1.

Ο Annibale Culin εισήλθε στην υπηρεσία της Επιτροπής στις 7 Σεπτεμβρίου 1959· τοποθετήθηκε στη Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού (στο εξής: ΓΔ IV), στην οποία εξακολουθεί να υπηρετεί μέχρι σήμερα. Από την 1η Ιανουαρίου 1972, ο Α. Culin έχει καταταγεί στον βαθμό Α 4.

2.

Στο πλαίσιο αναδιοργανώσεως της ΓΔ IV, την οποία αποφάσισε η Επιτροπή, ο Α. Culin τοποθετήθηκε, από την 1η Οκτωβρίου 1984, στη Διεύθυνση Β, « συμπράξεις, καταχρήσεις δεσπόζουσας θέσεως Ι », στο τμήμα « υφαντουργία, βιομηχανίες ενδυμάτων, δερματίνων ειδών και λοιπές » ( στο εξής: ΓΔ IV/B-2 ).

3.

Από τις 12 Νοεμβρίου 1985, ο Α. Culin ασκούσε, μετά τον θάνατο του προϊσταμένου του εν λόγω τμήματος, καθήκοντα αναπληρωτή προϊσταμένου.

4.

Στις 26 Σεπτεμβρίου 1986, η Επιτροπή δημοσίευσε την ανακοίνωση κενής θέσεως COM/1607/86, για τη θέση του προϊσταμένου του προαναφερθέντος τμήματος ΓΔ IV/B-2. Ο Α. Culin, ο οποίος ασκούσε ακόμα καθήκοντα αναπληρωτή προϊσταμένου του εν λόγω τμήματος, καθώς και δεκαεπτά άλλοι υπάλληλοι υπέβαλαν υποψηφιότητα για την εν λόγω θέση.

5.

Στις 24 Νοεμβρίου 1986, η Επιτροπή αποφάσισε να πληρώσει τη θέση αυτή με μετάθεση. Διόρισε ως προϊστάμενο του τμήματος ΓΔ IV/B-2 τον Νικόλαο Αργύρη, βρετανό υπήκοο, που μέχρι τότε ασκούσε καθήκοντα εκτός της ΓΔ IV και ο οποίος προήχθη στον βαθμό Α 3 από 1ης Νοεμβρίου 1986.

6.

Με απόφαση της 28ης Νοεμβρίου 1986, μεταγενέστερη της αποφάσεως περί διορισμού του Ν. Αργύρη, η Επιτροπή διόρισε αναδρομικά τον Α. Culin ως αναπληρωτή προϊστάμενο του εν λόγω τμήματος, « από τις 12 Νοεμβρίου 1985 έως την οριστική πλήρωση της εν λόγω θέσεως ή, το αργότερο, έως τις 11 Νοεμβρίου 1986».

7.

Ο Α. Culin υπέβαλε στις 16 Φεβρουαρίου 1987 διοικητική ένσταση, σύμφωνα με το άρθρο 90, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, κατά της αποφάσεως περί απορρίψεως της υποψηφιότητας του και της αποφάσεως περί διορισμού του Ν. Αργύρη.

8.

Στις 20 Ιουλίου 1987, η Επιτροπή έλαβε απόφαση περί απορρίψεως της εν λόγω διοικητικής ενστάσεως, την οποία κοινοποίησε στον Α. Culin με υπηρεσιακό σημείωμα με ημερομηνία 3 Αυγούστου 1987. Με την εν λόγω απόφαση, η Επιτροπή διευκρίνιζε, μεταξύ άλλων, ότι « η ΑΔΑ έλαβε υπόψη ... ιδίως τον τρόπο με τον οποίο ( ο Α. Culin ) άσκησε τα καθήκοντα αναπληρωτή προϊσταμένου από τις 12 Νοεμβρίου 1985, αυτό δε ακριβώς το στοιχείο κρίθηκε ως μη ικανοποιητικό. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή αποφάσισε, κατά τη λήξη αυτής της περιόδου αναπληρώσεως, να πληρώσει τη θέση διορίζοντας άλλον υπάλληλο. ... Έχοντας απαντήσει στο κύριο επιχείρημα, η Επιτροπή θεωρεί ότι τα άλλα επιχειρήματα που προβάλλει ( ο Α. Culin ) όσον αφορά τον διορισμό του Ν. Αργύρη καθίστανται άνευ αντικειμένου ».

9.

Κατόπιν της λήψεως της θέσεως αυτής από την Επιτροπή, ο Α. Culin κατέθεσε την υπό κρίση προσφυγή στις 5 Νοεμβρίου 1987.

10.

Ο προσφείψωνζητεί από το Δικαστήριο να ακυρώσει:

καθώς και να καταδικάσει την Επιτροπή:

11.

Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να απορρίψει την προσφυγή ως αβάσιμη και να καταδικάσει τον προσφεύγοντα στα δικαστικά έξοδα.

12.

Το άρθρο 45 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως ορίζει ότι η προαγωγή γίνεται « ... μετά από συγκριτική εξέταση των προσόντων των υπαλλήλων που έχουν σειρά προαγωγής, καθώς και των εκθέσεων για τους υπαλλήλους αυτούς ».

13.

Προκειμένου περί προαγωγής υπαλλήλων από τον βαθμό Α 4 στον βαθμό Α 3, όπως στην υπό κρίση περίπτωση, η συγκριτική εξέταση των προσόντων και των εκθέσεων κρίσεως των υποψηφίων γίνεται, σύμφωνα με την εσωτερική ρύθμιση της Επιτροπής, από τη « συμβουλευτική επιτροπή διορισμών στους βαθμούς Α 2 και Α 3 ».

