9.6.2017

Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης

C 185/75

Γνωμοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής των Περιφερειών με θέμα «Τροποποίηση της οδηγίας σχετικά με την απόσπαση εργαζομένων»

(2017/C 185/10)

Εισηγήτρια:

η κ. Yoomi RENSTRÖM (SE-PES), μέλος του δημοτικού συμβουλίου του Ovanåker

Έγγραφο αναφοράς:

πρόταση οδηγίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την τροποποίηση της οδηγίας 96/71/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 1996, σχετικά με την απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών

COM(2016) 128 final

I. ΣΥΝΙΣΤΩΜΕΝΕΣ ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΕΣ

Τροπολογία 1

Πρόταση οδηγίας

Αιτιολογική σκέψη 4

Κείμενο που προτείνει η Επιτροπή

Τροπολογία της ΕτΠ

Σχεδόν είκοσι έτη μετά την έκδοση της οδηγίας για την απόσπαση εργαζομένων, είναι αναγκαίο να εξεταστεί κατά πόσο η οδηγία εξακολουθεί να επιτυγχάνει τη σωστή ισορροπία μεταξύ της ανάγκης προώθησης της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών και της ανάγκης προστασίας των δικαιωμάτων των αποσπασμένων εργαζομένων.

Τροπολογία 2

Πρόταση οδηγίας

Αιτιολογική σκέψη 8

Κείμενο που προτείνει η Επιτροπή

Τροπολογία της ΕτΠ

Λαμβανομένης υπόψη της μακράς διάρκειας ορισμένων αποσπάσεων, είναι αναγκαίο να προβλεφθεί ότι, στην περίπτωση που η διάρκεια της απόσπασης υπερβαίνει τους 24 μήνες, ως κράτος μέλος υποδοχής θεωρείται η χώρα στην οποία εκτελείται η εργασία . Ως εκ τούτου, σύμφωνα με την αρχή του κανονισμού «Ρώμη Ι», εάν τα μέρη δεν έχουν επιλέξει το εφαρμοστέο δίκαιο, η σύμβαση εργασίας των ανωτέρω αποσπασμένων εργαζομένων διέπεται από το δίκαιο του κράτους μέλους υποδοχής . Σε περίπτωση που έχει επιλεγεί διαφορετικό εφαρμοστέο δίκαιο, η επιλογή αυτή δεν μπορεί, ωστόσο, να έχει ως αποτέλεσμα να στερεί τον εργαζόμενο από την προστασία που του εξασφαλίζουν οι διατάξεις από τις οποίες, βάσει του δικαίου του κράτους μέλους υποδοχής, δεν μπορεί να υπάρξει παρέκκλιση με συμφωνία. Τα ανωτέρω θα πρέπει να εφαρμόζονται από την έναρξη της απόσπασης όταν προβλέπεται ότι η διάρκειά της θα υπερβεί τους 24 μήνες, και από την πρώτη ημέρα μετά τη συμπλήρωση των 24 μηνών όταν η πραγματική διάρκεια της απόσπασης υπερβαίνει τους 12 μήνες. Ο κανόνας αυτός δεν επηρεάζει το δικαίωμα των επιχειρήσεων που αποσπούν εργαζομένους στο έδαφος άλλου κράτους μέλους να επικαλούνται την ελευθερία παροχής υπηρεσιών και στις περιπτώσεις όπου η διάρκεια της απόσπασης υπερβαίνει τους 24 μήνες. Ο στόχος είναι απλώς να επιτευχθεί ασφάλεια δικαίου κατά την εφαρμογή του κανονισμού «Ρώμη Ι» σε κάθε συγκεκριμένη κατάσταση, χωρίς να τροποποιείται ο εν λόγω κανονισμός κατά κανένα τρόπο. Ο εργαζόμενος θα τυγχάνει, ιδίως, της προστασίας και των ευνοιών που προβλέπονται στον κανονισμό «Ρώμη Ι».

