1. ροσφυγή ακυρώσεως - ράξεις δεκτικές προσφυγής - Απόφαση στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων ληφθείσα μετά την ακύρωση μιας πρώτης αποφάσεως λόγω μη κινήσεως της διαδικασίας του άρθρου 93, παράγραφος 2, της Συνθήκης (νυν άρθρου 88, παράγραφος 2, ΕΚ) - Απόφαση καταλήγουσα στα ίδια συμπεράσματα στα οποία έχει καταλήξει η ακυρωθείσα απόφαση - Απόφαση μη έχουσα βεβαιωτικό χαρακτήρα
[Συνθήκη ΕΚ, άρθρο 93 § 2 (νυν άρθρο 88 § 2 ΕΚ) και άρθρο 173 (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρο 230 ΕΚ,]
2. Ενισχύσεις χορηγούμενες από τα κράτη - Σχέδια ενισχύσεων - Απαγόρευση εκτελέσεως πριν από την τελική απόφαση της Επιτροπής - εριεχόμενο - Σχέδιο ενισχύσεων που κρίθηκε από το κράτος μέλος συμβατό προς τη Συνθήκη - Υποχρέωση προηγούμενης κοινοποιήσεως και προσωρινής αναστολής της εκτελέσεως της ενισχύσεως
[Συνθήκη ΕΚ, άρθρο 93 § 2 (νυν άρθρο 88 § 3 ΕΚ)]
1. Η ακύρωση μιας αποφάσεως της Επιτροπής στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων λόγω διαδικαστικού ελαττώματος, ήτοι λόγω μη κινήσεως της διαδικασίας της εκατέρωθεν ακροάσεως του άρθρου 93, παράγραφος 2, της Συνθήκης (νυν άρθρο 88, παράγραφος 2 της Συνθήκης ΕΚ), δεν προσδίδει ισχύ δεδικασμένου στον εκ μέρους της αποφάσεως αυτής χαρακτηρισμό του μέτρου ως «κρατικής ενισχύσεως», θεσπισθείσας χωρίς προηγούμενη κοινοποίηση και συνεπώς «παράνομης». Συγκεκριμένα, η Επιτροπή δεν δεσμεύεται από τη δικαστική απόφαση περί ακυρώσεως της αποφάσεως αυτής, εκτός ως προς το ότι πρέπει να επιτρέψει τη συμμετοχή των ενδιαφερομένων στη διαδικασία εμπεριστατωμένης εξετάσεως. Κατά τα λοιπά, η Επιτροπή διατηρεί τη διακριτική ευχέρεια εκτιμήσεως όσον αφορά την ουσία του επίμαχου μέτρου.
Υπό τις συνθήκες αυτές, μια μετέπειτα απόφαση που εκδόθηκε, ως προς το ίδιο μέτρο, μετά την κίνηση της διαδικασίας της εκατέρωθεν ακροάσεως του άρθρου 93, παράγραφος 2, της Συνθήκης, δεν επιβεβαιώνει μια απρόσβλητη διαπίστωση περιεχόμενη σε προηγούμενη πράξη, οπότε η προσφυγή κατά της εν λόγω μετέπειτα αποφάσεως είναι παραδεκτή.
( βλ. σκέψεις 19-21 )
2. Η τελευταία περίοδος του άρθρου 93, παράγραφος 3, της Συνθήκης (νυν άρθρου 88, παράγραφος 3, ΕΚ) συνιστά τη διασφάλιση του μηχανισμού ελέγχου που θεσπίζει το άρθρο αυτό προκειμένου να προλαμβάνεται η θέση σε ισχύ ενισχύσεων αντίθετων προς τη Συνθήκη. Επομένως, ακόμη και αν ένα κράτος μέλος θεωρεί ότι ένα μέτρο ενισχύσεως είναι συμβατό προς την κοινή αγορά, το γεγονός αυτό δεν του επιτρέπει να αγνοεί τις σαφείς διατάξεις του άρθρου 93 της Συνθήκης. Εντεύθεν προκύπτει ότι το αντικείμενο της διατάξεως του άρθρου 93, παράγραφος 3, της Συνθήκης δεν συνίσταται σε απλή υποχρέωση κοινοποιήσεως, αλλά σε υποχρέωση προηγούμενης κοινοποιήσεως η οποία, αυτή καθαυτή, περιλαμβάνει και συνεπάγεται το ανασταλτικό αποτέλεσμα που εισάγει η τελευταία περίοδος της παραγράφου αυτής. Η διάταξη αυτή δεν επιτρέπει επομένως να αποσυνδέονται οι προβλεπόμενες σε αυτήν υποχρεώσεις, ήτοι οι υποχρεώσεις κοινοποιήσεως κάθε νέας ενισχύσεως και οι υποχρεώσεις προσωρινής αναστολής της εκτελέσεως της ενισχύσεως αυτής.
( βλ. σκέψεις 31-32 )