14.

Ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι είναι κοινώς γνωστό ότι η εν λόγω επιτροπή δεν συνέρχεται παρά σε όλως εξαιρετικές περιπτώσεις και ότι, στην υπό κρίση περίπτωση, δεν συνήλθε. Υποστηρίζει ότι, ακόμα και αν συνήλθε η επιτροπή αυτή, η συγκριτική εξέταση των υποψηφίων για τη θέση του προϊσταμένου του τμήματος ΓΔ IV/B-2 ενέχει προφανές σφάλμα κρίσεως.

15.

Ο προσφεύγων αναφέρεται στο χωρίο της ανωτέρω αποφάσεως της Επιτροπής της 3ης Αυγούστου 1987, με την οποία απορρίφθηκε ρητώς η διοικητική του ένσταση, όπου αναφέρεται ότι η ΑΔΑ, κατά την εξέταση της υποψηφιότητάς του για την επίδικη θέση, έλαβε ιδίως υπόψη τον τρόπο με τον οποίο ο προσφεύγων άσκησε τα καθήκοντα αναπληρωτή προϊσταμένου και ότι «... αυτό ακριβώς το στοιχείο κρίθηκε μη ικανοποιητικό », παρατηρεί δε ότι κανένα έγγραφο του ατομικού του φακέλου δεν επιτρέπει τη συναγωγή αυτού του συμπεράσματος.

16.

Αντιθέτως, οι εκθέσεις κρίσεως του προσφεύγοντος από το 1969 έως τον Ιούλιο του 1987, οι οποίες καλύπτουν και την περίοδο κατά την οποία άσκησε καθήκοντα αναπληρωτή προϊσταμένου, είναι εγκωμιαστικές. Εξάλλου, από τα υπηρεσιακά σημειώματα της 23ης και της 31ης Ιανουαρίου 1986, τα οποία περιλαμβάνονται στον ατομικό φάκελο του προσφεύγοντος, προκύπτει σαφώς ότι ο αμέσως ανώτερος του στην ιεραρχία ( ο διευθυντής Ferry ) ήταν απολύτως ικανοποιημένος από τον τρόπο με τον οποίο ο προσφεύγων ασκούσε τα καθήκοντα του αναπληρωτή προϊσταμένου. Συγκεκριμένα, στο ανώτερο υπηρεσιακό σημείωμα της 23ης Ιανουαρίου 1986 αναφερόταν ότι « he has been acting as interim head very successfully ».

17.

Την ίδια γνώμη εξέφρασε προς τον Α. Culin και ο διευθυντής Overbury, ο οποίος διαδέχθηκε τον διευθυντή Ferry. Εξάλλου, ο ίδιος ο γενικός διευθυντής ανταγωνισμού πρότεινε στην Επιτροπή να αναγνωρίσει την ιδιότητα του αναπληρωτή προϊσταμένου στον προσφεύγοντα, πράγμα το οποίο η Επιτροπή έπραξε, έχοντας πλήρη γνώση της καταστάσεως, μετά τη λήξη της περιόδου κατά την οποία ο προσφεύγων είχε ασκήσει καθήκοντα αναπληρωτή του προϊσταμένου του τμήματος ΓΔ IV/B-2.

18.

Ο προσφεύγων υποστηρίζει επίσης ότι, κατόπιν της αποφάσεως περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως του, ζήτησε την παρέμβαση διαμεσολαβητή. Ο τελευταίος ήλθε σε επαφή με τις αρμόδιες υπηρεσίες της ΑΔΑ, οι οποίες του διευκρίνισαν ότι η επίδικη κρίση προερχόταν από τη ΓΔ IV, πράγμα το, οποίο, ωστόσο, διαψεύσθηκε από τη Γενική αυτή Διεύθυνση.

19.

Εξάλλου, η φράση « έχοντας απαντήσει στο κύριο επιχείρημα, η Επιτροπή θεωρεί ότι τα άλλα επιχειρήματα που προβάλλει ο ( προσφεύγων )... καθίστανται άνευ αντικειμένου », η οποία περιέχεται στην απόφαση της Επιτροπής της 3ης Αυγούστου 1987, αποδεικνύει ότι η επίδικη κρίση αποτέλεσε το μοναδικό καθοριστικό στοιχείο όσον αφορά την απόρριψη της υποψηφιότητας του προσφεύγοντος. Συνεπώς, η απόφαση περί απορρίψεως της υποψηφιότητάς του βασίστηκε σε προφανώς εσφαλμένη εκτίμηση των προσόντων του, κατά παράβαση του άρθρου 45 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως.

20.

Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το αντικείμενο της διαφοράς συνίσταται στην « ανακριβή διατύπωση ενός μέρους φράσεως » της απαντήσεώς της στη διοικητική ένσταση του προσφεύγοντος. Χαρακτηρίζει την επίδικη κρίση ως « σφάλμα » και « παρεξήγηση » που παρεισέφρησαν στην απάντηση στη διοικητική ένσταση του προσφεύγοντος, και προς επανόρθωση των οποίων εξέδωσε την προσθήκη της απαντήσεως στη διοικητική ένσταση, η οποία περιείχε τυπική ανάκληση του εν λόγω μέρους της φράσεως και διευκρίνιση του ζητήματος. Εξάλλου, κατά την Επιτροπή, η προσθήκη αυτή, η οποία είχε περιβληθεί τον ίδιο τύπο με την αρχική απάντηση, αποτελούσε πρόσφορο μέσο προς ανόρθωση της ενδεχόμενης ηθικής βλάβης του προσφεύγοντος.