Λαμβανομένης υπόψη της μακράς διάρκειας ορισμένων αποσπάσεων, είναι αναγκαίο να προβλεφθεί ότι, στην περίπτωση που η διάρκεια της απόσπασης υπερβαίνει τους 12 μήνες, το δίκαιο του κράτους μέλους υποδοχής εφαρμόζεται στη σχέση εργασία ς. Ως εκ τούτου, σύμφωνα με την αρχή του κανονισμού «Ρώμη Ι», τούτο ισχύει εάν τα μέρη δεν έχουν επιλέξει το εφαρμοστέο δίκαιο. Σε περίπτωση που έχει επιλεγεί διαφορετικό εφαρμοστέο δίκαιο, η επιλογή αυτή δεν μπορεί, ωστόσο, να έχει ως αποτέλεσμα να στερεί τον εργαζόμενο από την προστασία που του εξασφαλίζουν οι διατάξεις από τις οποίες, βάσει του δικαίου του κράτους μέλους υποδοχής, δεν μπορεί να υπάρξει παρέκκλιση με συμφωνία. Τα ανωτέρω θα πρέπει να εφαρμόζονται από την έναρξη της απόσπασης όταν προβλέπεται ότι η διάρκειά της θα υπερβεί τους 12 μήνες, και από την πρώτη ημέρα μετά τη συμπλήρωση των 12 μηνών όταν η πραγματική διάρκεια της απόσπασης υπερβαίνει αυτό το χρονικό διάστημα. Ο κανόνας αυτός δεν επηρεάζει το δικαίωμα των επιχειρήσεων που αποσπούν εργαζομένους στο έδαφος άλλου κράτους μέλους να επικαλούνται την ελευθερία παροχής υπηρεσιών και στις περιπτώσεις όπου η διάρκεια της απόσπασης υπερβαίνει τους 12 μήνες.

Αιτιολογία

Η προθεσμία που ορίζεται στην πρόταση της Επιτροπής, πέραν της οποίας εφαρμόζεται πλήρως το δίκαιο της χώρας υποδοχής για τις εργασιακές σχέσεις απόσπασης, αντιστοιχεί στην προθεσμία που προβλέπεται στο άρθρο 12 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 883/2004 για τον συντονισμό των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης. Η διάταξη αυτή αναφέρει ότι το δίκαιο της χώρας υποδοχής εφαρμόζεται εάν ένας μεμονωμένος εργαζόμενος αναμένεται να αποσπαστεί για περίοδο 24 μηνών.

Ο κύριος σκοπός του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 883/2004 είναι να διαμοιραστεί η ευθύνη μεταξύ των κρατών μελών όσον αφορά τα δικαιώματα των πολιτών της ΕΕ σε παροχές βάσει του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης κάθε κράτους μέλους. Ο στόχος της οδηγίας για την απόσπαση των εργαζομένων είναι η προστασία των αποσπασμένων εργαζομένων και η διευκόλυνση της ελεύθερης κυκλοφορίας των υπηρεσιών. Η ΕτΠ δεν θεωρεί ότι υφίσταται επιτακτική ανάγκη να συντονιστούν οι προθεσμίες που ορίζονται από τις δύο αυτές κανονιστικές πράξεις εξαιτίας του γεγονότος ότι και οι δύο ρυθμίζουν καταστάσεις στις οποίες βρίσκονται πολίτες της ΕΕ που προσωρινά διαμένουν και εργάζονται σε ένα συγκεκριμένο κράτος μέλος.

Η ΕτΠ θεωρεί ότι η προθεσμία μετά τη λήξη της οποίας ισχύει πλήρως το δίκαιο της χώρας υποδοχής στις εργασιακές σχέσεις σε περιπτώσεις απόσπασης πρέπει να μειωθεί. Θεωρεί ότι μια προσεχής ή πραγματική διάρκεια απόσπασης δώδεκα μηνών για έναν εργαζόμενο αποτελεί τη δέουσα χρονική προθεσμία πέραν της οποίας ο αποσπασμένος εργαζόμενος πρέπει να θεωρηθεί ότι έχει σύνδεση με τη χώρα απόσπασης, έτσι ώστε να ισχύει πλήρως η νομοθεσία της στη σχέση εργασίας.

Η ΕτΠ θεωρεί ότι το ζήτημα όσον αφορά την επιλογή της χώρας της οποίας το δίκαιο ισχύει για τους αποσπασμένους εργαζόμενους, πρέπει να ρυθμίζεται συνολικά στην οδηγία για την απόσπαση των εργαζομένων και όχι από την εφαρμογή του κανονισμού «Ρώμη Ι».

Τροπολογία 3

Πρόταση οδηγίας

Αιτιολογική σκέψη 12

Κείμενο που προτείνει η Επιτροπή

Τροπολογία της ΕτΠ

Ανήκει στην αρμοδιότητα των κρατών μελών να θεσπίζουν κανόνες σχετικά με τις αμοιβές σύμφωνα με την εθνική τους νομοθεσία και πρακτική. Ωστόσο, οι εθνικοί κανόνες για τις αμοιβές που ισχύουν για τους αποσπασμένους εργαζομένους πρέπει να δικαιολογούνται από την ανάγκη προστασίας των αποσπασμένων εργαζομένων και δεν πρέπει να περιορίζουν δυσανάλογα τη διασυνοριακή παροχή υπηρεσιών.

