—

να διατάξει την αναστολή εκτελέσεως της προσβαλλόμενης απόφασης,

—

να ακυρώσει την απόφαση της 24ης Μαρτίου 1983,

—

επικουρικώς: να μειώσει τα επιβληθέντα πρόστιμα και

—

όλως επικουρικώς: να αναστείλει την καταβολή των προστίμων.

αα)

Στην κατηγορία αυτή των επιχειρημάτων συγκαταλέγεται η αιτίαση ότι η Επιτροπή έπρεπε να εξετάσει την κατάσταση της προσφεύγουσας υπό το φως του άρθρου 14 της απόφασης 1831/81 και να προβεί σε προσαρμογή της ποσόστωσης παραγωγής της. Η προσφεύγουσα ισχυρίστηκε σχετικά ότι βρέθηκε αντιμέτωπη με εξαιρετικές δυσκολίες που κατέστησαν αδύνατη την τήρηση των ποσοστώσεων. Ήδη το έτος 1977 βρέθηκε — λόγω υπερχρεώσεως — σε περίοδο σοβαρής κρίσεως που την υποχρέωσε να καταφύγει επανειλημμένα στην «Cassa Integrazione Guadagni» και την οδήγησε το 1978 στην υπογραφή εξώδικου πτωχευτικού συμβιβασμού.

Πραγματικά, η προσφεύγουσα — όπως το τονίζει και η ίδια — είχε επισημάνει τα προβλήματα της ήδη πριν από τη θέσπιση της προσβαλλόμενης απόφασης. Αναφέρω το έγγραφο της 24ης Απριλίου 1981 που υπέβαλε στην Επιτροπή προηγούμενη υπόθεση (υπόθεση 284/82) ( 4 ), στο οποίο μεταξύ άλλων αναγραφόταν, το υπόλοιπο ποσό που έπρεπε ακόμη να καταβληθεί στο πλαίσιο του παραπάνω συμβιβασμού μέχρι το τέλος του 1981. Αναφέρω το έγγραφο της προσφεύγουσας της 9ης Δεκεμβρίου 1981 που είναι επίσης γνωστό από την προηγούμενη αυτή υπόθεση, στο οποίο προέτρεπε την Επιτροπή να θεσπίσει απόφαση σύμφωνα με το άρθρο 14 της απόφασης 2794/80 λόγω των εξαιρετικών δυσκολιών που αντιμετώπιζε. Εξάλλου, αναφέρω το έγγραφο της προσφεύγουσας της 17ης Δεκεμβρίου 1981, στο οποίο ακόμη μία φορά ισχυριζόταν ότι η μείωση της παραγωγής που απαιτούσε η Επιτροπή από αυτήν δεν της επιτρέπει να είναι συνεπής ως προς το συμβιβασμό του 1978 και να εξακολουθήσει να χρηματοδοτεί την παραγωγική της δραστηριότητα και στο οποίο — επικαλούμενη σημαντικές οφειλές προς φορείς της κοινωνικής ασφαλίσεως — επέμενε και πάλι να εφαρμοστεί το άρθρο 14 της απόφασης 2794/80.

Εν τούτοις, είναι προφανές ότι παρόμοια επιχειρήματα δεν μπορούν πλέον να γίνουν δεκτά στην προκειμένη υπόθεση.

Η νομολογία έχει από καιρό δεχθεί ότι στο πλαίσιο προσφυγής κατά αποφάσεως περί επιβολής προστίμου δεν μπορεί να προβληθεί ο ισχυρισμός ότι οι ατομικές^ αποφάσεις, στις οποίες στηρίζεται η εν λόγω απόφαση και για τη μη τήρηση των οποίων πρέπει να επιβληθούν κυρώσεις, είναι παράνομες. Αυτό αναφέρεται ήδη στην Απόφαση της υπόθεσης 36/64 ( 5 ) τονίστηκε εκ νέου στην Απόφαση επί της υπόθεσης 265/82 ( 6 ) και έγινε ακόμη μια φορά λόγος γι' αυτό στην Απόφαση επί της υποθέσεως 10/83 ( 7 ) στην οποία επίσης ο προσφεύγων προσήψε τη μη εφαρμογή διατάξεως για την προσαρμογή ποσοστώσεων μόνο κατά τη διαδικασία σχετικά με την απόφαση περί επιβολής προστίμου.