21.

Εν πάση περιπτώσει — συνεχίζει η Επιτροπή —, η « παρεξήγηση » δεν υπήρξε βλαπτική για τον προσφεύγοντα, δεδομένου ότι δεν είχε καμία επίδραση στην απόφαση για την πλήρωση της επίδικης θέσης.

22.

Συγκεκριμένα, η διαδικασία πληρώσεως της θέσεως αυτής υπήρξε νομότυπη. Η προαναφερθείσα συμβουλευτική επιτροπή διορισμών στους βαθμούς Α 2 και Α 3 συνεδρίασε και εξέδωσε τη γνωμοδότηση της στις 27 Οκτωβρίου 1986. Η Επιτροπή επισυνάπτει τα συνοπτικά πρακτικά της 101ης συνεδριάσεως της εν λόγω συμβουλευτικής επιτροπής, καθώς και την επίμαχη γνωμοδότηση.

23.

Από τα έγγραφα αυτά προκύπτει, κατά την άποψη της Επιτροπής, ότι η εν λόγω συμβουλευτική επιτροπή προέβη σε συγκριτική εξέταση των δεκαοκτώ υποψηφιοτήτων και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι πέντε υποψήφιοι, μεταξύ των οποίων δεν περιλαμβανόταν ο προσφεύγων, έπρεπε να τύχουν ιδιαίτερης προσοχής. Δεδομένου ότι η γνωμοδότηση της εν λόγω επιτροπής αποτελεί « ένα από τα στοιχεία στα οποία η Επιτροπή στηρίζει τη δική της εκτίμηση για τους υποψηφίους » (απόφαση της 9ης Ιουλίου 1987, Hochbaum, 44/85, 77/85, 294/85 και 295/85, Συλλογή 1987, σ. 3259 ), η Επιτροπή επέλεξε μεταξύ των πέντε υποψηφίων εκείνον που πρότεινε ο γενικός διευθυντής ανταγωνισμού.

24.

Συνεπώς, εφόσον η διαδικασία για την πλήρωση της επίδικης θέσης υπήρξε νομότυπη, το κύρος της δεν μπορεί να επηρεαστεί από την παρεξήγηση η οποία εμφανίστηκε κατά το στάδιο της απαντήσεως στη διοικητική ένσταση του προσφεύγοντος. Η απόρριψη της διοικητικής ενστάσεως αποτελεί καθαρά επικυρωτική πράξη, ως προς την οποία δεν χωρεί άσκηση αυτοτελούς προσφυγής κατά της επίδικης αποφάσεως ( βλέπε την πλέον πρόσφατη απόφαση της 24ης Ιουνίου 1971, Vinck, 53/70, Rec. 1971, σ. 601 ).

25.

Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η επίδικη παρεξήγηση το πολύ να συνιστά τυπικό ελάττωμα, το οποίο δεν επηρεάζει το κύρος της εν λόγω αποφάσεως. Εξάλλου, το Δικαστήριο έχει ήδη κρίνει ότι ο προσφεύγων δεν μπορεί να έχει νόμιμο συμφέρον στην ακύρωση, λόγω ελλείψεως ή ανεπαρκούς αιτιολογίας, μιας αποφάσεως η οποία είναι εκ των προτέρων βέβαιο ότι, σε περίπτωση ακυρώσεως της, θα επικυρωθεί ως προς το περιεχόμενό της, χωρίς να ενέχει πλάνη περί το δίκαιο ή τα πραγματικά περιστατικά (απόφαση της 29ης Σεπτεμβρίου 1976, Morello, 9/76, Rec. 1976, σ. 1415).

26.

Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι μεταξύ των απαιτουμένων προσόντων για την εν λόγω θέση περιλαμβανόταν, στο σημείο 3 της ανωτέρω ανακοινώσεως κενής θέσεως, η « γνώση ενός ή περισσοτέρων από τους εν λόγω τομείς ». Οι τομείς αυτοί είναι οι τομείς που εμπίπτουν στις αρμοδιότητες της ΓΔ IV/B-2, ήτοι οι συμπράξεις και οι καταχρήσεις δεσπόζουσας θέσης στην υφαντουργία, τις βιομηχανίες ενδυμάτων, δερματίνων ειδών και άλλες συναφείς βιομηχανίες.

27.

Η προϋπόθεση αυτή, η οποία αποτελεί ελάχιστη προϋπόθεση, είναι, κατά πάγια νομολογία, δεσμευτική για την Επιτροπή και δεν επιδέχεται οποιαδήποτε ερμηνεία.

28.

Όμως, ο υποψήφιος που προκρίθηκε τελικά δεν είχε ποτέ ασχοληθεί με έναν από τους εν λόγω τομείς και δεν διέθετε καμία γνώση όσον αφορά τα προβλήματα των τομέων αυτών, όπως, εξάλλου, προκύπτει σαφώς από το υπηρεσιακό σημείωμα που απηύθυνε στις 28 Οκτωβρίου 1986 ο γενικός διευθυντής ανταγωνισμού προς τη διοίκηση, εκφράζοντας την προτίμηση του για τον εν λόγω υποψήφιο.

29.

Ο προσφεύγων καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η προκριθείσα υποψηφιότητα έπρεπε, κατά συνέπεια, να απορριφθεί. Η γνωμοδότηση της προαναφερθείσας συμβουλευτικής επιτροπής διορισμών στους βαθμούς Α 2 και Α 3, καθώς και η απόφαση περί διορισμού του εν λόγω υποψηφίου ενέχουν προφανές σφάλμα κρίσεως και η απόφαση αυτή ελήφθη κατά παράβαση της ανακοινώσεως κενής θέσεως.