Με την οδηγία δεν θίγεται η αρμοδιότητα των κρατών μελών να θεσπίζουν κανόνες σχετικά με τις αμοιβές σύμφωνα με την εθνική τους νομοθεσία και πρακτική. Ωστόσο, η εφαρμογή στους αποσπασμένους εργαζομένους των κανόνων για τις αμοιβές που ισχύουν σε εθνικό επίπεδο πρέπει να αιτιολογείται από την ανάγκη προστασίας των αποσπασμένων εργαζομένων και δεν πρέπει να περιορίζεται δυσανάλογα η διασυνοριακή παροχή υπηρεσιών.

Αιτιολογία

Η οδηγία για την απόσπαση εργαζομένων δεν μπορεί, από μόνη της, να επηρεάσει την αποκλειστική αρμοδιότητα των κρατών μελών όσον αφορά τα θέματα των αμοιβών. Εναπόκειται σε κάθε κράτος μέλος να καθορίσει —σύμφωνα με το δικό του πρότυπο για την αγορά εργασίας— τις αμοιβές που ισχύουν σε εθνικό επίπεδο. Η οδηγία για την απόσπαση των εργαζομένων ορίζει απλώς ότι ένα συγκεκριμένο επίπεδο αποδοχών (το οποίο ισχύει στη χώρα απόσπασης) πρέπει να ισχύει και για τους εργαζόμενους που αποσπώνται στη χώρα αυτή.

Η αιτιολογική σκέψη 12 της πρότασης της Επιτροπής θα μπορούσε να ερμηνευθεί κατά τρόπο ώστε να σημαίνει ότι οι κανόνες σχετικά με τις αποδοχές που ορίζονται σε εθνικό επίπεδο θα μπορούσαν να αναθεωρηθούν στο πλαίσιο της οδηγίας για την απόσπαση εργαζομένων και των διατάξεων της Συνθήκης περί ελεύθερης παροχής υπηρεσιών. Πρέπει να διευκρινιστεί ότι η εφαρμογή στους αποσπασμένους εργαζομένους των κανόνων για τις αμοιβές σε εθνικό επίπεδο πρέπει να αιτιολογείται από την ανάγκη προστασίας των αποσπασμένων εργαζομένων και ότι δεν πρέπει να περιορίζει δυσανάλογα τη διασυνοριακή παροχή υπηρεσιών.

Τροπολογία 4

Πρόταση οδηγίας

Άρθρο 1 παράγραφος 1

Κείμενο που προτείνει η Επιτροπή	Τροπολογία της ΕτΠ
Προστίθεται το ακόλουθο άρθρο 2α:	Προστίθεται το ακόλουθο άρθρο 2α:
Άρθρο 2a	Άρθρο 2a
Απόσπαση που υπερβαίνει τους είκοσι τέσσερις μήνες	Απόσπαση που υπερβαίνει τους δώδεκα μήνες
1. Όταν η προβλεπόμενη ή η πραγματική διάρκεια της απόσπασης υπερβαίνει τους είκοσι τέσσερις μήνες, το κράτος μέλος στο έδαφος του οποίου αποσπάται ο εργαζόμενος θεωρείται η χώρα συνήθους εκτέλεσης της εργασίας του .	1. Όταν η προβλεπόμενη ή η πραγματική διάρκεια της απόσπασης υπερβαίνει τους δώδεκα μήνες, η σύμβαση εργασίας για το χρονικό διάστημα της απόσπασης υπόκειται, στο σύνολό της, στο δίκαιο του κράτους μέλους στο έδαφος του οποίου αποσπάται ο εργαζόμενος, εκτός εάν ο εργοδότης και ο εργαζόμενος έχουν συμφωνήσει να ισχύει άλλο εφαρμοστέο δίκαιο .
2. Για τους σκοπούς της παραγράφου 1, σε περίπτωση αντικατάστασης αποσπασμένων εργαζομένων που εκτελούν την ίδια εργασία στον ίδιο τόπο, λαμβάνεται υπόψη η αθροιστική διάρκεια των περιόδων απόσπασης των οικείων εργαζομένων, όσον αφορά τους εργαζομένους που αποσπώνται για πραγματική διάρκεια τουλάχιστον έξι μηνών.	2. Για τους σκοπούς της παραγράφου 1, σε περίπτωση αντικατάστασης αποσπασμένων εργαζομένων που εκτελούν την ίδια εργασία στον ίδιο τόπο, λαμβάνεται υπόψη η αθροιστική διάρκεια των περιόδων απόσπασης των οικείων εργαζομένων, όσον αφορά τους εργαζομένους που αποσπώνται για πραγματική διάρκεια τουλάχιστον έξι μηνών.
	3. Μία συμφωνία που ορίζει άλλο εφαρμοστέο δίκαιο, δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα να στερηθεί ο εργαζόμενος την προστασία που του παρέχουν διατάξεις από τις οποίες δεν μπορεί να υπάρξει παρέκκλιση με βάση τη συμφωνία ως προς το εφαρμοστέο δίκαιο που αναφέρεται στην παράγραφο 1.
	4. Η εφαρμογή όσων ορίζει η παραγράφος 1 δεν πρέπει να επιτρέπει ο αποσπασμένος εργαζόμενος να βρεθεί, ενδεχομένως, σε δυσμενέστερη θέση από αυτήν στην οποία θα βρισκόταν σε περίπτωση εφαρμογής δικαίου άλλης χώρας στη σύμβαση εργασίας του, σύμφωνα με το άρθρο 8 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 593/2008 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 17ης Ιουνίου 2008, για το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές («Ρώμη Ι»).

