Δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις — Διεθνής δικαιοδοσία, αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε γαμικές διαφορές και διαφορές γονικής μέριμνας — Κανονισμός 2201/2003 — Διεθνής δικαιοδοσία σε υποθέσεις διαζυγίου
(Κανονισμός 2201/2003 του Συμβουλίου, άρθρα 3 § 1, στοιχείο α΄, 6, 7 § 1, και 17)
Τα άρθρα 6 και 7 του κανονισμού 2201/2003, για τη διεθνή δικαιοδοσία και την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε γαμικές διαφορές και διαφορές γονικής μέριμνας, πρέπει να ερμηνεύονται υπό την έννοια ότι, στο πλαίσιο δίκης διαζυγίου, στην περίπτωση κατά την οποία ο εναγόμενος δεν έχει συνήθη διαμονή σε κράτος μέλος και δεν είναι υπήκοος κράτους μέλους, τα δικαστήρια ενός κράτους μέλους δεν μπορούν να θεμελιώσουν τη δικαιοδοσία τους στο εθνικό τους δίκαιο για να αποφανθούν επί της αγωγής αυτής, αν δικαστήρια άλλου κράτους μέλους έχουν δικαιοδοσία δυνάμει του άρθρου 3 του εν λόγω κανονισμού.
Ειδικότερα, κατά τη σαφή διατύπωση του άρθρου 7, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού, η δικαιοδοσία ρυθμίζεται, σε κάθε κράτος μέλος, από το εθνικό δίκαιο μόνον εφόσον κανένα δικαστήριο κράτους μέλους δεν έχει δικαιοδοσία βάσει των άρθρων 3 έως 5 αυτού. Επιπλέον, κατά το άρθρο 17 του κανονισμού, ένα δικαστήριο κράτους μέλους, εφόσον επιλαμβάνεται υποθέσεως για την οποία δεν έχει δικαιοδοσία βάσει του κανονισμού, οφείλει να διαπιστώσει αυτεπαγγέλτως την έλλειψη δικαιοδοσίας του στην περίπτωση κατά την οποία δικαστήριο άλλου κράτους μέλους έχει δικαιοδοσία δυνάμει του κανονισμού αυτού.
Η ερμηνεία αυτή δεν μπορεί να αμφισβητηθεί βάσει του άρθρου 6 του κανονισμού, δεδομένου ότι η εφαρμογή των άρθρων 7, παράγραφος 1, και 17 αυτού δεν εξαρτάται από το ποια ιδιότητα έχει ο εναγόμενος, αλλά μόνον από το αν δικαστήριο κράτους μέλους έχει δικαιοδοσία δυνάμει των άρθρων 3 έως 5 του κανονισμού, ο οποίος σκοπεί στη θέσπιση ενιαίων κανόνων άρσεως συγκρούσεως σε υποθέσεις διαζυγίου προκειμένου να διασφαλισθεί η ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων στον ευρύτερο δυνατό βαθμό. Ως εκ τούτου, ο κανονισμός εφαρμόζεται και έναντι υπηκόων τρίτων κρατών οι οποίοι συνδέονται με επαρκώς ισχυρό σύνδεσμο με το έδαφος ενός κράτους μέλους, σύμφωνα με τα κριτήρια διεθνούς δικαιοδοσίας που προβλέπει ο κανονισμός, τα οποία βασίζονται στην αρχή ότι πρέπει να υπάρχει ένας πραγματικός σύνδεσμος μεταξύ του ενδιαφερόμενου διαδίκου και του κράτους μέλους που ασκεί τη δικαιοδοσία.
(βλ. σκέψεις 18-19, 21, 25-26, 28 και διατακτ.)