Σύμβαση για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων — Αναγνώριση και εκτέλεση — Λόγοι απαραδέκτου — Μη κανονική και έγκαιρη επίδοση ή κοινοποίηση του εισαγωγικού της δίκης εγγράφου στον ερημοδικήσαντα εναγόμενο — Έννοια της κανονικής επιδόσεως ή κοινοποιήσεως — Εκτίμηση σύμφωνα με τις διατάξεις εφαρμοστέας διεθνούς συμβάσεως μεταξύ του κράτους εκδόσεως της δικαστικής αποφάσεως και του κράτους αναγνωρίσεως ή εκτελέσεως της αποφάσεως αυτής
(Σύμβαση της 27ης Σεπτεμβρίου 1968, άρθρο 27, σημ. 2, και Πρωτόκολλο, άρθρο IV)
Το άρθρο 27, σημείο 2, της Συμβάσεως της 27ης Σεπτεμβρίου 1968 για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, όπως τροποποιήθηκε με τις Συμβάσεις Προσχωρήσεως του 1978, του 1982, του 1989 και του 1996, καθώς και το άρθρο IV, πρώτο εδάφιο, του Πρωτοκόλλου που προσαρτάται στη Σύμβαση αυτή πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι, όταν σχετική διεθνής συμφωνία, όπως η Σύμβαση της Χάγης για την επίδοση και κοινοποίηση στην αλλοδαπή δικαστικών και εξώδικων εγγράφων σε αστικές ή εμπορικές υποθέσεις, ισχύει μεταξύ του κράτους εκδόσεως μιας δικαστικής αποφάσεως και του κράτους αναγνωρίσεως και εκτελέσεως της αποφάσεως αυτής, το νομότυπο της επιδόσεως του εισαγωγικού της δίκης εγγράφου στον ερημοδικήσαντα εναγόμενο πρέπει να αξιολογείται με γνώμονα τις διατάξεις της συμφωνίας αυτής, τηρουμένης της δυνατότητας, ελλείψει επίσημης εναντιώσεως του κράτους αναγνωρίσεως ή εκτελέσεως, να γίνει η διαβίβαση με απ’ ευθείας αποστολή μεταξύ αρμοδίων δημοσίων αρχών, σύμφωνα με το άρθρο IV, δεύτερο εδάφιο, του Πρωτοκόλλου. Συγκεκριμένα, οι δύο δυνατότητες διαβιβάσεως τις οποίες προβλέπει το άρθρο ΙV του Πρωτοκόλλου που προσαρτάται στη Σύμβαση απαριθμούνται περιοριστικώς υπό την έννοια ότι η διαβίβαση μπορεί να γίνει σύμφωνα με το δίκαιο που εφαρμόζει ο δικαστής του κράτους εκδόσεως της αποφάσεως μόνον όταν ουδεμία από τις δύο αυτές δυνατότητες μπορεί να χρησιμοποιηθεί.
(βλ. σκέψεις 22, 28, 30 και διατακτ.)