Αιτιολογία

Η ΕτΠ θεωρεί ότι η προθεσμία πέρα από την οποία ισχύει πλήρως το δίκαιο της χώρας υποδοχής στις εργασιακές σχέσεις σε περιπτώσεις απόσπασης πρέπει να μειωθεί. Θεωρεί ότι μια προβλεπόμενη ή πραγματική διάρκεια απόσπασης δώδεκα μηνών για έναν εργαζόμενο αποτελεί την κατάλληλη προθεσμία ή χρονική διάρκεια πέραν της οποίας ο αποσπασμένος εργαζόμενος πρέπει να θεωρηθεί ότι έχει δεσμούς με τη χώρα απόσπασης, έτσι ώστε να ισχύει πλήρως η νομοθεσία της στη σχέση εργασίας.

Η πρόταση της Επιτροπής προκαλεί ανησυχίες διότι προβλέπει διάταξη η οποία προβλέπει ότι μόνο έμμεσα και με εφαρμογή του κανονισμού «Ρώμη Ι» θα εφαρμόζεται το δίκαιο της χώρας υποδοχής στη σχέση εργασίας. Σύμφωνα με την αιτιολογική σκέψη 8 της πρότασης της Επιτροπής, η διατύπωση της οδηγίας θα πρέπει να καθιστά σαφές ότι συνεχίζει να υφίσταται η δυνατότητα συμφωνίας που να ορίζει ότι εφαρμόζεται η νομοθεσία άλλης χώρας από τη χώρα υποδοχής, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 8 του κανονισμού «Ρώμη I». Επιπλέον, θα πρέπει να διασφαλιστεί ότι η εφαρμογή της νομοθεσίας της χώρας υποδοχής στη σχέση εργασίας δεν συνεπάγεται μειονέκτημα για τον εργαζόμενο, π.χ. με τη μορφή κατώτερου επιπέδου προστασίας ή λιγότερο ευνοϊκών συνθηκών για τους εργαζόμενους σύμφωνα με το δίκαιο της χώρας υποδοχής.

Η ΕτΠ θεωρεί ότι, στην οδηγία για την απόσπαση εργαζομένων, θα πρέπει να διατυπώνονται σαφώς οι προϋποθέσεις για την εφαρμογή του δικαίου της χώρας υποδοχής. Η τροπολογία συνεπάγεται και σχετική τροπολογία για την αιτιολογική σκέψη 8.

Τροπολογία 5

Πρόταση οδηγίας

Άρθρο 1 σημείο 2) στοιχείο α)

Κείμενο που προτείνει η Επιτροπή	Τροπολογία της ΕτΠ
«[…] Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, “αμοιβή” είναι όλα τα στοιχεία αμοιβής που καθίστανται υποχρεωτικά από εθνικές νομοθετικές, κανονιστικές ή διοικητικές διατάξεις, συλλογικές συμβάσεις ή διαιτητικές αποφάσεις οι οποίες έχουν αναγορευθεί σε κανόνες γενικής εφαρμογής και/ή, ελλείψει συστήματος αναγόρευσης συλλογικών συμβάσεων ή διαιτητικών αποφάσεων σε κανόνες γενικής εφαρμογής, άλλες συλλογικές συμβάσεις ή διαιτητικές αποφάσεις κατά την έννοια της παραγράφου 8 δεύτερο εδάφιο, του κράτους μέλους στο έδαφος του οποίου έχει αποσπαστεί ο εργαζόμενος.	Στο πλαίσιο της παρούσας οδηγίας, η «αμοιβή» και οι επιβαρύνσεις κοινωνικής ασφάλισης θα ορίζονται από την εθνική νομοθεσία και/ή πρακτική του κράτους μέλους στο έδαφος του οποίου έχει αποσπασθεί ο εργαζόμενος.
Τα κράτη μέλη δημοσιεύουν στον ενιαίο επίσημο εθνικό ιστότοπο που αναφέρεται στο άρθρο 5 της οδηγίας 2014/67/ΕΕ, τα συστατικά στοιχεία των αμοιβών σύμφωνα με το στοιχείο γ).»	Τα κράτη μέλη δημοσιεύουν στον ενιαίο επίσημο εθνικό ιστότοπο που αναφέρεται στο άρθρο 5 της οδηγίας 2014/67/ΕΕ, τα συστατικά στοιχεία των αμοιβών σύμφωνα με το στοιχείο γ).

Αιτιολογία

Είναι σημαντικό να καθοριστεί ότι η «αμοιβή» αποτελεί θέμα εθνικής αρμοδιότητας, ούτως ώστε η προτεινόμενη οδηγία να μην οδηγήσει σε μια κατάσταση κατά την οποία το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα μπορεί να εξετάζει τις εθνικές διατάξεις όσον αφορά τις αμοιβές.

II. ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΩΝ,

Αξιολόγηση της πρότασης από την Επιτροπή των Περιφερειών

επισημαίνει ότι η ελεύθερη παροχή διασυνοριακών υπηρεσιών διασφαλίζεται από τα άρθρα 56 έως 62 της ΣΛΕΕ —η εύρυθμη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς υπηρεσιών όχι μόνο αποφέρει άμεσα οφέλη στους παρόχους υπηρεσιών και στους καταναλωτές στο εσωτερικό της ΕΕ, αλλά αποτελεί επίσης σημαντική προϋπόθεση για την οικονομική ανάπτυξη η οποία θα πρέπει να αποβαίνει προς όφελος όλων των πολιτών της ΕΕ, με τη μορφή μεγαλύτερης ευημερίας και υψηλότερου επιπέδου κοινωνικής προστασίας·

φρονεί ότι μια εύρυθμη εσωτερική αγορά υπηρεσιών είναι ιδιαίτερα σημαντική, κυρίως για τους παρόχους υπηρεσιών σε περιφέρειες που συνορεύουν απευθείας με άλλα κράτη μέλη·

θεωρεί σημαντική βάση της ελεύθερης κυκλοφορίας των υπηρεσιών οι πάροχοι υπηρεσιών που είναι εγκατεστημένοι σε ένα κράτος μέλος να είναι σε θέση να παρέχουν υπηρεσίες σε άλλα κράτη μέλη, υπό τους ίδιους όρους με αυτούς που ισχύουν στη χώρα εγκατάστασής τους —μία από τις προϋποθέσεις για την εύρυθμη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς υπηρεσιών είναι ο ανταγωνισμός, συμπεριλαμβανομένου του διασυνοριακού ανταγωνισμού, να μην βασίζεται, κατά κύριο λόγο, στο κόστος εργασίας, αλλά σε παράγοντες όπως η ποιότητα και η αποτελεσματικότητα της παρεχόμενης υπηρεσίας·

σημειώνει ότι οι διαφορές που υφίστανται μεταξύ των κρατών μελών, ιδίως όσον αφορά το μισθολογικό κόστος, ενδέχεται να έχουν ως αποτέλεσμα η απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο της ελεύθερης κυκλοφορίας των υπηρεσιών να οδηγήσει, μεταξύ άλλων, σε καθοδικές πιέσεις στις αποδοχές της χώρας στην οποία έχουν αποσπαστεί οι εργαζόμενοι —στις περιπτώσεις στις οποίες υφίσταται αθέμιτος ανταγωνισμός όσον αφορά τους όρους εργασίας και απασχόλησης, υπάρχει ο κίνδυνος να σημειωθεί κοινωνικό ντάμπινγκ στη χώρα υποδοχής: το κοινωνικό ντάμπινγκ τροφοδοτεί καθοδικές πιέσεις στις τιμές, οι οποίες θέτουν σε κίνδυνο τις επιχειρήσεις που δεν προσφεύγουν στην πρακτική της απόσπασης·

θεωρεί σημαντικό να επιτευχθεί εύλογη ισορροπία μεταξύ της ελεύθερης κυκλοφορίας των υπηρεσιών, αφενός, και της προστασίας των αποσπασμένων εργαζομένων από το μισθολογικό και το κοινωνικό ντάμπινγκ, αφετέρου, προκειμένου να γίνει αποδεκτή η λειτουργία της εσωτερικής αγοράς από τους πολίτες της ΕΕ, ιδιαίτερα από τους εργαζόμενους στον τομέα των υπηρεσιών, όπου η πρακτική της απόσπασης ήδη υφίσταται και ενδέχεται να διευρυνθεί περαιτέρω· υπογραμμίζει, ωστόσο, ότι η αποτελεσματική καταπολέμηση του κοινωνικού ντάμπινγκ προϋποθέτει τη λήψη μέτρων για την προστασία, επίσης, των αυτοαπασχολούμενων, καθώς και όσων εκτελούν εργασίες μέσω ψηφιακών διαύλων·

είναι, επίσης της γνώμης, ότι η εξισορρόπηση συμφερόντων που επιδιώκεται με την οδηγία για την απόσπαση εργαζομένων αποτελεί, επίσης, προϋπόθεση για τη διαμόρφωση ενός υγιούς και θεμιτού ανταγωνισμού στον τομέα των υπηρεσιών, σε διασυνοριακό πλαίσιο·

μπορεί, στο πλαίσιο αυτό, να στηρίξει την αρχή στην οποία βασίζεται η πρόταση της Επιτροπής, δηλαδή ότι η ίδια εργασία στον ίδιο τόπο πρέπει να αμείβεται με τον ίδιο τρόπο·

θεωρεί ότι τόσο η άγνοια των διοικητικών απαιτήσεων που ισχύουν στο κράτος μέλος υποδοχής ως προς την πρόσληψη εργαζομένων όσο και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν ορισμένες εταιρείες (ιδίως οι ΜΜΕ) στην προσπάθειά τους να ανταποκριθούν σε αυτές, ενδέχεται να δυσχεράνουν την ελεύθερη παροχή διασυνοριακών υπηρεσιών εντός της ΕΕ και να θέσουν σε κίνδυνο την προστασία των αποσπασμένων εργαζομένων —η καθιέρωση από την Επιτροπή και τα κράτη μέλη σαφών και ευπρόσιτων μηχανισμών ενημέρωσης και παροχής συμβουλών στα θέματα αυτά θα μπορούσε να μετριάσει τις δυσκολίες αυτές·

συμμερίζεται την άποψη της Επιτροπής ότι θα πρέπει να υπάρχει ένα χρονικό όριο πέραν του οποίου το δίκαιο της χώρας υποδοχής θα πρέπει να εφαρμόζεται πλήρως στον αποσπασμένο εργαζόμενο, ωστόσο, δεν βλέπει κανέναν επιτακτικό λόγο για τον οποίο οι διατάξεις του κανονισμού (Ε) αριθ. 883/2004 θα πρέπει να αποτελέσουν τη βάση για τον καθορισμό της προθεσμίας ή της χρονικής διάρκειας πέραν της οποίας θα πρέπει να εφαρμόζεται πλήρως το δίκαιο της χώρας υποδοχής στις εργασιακές σχέσεις σε περιπτώσεις απόσπασης· κατά την άποψη της, η διάρκεια της απόσπασης εργαζομένων πρέπει να οριστεί στους 12 μήνες·

10.

εκτιμά, επίσης, ότι οι προϋποθέσεις με βάση τις οποίες εφαρμόζεται πλήρως το δίκαιο της χώρας υποδοχής στη σχέση εργασίας δεν πρέπει, στην πράξη, να έχουν ως αποτέλεσμα να βρεθεί ο αποσπασμένος εργαζόμενος σε δυσμενέστερη θέση·

11.

διαπιστώνει ότι στην πρόταση οδηγίας ο όρος «ελάχιστα όρια μισθού» αντικαθίσταται από τον όρο «αμοιβή», για λόγους συμμόρφωσης με την απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μεταξύ άλλων, ως προς την υπόθεση Sähköalojen ammattiliitto ry (C-396/13), καθώς και με την ερμηνεία που έδωσε το Δικαστήριο στον όρο «ελάχιστα όρια μισθού», στην ίδια υπόθεση·

12.

επισημαίνει ότι, εάν για τον υπολογισμό των αμοιβών μπορούν και πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνον τα υποχρεωτικά στοιχεία των αποδοχών και οι βάσεις υπολογισμού στη χώρα υποδοχής κατά την έννοια της οδηγίας στο οικείο κράτος μέλος, η χώρα υποδοχής θα εξακολουθεί να μην είναι σε θέση να απαιτεί από τους εργοδότες να καταβάλλουν στους αποσπασμένους εργαζόμενους αμοιβή η οποία θα μπορούσε να θεωρείται «κανονική» ή μέση αμοιβή για τις εν λόγω εργασίες στη χώρα υποδοχής·

13.

επικροτεί την πρόταση να είναι υποχρεωτική η δημοσίευση, στον επίσημο εθνικό δικτυακό τόπο, των συστατικών στοιχείων της αμοιβής, σε περίπτωση απόσπασης στη χώρα υποδοχής, η οποία προβλέπεται από το άρθρο 5 της οδηγίας για την εφαρμογή, έτσι ώστε να διευκολύνεται η πρόσβαση στις πληροφορίες πριν από την απόσπαση·

14.

θεωρεί ότι, σε γενικές γραμμές, η πρόταση της Επιτροπής να χρησιμοποιηθεί ο όρος «αμοιβή» αντί του «ελάχιστα όρια μισθού» καθώς και άλλες προτεινόμενες αλλαγές σε αυτό το τμήμα του κειμένου, θα επιτρέψουν η οδηγία για την απόσπαση των εργαζομένων να επιτύχει εύλογη ισορροπία μεταξύ, αφενός, της παροχής, εκ μέρους των παρόχων υπηρεσιών, διασυνοριακών υπηρεσιών εντός της ΕΕ χωρίς αδικαιολόγητους φραγμούς και, αφετέρου, της προστασίας των αποσπασμένων εργαζομένων και της πρόληψης του αθέμιτου ανταγωνισμού·

15.

φρονεί, ωστόσο, ότι πρέπει να καταστεί σαφές ότι η οδηγία για την απόσπαση των εργαζομένων από μόνη της δεν επηρεάζει με κανένα τρόπο την αποκλειστική αρμοδιότητα των κρατών μελών να λαμβάνουν αποφάσεις για θέματα αμοιβών, στο πλαίσιο των αντίστοιχων προτύπων αγοράς εργασίας τους·

16.

συμφωνεί με την Επιτροπή ότι η υποχρέωση εφαρμογής των όρων που ισχύουν στη χώρα υποδοχής, στους τομείς που αναφέρονται στο άρθρο 3 παράγραφος 1 της οδηγίας για την απόσπαση των εργαζομένων στον κατασκευαστικό τομέα, θα πρέπει να ισχύει ανεξάρτητα από το εάν η αμοιβή ορίζεται από το νόμο, με συλλογική σύμβαση γενικής εφαρμογής ή άλλη συλλογική σύμβαση, όπως αναφέρεται στο πρώτο ή στο δεύτερο εδάφιο του άρθρου 3 παράγραφος 8·

17.

εφιστά την προσοχή της Επιτροπής στις περιπτώσεις απόσπασης στο πλαίσιο πρακτικών αλυσιδωτής υπεργολαβίας, οι οποίες οδηγούν σε διάχυση της ευθύνης του εργοδότη, με αποτέλεσμα ορισμένοι αποσπασμένοι εργαζόμενοι να εγκαταλείπονται, ενίοτε, χωρίς καμία βοήθεια ή υποστήριξη —ένα ευρωπαϊκό ταμείο αρωγής θα επέτρεπε, στο πλαίσιο αυτό, την εξασφάλιση ταχείας παρέμβασης, ώστε να καθίσταται δυνατή η επιστροφή των εργαζομένων αυτών στη χώρα καταγωγής τους, υπό τις βέλτιστες δυνατές συνθήκες· προτείνει, επίσης, τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού μητρώου, το οποίο θα επιβάλλει στις επιχειρήσεις που παρέχουν υπηρεσίες σε όλα τα κράτη μέλη την υποχρέωση να δηλώνουν τον αποσπασμένο εργαζόμενο το αργότερο κατά την έναρξη της παροχής των υπηρεσιών·

18.

διαπιστώνει ότι οι δεξιότητες των αποσπασμένων εργαζομένων πολύ συχνά υποτιμούνται σκοπίμως από τον εργοδότη, για να δικαιολογηθεί κατώτερο επίπεδο αποδοχών, πρακτική η οποία κινδυνεύει να διαιωνιστεί με στόχο την παράκαμψη της υποχρέωσης ίσης μεταχείρισης στον τομέα των αποδοχών —για την επίλυση του προβλήματος αυτού, θα ήταν σκόπιμο να μελετήσει η Επιτροπή το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός ευρωπαϊκού ευρετηρίου επαγγελμάτων και επαγγελματικών προσόντων, ώστε να προστατεύονται τα συμφέροντα των εργαζομένων που δεν διαθέτουν διπλώματα ή πιστοποίηση·

19.

επισημαίνει ότι η οδηγία 2008/104/ΕΚ περί της εργασίας μέσω εταιρείας προσωρινής απασχόλησης έπρεπε να έχει μεταφερθεί στο εθνικό δίκαιο όλων των κρατών μελών έως τις 5 Δεκεμβρίου 2011: ένας από τους στόχους της οδηγίας αυτής είναι να εξασφαλίσει την προστασία των εργαζομένων μέσω εταιρείας προσωρινής απασχόλησης, και περιλαμβάνει την αρχή της ίσης μεταχείρισης ως προς τις αμοιβές, την άδεια και το ωράριο εργασίας (άρθρο 5)·

20.

συμμερίζεται την άποψη της Επιτροπής ότι η εφαρμογή της αρχής της ίσης μεταχείρισης που προβλέπεται στην οδηγία περί της εργασίας μέσω εταιρείας προσωρινής απασχόλησης θα πρέπει, επίσης, να είναι υποχρεωτική στις περιπτώσεις στις οποίες η εταιρεία προσωρινής απασχόλησης είναι εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος και η εργασία αφορά την απόσπαση κατά την έννοια της οδηγίας για την απόσπαση των εργαζομένων·

Επικουρικότητα και αναλογικότητα

21.

επισημαίνει ότι δεκατέσσερα εθνικά κοινοβούλια/κοινοβουλευτικά σώματα σε έντεκα κράτη μέλη (Βουλγαρία, Δανία, Εσθονία, Κροατία, Λετονία, Λιθουανία, Πολωνία, Ρουμανία, Σλοβακία, Τσεχική Δημοκρατία και Ουγγαρία), μετά από διαδικασία ελέγχου της επικουρικότητας, υπέβαλαν αιτιολογημένες γνώμες, γεγονός που σημαίνει ότι έχει δοθεί «κίτρινη κάρτα» στην πρόταση·

22.

σημειώνει ότι η οδηγία για την απόσπαση εργαζομένων ορίζει ποιους από τους όρους εργασίας και απασχόλησης που ισχύουν στη χώρα υποδοχής υποχρεούται να εφαρμόζει στους αποσπασμένους εργαζόμενους στη χώρα υποδοχής ο πάροχος υπηρεσιών που είναι εγκατεστημένος σε άλλο κράτος —ούτε η ισχύουσα οδηγία ούτε η τροποποιητική οδηγία επιδιώκουν να εναρμονίσουν τους όρους που ισχύουν στα κράτη μέλη·

23.

τονίζει ότι τροποποιήσεις της οδηγίας μπορούν να γίνουν μόνον σε επίπεδο ΕΕ: σύμφωνα με τις διατάξεις της Συνθήκης που αφορούν την ελευθερία παροχής διασυνοριακών υπηρεσιών εντός της ΕΕ και τον κανονισμό «Ρώμη Ι», δεν είναι δυνατό να καθοριστούν σε επίπεδο κρατών μελών οι όροι απασχόλησης που ισχύουν σε περίπτωση απόσπασης·

24.

επισημαίνει ότι στην οδηγία για την εφαρμογή, η οποία έπρεπε να είχε μεταφερθεί από τα κράτη μέλη στο εθνικό δίκαιο έως τις 18 Ιουνίου 2016, γίνεται λόγος για μέσα που θα επιτρέψουν στα κράτη μέλη να περιορίσουν τις καταχρήσεις και το κοινωνικό ντάμπινγκ (συγκεκριμένα: απάτη, καταστρατήγηση των κανόνων και ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των κρατών μελών) ως αποτέλεσμα της απόσπασης εργαζομένων· λαμβάνει, συνεπώς, υπό σημείωση το γεγονός ότι η αναθεωρημένη οδηγία σχετικά με την απόσπαση των εργαζομένων και η οδηγία για την εφαρμογή αποτελούν, σε μεγάλο βαθμό, αλληλοενισχυόμενα νομικά μέσα και, ως εκ τούτου, αναμένει με μεγάλο ενδιαφέρον την πλήρη αξιολόγηση των αποτελεσμάτων και των συνεπειών στην απόσπαση των εργαζομένων της εφαρμογής από τα κράτη μέλη της οδηγίας για εφαρμογή·

25.

τονίζει, εξάλλου, ότι το ζήτημα της συνέπειας κατά τη διεξαγωγή των ελέγχων της εργασίας με απόσπαση στα διάφορα κράτη μέλη εξακολουθεί να είναι επίκαιρο, καθότι η οδηγία για την εφαρμογή περιορίστηκε στην πρόβλεψη διμερούς συνεργασίας μεταξύ των κρατών μελών· συμφωνεί επίσης ότι ο στόχος της προτεινόμενης αναθεωρημένης οδηγίας, δηλαδή, η θέσπιση κοινών κανόνων στον τομέα της απόσπασης εργαζομένων, μπορεί να επιτευχθεί καλύτερα στο επίπεδο της ΕΕ·

26.

θεωρεί απαραίτητη την ενίσχυση της ανταλλαγής δεδομένων μεταξύ των υπηρεσιών καταγραφής ή των φορέων κοινωνικής ασφάλισης στα κράτη μέλη προέλευσης και υποδοχής, καθώς και την καθιέρωση υποχρεωτικής καταγραφής στον φορέα κοινωνικής ασφάλισης στο κράτος μέλος υποδοχής, προκειμένου να μπορέσουν να ληφθούν αποτελεσματικά μέτρα κατά των περιπτώσεων εικονικής απόσπασης και σύστασης εταιρειών με σκοπό την εικονική απόσπαση εργαζομένων, καθώς και κατά του αθέμιτου ανταγωνισμού που απορρέει από την καταβολή μειωμένων κοινωνικών εισφορών —σε περίπτωση έναρξης λειτουργίας υποκαταστήματος με σκοπό την εικονική απόσπαση εργαζομένων, πρέπει να εξεταστεί το ενδεχόμενο πρόβλεψης ελάχιστης προϋπηρεσίας στο κράτος μέλος προέλευσης πριν από την απόσπαση.

Βρυξέλλες, 7 Δεκεμβρίου 2016.

Ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής των Περιφερειών

Markku MARKKULA