30.

Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι οι προαναφερθείσες προϋποθέσεις που περιέχονται στο σημείο 3 της ανακοινώσεως κενής θέσεως δεν μπορούν να ερμηνευθούν τόσο στενά όσο προτείνει ο προσφεύγων. Προκειμένου για διορισμό σε υπεύθυνη θέση, όπως στην υπό κρίση περίπτωση, οι υποψήφιοι κρίνονται με βάση το σύνολο των ικανοτήτων και των προσόντων τους και πρέπει να διαθέτουν σφαιρική γνώση των τιθεμένων προβλημάτων.

31.

Είναι βέβαιο ότι ο προκριθείς υποψήφιος πληρούσε όλες τις άλλες προϋποθέσεις της ως άνω ανακοινώσεως κενής θέσεως, όπως π.χ. εμπεριστατωμένη γνώση του δικαίου του ανταγωνισμού, διαπραγματευτική ικανότητα, ικανότητα να προΐσταται τμήματος, κλπ.

32.

Η καθής αναφέρεται, στη συνέχεια, στο ανωτέρω υπηρεσιακό σημείωμα του γενικού διευθυντή ανταγωνισμού, της 28ης Οκτωβρίου 1986, και ειδικότερα στη φράση « δεν είναι οι ειδικές γνώσεις σε κάποιο συγκεκριμένο τομέα αλλά οι ιδιότητες της ευρύτητας πνεύματος και της οργανωτικής ικανότητας που πρέπει να αποτελέσουν τα καθοριστικά κριτήρια κατά την επιλογή των υποψηφίων προς πλήρωση της εν λόγω θέσεως ».

33.

Ο συντάκτης του υπηρεσιακού αυτού σημειώματος αναφέρει επίσης, υπέρ του υποψηφίου που διορίστηκε στην κενή θέση, « την ευρεία γνώση του στον τομέα της βιομηχανίας εν γένει » καθώς και « την ευρύτητα πνεύματος και την ικανότητα προσαρμογής του σε ποικίλα καθήκοντα », οι οποίες, κατά την Επιτροπή, αποτελούν παράγοντες καθοριστικότερους από τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στο σημείο 3 της εν λόγω ανακοινώσεως κενής θέσεως.

34.

Η Επιτροπή καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, κατά την άποψη του προσφεύγοντος, μόνον οι υπάλληλοι οι οποίοι είχαν ασκήσει δραστηριότητες εντός του συγκεκριμένου τμήματος ήταν δυνατόν να πληρούν τις προϋποθέσεις της εν λόγω ανακοινώσεως κενής θέσεως. Η άποψη αυτή δεν επιτρέπει, προφανώς, καμία κινητικότητα του προσωπικού εντός των οργάνων.

35.

Η διάταξη αυτή ορίζει ότι « καμία θέση δεν προορίζεται αποκλειστικά για τους υπηκόους ορισμένου κράτους μέλους ».

36.

Ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι είναι « κοινώς γνωστό » εντός της ΓΔ IV ότι η θέση την οποία αφορούσε η ανακοίνωση κενής θέσεως COM/1607/86 προοριζόταν για υπάλληλο βρετανικής ιθαγένειας, δεδομένου ότι ο αριθμός των βρετανικής ιθαγένειας υπαλλήλων βαθμού Α 3 στη ΓΔ IV υπολειπόταν της « προβλεπομένης » ποσοστώσεως. Προηγουμένως στη θέση αυτή ήταν τοποθετημένος επίσης βρετανός υπήκοος.

37.

Ο προσφεύγων παραπέμπει στις προαναφερθείσες υποθέσεις 294/85 και 295/85, Hochbaum, στις οποίες οι προσφεύγοντες είχαν υποστηρίξει ότι μια θέση Α 3 στη ΓΔ IV είχε προορισθεί για συγκεκριμένο υποψήφιο λόγω της ιθαγένειας του. Στο πλαίσιο των υποθέσεων αυτών, ένα στέλεχος του γραφείου ενός επιτρόπου είχε δηλώσει σε άλλον υπάλληλο ότι η κενή θέση προοριζόταν για υποψήφιο ορισμένης ιθαγένειας. Ο υπάλληλος αυτός ήταν διατεθειμένος να αναφέρει το γεγονός αυτό ενόρκως ενώπιον του Δικαστηρίου.

38.

Το περισταστικό αυτό ενισχύει τη γενική εντύπωση ότι οι ανώτερες θέσεις της κατηγορίας Α στη ΓΔ IV κατανέμονται βάσει της ιθαγένειας των υποψηφίων, κατά παράβαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως μεταξύ των υπαλλήλων. Η εντύπωση αυτή ενισχύεται, εν προκειμένω, και από το γεγονός ότι το οργανόγραμμα της ΓΔ IV δημοσιεύθηκε ελάχιστο χρόνο μετά τον διορισμό του Ν. Αργύρη.

39.

Η Επιτροπή θεωρεί ότι δεν είναι υποχρεωμένη να διαψεύδει ή να επιβεβαιώνει τις « διαδόσεις των διαδρόμων » και υποστηρίζει ότι ο προσφεύγων δεν προσκόμισε το παραμικρό αποδεικτικό στοιχείο προς στήριξη των ισχυρισμών του. Η τήρηση της αρχής της γεωγραφικής κατανομής των διαθεσίμων θέσεων δεν σημαίνει ότι ορισμένη θέση πρέπει να προορίζεται για υπάλληλο ορισμένης ιθαγένειας. Το γεγονός ότι, στην υπό κρίση περίπτωση, ένας Βρετανός διαδέχθηκε άλλον Βρετανό δεν αποτελεί απόδειξη, ιδίως αν ληφθεί υπόψη ότι τον δεύτερο Βρετανό διαδέχθηκε Γερμανός.