Επομένως, η προσφεύγουσα έπρεπε δυνάμει του άρθρου 14 της απόφασης 1891/81, να ζητήσει την τροποποίηση των αποφάσεων που αναφέρθηκαν στην αρχή και με τις οποίες της ανακοινώθηκαν οι ποσοστώσεις ή έπρεπε τουλάχιστον να το ζητήσει όταν η Επιτροπή δεν αντέδρασε στις επανειλημμένες κρούσεις της (από τις οποίες μπορεί να συναχθεί σιωπηρώς αίτημα επίσης στηριζόμενο στο άρθρο 14 της απόφασης 1831/81) και — όπως προκύπτει από την υπόθεση 284/824 — την 1η Φεβρουαρίου 1982 προέβη σε προσαρμογή μόνο της ποσόστωσης που είχε χορηγηθεί για το πρώτο τρίμηνο του 1981 (πράγμα που αναμφίβολα σημαίνει σιωπηρή αρνητική απόφαση ως προς τα αιτήματα της προσφεύγουσας σχετικά με τα άλλα τρίμηνα). Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα παρέλειψε να προβεί σε αυτή την ενέργεια, οι καθορισθείσες ποσοστώσεις κατέστησαν οριστικές και δεν μπορούν πλέον να επανεξεταστούν (ακόμη ούτε και σε σχέση με το ζήτημα του κύρους του περιορισμού των δυνατοτήτων προσαρμογής του άρθρου 14 της απόφασης 1831/81 σε επιχειρήσεις με ανώτατη παραγωγή αναφοράς 60000 τόνους κατ' έτος, στις οποίες προφανώς δεν συγκαταλέγεται η προσφεύγουσα).

66)

Σ' αυτή την αλληλουχία περιλαμβάνεται επίσης η αναφορά της προσφεύγουσας σχετικά με το ότι ήδη από το 1977 ελάττωσε το προσωπικό της και μείωσε την παραγωγή της, κατήργησε δηλαδή ένα ελασματουργείο και περιόρισε την παραγωγικότητα του δεύτερου ελασματουργείου της. Αυτό αναφέρεται ήδη στο έγγραφο της 18ης Μαΐου 1981 που υποβλήθηκε στην υπόθεση 284/82 ( 8 ) καθώς επίσης στο αναφερθέν ήδη έγγραφο της 17ης Δεκεμβρίου 1981. Στο τελευταίο από αυτά τα έγγραφα εξάλλου αναγράφεται ότι ο περιορισμός της παραγωγής της κατά 40 ο/ο επήλθε επειδή ήταν αδύνατη η χρηματοδότηση του προηγούμενου επιπέδου παραγωγής.

Η προσφεύγουσα συνάγει επιπλέον ότι στην περίπτωση της η Επιτροπή δεν έπρεπε να λάβει ως βάση τις συνθήκες παραγωγής των ετών 1977 έως 1980, κατά τα οποία η παραγωγή της — όπως προκύπτει από τους αριθμούς σχετικά με την κατανάλωση ηλεκτρικού και φωταερίου — ήταν σημαντικά κάτω από το επίπεδο του έτους 1974· η Επιτροπή θα έπρεπε μάλλον (αφού μάλιστα η προσφεύγουσα πραγματοποίησε κέρδος το 1979) να προβεί σε προσαρμογή της παραγωγής αναφοράς σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 5, της απόφασης 2794/80 ή σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 3, της απόφασης αυτής (για να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι οι εγκαταστάσεις της προσφεύγουσας χρησιμοποιήθηκαν κάτω του μέσου όρου). Αυτό δεν συνιστά τίποτε άλλο παρά μόνο επικρίσεις κατά των αποφάσεων περί καθορισμού των ποσοστώσεων που ελήφθησαν όσον αφορά την προσφεύγουσα. Εν προκειμένω πρόκειται επίσης για ισχυρισμούς που δεν μπορεί να επικαλεστεί κατά τη διαδικασία επιβολής προστίμου. Πιο συγκεκριμένα, η αίτηση προσαρμογής της 2ας Φεβρουαρίου 1983 που υποβλήθηκε υπό αυτή την έννοια είναι σαφώς εκπρόθεσμη (επομένως, παραμένουν αναπάντητα τα ερωτήματα αν

αν δεν μπορεί δικαίως να της αντιταχθεί ότι η Επιτροπή δεν μπορούσε να γνωρίζει — επειδή η προσφεύγουσα δεν είχε προβεί σε δηλώσεις σχετικά με την παραγωγική της ικανότητα για τα έτη 1977 έως 1980 — ότι το ποσοστό χρησιμοποιήσεως των εγκαταστάσεων της προσφεύγουσας ήταν κατώτερο από 10 ο/ο του μέσου ποσοστού χρησιμοποιήσεως των επιχειρήσεων της Κοινότητας).

γ)

Συνεπώς, πρέπει απλώς να λεχθεί ότι το κύριο αίτημα δεν μπορεί να γίνει δεκτό.

α)

Όσον αφορά το πρώτο από τα αναφερθέντα αιτήματα, θα ασχοληθώ εν συντομία με αυτό γιατί το μόνο σχετικό επιχείρημα συνίσταται στο ότι η εκτέλεση της απόφασης περί επιβολής προστίμου θα προκαλέσει την κατάρρευση της προσφεύγουσας και θα καταστήσει αδύνατη τη θετική έκβαση της διαδικασίας που έχει αρχίσει με Διάταξη του Tribunale di Brescia.

Επ' αυτού, έχει λεχθεί ό,τι είναι αναγκαίο με τις προτάσεις στην υπόθεση 234/82 ( 13 ). Ενόψει της αποτελεσματικότητας του συστήματος ποσοστώσεων δεν είναι δυνατό να μην επιβληθούν σημαντικά πρόστιμα. Πράγματι, η αποτελεσματικότητα αυτού του συστήματος δεν θα ήταν πλέον εξασφαλισμένη αν σε περίπτωση οικονομικών δυσχερειών δεν θα έπρεπε να επιβληθούν καθόλου πρόστιμα ή θα μπορούσαν να επιβληθούν μόνο ασήμαντα πρόστιμα. Εξάλλου, κατά του παραδεκτού των θέσεων που υποστηρίζει η προσφεύγουσα συνηγορεί η άποψη ότι η αποδοχή τέτοιων κριτηρίων συνεπάγεται διακρίσεις και ότι η εφαρμογή στην πράξη του συστήματος θα επηρεαζόταν αρνητικά σε περίπτωση που τα πρόστιμα θα προσαρμόζονταν στις οικονομικές δυνατότητες του ενδιαφερομένου. Με την άποψη αυτή συμφωνεί προφανώς και το Δικαστήριο, δεδομένου ότι τόσο με την Απόφαση στην υπόθεση 235/82 ( 14 ) όσο και με την Απόφαση στην υπόθεση 10/83 ( 15 ) δέχθηκε ότι μείωση του προστίμου δεν μπορεί να ζητηθεί για το λόγο ότι η πληρωμή του θα οδηγήσει σε αναστολή των εργασιών της επιχειρήσεως.

Επομένως, το αν θα ληφθούν ενδεχομένως υπόψη οικονομικές δυσχέρειες κατά την πληρωμή του προστίμου, εξαρτάται από την προθυμία που σαφώς εκδηλώνει η Επιτροπή, να προστρέξει στη χορήγηση προθεσμιών για την πληρωμή σε περίπτωση οικονομικών δυσχερειών. Είναι όμως προφανές ότι η προσφεύγουσα δεν έχει ακόμη υποβάλει τέτοιο αίτημα μέχρι σήμερα.

6)

Εξίσου σύντομη θα είναι η αναφορά μου στο δεύτερο επικουρικό αίτημα προς το Δικαστήριο σχετικά με τη χορήγηση προθεσμίας πληρωμής. Εν πάση περιπτώσει, το αίτημα αυτό για τη χορήγηση προθεσμίας θα ήταν δυνατό να νοηθεί στο πλαίσιο διαδικασίας εκτελέσεως (χορήγηση αναστολής εκτελέσεως που είναι δυνατή δυνάμει του άρθρου 89 του κανονισμού διαδικασίας). Είναι, όμως, απαράδεκτο όταν πρόκειται για απόφαση περί καθορισμού προστίμου. Και αυτό επίσης έχει διευκρινιστεί από τη νομολογία, συγκεκριμένα με την Απόφαση στην υπόθεση 235/82 ( 14 ), στην οποία τονίστηκε ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να διατάξει την Επιτροπή να παράσχει διευκολύνσεις πληρωμής.