Στην υπόθεση 55/81,

πού έχει ως ἀντικείμενο αἴτηση τοῦ Tribunal du Travail τῆς Λιέγης πρός τό Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 177 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, μέ τήν ὁποία ζητείται, στό πλαίσιο τῆς ἐκκρεμοῦς ενώπιον τοῦ δικαστηρίου αὐτοῦ διαφοράς μεταξύ

Georges Vermaut

καί

Office national des pensions pour travailleurs salariés

ή έκδοση προδικαστικῆς ἀποφάσεως ως πρός την ερμηνεία τοῦ ἄρθρου 48 τοῦ κανονισμοί) 1408/71 τοῦ Συμβουλίου, τῆς 14ης 'Ιουνίου 1971, περί εφαρμογῆς των συστημάτων κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως στους μισθωτούς καί τίς οικογένειες τους πού διακινοῦνται εντός τῆς Κοινότητος (ΕΕ ειδ. ἔκδ. τόμ. 05/001, σ. 73).

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμῆμα)

συγκείμενο ἀπό τους Ο. Due, πρόεδρο τμήματος, Α. Χλωρό καί F. Grévisse, δικαστές,

γενικός εἰσαγγελεύς: Ρ. VerLoren Van Themaat

γραμματεύς: Α. Van Houtte

εκδίδει την ἀκόλουθη

ΑΠΟΦΑΣΗ

Περιστατικά

Τά πραγματικά περιστατικά καί τά επιχειρήματα πού ἀνέπτυξαν οἱ διάδικοι κατά τήν έγγραφη διαδικασία έχουν συνοπτικῶς ὡς ἑξῆς:

Ι — Πραγματικά περιστατικά καί έγγραφη διαδικασία

Ό Vermaut, προσφεύγων στην κυρία δίκη, βελγικῆς ιθαγενείας ἤσκησε τίς επαγγελματικές του δραστηριότητες κυρίως στό Βέλγιο. Εἰργάσθη ἐν τούτοις, ἐπί σύντομες περιόδους, κάθε μία ἀπό τίς όποιες ήταν κατώτερη τοῦ έτους, ἀφ' ἑνός μέν στό Ἡνωμένο Βασίλειο, ἀπό 10ης Δεκεμβρίου 1937 μέχρι 29ης Σεπτεμβρίου 1938, ἀφ' έτερου δέ στήν Γερμανία, ἀπό 9ης 'Ιανουαρίου 1939 μέχρι 27ης Αυγούστου 1939. Στίς δύο τελευταίες περιπτώσεις ἡ εργασία του διεκόπη λόγω τῆς ἐπιστρατεύσεως του στόν βελγικό στρατό καί κατόπιν τῆς συλλήψεως καί κρατήσεως του ὡς αἰχμαλώτου πολέμου.

Τό Office national des pensions pour travailleurs salariés (ONPTS), κατόπιν αιτήσεως τοῦ προσφεύγοντος, τῆς 7ης Σεπτεμβρίου 1976, απεφάσισε νά τοῦ χορηγήσει σύνταξη ἀποχωρήσεως ύψους 23432 βελγικών φράγκων ἀπό 1ης 'Ιουνίου 1977, δυνάμει των διατάξεων τοῦ βασιλικού διατάγματος της 24ης 'Οκτωβρίου 1967 (Moniteur belge της 27. 10. 1967). Γιά τόν καθορισμό τοῦ ποσοῦ ελήφθη ὑπ' ὄψη ἡ συνήθης καί κυρία ἀπασχόληση του κατά τά ἔτη 1936, 1937, 1947-1950 καί ἀπασχόληση ἐπί λιγότερες ἀπό 185 ήμερες γιά τά έτη 1955 καί 1956. Ἐπί πλέον τοῦ ἀνεγνωρίσθησαν τρία πρόσθετα έτη, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 11α τοῦ διατάγματος αὐτοῦ.

Ή ἀπόφαση τοῦ ONPTS δέν λαμβάνει ὑπ' ὄψη τά έτη 1938 καί 1939, πράγμα πού στερεί τόν προσφεύγοντα ἀπό τήν προσμέτρηση τῶν ετών τοῦ πολέμου 1940-1945, σύμφωνα μέ τίς διατάξεις τοῦ βασιλικοῦ διατάγματος τῆς 21ης Δεκεμβρίου 1967 (Moniteur belge τῆς 16ης 'Ιανουαρίου 1968).