40.

Το οργανόγραμμα της ΓΔ IV ήταν υπό μελέτη από πολλού χρόνου, η δε δημοσίευση του λίγο μετά τον διορισμό του Ν. Αργύρη οφείλεται σε καθαρή σύμπτωση.

41.

Όσον αφορά τους ισχυρισμούς στελέχους του γραφείου ενός επιτρόπου, ακόμα και αν αποδειχθεί ότι ευσταθούν, διατυπώθηκαν προ τετραετίας και πλέον και αφορούσαν άλλη θέση από αυτή που αποτελεί το αντικείμενο της υπό κρίση υποθέσεως. Πώς, επομένως, αποδεικνύουν ότι η επίδικη θέση στην υπό κρίση υπόθεση προοριζόταν για υπάλληλο συγκεκριμένης ιθαγένειας;

42.

Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι ο προκριθείς υποψήφιος δεν προοριζόταν να ασκήσει πραγματικά τα καθήκοντα του προϊσταμένου του εν λόγω τμήματος, πράγμα το οποίο ήταν κοινώς γνωστό στην υπηρεσία του. Συγκεκριμένα, μερικές εβδομάδες μετά τον διορισμό του, ο Ν. Αργύρης μετατέθηκε στη θέση του προϊσταμένου άλλου τμήματος, ενώ η κενωθείσα κατά τον τρόπο αυτό θέση πληρώθηκε με μετάθεση του προϊσταμένου άλλου τμήματος. Αυτό ήταν εκ των προτέρων γνωστό και είχε προβλεφθεί στο προαναφερθέν οργανόγραμμα της ΓΔ IV.

43.

Συνεπώς, η προσβαλλόμενη απόφαση περί διορισμού του Ν. Αργύρη συνιστά κατάχρηση εξουσίας και διαδικασίας, καθότι ελήφθη προκειμένου να διευκολύνει την πρόσβαση συγκεκριμένου υποψηφίου σε μια θέση που είχε κενωθεί, ενώ ο υποψήφιος αυτός προοριζόταν, στην πραγματικότητα, για άλλη θέση.

44.

Η Επιτροπή απαντά ότι ο προσφεύγων δεν προσκόμισε το παραμικρό στοιχείο προς απόδειξη των ισχυρισμών του. Το γεγονός ότι ο Ν. Αργύρης επέλεξε στη συνέχεια ελεύθερα να υποβάλει υποψηφιότητα για άλλη θέση ουδόλως αποτελεί απόδειξη καταχρήσεως εξουσίας εκ μέρους της ΑΔΑ. Αν ο Ν. Αργύρης προοριζόταν πράγματι να καταλάβει άλλη θέση από την επίδικη, δεν θα είχε διοριστεί πρώτα στη θέση αυτή.

45.

Η Επιτροπή υπενθυμίζει σχετικά ότι « δεν θεωρείται ότι υφίσταται κατάχρηση εξουσίας παρά μόνον αν έχει αποδειχθεί επαρκώς κατά νόμον ότι η ΑΔΑ, εκδίδοντας την επίδικη πράξη, επιδίωκε άλλο σκοπό από τον νόμιμο » (απόφαση της 25ης Νοεμβρίου 1976, Küster, 123/75, Rec. 1976, σ. 1701 ).

1

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 5 Νοεμβρίου 1987, ο Annibale Culin, μόνιμος υπάλληλος της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, άσκησε προσφυγή με αίτημα την ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής, της 24ης Νοεμβρίου 1986, περί διορισμού του Νικολάου Αργύρη σε θέση προϊσταμένου τμήματος ( βαθμού Α 3 ), της αποφάσεως περί απορρίψεως της υποψηφιότητας του για την εν λόγω θέση, καθώς και της αποφάσεως της 3ης Αυγούστου 1987 με την οποία απορρίφθηκε ρητώς η σχετική διοικητική ένσταση του. Με την προσφυγή ζητείται επίσης να υποχρεωθεί η Επιτροπή να καταβάλει στον Α. Culin συμβολικώς ένα φράγκο προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης και της υλικής ζημίας την οποία ο προσφεύγων θεωρεί ότι υπέστη από τη λήψη των εν λόγω αποφάσεων.

2

Ο Α. Culin, ο οποίος εισήλθε στην υπηρεσία της Επιτροπής στις 7 Σεπτεμβρίου 1959, υπηρετεί, από την 1η Οκτωβρίου 1984, στο τμήμα « υφαντουργία, βιομηχανίες ενδυμάτων, δερματίνων ειδών και λοιπές » της Διευθύνσεως Β της Γενικής Διευθύνσεως Ανταγωνισμού ( στο εξής: ΓΔ IV/B-2 ).

3

Όταν η Επιτροπή δημοσίευσε, στις 26 Σεπτεμβρίου 1986, την ανακοίνωση κενής θέσεως COM/1607/86, η οποία αφορούσε τη θέση προϊσταμένου του εν λόγω τμήματος, ο Α. Culin, ο οποίος ασκούσε τότε καθήκοντα αναπληρωτή προϊσταμένου του τμήματος, καθώς και δεκαεπτά άλλοι υπάλληλοι υπέβαλαν υποψηφιότητα για τη θέση αυτή.

4

Με γνωμοδότηση της 27ης Οκτωβρίου 1986, η συμβουλευτική επιτροπή διορισμών για τους βαθμούς Α 2 και Α 3 κατάρτισε, ακολουθώντας την πρόταση του γενικού διευθυντή ανταγωνισμού, τον πίνακα των πέντε υποψηφίων των οποίων οι υποψηφιότητες έπρεπε να ληφθούν ιδιαίτερα υπόψη. Στον εν λόγω πίνακα δεν περιλαμβανόταν το όνομα του Α. Culin. Η Επιτροπή αποφάσισε, στις 24 Νοεμβρίου 1986, να πληρώσει την εν λόγω θέση διορίζοντας τον Ν. Αργύρη, ο οποίος υπηρετούσε τότε εκτός της Γενικής Διευθύνσεως IV.

5

Με την απόφαση της 20ής Ιουλίου 1987, με την οποία απορρίφθηκε η εν τω μεταξύ υποβληθείσα από τον Α. Culin διοικητική ένσταση, η Επιτροπή διευκρίνιζε, μεταξύ άλλων, ότι «η ΑΔΑ έλαβε υπόψη ... ιδίως τον τρόπο με τον οποίο (ο Α. Culin) άσκησε τα καθήκοντα αναπληρωτή προϊσταμένου από τις 12 Νοεμβρίου 1985, αυτό δε ακριβώς το στοιχείο κρίθηκε μη ικανοποιητικό. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή αποφάσισε, κατά τη λήξη αυτής της περιόδου αναπληρώσεως, να πληρώσει τη θέση διορίζοντας άλλον υπάλληλο. ... Έχοντας απαντήσει στο κύριο επιχείρημα, η Επιτροπή θεωρεί ότι τα άλλα επιχειρήματα που προβάλλει ( ο Α. Culin ) όσον αφορά τον διορισμό του Ν. Αργύρη καθίστανται άνευ αντικειμένου ».

6

Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως, καθώς και τα αιτήματα, οι ισχυρισμοί και τα επιχειρήματα των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.

7

Παρατηρείται προκαταρκτικώς, σχετικά με το αίτημα του προσφεύγοντος που αφορά την ακύρωση της αποφάσεως με την οποία απορρίφθηκε ρητώς η διοικητική ένσταση του, ότι, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, με την προσφυγή ενώπιον του Δικαστηρίου προσβάλλεται η βλαπτική πράξη κατά της οποίας υποβλήθηκε η διοικητική ένσταση (βλέπε την πλέον πρόσφατη απόφαση της 17ης Ιανουαρίου 1989, Vainker κατά Κοινοβουλίου, 293/87, Συλλογή 1989, σ. 23 ). Πρέπει, επομένως, να θεωρηθεί ότι, στην υπό κρίση περίπτωση, η προσφυγή έχει ως αντικείμενο την ακύρωση των αποφάσεων περί διορισμού του Ν. Αργύρη στην επίδικη θέση και περί απορρίψεως της υποψηφιότητας του προσφεύγοντος.

8

Ο προσφεύγων επικαλείται παράβαση του άρθρου 45 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, κατά το οποίο « η προαγωγή γίνεται αποκλειστικά με επιλογή μεταξύ των υπαλλήλων που έχουν συμπληρώσει έναν ελάχιστο χρόνο υπηρεσίας στον βαθμό τους, μετά από συγκριτική εξέταση των προσόντων των υπαλλήλων που έχουν σειρά προαγωγής, καθώς και των εκθέσεων για τους υπαλλήλους αυτούς ».

9

O A. Culin υποστηρίζει ότι η ανωτέρω κρίση, στην οποία προέβη η Επιτροπή, με την απάντηση της στη διοικητική ένσταση, όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο ο προσφεύγων άσκησε τα καθήκοντα αναπληρωτή προϊσταμένου, δεν συμφωνεί καθόλου με τις κρίσεις που είχαν εκφέρει σχετικά οι ιεραρχικώς ανώτεροι του και οι οποίες περιλαμβάνονται στον προσωπικό του φάκελο.

10

Δεδομένου ότι — συνεχίζει ο προσφεύγων — η υποψηφιότητά του δεν προκρίθηκε για τον λόγο που περιέχεται στην απάντηση που δόθηκε στη διοικητική του ένσταση, η συγκριτική εξέταση των προσόντων των υποψηφίων πάσχει, εν προκειμένω, προφανές σφάλμα, το οποίο καθιστά πλημμελή την όλη διαδικασία που κατέληξε στον διορισμό του Ν. Αργύρη στην επίδικη θέση.

11

Η Επιτροπή, από την πλευρά της, χαρακτηρίζει ως «απλώς ατυχή διατύπωση » την αναφ ορά στην εν λόγω κρίση που περιέχεται στην απάντηση της στη διοικητική ένσταση του Α. Culin, η οποία συντάχθηκε πολύ αργότερα από τη λήψη της προσβαλλομένης αποφάσεως και δεν μπορεί, ως εκ τούτου, να επηρεάσει το κύρος της. Η καθής ενέκρινε στις 24 Μαΐου 1988, μετά την κατάθεση της υπό κρίση προσφυγής, προσθήκη στην απάντηση της στη διοικητική ένσταση του προσφεύγοντος, με την οποία διόρθωσε τη διατύπωση της εν λόγω κρίσεως και ανέφερε την πραγματική αιτιολογία της απορρίψεως της υποψηφιότητας του Α. Culin, δηλαδή το γεγονός ότι ο προσφεύγων δεν διέθετε « όλα τα απαιτούμενα προσόντα προκειμένου να περιληφθεί μεταξύ των επικρατέστέρων υποψηφίων ... ».

12

Ενόψει των ανωτέρω, το Δικαστήριο, πριν εξετάσει τον λόγο ακυρώσεως που συνίσταται στην παράβαση του άρθρου 45 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, πρέπει να εξετάσει την αιτιολογία των προσβαλλομένων πράξεων.

13

Παρατηρείται σχετικά ότι, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή δεν έχει μεν υποχρέωση αιτιολογήσεως των αποφάσεων περί προαγωγής έναντι των μη προαχθέντων υποψηφίων, υποχρεούται όμως, αντιθέτως, να αιτιολογεί την απόφαση με την οποία απορρίπτει τη διοικητική ένσταση που υποβάλλει, δυνάμει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, ο μη προαχθείς υποψήφιος ( απόφαση της 30ής Οκτωβρίου 1974, Grassi κατά Συμβουλίου, 188/73, Rec. 1974, σ. 1099 ), η δε αιτιολογία της τελευταίας αυτής αποφάσεως θεωρείται ότι συμπίπτει με την αιτιολογία της αποφάσεως κατά της οποίας στρέφεται η διοικητική ένσταση ( βλέπε αποφάσεις της 27ης Οκτωβρίου 1977, Moli κατά Επιτροπής, 121/76, Rec. 1977, σ. 1971, και της 13ης Απριλίου 1978, Mollet κατά Επιτροπής, 75/77, Rec. 1978, σ. 897 ). Η νομολογία αυτή έχει εφαρμογή και σε περιπτώσεις όπως η υπό κρίση.

14

Κατά συνέπεια, η αιτιολογία της απαντήσεως στη διοικητική ένσταση του Α. Culin πρέπει να θεωρηθεί ως αιτιολογία των προσβαλλόμένων αποφάσεων, καθόσον οι αποφάσεις αυτές δεν αναφέρουν τους λόγους για τους οποίους δεν προκρίθηκε η υποψηφιότητα του προσφεύγοντος. Στη συνέχεια, ωστόσο, η Επιτροπή ανακάλεσε αυτή την αιτιολογία, χαρακτηρίζοντάς την ως ατυχή διατύπωση, με την προαναφερθείσα προσθήκη στην απάντηση που δόθηκε στη διοικητική ένσταση του Α. Culin.

15

Όσον αφορά τη διορθωτική αιτιολογία που περιέχεται στην εν λόγω προσθήκη, δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη, καθόσον είναι μεταγενέστερη της ασκήσεως της υπό κρίση προσφυγής.

16

Υπό τις συνθήκες αυτές, διαπιστώνεται ότι δεν υφίσταται αιτιολογία των προσβαλλόμένων πράξεων. Συνεπώς, οι πράξεις αυτές πρέπει να ακυρωθούν.

17

Ο Α. Culin υποστηρίζει ότι, μεταξύ των προσόντων που απαιτούνταν κατά την προαναφερθείσα ανακοίνωση για την πλήρωση της κενής θέσεως περιλαμβανόταν, στο σημείο 3 της ανακοινώσεως, η «γνώση ενός ή περισσοτέρων από τους εν λόγω τομείς ».

18

Ωστόσο, ο υποψήφιος που διορίστηκε στη θέση αυτή ουδέποτε είχε ασχοληθεί με κάποιον από τους εν λόγω τομείς και δεν διέθετε καμία γνώση των σχετικών με τους τομείς αυτούς προβλημάτων. Αυτό, εξάλλου, προέκυπτε σαφώς από το σημείωμα που απηύθυνε στις 28 Οκτωβρίου 1986ο γενικός διευθυντής ανταγωνισμού προς τη διοίκηση μέσω ενός μέλους της Επιτροπής, και με το οποίο εξέφρασε την προτίμηση του για τον εν λόγω υποψήφιο, αναφέροντας ότι «... δεν είναι οι ειδικές γνώσεις σε κάποιο συγκεκριμένο τομέα αλλά οι ιδιότητες της ευρύτητας πνεύματος και της οργανωτικής ικανότητας που πρέπει να αποτελέσουν τα καθοριστικά κριτήρια κατά την επιλογή των υποψηφίων προς πλήρωση της εν λόγω θέσεως ».

19

Κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή διαθέτει μεν ευρεία εξουσία εκτιμήσεως κατά τη σύγκριση των προσόντων και των βαθμολογιών των υποψηφίων και μπορεί να κάνει χρήση της εξουσίας αυτής ενόψει της πληρώσεως ορισμένης θέσεως, υποχρεούται όμως να το πράξει εντός των πλαισίων που η ίδια έχει καθορίσει με την ανακοίνωση κενής θέσεως ( βλέπε προαναφερθείσα απόφαση της 30ής Οκτωβρίου 1974 ).

20

Στην υπό κρίση περίπτωση, μεταξύ των προσόντων που απαιτούνταν για την.προς πλήρωση θέση περιλαμβανόταν, στο σημείο 3 της ανακοινώσεως κενής θέσεως, η « γνώση ενός ή περισσοτέρων από τους εν λόγω τομείς », οι τομείς δε αυτοί δεν μπορούσαν να ήταν άλλοι από τους τομείς που εμπίπτουν στις αρμοδιότητες του τμήματος ΓΔ IV/B-2, δηλαδή οι συμπράξεις και οι καταχρήσεις δεσπόζουσας θέσης στην υφαντουργία, τις βιομηχανίες ενδυμάτων, δερματίνων ειδών και λοιπές βιομηχανίες.

21

Από τη δικογραφία, ωστόσο, προκύπτει ότι η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή θεώρησε ως καθοριστικό κριτήριο για την επιλογή των υποψηφίων ενόψει της πληρώσεως της επίδικης θέσης όχι το κριτήριο που όριζε η εν λόγω ανακοίνωση κενής θέσεως, αλλά μάλλον « ... τις ιδιότητες της ευρύτητας πνεύματος και της οργανωτικής ικανότητας ... ».

22

Επομένως, η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή, μη τηρώντας τις προϋποθέσεις που έθεσε με την ανακοίνωση κενής θέσεως COM/1607/86, υπερέβη το πλαίσιο της νομιμότητας το οποίο η ίδια είχε καθορίσει με την εν λόγω ανακοίνωση.

23

Κατά συνέπεια, αυτός ο λόγος ακυρώσεως πρέπει να γίνει δεκτός.

24

Ενόψει των ανωτέρω, πρέπει να συναχθεί ότι η απόφαση της Επιτροπής, της 24ης Νοεμβρίου 1986, περί διορισμού του Ν. Αργύρη στη θέση του προϊσταμένου του τμήματος « υφαντουργία, βιομηχανίες ενδυμάτων, δερματίνων ειδών και λοιπές » της Γενικής Διευθύνσεως Ανταγωνισμού και η απόφαση της Επιτροπής περί απορρίψεως της υποψηφιότητας του Α. Culin για την εν λόγω θέση πρέπει να ακυρωθούν, χωρίς να χρειάζεται να εξεταστούν οι λοιποί λόγοι ακυρώσεως που προβάλλονται με την προσφυγή.

25

Ο προσφεύγων ζητεί να υποχρεωθεί η Επιτροπή να του καταβάλει « ένα φράγκο προς αποκατάσταση της υλικής ζημίας και της ηθικής βλάβης που υπέστη ». Δεδομένου ότι η υλική ζημία που υπέστη ο Α. Culin, ακόμα και αν αποδειχθεί, δεν μπορεί λογικά να καλυφθεί από το αιτούμενο ποσό, πρέπει να θεωρηθεί ότι το εν λόγω αίτημα αποβλέπει στην ανόρθωση της ηθικής βλάβης την οποία ισχυρίζεται ότι υπέστη ο προσφεύγων.

26

Πρέπει να παρατηρηθεί σχετικά ότι, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, η ακύρωση της προσβαλλομένης από τον υπάλληλο πράξεως της διοικήσεως αποτελεί, αυτή καθαυτή, πρόσφορη ανόρθωση κάθε ηθικής βλάβης την οποία έχει ενδεχομένως υποστεί ο υπάλληλος στη συγκεκριμένη περίπτωση και ότι το αίτημα περί αποζημιώσεως είναι άνευ αντικειμένου ( βλέπε αποφάσεις της 7ης Οκτωβρίου 1985, Van der Stijl κατά Επιτροπής, 128/84, Συλλογή 1985, σ. 3281, και της 9ης Ιουλίου 1987, Hochbaum και Rawes κατά Επιτροπής, 44/85, 77/85, 294/85 και 295/85, Συλλογή 1987, σ. 3259 ).

27

Ωστόσο, πρέπει να τονιστεί ότι, στην υπό κρίση περίπτωση, η προαναφερθείσα αιτιολογία που περιέχει η απάντηση της Επιτροπής στη διοικητική ένσταση του Α. Culin ενέχει αρνητική κρίση όσον αφορά τις διοικητικές ικανότητες του προσφεύγοντος, πράγμα το οποίο αποδείχθηκε ανακριβές. Η κρίση αυτή, η οποία είναι προσβλητική αυτή καθαυτή και έγινε ευρέως γνωστή εντός της Επιτροπής, προξένησε οπωσδήποτε στον προσφεύγοντα ηθική βλάβη, ανεξαρτήτως της πράξεως απορρίψεως της υποψηφιότητας του.

28

Αυτή η ηθική βλάβη την οποία υπέστη ο Α. Culin δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ανορθώθηκε πλήρως με τη διόρθωση που περιέχεται στην προσθήκη της απαντήσεως στη διοικητική του ένσταση, η οποία δημοσιεύθηκε από την Επιτροπή με ημερομηνία 24 Μαΐου 1988. Πράγματι, δεν είναι βέβαιον ότι η δημοσίευση της εν λόγω προσθήκης κάλυψε τον αριθμό των προσώπων που έλαβαν ενδεχομένως γνώση της προαναφερθείσας προσβλητικής κρίσεως, ιδίως αν ληφθεί υπόψη ότι η διόρθωση αυτή έγινε μετά από εννιάμισι μήνες και πλέον από την απάντηση στη διοικητική ένσταση του προσφεύγοντος.

29

Πρέπει, επομένως, να θεωρηθεί ότι η ακύρωση των αποφάσεων περί διορισμού του Ν. Αργύρη και περί απορρίψεως της υποψηφιότητας του προσφεύγοντος δεν μπορεί να αποτελέσει, αυτή καθαυτή, πρόσφορη ανόρθωση της ηθικής βλάβης που υπέστη ο προσφεύγων. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή πρέπει να υποχρεωθεί να καταβάλει στον Α. Culin συμβολικώς ένα φράγκο, προς ανόρθωση της ηθικής βλάβης που υπέστη ο προσφεύγων.

30

Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Επειδή η Επιτροπή ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα)

αποφασίζει: