος παύει να πληροί τις προϋποθέσεις συνταξιοδοτήσεως λόγω αναπηρίας, επαναφέρεται υποχρεωτικά στην πρώτη κενή θέση της κατηγορίας ή του κλάδου που δημιουργείται και που αντιστοιχεί στη σταδιοδρομία του, με τον όρο ότι έχει τα απαιτούμενα προσόντα για την εν λόγω θέση. Αν αρνηθεί τη θέση που του προσφέρεται, διατηρεί το δικαίωμα επαναφοράς του σε θέση της κατηγορίας ή του κλάδου του, όταν δημιουργηθεί παρόμοια κενή θέση και με τον όρο ότι έχει τα απαιτούμενα για αυτή προσόντα. Σε περίπτωση δεύτερης αρνήσεως, δύναται να παυθεί. Στην περίπτωση αυτή εφαρμόζονται οι διατάξεις που προβλέπονται στο άρθρο 16.

Σε περίπτωση θανάτου του πρώην υπαλλήλου που δικαιούται συντάξεως αναπηρίας το δικαίωμα επί της συντάξεως αυτής αποσβέννυται στο τέλος του ημερολογιακού μήνα κατά τον οποίο ο πρώην υπάλληλος απεβίωσε.

Άρθρο 15

Όσο ο πρώην υπάλληλος που απολαύει σύνταξης αναπηρίας δεν έχει συμπληρώσει την ηλικία των 60 ετών, το όργανο δύναται να τον υποβάλλει περιοδικά σε εξέταση, για να βεβαιώνεται ότι εξακολουθεί να συγκεντρώνει τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για να τύχει αυτής της σύνταξης.

Άρθρο 16

Όταν ο πρώην υπάλληλος, δικαιούχος σύνταξης αναπηρίας, επανέλθει στο όργανο που υπηρετούσε ή σε άλλο όργανο, ο χρόνος κατά τον οποίο λάμβανε σύνταξη αναπηρίας λαμβάνεται υπόψη, χωρίς υποχρέωση καταβολής τωνεισφορών, για τον υπολογισμό της σύνταξης λόγω γήρατος.»

14

Τα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά περιγράφονται στις σκέψεις 7 έως 12 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως ως εξής:

15

Με εισαγωγικό δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 7 Μαΐου 2004, ο αναιρεσείων άσκησε προσφυγή ακυρώσεως κατά της επίδικης αποφάσεως και αγωγή αποζημιώσεως.

16

Την 1η Μαρτίου 2005, η Επιτροπή ζήτησε την κατάργηση της δίκης επί της προσφυγής ακυρώσεως του αναιρεσείοντος κατόπιν της συνταξιοδοτήσεώς του, υποστηρίζοντας ότι ο υπάλληλος που συνταξιοδοτείται λόγω μόνιμης αναπηρίας θεωρούμενης ως ολικής δεν έχει πλέον έννομο συμφέρον να στραφεί κατά ΕΕΣ που τον αφορά, εφόσον ο μοναδικός λόγος υπάρξεως της ΕΕΣ, σύμφωνα με τη νομολογία, είναι για να χρησιμεύσει ως βάση σε μελλοντικές αποφάσεις σχετικές με τη σταδιοδρομία του. Η Επιτροπή αμφισβήτησε επίσης το παραδεκτό της αγωγής αποζημιώσεως. Το Πρωτοδικείο αποφάσισε, με διάταξη της 10ης Ιουνίου 2005, να συνεκδικάσει το αίτημα περί καταργήσεως της δίκης με την ουσία της υποθέσεως και επιφυλάχθηκε ως προς τα δικαστικά έξοδα.

17

Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Πρωτοδικείο απεφάνθη επί της προσφυγής ακυρώσεως της επίδικης αποφάσεως καθώς και επί του αιτήματος αποζημιώσεως του αναιρεσείοντος και, τέλος, επί του αιτήματος λήψεως μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας.

18

Το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η δίκη επί της προσφυγής ακυρώσεως της επίδικης αποφάσεως έπρεπε να καταργηθεί για τους εξής λόγους που εκτίθενται στις σκέψεις 27 έως 39 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως:

19

Το Πρωτοδικείο απέρριψε ως απαράδεκτο το αίτημα επιδικάσεως αποζημιώσεως για τους ακόλουθους λόγους που παρατίθενται στις σκέψεις 42 έως 45 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως:

20

Το Πρωτοδικείο έκρινε ότι το αίτημα του αναιρεσείοντος να προσκομίσει η Επιτροπή τα πρακτικά των συνεδριάσεων της επιτροπής ίσης εκπροσωπήσεως, τις δύο ευνοϊκότερες και τις δύο δυσμενέστερες ΕΕΣ υπαλλήλων της μονάδας του για την περίοδο από 1ης Ιουλίου 2001 έως 31 Δεκεμβρίου 2002, καθώς και το έγγραφο που περιλαμβάνει τις επίσημες ποσοτικές προδιαγραφές των μεταφραστικών μονάδων για την ίδια περίοδο, ήταν αλυσιτελές για την επίλυση της διαφοράς και έπρεπε να απορριφθεί.