Σύμφωνα μέ τό άρθρο 32 παράγραφος 1 τέταρτο εδάφιο τοῦ διατάγματος αὐτοῦ:

«Ό μισθωτός εργαζόμενος πού εἰργάσθη ὑπό τήν ἰδιότητα αυτή κατά τήν περίοδο μεταξύ 1ης Ιανουαρίου 1938 καί 31ης Δεκεμβρίου 1944, λογίζεται ὅτι συνέχισε τήν εργασία του ως μισθωτός εργαζόμενος μέ τους ίδιους ἀπό ἀπόψεως διαρκείας ὅρους καθ' ὅλη τήν περίοδο μεταξύ της ημερομηνίας κατά τήν ὁποία έληξε ἡ ἀπασχόληση του καί τῆς 31ης Δεκεμβρίου 1945.»

Ἐξ άλλου, τό άρθρο 34 παράγραφος 1 τοῦ Ιδίου διατάγματος ἐξομοιώνει πρός περιόδους ἀπασχολήσεως ὡς εργαζομένου:

«... τίς περιόδους μή ἀπασχολήσεως λόγω προσκλήσεως πρός εκπλήρωση τῆς στρατιωτικής θητείας στον βελγικό στρατό ...»,

ἐφ' ὅσον, κατά τόν χρόνο επελεύσεως τοῦ γεγονότος στό όποιο θεμελιώνεται αυτή ή εξομοίωση, ὁ ενδιαφερόμενος εργάζεται ή διανύει ήδη μία περίοδο εξομοιουμένη πρός περίοδο ἀπασχολήσεως.

Διαφωνώντας πρός τήν ἀπόφαση τοῦ ONPTS, ὁ Vermaut ἤσκησε προσφυγή, τήν 28η Ἰουλίου 1977, ἐνώπιον τοῦ Tribunal du travail τῆς Λιέγης, ζητώντας Ιδίως νά ληφθούν ὑπ' ὄψη τά έτη 1938 καί 1939.

Τό Landesversicherungsanstalt Rheinprovinz τοῦ Düsseldorf καί τό Department of Health and Social Security, εἰς ἀπάντηση αἰτήσεως τοῦ ONPTS, επιβεβαιώνουν ὅτι ὁ Vermaut, λόγω τῆς βραχύτητος τῶν περιόδων ἐργασίας του στό Ἡνωμένο Βασίλειο καί στην Γερμανία, δέν ἀπέκτησε κανένα δικαίωμα συντάξεως δυνάμει τῶν νομοθεσιών τους.

Τό ONPTS προέβαλε, ενώπιον τοῦ Tribunal de travail τῆς Λιέγης, ἀπό τό όποιο ὁ προσφεύγων ἐζήτησε τήν παροχή έννόμου προστασίας κατ' εφαρμογή τοῦ κανονισμού 1408/71, ὅτι οἱ κατώτερες τοῦ έτους περίοδοι πρέπει νά λαμβάνονται ὑπ' ὄψη ὅσον άφορᾶ τήν θεμελίωση τοῦ δικαιώματος (θεωρητική σύνταξη), ὄχι ὅμως γιά τόν προσδιορισμό τῆς κατ' ἀναλογίαν συμμέτοχης καί, κατά συνέπεια, δεδομένου ὅτι τό δικαίωμα λήψεως εθνικῆς συντάξεως εἶχε θεμελιωθεί στό Βέλγιο, δέν συνέτρεχε λόγος νά ληφθούν ὑπ' ὄψη οἱ ἀνωτέρω παροχές εργασίας.

Ὑπό τίς συνθῆκες αυτές, τό Tribunal du travail τῆς Λιέγης, μετά σύμφωνη γνώμη τοῦ Auditeur du travail, έκρινε ὅτι έπρεπε νά ἀναβάλει τήν εκδίκαση τῆς ὑποθέσεως καί νά υποβάλει στό Δικαστήριο τά ἀκόλουθα ερωτήματα:

'Η διάταξη περί παραπομπῆς ἐπρωτο-κολλήθη στην γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου τήν 11η Μαρτίου 1981. Σύμφωνα μέ τό άρθρο 20 τοῦ Πρωτοκόλλου περί τοῦ Όργανισμοῦ τοῦ Δικαστηρίου τῆς ΕΟΚ γραπτές παρατηρήσεις κατέθεσαν οἱ J. Vermaut, τό ONPTS, εκπροσωπούμενο ἀπό τόν διοικητή του (administrateur général) R. Masyn, ἡ κυβέρνηση τοῦ 'Ηνωμένου Βασιλείου, εκπροσωπούμενη ἀπό τήν Γ. Δαγτό-γλου, Treasury Solicitor's Department, καί ή 'Επιτροπή τῶν Ευρωπαϊκῶν Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν νομικό τῆς σύμβουλο, Jean Amphoux.

