Υπόθεση 330/85

Claude Richter

κατά

Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων

«Υπάλληλος — Χορήγηση του επιδόματος αποδημίας»

Έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση

Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα G. Federico Mancini της 8ης Οκτωβρίου 1986   3443

Απόφαση του Δικαστηρίου ( δεύτερο τμήμα ) της 13ης Νοεμβρίου 1986   3445

Περίληψη της απόφασης

Υπάλληλοι – Αποδοχές – Επίδομα αποδημίας – Αντικείμενο – Έννοια αποδημίας – Υπάλληλοι που έχονν τηv ιθαγένεια τον κράτους μέλους διορισμού

(Κανονισμός υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων, παράρτημα VII, άρθρο 4, παράγραφος 1 )

Το επίδομα αποδημίας έχει ως αντικείμενο να αντισταθμίσει τις ιδιαίτερες επιβαρύνσεις και μειονεκτήματα που απορρέουν από την ανάληψη καθηκόντων στις Κοινότητες για τους υπαλλήλους που είναι για το λόγο αυτό υποχρεωμένοι να μεταβάλουν κατοικία από τη χώρα διαμονής στους στη χώρα διορισμού τους.

Η έννοια της αποδημίας εξαρτάται από την ιδιαίτερη κατάσταση του υπαλλήλου, ιδίως από την άποψη αν, παρά το ότι είναι υπήκοος του κράτους μέλους του τόπου διορισμού του, διέκοψε πράγματι τους κοινωνικούς και επαγγελματικούς δεσμούς του με το κράτος αυτό με την πλήρη και μακροχρόνια μετατόπιση της συνήθους διαμονής του εκτός του ευρωπαϊκού εδάφους του εν λόγω κράτους. Πράγματι, η εξαίρεση που προβλέπεται στο άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο β), του παραρτήματος VII του κανονισμού αφορά μόνο τα πρόσωπα που, έχοντας μετατοπίσει το διαρκές κέντρο των συμφερόντων τους εκτός του κράτους διορισμού τους, μπορούν να θεωρηθούν ως μη έχοντα πλέον διαρκείς δεσμούς με το κράτος αυτό.