21

Ο αναιρεσείων ζητεί από το Δικαστήριο:

22

Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως και την καταδίκη του αναιρεσείοντος στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.

23

Προς στήριξη της αιτήσεώς του αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προβάλλει τέσσερις λόγους. Οι τρεις πρώτοι λόγοι προβάλλονται προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως ως προς το μέρος της που στρέφεται κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου σχετικά με την προσφυγή ακυρώσεως, ο δε τέταρτος λόγος ως προς το μέρος της που στρέφεται κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου σχετικά με την αγωγή αποζημιώσεως.

24

Ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πάσχει από νομικά σφάλματα καθόσον το Πρωτοδικείο έκρινε, πρώτον, ότι η ΕΕΣ παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον κρινόμενο υπάλληλο μόνον αν συνεχίζεται η σταδιοδρομία του, δεύτερον, ότι η συνταξιοδότηση λόγω μόνιμης ολικής αναπηρίας ισοδυναμεί με οριστική λήξη των καθηκόντων και, τρίτον, ότι το δικαίωμα αποτελεσματικής ένδικης προστασίας δεν παρέχει σε περίπτωση επαγγελματικής ασθένειας δικαίωμα προσφυγής κατά της επίδικης αποφάσεως.

25

Ο αναιρεσείων προβάλλει, πρώτον, ότι το Πρωτοδικείο, μη λαμβάνοντας υπόψη το πώς ακριβώς λειτουργεί η ΕΕΣ, υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο.

26

Εκθέτει ότι η νομολογία επί της οποίας στηρίχθηκε το Πρωτοδικείο στη σκέψη 28 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως δεν είναι λυσιτελής, στον βαθμό που αναφέρεται στο παλαιό σύστημα αξιολόγησης, που ίσχυε πριν το 2003, βάσει του οποίου η έκθεση βαθμολογίας ήταν απλώς παρεπόμενης σημασίας για την προαγωγή. Πάντως, το ισχύον σύστημα βαθμολογίας έχει μία αριθμητική σύνδεση με την προαγωγή ή την απόλυση και παρέχει ένα πολύ σημαντικότερο περιθώριο χειρισμών όσον αφορά την επιτάχυνση ή την επιβράδυνση της προόδου της σταδιοδρομίας. Κατά τον προσφεύγοντα, στο πλαίσιο του νέου αυτού συστήματος, δεν ενδείκνυται να χαρακτηρίζεται ως «εσωτερικό» ένα έγγραφο που έχει σημαντικές αντικειμενικές συνέπειες. Εξάλλου, ο ρόλος του υπαλλήλου στη διαδικασία αξιολόγησης δεν μπορεί να υποβιβάζεται σε δευτερεύοντα σε σχέση με τον ρόλο της διοίκησης.

27

Δεύτερον, ο αναιρεσείων προβάλλει ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο μη λαμβάνοντας υπόψη τις συνέπειες της αναπηρίας. Συγκεκριμένα, το Πρωτοδικείο ερμήνευσε την αναπηρία ως μια οριστική κατάσταση. Ωστόσο, όπως σαφώς προκύπτει από το άρθρο 14 του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ, η αναπηρία αποτελεί αναστρέψιμη κατάσταση, γεγονός που αντανακλάται εξάλλου στην πρακτική σύμφωνα με την οποία οι περιπτώσεις αναπηρίας επανεξετάζονται κατά κανόνα από την ιατρική υγειονομική υπηρεσία της Επιτροπής κάθε δύο χρόνια.

28

Ο αναιρεσείων υπογραμμίζει επιπλέον ότι, ενώ η απόφαση της 15ης Φεβρουαρίου 2005 περί συνταξιοδοτήσεώς του λόγω αναπηρίας ίσχυε για δύο έτη, η ανανέωση της ισχύος της που αποφασίστηκε κατά τη διάρκεια του 2007 από την ιατρική υγειονομική υπηρεσία της Επιτροπής περιορίστηκε στο ένα έτος, γεγονός που αποδεικνύει ότι η επανένταξή του στην υπηρεσία δεν είναι απλώς υποθετική, οπότε το συμφέρον του για ακύρωση της επίδικης αποφάσεως είναι γεγενημένο και ενεστώς.

29

Τρίτον, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο δεν έλαβε υπόψη του τις συνέπειες της γενικής αρχής της αποτελεσματικής ένδικης προστασίας.