Κατόπιν εκθέσεως τοῦ είσηγητοῦ δικαστού καί μετ' ἀκρόαση τοῦ γενικοῦ εισαγγελέως, τό Δικαστήριο, μέ διάταξη τῆς 16ης Σεπτεμβρίου 1981, ἀπεφάσισε τήν ἀνάθεση της παρούσης υποθέσεως στό δεύτερο τμήμα, κατ' ἐφαρμογή τοῦ ἄρθρου 95 τοῦ κανονισμού διαδικασίας, καί τήν έναρξη της προφορικής διαδικασίας χωρίς προηγουμένη διεξαγωγή ἀποδείξεων.

II — Παρατηρήσεις πού κατετέθη-σαν δυνάμει τοῦ ἄρθρου 20 τοῦ Πρωτοκόλλου περί τοῦ 'Οργανισμού τοῦ Δικαστηρίου

Ό Vermaut περιορίζεται νά εκφράσει τήν Ικανοποίηση του γιά τήν έκθεση τῆς καταστάσεως ἀπό τό Tribunal καί ἀναφέρει ὅτι «ὁ ἀγγλικός καί ὁ γερμανικός φορεύς κατέβαλαν τίς κοινωνικές ἀσφαλίσεις τους στό Βέλγιο» (sic).

Τό Office national des pensions pour travailleurs salariés (ONPTS) ἀναπτύσσει κατά πρώτο τήν άποψη του ὡς πρός τήν ερμηνεία τοῦ ἄρθρου 48 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71. Κατά τήν γνώμη τοῦ ONPTS, ἀπό τίς παρατηρήσεις τῆς Ἐπιτροπῆς καί τίς προτάσεις τοῦ γενικοῦ εισαγγελέως στην υπόθεση 49/75 (Borella, Rec. 1975 σ. 1461) συνάγεται ὅτι στην παράγραφο 1 τοῦ άρθρου 48 προσήκει στενή ἑρμηνεία ὅταν ἕνα κράτος ἐπιθυμεί νά ἀπαλλαγεί ἀπό τίς υποχρεώσεις του.

Δέν συμβαίνει όμως τό ἴδιο, σύμφωνα μέ τό ONPTS, γιά τίς παραγράφους 2 καί 3. Ώς πρός αυτές, ὁ φορεὐς υποστηρίζει ὅτι ή χρήση τῆς λέξεως «άλλα» πρίν ἀπό τήν έκφραση «ενδιαφερόμενα Κράτη μέλη» επιτρέπει τόν προσδιορισμό τοῦ πεδίου ἐφαρμογής τῶν παραγράφων 2 καί 3 τοῦ άρθρου 48, τό όποιο καλύπτει ολα τά κράτη πού δύνανται νά επικαλεσθούν τήν πρώτη παράγραφο ἐπειδή οἱ κατώτερες τοῦ έτους περίοδοι ἀσφαλίσεως δέν θεμελιώνουν κανένα δικαίωμα πρός λήψη παροχών. Τό ONPTS ἐπικαλείται, ὡς προς τό σημείο αυτό, τήν αἰτιολογική έκθεση τών διατάξεων περί τροποποιήσεως τοῦ κανονισμού 3, πού υπεβλήθη ἀπό τήν Ἐπιτροπή στό Συμβούλιο τήν 11η 'Ιανουαρίου 1961 (JO 194 τῆς 28ης 'Οκτωβρίου 1966, σ. 3333).

'Ακολουθώντας αυτή τήν επιχειρηματολογία, τό ONPTS υποστηρίζει ὅτι γιά τήν θεμελίωση δικαιώματος συντάξεως (θεωρητικό ποσό), τό βελγικό κράτος πρέπει νά λαμβάνει ὑπ' ὄψη τίς περιόδους ἀσφαλίσεως πού διηνύθησαν σέ άλλα Κράτη μέλη, σύμφωνα μέ τό άρθρο 48 παράγραφος 2 άλλά ὅτι ô τρόπος αυτός ύπολογισμοῦ δέν έχει πάντως καμμία ἐπίπτωση στην πραγματική παροχή πού πρέπει νά χορηγηθεί στόν ἐνδιαφερόμενο. Δέν νοείται υπολογισμός μιᾶς κατ' ἀναλογίαν συμμετοχής παρά μόνο ἄν οἱ περίοδοι ἀσφαλίσεως έχουν ἀντίκτυπο στόν ἀριθμητή καί στόν παρονομαστή τοῦ κλάσματος. Δεδομένου ὅτι στόν Vermaut δέν ἀναγνωρίζεται καμμία περίοδος ἀσφαλίσεως έκτός Βελγίου, εἶναι μαθηματικῶς ἀδύνατο, γιά τόν βελγικό φορέα, νά υπολογίσει μία κατ' ἀναλογίαν συμμετοχή καί, κατά συνέπεια, ή παράγραφος 2 τοῦ ἄρθρου 48 είναι ἀνεφάρμοστη.

Όσον άφορᾶ τήν παράγραφο 3 τοῦ άρθρου 48, τό ONPTS έχει τήν γνώμη ὅτι αυτή δέν ἀφορᾶ παρά μόνο τήν περίπτωση κατά τήν ὁποία ὁ ἐργαζόμενος έχει συμπληρώσει περιόδους κατώτερες τοῦ έτους ὑπό κάθε μία ἀπό τίς νομοθεσίες στίς όποιες υπήχθη καί δέν έχει ἀποκτήσει κανένα δικαίωμα δυνάμει αυτών τῶν νομοθεσιών βάσει αυτών μόνον τῶν περιόδων, λαμβανομένων μεμονωμένος. Αποκλείονται, επομένως, ἀπό τήν εφαρμογή τῆς τά Κράτη μέλη πού χορηγούν παροχές δυνάμει τῆς εσωτερικής τους νομοθεσίας.

Τό ONPTS προτείνει, κατά συνέπεια, τήν ἀκόλουθη ἀπάντηση στό πρώτο ἐρώτημα:

«Τό άρθρο 48 παράγραφος 3 τοῦ κανονισμού 1408/71 δέν ἐφαρμόζεται στά Κράτη μέλη πού ἀναγνωρίζουν δικαιώματα πρός λήψη παροχών σύμφωνα μέ μόνη τήν εσωτερική τους νομοθεσία»,

καί, κατά τά λοιπά, φρονεί ὅτι στό πλαίσιο τῆς παρούσης διαφορᾶς δέν ἀπαιτείται ή εξέταση τοῦ δευτέρου ερωτήματος.

Ή κυβέρνηση τοῦ 'Ηνωμένου Βασιλείου περιορίζει τίς παρατηρήσεις τῆς στό δεύτερο προδικαστικό ερώτημα, τό όποιο ἀφορᾶ τήν μεταφορά εἰσφορῶν μεταξύ Κρατών μελών ὅταν τό άρθρο 48 τοῦ κανονισμοί) 1408/71 υποχρεώνει ἔνα κράτος νά λάβει ὑπ' ὄψη ἀσφαλιστικές περιόδους κατώτερες τοῦ έτους διανυθείσες σέ άλλο Κράτος μέλος. Ή βρετανική κυβέρνηση υποστηρίζει ὡς πρός τό σημείο αυτό ὅτι καμμία διάταξη κοινοτικού δικαίου δέν ἀπαιτεί τήν μεταφορά σέ ένα Κράτος μέλος τῶν εἰσφορῶν πού κατεβλήθησαν κανονικώς ὑπό τήν νομοθεσία άλλου Κράτους μέλους. Μία τέτοια μεταφορά δέν δικαιολογείται οὔτε ἀπό νομικής ούτε ἀπό συστηματικής ἀπόψεως καί κυρίως δέν εἶναι ἀναγκαία γιά τήν επίτευξη τοῦ σκοποῦ τῆς ελεύθερης κυκλοφορίας τῶν εργαζομένων πού τάσσεται στό άρθρο 51 τῆς συνθήκης ΕΟΚ. 'Επί πλέον, καί ἐλλείψει ρητής καί σαφοῦς σχετικής διατάξεως, δέν δύναται νά συναχθεί τέτοια υποχρέωση, ἡ ὁποία ἐξ άλλου, κατά τήν γνώμη τῆς βρετανικής κυβερνήσεως, δέν θά ἦταν δυνατό νά εκπληρωθεί στην πράξη λόγω τῆς βραχύτητος τῆς περιόδου ἀσφαλίσεως, τῆς ελλείψεως ἀκριβών δεδομένων καί τῆς ελλείψεως βάσεως γιά τόν προσδιορισμό τοῦ ποσοῦ τῶν πρός μεταφορά εἰσφορῶν σέ μία τέτοια περίπτωση.

Τέλος, ἡ βρετανική κυβέρνηση έχει τήν γνώμη ὅτι τό ἐν λόγω άρθρο εἶναι μία διάταξη πού παράγει, καί προορίζεται νά παράγει τά ἀποτελέσματά της, χωρίς νά παρίσταται ἀνάγκη γιά μία διάταξη οικονομικής φύσεως. 'Αφ' έτερου, τά ποσά γιά τά όποια πρόκειται σέ ἀτομικές περιπτώσεις, ὅπως ἡ προκειμένη, δέν εἶναι σημαντικά καί ἡ ἀπαιτουμένη διοικητική δαπάνη θά ήταν δυσανάλογη. Ἡ μόνη λύση πού συμβιβάζεται μέ μία λελογισμένη καί οἰκονομική διαχείριση συνίσταται στό νά παραμένουν οἱ δαπάνες πού προκαλούνται ἀπό τήν εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 48 στόν τόπο ὅπου γίνεται αυτή ἡ ἐφαρμογή, δεδομένου ὅτι τελικά, μέ τόν τρόπο αυτό, κανένα Κράτος μέλος δέν χάνει ούτε κερδίζει.

Ή 'Επιτροπή παρατηρεῖ προκαταρκτικῶς ὅτι ἡ προβληματική τῆς παρούσης υποθέσεως έχει δύο ὄψεις:

Ὅσον ἀφορά την πρώτη ὄψη τοῦ προβλήματος, ἡ Ἐπιτροπή εἶναι τῆς γνώμης ὅτι κατ' ὀρθή εφαρμογή τῆς διατάξεως τοῦ άρθρου 13 παράγραφος 2 περίπτωση δ τό ONPTS έπρεπε νά λάβει ὑπ᾽ ὄψη τίς περιόδους ἀσφαλίσεως πού διηνύθησαν στην Μεγάλη Βρετανία καί στην Γερμανία ἀπό τόν Vermaut σάν νά επρόκειτο γιά περιόδους πού διηνύθησαν ὑπό τήν βελγική νομοθεσία.

'Οσον ἀφορᾶ τήν δεύτερη ὄψη, ἡ 'Επιτροπή φρονεί ὅτι ἡ ὑπό ἐξέταση κατάσταση ἐμπίπτει στίς παραγράφους 1 καί 2 τοῦ άρθρου 48 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71. Υποστηρίζει ὅτι ἐνῶ ἡ παράγραφος 1 ἀπαλλάσσει ἀπό τίς υποχρεώσεις τους τους φορεῖς τῶν Κρατῶν μελῶν, στά ὁποία συ-νεπληρώθησαν σύντομες περίοδοι ἀσφαλίσεως, ἡ παράγραφος 2 ἐπιβάλλει στά ενδιαφερόμενα Κράτη μέλη (ἐν προκειμένω στό Βέλγιο) νά λάβουν ὑπ᾽ ὄψη αυτές τίς περιόδους γιά τήν ἐφαρμογή τοῦ άρθρου 46. Δέν συντρέχει περίπτωση εφαρμογής τῆς παραγράφου 3 γιά τήν ἐπίλυση τοῦ προβλήματος. Ή ἐφαρμογή τῆς διατάξεως αυτής περιορίζεται στην ὅλως ιδιάζουσα περίπτωση κατά τήν ὁποία οἱ περίοδοι πού συνεπληρώθησαν ἀπό τόν ἐργαζόμενο ὑπό τίς διάφορες νομοθεσίες εἶναι κατώτερες τοῦ έτους καί ὅπου, κατ' ἐφαρμογή της παραγράφου 1 τοῦ ἄρθρου 48, ὅλοι οἱ φορείς ἀπαλλάσσονται ἀπό τίς υποχρεώσεις τους έναντι τοῦ ἐνδιαφερομένου.

Ή 'Επιτροπή υποστηρίζει ὅτι συνάγεται σαφώς ἀπό τό σκοπό καί ἀπό αὐτό τοῦτο τό γράμμα τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 48 ὅτι ἡ υποχρέωση νά ληφθοῦν ὑπ᾽ ὄψη οἱ διανυθείσες στην ἀλλοδαπή καί κατώτερες τοῦ έτους περίοδοι δέν υφίσταται μόνο ὅσον άφορᾶ τήν κτήση, διατήρηση ή ἀνάκτηση δικαιωμάτων πρός λήψη παροχών, ἀλλά επιβάλλεται καί ὅσον άφορᾶ τήν ἐκκαθάριση τῶν παροχών αυτών ἀπό τά οἰκεία κράτη — Ιδίως δέ γιά τόν υπολογισμό τοῦ θεωρητικού ποσοῦ σύμφωνα μέ τό άρθρο 46 παράγραφος 2. Συνεπώς, ἡ βελγική σύνταξη ἀποχωρήσεως τοῦ ἐνδιαφερομένου πρέπει νά υπολογισθεί κατ' ἐφαρμογήν τῶν συνδυασμένων διατάξεων τοῦ τελευταίου αὐτοῦ ἄρθρου καί τοῦ άρθρου 48 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71.

Ὅσον άφορᾶ τό δεύτερο ερώτημα, ἡ 'Επιτροπή ἀναγνωρίζει ὅτι ὁ κανονισμός 1408/71 σιωπά ἐπί τοῦ ζητήματος τῆς καταβολής τῶν εισφορών πού ἀντιστοιχούν στίς περιόδους ἀσφαλίσεως βάσει τῶν ὁποίων γεννάται τό δικαίωμα πρός λήψη παροχών, υπογραμμίζει ὅμως ὅτι σέ καμμία περίπτωση δέν δύναται τό κράτος ὀφειλέτης νά εξαρτήσει τήν χορήγηση τῶν παροχών τίς όποιες υποχρεοῦται νά χορηγήσει δυνάμει τοῦ κανονισμοί) ἀπό πρόσθετες, μή προβλεπόμενες προϋποθέσεις. Κατά μείζονα λόγο, τό κράτος ὀφειλέτης δέν δικαιοῦται νά εξαρτήσει τήν καταβολή τοῦ μέρους τῶν παροχών οἱ ὁποίες ἀντιστοιχοῦν στίς πρός μεταφορά περιόδους πού διηνύθησαν στην ἀλλοδαπή, ἐκ μέρους τῶν φορέων τῶν Κρατών μελών στά ὁποῖα διηνύθησαν οἱ περίοδοι αυτές, ἀπό τίς εισφορές πού κατεβλήθησαν στους φορεῖς αυτούς γιά τίς ἐν λόγω περιόδους. Ή λύση αύτη ερείδεται, κατά τήν γνώμη τῆς 'Επιτροπής, στην ἀρχή τῆς γενικής ἀμοιβαιότητος, τήν εμπνέει δέ ἡ μέριμνα τῆς ἁπλουστεύσεως.

Ή Ἐπιτροπή προτείνει τίς ἀκόλουθες ἀπαντήσεις στά ἐρωτήματα πού υπεβλήθησαν ἀπό τό Tribunal du travail:

III — Προφορική διαδικασία

Στην συνεδρίαση τῆς 22ας 'Οκτωβρίου 1981, τό ONPTS, ἐκπροσωπούμενο ἀπό τόν δικηγόρο J. Peitot, καί ἡ Επιτροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν νομικό τῆς σύμβουλο J. Amphoux, ανέπτυξαν προφορικῶς τίς παρατηρήσεις τους.

Ό γενικός εἰσαγγελεύς ἀνέπτυξε τίς προτάσεις του στην συνεδρίαση τῆς 17ης Δεκεμβρίου 1981.

Σκεπτικό

'Επί τοῦ πρώτου ερωτήματος

Ἐπί τοῦ δευτέρου ερωτήματος

'Επί τῶν δικαστικών εξόδων