30

Ο αναιρεσείων εκθέτει ότι, εν προκειμένω, οι ιατροί δεν απέκλεισαν την περίπτωση να έχει επαγγελματική αιτία η αναπηρία από την οποία πάσχει. Ωστόσο, η επιτροπή αναπηρίας προτίμησε πριν αποφανθεί επ’ αυτού να αναμείνει τη γνώμη των αρμοδίων οργάνων, δηλαδή, κατ’ αυτόν, τη γνώμη του Πρωτοδικείου. Το γεγονός ότι το Πρωτοδικείο δεν αποφάνθηκε επί της ουσίας της υποθέσεως σημαίνει ότι η κατάσταση έχει καθηλωθεί τόσο από την πλευρά του αναιρεσείοντος όσο και από την πλευρά της ιατρικής υγειονομικής υπηρεσίας της Επιτροπής καθώς και της επιτροπής αναπηρίας.

31

Πάντως, η απόφαση ως προς το αν η αναπηρία έχει επαγγελματική αιτία θα καθορίσει τις λεπτομέρειες της επανεντάξεώς του στη θέση εργασίας του ή, στην αντίθετη περίπτωση, το ύψος της αναπηρικής συντάξεώς του. Υπό τις συνθήκες αυτές, ο αναιρεσείων προβάλλει ότι δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι το έννομο συμφέρον του είναι απλώς υποθετικό και ότι το ζήτημα αυτό πρέπει να κριθεί μόνο σε περίπτωση επανένταξης.

32

Ο αναιρεσείων προβάλλει ότι, εφόσον το δικαίωμα αποτελεσματικής ένδικης προστασίας συνιστά θεμελιώδες δικαίωμα, οι επίμαχες νομικές διατάξεις και τα νομικά δεδομένα δεν μπορούν να ερμηνευθούν και να εφαρμοστούν περιοριστικώς.

33

Όσον αφορά τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, η Επιτροπή αμφισβητεί το επιχείρημα του αναιρεσείοντος ότι η συλλογιστική του Πρωτοδικείου στη σκέψη 28 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως δεν ασκεί επιρροή για τον λόγο ότι αναφέρεται στο σύστημα βαθμολογίας που ίσχυε πριν το 2003 και όχι στο ισχύον σήμερα σύστημα.

34

Η Επιτροπή τονίζει, εισαγωγικά, ότι η επίμαχη ΕΕΣ αφορά τον προ του 2003 χρόνο, δηλαδή την περίοδο από 1ης Ιουλίου 2001 έως 31 Δεκεμβρίου 2002. Υποθέτει επομένως ότι ο αναιρεσείων αναφέρεται μάλλον στο σύστημα βαθμολογίας που άρχισε να ισχύει τον Ιούλιο του 2001.

35

Η Επιτροπή προβάλλει ότι πάντοτε υπήρχε σύνδεση μεταξύ της αξιολόγησης των υπαλλήλων και της προαγωγής τους. Αυτό ισχύει και σήμερα, εφόσον οι σχετικές διατάξεις του νέου ΚΥΚ που θεσπίστηκε κατά τη διάρκεια του 2004 εξακολουθούν να περιλαμβάνονται στο κεφάλαιο με τίτλο «Βαθμολόγηση, προαγωγή κατά κλιμάκιο και προαγωγή κατά βαθμό». Κατά την Επιτροπή, η έκθεση βαθμολογίας θα ήταν άχρηστη αν δεν υπήρχε σύνδεση της αξιολόγησης και της προαγωγής των υπαλλήλων. Θεωρεί ότι ο αναιρεσείων δεν προέβαλε προς στήριξη της απόψεώς του κανένα σοβαρό επιχείρημα ούτε επικαλέσθηκε οποιαδήποτε φερόμενη ως σημαντική αλλαγή των κανόνων ούτε παρέθεσε κάποια νέα εξέλιξη της νομολογίας.

36

Όσον αφορά τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, σχετικά με τις συνέπειες της αποφάσεως συνταξιοδοτήσεως λόγω αναπηρίας, η Επιτροπή επισημαίνει ότι ο αναιρεσείων περιορίζεται στην επίκληση του άρθρου 14 του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ, χωρίς καμία αναφορά στα άρθρα του 53 και 78. Πάντως, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το εν λόγω άρθρο 14 δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη μόνο του. Συγκεκριμένα, ο ΚΥΚ διακρίνει σαφώς μεταξύ, αφενός, της προσωρινής αναπηρίας (άρθρο 59) και, αφετέρου, της μόνιμης αναπηρίας (άρθρο 53). Ενώ η προσωρινή αναπηρία δίδει δικαίωμα ανναρωτικής αδείας, η μόνιμη αναπηρία καταλήγει στη συνταξιοδότηση του οικείου υπαλλήλου.

37

Η Επιτροπή εκτιμά ότι το γεγονός ότι η ιατρική υγειονομική υπηρεσία ανανέωσε την απόφασή της όσον αφορά την αναπηρία του αναιρεσείοντος για ένα έτος αντί για δύο δεν ασκεί επιρροή στην εκτίμηση της σοβαρότητας της αναπηρίας. Το χρονικό διάστημα μεταξύ των ιατρικών εξετάσεων δεν μπορεί πράγματι να αποτελέσει κριτήριο για τον καθορισμο του αν η αναπηρία ενός υπαλλήλου είναι προσωρινή ή μόνιμη. Εφόσον μία περίπτωση αναπηρίας εμπίπτει στο άρθρο 78 του ΚΥΚ, τότε πρέπει να θεωρηθεί μόνιμη. Εξάλλου, υπό την επιφύλαξη του άρθρου 14 του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ, η αναπηρία πρέπει να θεωρηθεί μόνιμη για όσο χρόνο διαρκεί.

38

Όσον αφορά τον τρίτο λόγο αναιρέσεως που αφορά το ότι δεν ελήφθη υπόψη το δικαίωμα αποτελεσματικής ένδικης προστασίας, η Επιτροπή προβάλλει ότι ο λόγος αυτός στηρίζεται σε εσφαλμένη παραδοχή. Συγκεκριμένα, αντίθετα προς όσα ισχυρίζεται ο αναιρεσείων, δεν εναπόκειται στο Πρωτοδικείο να αποφανθεί επί της αιτίας της αναπηρίας που διαπιστώθηκε. Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι πρόκειται για ιατρικό θέμα που εμπίπτει στην αρμοδιότητα ιατρικού οργάνου, δηλαδή του ιατρού της ΑΔΑ ή της ιατρικής υγειονομικής επιτροπής, σύμφωνα με τα άρθρα 19 επ. των λεπτομερειών εφαρμογής του άρθρου 73 του ΚΥΚ. Από αυτό προκύπτει ότι, όταν η επιτροπή αναπηρίας ανέβαλε την απόφασή της επί της αιτίας της αναπηρίας αυτής εν αναμονή της γνώμης των «αρμοδίων οργάνων», η επιτροπή αυτή αναφερόταν στη γνώμη των ιατρικών οργάνων και όχι στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση.

39

Η Επιτροπή προσθέτει ότι ο αναιρεσείων είχε πάντοτε τη δυνατότητα να κινήσει τη διαδικασία βάσει του άρθρου 73 του ΚΥΚ προκειμένου να καθοριστεί αν η εν λόγω αναπηρία έχει επαγγελματική αιτία. Επομένως, ο αναιρεσείων δεν στερήθηκε συναφώς καμία ένδικη προστασία.

40

Επιπλέον, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο δεν στέρησε από τον αναιρεσείοντα την ένδικη προστασία όσον αφορά την επίμαχη ΕΕΣ στον βαθμό που δεν απέκλεισε παντελώς τη δυνατότητα να έχει ο αναιρεσείων έννομο συμφέρον να την αμφισβητήσει μεταγενέστερα, σε περίπτωση επανεντάξεώς του στην υπηρεσία.

41

Εισαγωγικά, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η Επιτροπή, όπως όλα τα κοινοτικά όργανα, υπέχει ειδική υποχρέωση διαφάνειας όσον αφορά τη βαθμολόγηση, την προαγωγή κατά κλιμάκιο και την προαγωγή κατά βαθμό των υπαλλήλων της, της οποίας η τήρηση εξασφαλίζεται από την επίσημη διαδικασία των άρθρων 43 και 46 του ΚΥΚ.

42

Προς τούτο, η ΕΕΣ αποτελεί ουσιώδες έγγραφο για την αξιολόγηση του προσωπικού των κοινοτικών οργάνων, εφόσον καθιστά δυνατή την αξιολόγηση της ικανότητας, της απόδοσης και της συμπεριφοράς του υπαλλήλου, όπως αναφέρεται στο άρθρο 43 του ΚΥΚ. Η έκθεση αυτή καταρτίζεται τουλάχιστον κάθε δύο χρόνια υπό τις προϋποθέσεις που καθορίζονται από κάθε όργανο, σύμφωνα με το άρθρο 110 του ΚΥΚ.

43

Επιπλέον, όπως υπογράμμισε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 49 των προτάσεών του, η ΕΕΣ αποτελεί αξιολογική κρίση για τον τρόπο με τον οποίον ο υπάλληλος εκπλήρωσε τα καθήκοντα που του ανατέθηκαν και για τη συμπεριφορά του στην υπηρεσία κατά την οικεία περίοδο.

44

Συγκεκριμένα, πρέπει να τονιστεί, πρώτον, ότι η ΕΕΣ, ανεξαρτήτως της μελλοντικής της χρησιμότητας, αποτελεί γραπτή και επίσημη απόδειξη για την ποιότητα της εργασίας του υπαλλήλου. Η αξιολόγηση αυτή δεν περιγράφει απλώς τα καθήκοντα που του ανατέθηκαν κατά το οικείο χρονικό διάστημα, αλλά εμπεριέχει και αξιολόγηση των ανθρώπινων προσόντων που επέδειξε ο κρινόμενος κατά την άσκηση της επαγγελματικής του δραστηριότητας.

45

Επομένως, κάθε υπάλληλος δικαιούται να απαιτήσει δίκαιη και ορθή αξιολόγηση της εργασίας του. Κατά συνέπεια, σύμφωνα με το δικαίωμα αποτελεσματικής ένδικης προστασίας, ο υπάλληλος πρέπει οπωσδήποτε να έχει το δικαίωμα να αμφισβητεί την ΕΕΣ του λόγω του περιεχομένου της ή διότι δεν καταρτίστηκε σύμφωνα με τους προβλεπόμενους από τον ΚΥΚ κανόνες.

46

Δεύτερον, μολονότι ο υπάλληλος για τον οποίο η επιτροπή αναγνώρισε ότι πάσχει από μόνιμη ολική αναπηρία συνταξιοδοτείται αυτοδικαίως, όπως προβλέπουν τα άρθρα 53 και 78 του ΚΥΚ, η κατάσταση αυτή διαφοροποιείται από την κατάσταση του υπαλλήλου που φθάνει σε ηλικία συνταξιοδοτήσεως, που παραιτείται ή που απολύεται, διότι είναι αναστρέψιμη.

47

Συγκεκριμένα, ο υπάλληλος που έχει καταστεί ανάπηρος ενδέχεται στο μέλλον να αναλάβει τα καθήκοντά του σε κοινοτικό όργανο, λαμβανομένου υπόψη του άρθρου 16 του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ. Συναφώς, η γενική διάταξη του άρθρου 53 του ΚΥΚ πρέπει να εξεταστεί σε συνδυασμό με τις ειδικές διατάξεις των άρθρων 13 έως 15 του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ. Η δραστηριότητα του υπαλλήλου που έχει κριθεί ανάπηρος τελεί απλώς υπό αναστολή, η δε εξέλιξη της καταστάσεώς του στα κοινοτικά όργανα εξαρτάται από το αν εξακολουθούν να υφίστανται οι συνθήκες που δικαιολογούσαν την αναπηρία αυτή, η οποία μπορεί να ελέγχεται σε τακτά διαστήματα.

48

Εν προκειμένω, δεν θεωρήθηκε ότι συντρέχουν οριστικά, στο πρόσωπο του αναιρεσείοντος, όλες οι προϋποθέσεις που απαιτούνται για να μπορεί να δικαιολογηθεί η υποχρεωτική συνταξιοδότησή του λόγω μόνιμης ολικής αναπηρίας, σύμφωνα με το άρθρο 13 του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ. Προς τούτο συνηγορεί το γεγονός ότι η ιατρική υγειονομική υπηρεσία της Επιτροπής που εξέτασε την κατάσταση της αναπηρίας του αναιρεσείοντος ανανέωσε, στις 31 Ιανουαρίου 2007, την ισχύ της αποφάσεως αναπηρίας μόνο για ένα έτος και όχι για δύο, όπως είχε συμβεί με την από 1 Φεβρουαρίου 2005 αρχική απόφαση, της επιτροπής αναπηρίας. Τούτο αποδεικνύει ότι η πιθανότητα επανόδου στην υπηρεσία του αναιρεσείοντος δεν είναι απλώς υποθετική, αλλά πραγματική.

49

Πάντως, υπάλληλος που κρίθηκε ότι έχει υποστεί μόνιμη αναπηρία, θεωρούμενη ως ολική, εφόσον υπάρχει πιθανότητα να επανενταχθεί στα κοινοτικά όργανα, έχει δικαίωμα ισοδύναμο με το δικαίωμα ενεργού υπαλλήλου να καταρτιστεί η ΕΕΣ που τον αφορά δίκαια, αντικειμενικά και σύμφωνα με τους συνήθεις κανόνες αξιολογήσεως.

50

Σε περίπτωση επανεντάξεως στην υπηρεσία, η ΕΕΣ θα είναι χρήσιμη για την εξέλιξη του υπαλλήλου στην υπηρεσία του ή στα κοινοτικά όργανα. Συνιστά απτή και επίσημη απόδειξη της ικανότητας και της εμπειρίας του στο κοινοτικό όργανο, την οποία μπορεί να επικαλεσθεί. Παρέχει επίσης τη δυνατότητα στην ιεραρχικώς προϊσταμένη αρχή να συγκρίνει τα προσόντα των υποψηφίων για ενδεχόμενη προαγωγή ή μετάθεση.

51

Πρέπει, επομένως, να θεωρηθεί ότι υπάλληλος που βρίσκεται σε κατάσταση ολικής μόνιμης αναπηρίας κατ’ εφαρμογή των άρθρων 53 και 78 του ΚΥΚ διατηρεί το έννομο συμφέρον να προσβάλει την ΕΕΣ.

52

Εφόσον επομένως από την απόφαση περί μόνιμης ολικής ανικανότητας του D. Gordon δεν μπορεί να συναχθεί ότι δεν υπάρχει πιθανότητα να επανενταχθεί στο μέλλον στα κοινοτικά όργανα, δεν μπορεί να αποκλειστεί η πιθανότητα να επικαλεσθεί την επίμαχη ΕΕΣ μετά την ενδεχόμενη επανένταξή του σε αυτά.

53

Κατόπιν όλων των προεκτεθέντων, οι δύο πρώτοι λόγοι αναιρέσεως πρέπει να γίνουν δεκτοί ως βάσιμοι. Επομένως, πρέπει να εξαφανιστεί η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος της που καταργεί τη δίκη όσον αφορά το αίτημα ακυρώσεως της επίδικης αποφάσεως, χωρίς να παρίσταται ανάγκη να εξεταστεί ο τρίτος λόγος αναιρέσεως, ως μη δυνάμενος να επιφέρει ευρύτερη ακύρωση.

54

Ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο εσφαλμένως έκρινε απαράδεκτο το αίτημα αποζημιώσεως για τον λόγο ότι δεν είχαν διευκρινιστεί η φύση και η έκταση της ζημίας. Επισημαίνει πράγματι ότι, σύμφωνα με την νομολογία που παραθέτει το Πρωτοδικείο με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, υπό ειδικές συνθήκες, δεν είναι απαραίτητο να διευκρινίζεται με το δικόγραφο της προσφυγής η ακριβής έκταση της ζημίας και να υπολογίζεται το ύψος της ζητούμενης αποζημιώσεως.

55

Ο αναιρεσείων προβάλλει επίσης ότι ουδέποτε ανέμενε ή ζήτησε απόφαση επί του αιτήματος αποζημιώσεως ελλείψει αποφάσεως επί της προσφυγής ακυρώσεως. Διευκρινίζει ότι, με το υπόμνημά του απαντήσεως ενώπιον του Πρωτοδικείου, επιφυλάχθηκε ρητώς του δικαιώματός του να κινήσει κάθε διαδικασία προκειμένου να επιτύχει την αποκατάσταση της ζημίας που υπέστη ενόψει της αναμενόμενης από το Πρωτοδικείο αποφάσεως.

56

Ο αναιρεσείων θεωρεί ότι, λόγω των ειδικών περιστάσεων και της περιπλοκότητας της περιπτώσεώς του, η απόφαση επί της αποζημιώσεως πρέπει να ληφθεί μετά την απόφαση του Δικαστηρίου επί της προσφυγής ακυρώσεως.

57

Ωστόσο, ο αναιρεσείων προβάλλει ότι, εάν το Δικαστήριο διαπιστώσει ότι πράγματι υπήρξε θύμα άδικης αξιολογήσεως καθώς και σημαντικής αδικίας και ότι, εκ του γεγονότος αυτού, η σταδιοδρομία του υπέστη πράγματι ανεπανόρθωτη ζημία, δεν είναι υπερβολική μία αποζημίωση ύψους 1,5 εκατομυρίου ευρώ.

58

Η Επιτροπή υποστηρίζει από την πλευρά της ότι η δυνατότητα να μην έχει την υποχρέωση να διευκρινίσει με το δικόγραφο της προσφυγής την ακριβή έκταση της ζημίας που υπέστη αποτελεί εξαίρεση. Από τη σκέψη 44 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως προκύπτει ότι το Πρωτοδικείο θεώρησε ότι η περίπτωση του αναιρεσείοντος δεν εμπίπτει στην εξαίρεση αυτή. Κατά την Επιτροπή, ο αναιρεσείων δεν προέβαλε ενώπιον του Πρωτοδικείου ότι συνέτρεχε στην περίπτωσή του οποιοδήποτε στοιχείο που θα του επέτρεπε να εξαιρεθεί από τον γενικό κανόνα. Εξάλλου, με την αίτησή του αναιρέσεως, ο αναιρεσείων δεν ανέφερε με ποιον τρόπο έσφαλε το Πρωτοδικείο εφαρμόζοντας αυτόν τον γενικό κανόνα. Η Επιτροπή καταλήγει ότι, κατά συνέπεια, το επιχείρημά του προσκρούει σε νέο λόγο απαρεδέκτου λόγω της ελλείψεως επιχειρημάτων που να στηρίζουν την άποψη του αναιρεσείοντος.

59

Η Επιτροπή αμφισβητεί εξάλλου το επιχείρημα του αναιρεσείοντος σύμφωνα με το οποίο το Πρωτοδικείο δεν πρέπει να αποφανθεί επί της ζημίας για τον λόγο ότι ο αναιρεσείων είχε εκφράσει την πρόθεσή του να κινήσει μεταγενέστερα χωριστή διαδικασία για την επιδίκαση αποζημιώσεως για τη ζημία που φέρεται να έχει υποστεί. Συγκεκριμένα, η πρόθεση αυτή δεν αποδεικνύεται από τον φάκελο της δίκης ενώπιον του Πρωτοδικείου.

60

Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το Πρωτοδικείο απέρριψε ως απαράδεκτα τα αιτήματα αποζημιώσεως εφόσον, αφενός, ο αναιρεσείων περιορίστηκε να αξιώσει αποζημίωση για την αποκατάσταση της ζημίας που υπέστη στη σταδιοδρομία του, στην υγεία του και στην ευημερία του, χωρίς να προσδιορίζει το ύψος της και χωρίς να αναφέρει, επακριβώς, τα στοιχεία που θα επέτρεπαν τον προσδιορισμό της έκτασης της ζημίας αυτής, και, αφετέρου, όσον αφορά την ηθική βλάβη, εκτός από την παντελή έλλειψη εκτιμήσεως της βλάβης αυτής, ο αναιρεσείων δεν παρέσχε στο Πρωτοδικείο τη δυνατότητα να εκτιμήσει την έκταση και τον χαρακτήρα της.

61

Συναφώς, αρκεί η παρατήρηση ότι το ζήτημα αν δικαιολογήθηκε επαρκώς το ποσό της αιτηθείσας από τον αναιρεσείοντα αποζημιώσεως καθιστά αναγκαία την εκτίμηση πραγματικών περιστατικών που εκφεύγει της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου, η οποία περιορίζεται μόνο στον έλεγχο του αν, με την αναιρεσιβαλλομένη διάταξη, τηρήθηκαν οι κανόνες δικαίου (βλ., συναφώς, απόφαση της 15ης Φεβρουαρίου 1996, C-209/94 P, Buralux κ.λπ. κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1996, σ. I-615, σκέψη 21).

62

Επιπλέον, όπως παρατήρησε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 78 των προτάσεών του, το αίτημα επιδικάσεως ποσού 1,5 εκατομμυρίου ευρώ ως αποζημίωση στην περίπτωση κατά την οποία το Δικαστήριο εξετάσει την ουσία της διαφοράς αποτελεί νέο αίτημα, υπό την έννοια του άρθρου 113 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, και πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτο.

63

Επομένως, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη η αίτηση αναιρέσεως καθόσον αμφισβητεί την απόρριψη, από το Πρωτοδικείο, του αιτήματός του αποζημιώσεως.

64

Σύμφωνα με το άρθρο 61, πρώτο εδάφιο, δεύτερη περίοδος, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, σε περίπτωση αναιρέσεως της αποφάσεως του Πρωτοδικείου, το Δικαστήριο μπορεί να αποφανθεί οριστικώς επί της διαφοράς, εφόσον αυτή είναι ώριμη προς εκδίκαση. Τούτο ισχύει εν προκειμένω όσον αφορά την προσφυγή ακυρώσεως.

65

Ο προσφεύγων ζητεί πρώτον την ακύρωση της επίδικης αποφάσεως που απορρίπτει την ένστασή του κατά της αποφάσεως της 28ης Απριλίου 2003 η οποία επικύρωσε την ΕΕΣ του για την περίοδο από 1ης Ιουλίου 2001 έως 31 Δεκεμβρίου 2002.

66

Για τη θεμελίωση της προσφυγής του, ο αναιρεσείων επικαλείται τρεις λόγους, ο πρώτος από τους οποίους αντλείται από παράβαση ουσιώδους τύπου και προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας.

67

Συναφώς, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι η διαδικασία διοικητικής ενστάσεως κατά της επίμαχης ΕΕΣ είναι πολλαπλώς αντίθετη προς τον νόμο. Υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, ότι δεν τηρήθηκε το δεύτερο στάδιο της διαδικασίας, το οποίο έγκειται σε επαλήθευση των τυπικών και ουσιαστικών προϋποθέσεων της ΕΕΣ από την επιτροπή ίσης εκπροσωπήσεως.

68

Έτσι, ο έλεγχος της επιτροπής ίσης εκπροσωπήσεως περιορίστηκε στις διαδικαστικές πτυχές και δεν ασχολήθηκε με την ουσία. Συγκεκριμένα, δεδομένου ότι δεν είχε πραγματοποιηθεί επίσημος διάλογος με τον δευτεροβάθμιο βαθμολογητή της ΕΕΣ, η εν λόγω επιτροπή συνέστησε να πραγματοποιηθεί αυτός ο διάλογος. Πάντως, ο φάκελος του αναιρεσείοντος δεν διαβιβάστηκε στην επιτροπή αυτή, ώστε να μπορέσει να αποφανθεί και σχετικά με το αν η ΕΕΣ καταρτίστηκε δίκαια, αντικειμενικά και σύμφωνα με τους συνήθεις κανόνες αξιολογήσεως, όπως επιτάσσει το άρθρο 8, παράγραφος 5, των γενικών εκτελεστικών διατάξεων.

69

Κατά τον αναιρεσείοντα, το κενό αυτό αποτελεί σοβαρή παρατυπία που κατέστησε πλημμελή τη διαδικασία της διοικητικής ενστάσεως. Συγκεκριμένα, η επιτροπή ίσης εκπροσωπήσεως, λόγω της συνθέσεώς της, είναι το μοναδικό όργανο προσφυγής στο πλαίσιο του οποίου μέλη του προσωπικού που ασκούν τα ίδια με αυτόν καθήκοντα θα μπορούσαν να εξετάσουν την βαθμολογία του. Επιπλέον, η γνώμη της επιτροπής αυτής έχει ιδιαίτερο κύρος, καθόσον, αν ο κατ’ έφεση βαθμολογητής αρνηθεί να την ακολουθήσει, υποχρεούται να αιτιολογήσει την απόφασή του.

70

Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι ο αναιρεσείων δεν μπορεί να επικαλεστεί το γεγονός ότι η επιτροπή ίσης εκπροσωπήσεως αρκέστηκε να διαπιστώσει ότι δεν είχε πραγματοποιηθεί ο επίσημος διάλογος με τον δευτεροβάθμιο βαθμολογητή της ΕΕΣ, διότι ο ίδιος παρέλειψε να ενημερώσει την επιτροπή αυτή ότι ο διάλογος αυτός πραγματοποιήθηκε στις 25 Μαρτίου 2003.

71

Από τη δικογραφία προκύπτει ότι η επιτροπή ίσης εκπροσωπήσεως δεν αποφάνθηκε επί του περιεχομένου της επίμαχης ΕΕΣ, ενώ έχει υποχρέωση να το πράξει όταν, όπως εν προκειμένω, έχει υποβληθεί ενώπιόν της ένσταση. Συγκεκριμένα, η επιτροπή αυτή διαπίστωσε μόνο, με τη γνώμη της που διαβιβάστηκε στον κατ’ έφεση βαθμολογητή στις 11 Απριλίου 2003, ότι ο επίσημος διάλογος με τον δευτεροβάθμιο βαθμολογητή δεν πραγματοποιήθηκε, σε αντίθεση προς το άρθρο 7 των γενικών εκτελεστικών διατάξεων.

72

Επομένως, ο κατ’ έφεση βαθμολογητής δεν μπορούσε να αποφανθεί επί της ενστάσεως του αναιρεσείοντος με την απόφασή του της 28ης Απριλίου 2003 εφόσον η επιτροπή ίσης εκπροσωπήσεως δεν είχε δώσει τη γνώμη της επί του περιεχομένου της επίμαχης ΕΕΣ η οποία δεν είχε καταστεί οριστική.

73

Όπως υπογράμμισε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 96 των προτάσεών του, ο κατ’ έφεση βαθμολογητής, αποφαινόμενος κατά τον τρόπο αυτό με την απόφασή του της 28ης Απριλίου 2003, θεώρησε το δικαίωμα προσφυγής του αναιρεσείοντος ενώπιον της επιτροπής ίσης εκπροσωπήσεως ως καθαρά τυπικό στάδιο. Πάντως, όταν υποβάλλεται ένσταση ενώπιον της επιτροπής αυτής, η εξέταση του περιεχομένου της οικείας ΕΕΣ αποτελεί ουσιώδη τύπο, διότι, αφενός, η εν λόγω επιτροπή είναι το μόνο από τα όργανα που παρεμβαίνουν στη διαδικασία βαθμολογήσεως το οποίο περιλαμβάνει εκπροσώπους του προσωπικού και, αφετέρου, οι γνώμες της πρέπει να λαμβάνονται υπόψη από τον κατ’ έφεση βαθμολογητή.

74

Φαίνεται, ως εκ τούτου, ότι το γεγονός ότι η επιτροπή ίσης εκπροσωπήσεως δεν αποφάνθηκε επί του περιεχομένου της επίμαχης ΕΕΣ σύμφωνα με το άρθρο 8 των γενικών εκτελεστικών διατάξεων αποτελεί ουσιώδη παράβαση της διαδικασίας καταρτίσεως της ΕΕΣ η οποία θίγει τα δικαιώματα του αναιρεσείοντος.

75

Έτσι, η επίδικη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί, χωρίς να χρειάζεται να κριθούν οι λοιποί λόγοι τους οποίους προέβαλε ο αναιρεσείων προς στήριξη της προσφυγής του ακυρώσεως.

76

Κατά το άρθρο 122 του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναιρέσεως γίνεται δεκτή και το Δικαστήριο κρίνει το ίδιο οριστικά τη διαφορά, αποφαίνεται και επί των εξόδων.

77

Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του ίδιου αυτού κανονισμού, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου του 118, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η Επιτροπή ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα έξοδα αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα του D. Gordon.

Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) αποφασίζει: