5.7.2008   

EL

Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης

C 172/1

—

κρίνει ότι είναι επιτακτικό να διατηρηθεί ένα ισχυρό πολιτικό και οικονομικό πλαίσιο, το οποίο θα διαθέτει επαρκή μέσα σε μεσο-μακροπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα, προκειμένου να εκφραστεί, διαμέσου κοινών πολιτικών, μια συλλογική βούληση·

—

είναι της γνώμης ότι ο μελλοντικός κοινοτικός προϋπολογισμός οφείλει να αντικατοπτρίζει τον εμπλουτισμό των νομικών βάσεων της συνθήκης και απορρίπτει την υπόθεση ενός ανταγωνισμού μεταξύ, αφενός, των προϋπαρχουσών πολιτικών και, αφετέρου, των νέων τομέων ευρωπαϊκής δράσης ή των νέων πολιτικών που οφείλονται στις νέες πλανητικές προκλήσεις·

—

ζητά να θεωρηθεί η εξέλιξη του προϋπολογισμού σύμφωνα με μια σταδιακή δυναμική ολοκλήρωσης, με βάση πειραματικές κοινοτικές δράσεις, και αυτό το εγχείρημα να αναστρέψει σαφώς τη λυπηρή τάση που παρατηρείται σήμερα όσον αφορά το μέγεθος του κοινοτικού προϋπολογισμού·

—

ζητά ο στόχος της αξιοποίησης όλων των δυνατοτήτων, που συνδέονται με την πολυεπίπεδη διακυβέρνηση και τη συμβολή των περιφερειακών και τοπικών αρχών, να τεθεί στο επίκεντρο της στρατηγικής για τη μεταρρύθμιση του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού και υπενθυμίζει ότι ο σχεδιασμός, ο προγραμματισμός, η συγχρηματοδότηση, και η υλοποίηση των ευρωπαϊκών πολιτικών μπορούν να επωφεληθούν αισθητά από τη συμβολή των περιφερειακών και τοπικών αρχών·

—

ανησυχεί ιδιαίτερα για το γεγονός ότι η ενδεχόμενη επανεθνικοποίηση —ολική ή μερική— των πολιτικών που χρηματοδοτούνται από την Ένωση μπορεί να καταλήξει μόνο σε ανεπαρκείς, αναποτελεσματικές, και μη συνεκτικές αποκρίσεις στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή ακόμη και σε απώλεια του αποτελέσματος μόχλευσης των κοινοτικών παρεμβάσεων·

—

τονίζει ότι ένα σταθερό πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο, το οποίο υπερβαίνει σαφώς την πενταετία, αποτελεί ουσιαστική προϋπόθεση για να διασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα της δράσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, κατά συνέπεια, προτείνει να επιμηκυνθεί η περίοδος προγραμματισμού του πολυετούς δημοσιονομικού πλαισίου στα 10 έτη, με τη διάθεση ενός συνολικού ποσού τα πρώτα 5 έτη και με επαναδιάθεση των αποθεματικών, για παράδειγμα ένα ποσοστό 25 %, σε ένα πλαίσιο πραγματικής ενδιάμεσης αναθεώρησης· η λύση αυτή θα διασφάλιζε συνοχή με την ευρωπαϊκή δημοκρατική χρονολογική διάρθρωση·

—

είναι της γνώμης ότι το νέο σύστημα χρηματοδότησης του κοινοτικού προϋπολογισμού πρέπει να βασίζεται στη διαφάνεια και σε ιδίους πόρους που εγγυώνται την ισότητα και την αλληλεγγύη, τη σταθερότητα, την ορατότητα, τη σαφήνεια, την ακρίβεια και την απλότητα με όσο το δυνατόν λιγότερες εξαιρέσεις.

Εισηγητές:

:

Michel DELEBARRE — Δήμαρχος Δουνκέρκης (FR/PSE)

Luc VAN DEN BRANDE — Μέλος του κοινοβουλίου της Φλάνδρας (BE/PPE)

1.

κρίνει ότι, για να δοθεί μια φιλόδοξη απόκριση στις προσδοκίες των ευρωπαίων πολιτών, η μεταρρύθμιση του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού πρέπει να αποβλέπει κατά προτεραιότητα στην ενίσχυση του δημοκρατικού συμφώνου εμπιστοσύνης που συνδέει τους πολίτες με την Ένωση και, με τον τρόπο αυτό, να ανανεώσει την εταιρική σχέση των οργάνων που είναι υπεύθυνα για τις πολιτικές στα διάφορα εδαφικά επίπεδα·

2.

υπενθυμίζει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση προσπαθεί να αποτελέσει παγκόσμιο πρότυπο αναφοράς ως προς την ευημερία και τη συνοχή, στο οποίο ο σχεδιασμός της Ευρώπης συμβιβάζεται με τη διατήρηση των ιδιαίτερων ταυτοτήτων και την προώθηση της συμμετοχής και της δημοκρατίας στο τοπικό και το περιφερειακό επίπεδο·

3.

είναι πεπεισμένη ότι η προστιθέμενη αξία της Ευρωπαϊκής Ένωσης έγκειται στην ειρήνη, την προστασία, και τη σταθερότητα που διασφαλίζει στους πολίτες της· στη δυνατότητα που προσφέρει στους Ευρωπαίους να αναπτύξουν πλήρως το ατομικό δυναμικό τους πέρα από τα εθνικά σύνορα και σε ευρωπαϊκή κλίμακα· στην ανάπτυξη ευρωπαϊκής συνείδησης και αλληλεγγύης μεταξύ των πολιτών διαφορετικών εθνικοτήτων και πολιτιστικών παραδόσεων διαμέσου της προώθησης της οικονομικής, κοινωνικής, και εδαφικής συνοχής· στη δημιουργία ενός χώρου που επιτρέπει στους Ευρωπαίους να διατηρούν εμπορικές συναλλαγές στους κόλπους μιας ενιαίας αγοράς και στην εφαρμογή κοινών προσεγγίσεων για την αντιμετώπιση των προκλήσεων του 21ου αιώνα·

4.

διαπιστώνει ότι η πρόκληση της δημοσιονομικής μεταρρύθμισης συνίσταται ακριβώς στο να διασφαλιστεί η πρόοδος του κοινωνικού και οικονομικού αυτού προτύπου, χωρίς να διαλυθούν τα θεμελιώδη στοιχεία του, και να αξιοποιηθεί στο μέγιστο ο εδαφικός πλούτος της Ευρώπης και η — πολιτιστική ιδίως — ποικιλομορφία της, προς όφελος της συνοχής της·

5.

κρίνει ότι είναι επιτακτικό να διατηρηθεί ένα ισχυρό πολιτικό και οικονομικό πλαίσιο, το οποίο να διαθέτει επαρκή μέσα σε μεσο-μακροπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα, προκειμένου να εκφραστεί, διαμέσου κοινών πολιτικών, μια συλλογική βούληση για την υλοποίηση των καθορισθέντων στόχων·

6.

υπενθυμίζει ότι όλη η αξία του κοινοτικού προϋπολογισμού, ο οποίος, δεδομένου ότι βασίζεται στις αρχές της αλληλεγγύης, της σταθερότητας του πολυετούς δημοσιονομικού του πλαισίου, και της πολλαπλής συμμόρφωσης που συνδέεται με τα οφέλη του, αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο για τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας και της χωροχρονικής συνέχειας κάθε δράσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης·

7.

είναι πεπεισμένη ότι το πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο του προϋπολογισμού της ΕΕ εγγυάται τη συνέχεια του στρατηγικού προσανατολισμού πάνω στις γενικές ευρωπαϊκές πολιτικές γραμμές και μια βεβαιότητα για τις αποκεντρωμένες επενδύσεις·

8.

επαναλαμβάνει, για το λόγο αυτό, την υποστήριξή της προς τη νέα συνθήκη, που είναι ένα θετικό βήμα στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, με την ενίσχυση, την επικαιροποίηση, ακόμα και τον επαναπροσδιορισμό των πολιτικών που είναι ήδη στον πυρήνα της ευρωπαϊκής οικοδόμησης και την κοινοτικοποίηση άλλων σημαντικών πολιτικών·

9.

είναι της γνώμης ότι ο μελλοντικός κοινοτικός προϋπολογισμός πρέπει να στηρίζεται στις κοινοτικές αρμοδιότητες οι οποίες ορίζονται στη συνθήκη της Λισαβόνας και ότι οφείλει να αντικατοπτρίζει, στο βαθμό που τούτο είναι απαραίτητο, τον εμπλουτισμό των νομικών βάσεων της συνθήκης και απορρίπτει την υπόθεση ενός ανταγωνισμού μεταξύ, αφενός, των προϋπαρχουσών πολιτικών, οι στόχοι των οποίων είναι πάντα σημαντικοί, και, αφετέρου, των νέων τομέων ευρωπαϊκής δράσης ή των νέων πολιτικών που οφείλονται στις νέες πλανητικές προκλήσεις·

10.

ζητά, επίσης, να θεωρηθεί η εξέλιξη του προϋπολογισμού σύμφωνα με μια σταδιακή δυναμική ολοκλήρωσης, με βάση την εφαρμογή μέτρων που ευνοούν την κοινωνική, οικονομική, και εδαφική συνοχή·

11.

επιθυμεί, συνεπώς, ο μελλοντικός ευρωπαϊκός προϋπολογισμός να είναι ικανός να καλύπτει πειραματικές κοινοτικές δράσεις,·

12.

πιστεύει ακράδαντα ότι είναι απαραίτητο να υιοθετηθεί μια συνολική θεώρηση των παρεμβάσεων και των δημοσιών οικονομικών, σε ένα γενικό πλαίσιο δημοσιονομικών περιορισμών τόσο σε ευρωπαϊκό και το εθνικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο τοπικών και περιφερειακών αρχών. Συνεπώς, θα ήταν σκόπιμο να προβλεφθούν άλλες μέθοδοι χρηματοδότησης, πέραν των απλών επιδοτήσεων, συμπεριλαμβανομένης της προσφυγής σε φορολογικά μέτρα, και να λαμβάνονται υπόψη οι παρεμβάσεις άλλων χρηματοπιστωτικών εταίρων όπως, για παράδειγμα, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων·

13.

θεωρεί ότι ο στόχος της μεταρρύθμισης του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού είναι σαφής: να διασφαλιστούν για την Ευρωπαϊκή Ένωση χρηματοδοτικά μέσα αντάξια των πολιτικών, οικονομικών, κοινωνικών, και εδαφικών αρμοδιοτήτων και προοπτικών της οι οποίες απορρέουν από τις συνθήκες και ένα απλό και διαφανές σύστημα, το οποίο να παρέχει στους πολίτες σαφή εικόνα της ευρωπαϊκής προστιθέμενης αξίας·

14.

φρονεί ότι η Ευρώπη οφείλει να αξιοποιήσει την ευκαιρία αυτή, προκειμένου να καταστεί μια πιο συνεκτική οντότητα, στην οποία οι συμπολίτες μας θα είναι υπερήφανοι να ανήκουν και η οποία θα τους δίνει εμπιστοσύνη για το μέλλον και για τις σχέσεις τους με τον υπόλοιπο κόσμο.

15.

τονίζει το γεγονός ότι η νέα Συνθήκη αποτελεί σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση της πολυεπίπεδης ευρωπαϊκής διακυβέρνησης, με την επέκταση της αρχής της επικουρικότητας σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο και την ένταξη της εδαφικής διάστασης της συνοχής. Η προοπτική αυτή ενισχύει τους δεσμούς μεταξύ της Ένωσης και των ευρωπαίων πολιτών και καθιστά δυνατή την πρόοδο με σεβασμό των ταυτοτήτων και των ιδιαιτεροτήτων·

16.

υπογραμμίζει ότι η εταιρική σχέση των ευρωπαϊκών οργάνων, των κρατών μελών και των περιφερειακών και τοπικών αρχών αποτελεί, πράγματι, το πλέον κατάλληλο πρότυπο διακυβέρνησης στην εποχή μας, όπου οι ευκαιρίες και οι προκλήσεις συχνά εντοπίζονται σε περιφερειακό επίπεδο, ενώ οι συνέπειές τους επεκτείνονται ευρύτερα·

17.

υπενθυμίζει ότι ο σχεδιασμός, ο προγραμματισμός, η συγχρηματοδότηση και η υλοποίηση των ευρωπαϊκών πολιτικών μπορούν να επωφεληθούν αισθητά από τη συμβολή των περιφερειακών και τοπικών αρχών και ιδιαίτερα από την διεθνική, διοργανική και διατομεακή τους πείρα·

18.

ζητά, συνεπώς, ένα ρεαλιστικό ευρωπαϊκό προϋπολογισμό, χάρη στον οποίο θα είναι δυνατόν να υλοποιούνται οι μεγάλοι ευρωπαϊκοί στόχοι ανάλογα με τις ειδικές ανάγκες των διαφόρων εδαφικών πλαισίων·

19.

για το σκοπό αυτό, εφιστά την προσοχή στο γεγονός ότι οι περιφερειακές και τοπικές αρχές αποκτούν, ολοένα και περισσότερο, ουσιαστικές αρμοδιότητες ή καθήκοντα, προκειμένου να παρεμβαίνουν στους τομείς που επηρεάζονται περισσότερο από τις μεγάλες προκλήσεις της Ευρώπης, λόγω μιας γενικότερης τάσης διοικητικής αποκέντρωσης στην πλειονότητα των κρατών μελών της Ένωσης·

20.

τονίζει, εξάλλου, ότι οι τοπικές και περιφερειακές αρχές έχουν, επίσης, καταστεί σημαντικότατοι δημοσιονομικοί φορείς, επί των οποίων ο ευρωπαϊκός προϋπολογισμός μπορεί να ασκήσει ισχυρότατο αποτέλεσμα μόχλευσης, τόσο από ποσοτική όσο και από ποιοτική άποψη. Οι αρχές αυτές έλεγχαν, ήδη από το 2004, περισσότερο από 60 % του συνόλου των δημοσίων επενδύσεων στην διευρυμένη Ευρώπη·

21.

συμμερίζεται την άποψη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία αναπτύσσεται στην τέταρτη έκθεση για την οικονομική και κοινωνική συνοχή ότι σε ένα σημαντικό αριθμό κρατών μελών οι τοπικές ή περιφερειακές αρχές είναι εξίσου υπεύθυνες για τις δημόσιες επενδύσεις με την κεντρική κυβέρνηση. Είναι, εξάλλου, αρμόδιες για τις επενδύσεις στους τομείς της εκπαίδευσης, της στέγασης, της έρευνας και ανάπτυξης, των μεταφορών, των υποδομών κοινής ωφελείας και της προστασίας του περιβάλλοντος. Η τάση αυτή έχει ενισχυθεί την τελευταία δεκαετία·

22.

υπογραμμίζει ότι, ενώπιον του αιτήματος για μια ολοκληρωμένη και ευέλικτη εφαρμογή των ευρωπαϊκών πολιτικών, οι περιφερειακές και τοπικές αρχές μπορούν να μετατρέψουν σε συγκεκριμένη δράση τους στρατηγικούς προσανατολισμούς που υιοθετούνται σε ευρωπαϊκό επίπεδο, σε συνεργασία με τα ευρωπαϊκά και εθνικά όργανα·

23.

τονίζει ότι συχνά οι τοπικές και περιφερειακές αρχές είναι υπεύθυνες για τη διασφάλιση της συνοχής μεταξύ των διάφορων εθνικών και ευρωπαϊκών πολιτικών, συνδυάζοντας τις διάφορες τομεακές πολιτικές σε περιφερειακό και αστικό επίπεδο·

24.

εμμένει στην ανάγκη να επιτευχθεί ο στόχος της κοινωνικής, οικονομικής, και εδαφικής συνοχής με τη διάθεση των απαραίτητων δημοσιονομικών μέσων σύμφωνα με τις αρχές της αλληλεγγύης, της ολοκλήρωσης, της πολυεπίπεδης διακυβέρνησης, και της εδαφικής συνεργασίας που ήδη έχουν τεθεί σε εφαρμογή στην Ευρώπη, αξιοποιώντας την πείρα που ήδη έχουν αποκτήσει στο χώρο της ευρύτερης θεσμικής εταιρικής σχέσης·

25.

θεωρεί ότι ο νέος στόχος της συνθήκης σχετικά με την εδαφική συνοχή προσφέρει πρόσθετη ώθηση για το σχεδιασμό και την υλοποίηση όλων των πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε εδαφική βάση. Μας ωθεί, αφενός, να αξιοποιήσουμε την ποικιλομορφία των περιφερειών μας και, αφετέρου, να αναζητήσουμε λύσεις προκειμένου να μειωθούν τα χάσματα που εξακολουθούν να υπάρχουν σε διάφορα επίπεδα διακυβέρνησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση·

26.

ζητά να τεθεί ο στόχος της αξιοποίησης όλων των δυνατοτήτων που συνδέονται με την πολυεπίπεδη διακυβέρνηση και τη συμβολή των περιφερειακών και τοπικών αρχών στον πυρήνα της στρατηγικής για τη μεταρρύθμιση του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού.

27.

θεωρεί ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση διανύει σήμερα μια περίοδο βαθιών κοινωνικοοικονομικών μεταλλαγών, τόσο ως διευρυμένη και διευρυνόμενη κοινότητα όσο και ως σημαντικός συντελεστής στο παγκόσμιο προσκήνιο και ότι, επίσης, οφείλει να αντιμετωπίσει σημαντικές περιβαλλοντικές, ενεργειακές, δημογραφικές και τεχνολογικές προκλήσεις και προκλήσεις ασφαλείας·

28.

διαπιστώνει ότι, ενώπιον των εν λόγω μεταλλαγών και προκλήσεων, τα κράτη μέλη δεν είναι πάντα σε θέση να βρουν κατάλληλες λύσεις σε μεμονωμένη βάση·

29.

παρατηρεί ότι, στην πλειονότητα των τομέων, η «ανοικτή μέθοδος συντονισμού» δεν έχει καταδείξει ακόμη την ικανότητά της να καλύψει τις ελλείψεις αυτές, έστω και συμπληρωματικά·

30.

υπενθυμίζει ότι οι κοινές ή κοινοτικές πολιτικές και η «κοινοτική μέθοδος» ακόμη αποτελούν αποτελεσματικό μέσο για την υλοποίηση μιας συλλογικής πολιτικής βούλησης·

31.

ανησυχεί ιδιαίτερα για το γεγονός ότι η ενδεχόμενη επανεθνικοποίηση — ολική ή μερική — των πολιτικών που χρηματοδοτούνται από την Ένωση μπορεί να καταλήξει μόνο σε ανεπαρκείς, αναποτελεσματικές και μη συνεκτικές αποκρίσεις σε επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή ακόμη και σε χρονική υστέρηση μεταξύ των παγκόσμιων μεταλλαγών και των κατακερματισμένων, επιτόπιων εξελίξεων·

32.

εξάλλου, εφιστά την προσοχή στο γεγονός ότι η επανεθνικοποίηση των κοινοτικών πολιτικών θα είχε ως συνέπεια απώλεια του αποτελέσματος μόχλευσης που δημιουργεί η χρηματοδοτική παρέμβαση χάρη στον πολλαπλασιασμό του οφέλους της χρηματοδότησης των συγκεκριμένων δράσεων που υλοποιούνται·

33.

υπενθυμίζει ότι, τέλος, η επανεθνικοποίηση θα δυσχέραινε ακόμη περισσότερο τη συνεκτική και βιώσιμη ανάπτυξη των διασυνοριακών δράσεων·

34.

επαναλαμβάνει ότι το αποτέλεσμα μόχλευσης της χρηματοδοτικής παρέμβασης της Ένωσης επεκτείνεται σαφώς πέρα από τον χρηματοδοτικό πολλαπλασιασμό, που παραδοσιακά χρηματοδοτείται από τα συστήματα δημόσιας χρηματοδότησης. Το αποτέλεσμα μόχλευσης, από λειτουργικής και χρηματοπιστωτικής άποψης, εκδηλώνεται, επίσης, με τη διευκόλυνση των συμπράξεων δημοσίου-ιδιωτικού τομέα·

35.

υπογραμμίζει, εξάλλου, ότι το αποτέλεσμα μόχλευσης της κοινοτικής χρηματοδοτικής παρέμβασης υποστηρίζει το στρατηγικό προσανατολισμό των υπόλοιπων πολιτικών δημοσίων επενδύσεων που εφαρμόζονται στις περιφέρειες. Συμβάλλει στην αισθητή βελτίωση των ικανοτήτων προγραμματισμού και διαχείρισης των δημοσίων διοικήσεων και των ιδιωτικών φορέων και αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο της διαδικασίας κοινοτικής ολοκλήρωσης και της προβολής της στους συμπολίτες μας·

36.

τάσσεται υπέρ μιας αξιολόγησης της προστιθέμενης αξίας η οποία να λαμβάνει υπόψη και τα διάφορα επίπεδα διακυβέρνησης: ευρωπαϊκό, εθνικό και περιφερειακό ή τοπικό·

37.

σημειώνει ότι η προστιθέμενη αξία της ευρωπαϊκής χρηματοδοτικής παρέμβασης μπορεί να προέλθει, επίσης, από δράσεις δεν έχουν κατ' ανάγκη σημασία ή προτεραιότητα σε εθνικό ή υποεθνικό επίπεδο όπως, για παράδειγμα, η διασυνοριακή συνεργασία·

38.

θεωρεί ότι η προστιθέμενη αξία συνδέεται στενά με την εφαρμογή της αρχής της προσθετικότητας, σύμφωνα με την οποία η κοινοτική παρέμβαση δεν πρέπει να αποτελεί πρόσχημα για απεμπλοκή σε εθνικό επίπεδο. Η πολιτική συνοχής αποτελεί σχετικό παράδειγμα·

39.

ζητά, τέλος, να εκτιμηθεί ο γενικός προτρεπτικός χαρακτήρας μιας παρέμβασης του κοινοτικού προϋπολογισμού η οποία, ενθαρρύνοντας τις χώρες ή τις περιφέρειες με τη μεγαλύτερη αναπτυξιακή υστέρηση να γεφυρώσουν το χάσμα που τις χωρίζει από τις άλλες και να εκσυγχρονιστούν, δημιουργεί όφελος για το σύνολο του ευρωπαϊκού κοινωνικοοικονομικού συστήματος.

40.

αναγνωρίζει ότι η Ευρώπη καλείται να αντιμετωπίσει σημαντικές προκλήσεις, όπως η συνοχή και η ανταγωνιστικότητα σε ένα πλαίσιο καινοτομίας, η βελτίωση της ποιότητας και του επιπέδου των ανθρώπινων πόρων και της απασχόλησης, η κλιματική αλλαγή, ο εκσυγχρονισμός του ενεργειακού μας προτύπου, οι δημογραφικές ανισορροπίες και οι μεταναστευτικές πιέσεις, η παγκόσμια ασφάλεια και κυρίως η ασφάλεια στην ευρωπαϊκή ήπειρο·

41.

τονίζει, ωστόσο, ότι η αποστολή της Ευρώπης δεν μπορεί να περιοριστεί στην εξεύρεση λύσεων για τις νέες προκλήσεις αλλά πρέπει να συνεχίσει την επιδίωξη του στόχου της ολοκλήρωσης·

42.

θεωρεί, συνεπώς, ότι έχει πρωταρχική σημασία να συνεχίσει η Ένωση την ολοκλήρωση της ενιαίας αγοράς σε μια λογική βιώσιμης ανάπτυξης, δικαιοσύνης και ένταξης, αξιοποιώντας περισσότερο τον εδαφικό πλούτο και την πολιτιστική ποικιλομορφία της Ευρώπης·

43.

ζητά να επιδιώξει η Ένωση, προκειμένου να προωθήσει τις αξίες της και να επιτύχει τους πολιτικούς της στόχους, τη δημοκρατική εμβάθυνση της πολιτικής ζωής της Ευρώπης, προωθώντας την ανάπτυξη της τοπικής και περιφερειακής αυτονομίας και της κοινωνίας των πολιτών·

44.

παρατηρεί ότι οι νέες προκλήσεις, στο σύνολό τους, απαιτούν, αφενός, έλεγχο της παγκοσμιοποίησης και, αφετέρου, διασφάλιση της εδαφικής συνοχής στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στα σύνορά της·

45.

εμμένει στο γεγονός ότι οι τοπικές και περιφερειακές αρχές της Ευρώπης, ανεξάρτητα από τις κοινωνικοοικονομικές αποκλίσεις, καλούνται να αντιμετωπίσουν παρόμοιες προκλήσεις, λαμβανομένων υπόψη των ιδιαίτερων μορφών με τις οποίες αυτές εμφανίζονται στις διάφορες περιοχές·

46.

αναγνωρίζει ότι, στη διαδικασία αυτή, η οποία θα πρέπει να εμπνέεται από ένα πολυεπίπεδο σύστημα διακυβέρνησης, οι τοπικές και περιφερειακές αρχές μπορούν να διαδραματίσουν, επίσης, ένα ρόλο, προκειμένου να αξιοποιήσουν τις ανεκμετάλλευτες δυνατότητές τους·

47.

είναι της γνώμης ότι το επόμενο κοινοτικό δημοσιονομικό πλαίσιο πρέπει να μπορεί να διασφαλίσει ότι:

48.

θεωρεί ότι, με τη συνθήκη της Λισσαβόνας, η Ευρωπαϊκή Ένωση διαθέτει δυνητικά έναν αποτελεσματικότερο μηχανισμό λήψης αποφάσεων για τον καθορισμό της δομής του προϋπολογισμού·

49.

τονίζει ότι ένα σταθερό πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο, το οποίο υπερβαίνει σαφώς την πενταετία, αποτελεί ουσιαστική προϋπόθεση για να διασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα της δράσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και για να μπορέσουν οι φορείς να προγραμματίζουν τις μακροπρόθεσμες επενδύσεις τους και να υλοποιούν επιτυχώς τα προγράμματα περιφερειακής ανάπτυξης·

50.

κατά συνέπεια, προτείνει να επιμηκυνθεί η περίοδος προγραμματισμού του πολυετούς δημοσιονομικού πλαισίου στα 10 έτη, χωρίς άμεση κατανομή του συνόλου των κονδυλίων. Για να εξασφαλιστεί η συνοχή με την ευρωπαϊκή δημοκρατική χρονολογική διάρθρωση, ένα βήμα προόδου θα μπορούσε να είναι η διαίρεση της περιόδου προγραμματισμού στα δύο: θα μπορούσαν να διατίθενται συνολικά τα ποσά για τα πρώτα 5 έτη και να ακολουθεί, στη συνέχεια, μια ενδιάμεση αναθεώρηση για την επαναδιάθεση των αποθεματικών, για παράδειγμα 25 %, σε νέες δαπάνες για νέες πρωτοβουλίες ή για την ενίσχυση πολιτικών που απαιτούν περισσότερους πόρους·

51.

πράγματι, θεωρεί ότι η ευελιξία προσφέρει ενδιαφέρουσες προοπτικές για τη μεγιστοποίηση των αποτελεσμάτων των κοινοτικών δαπανών και αποδεικνύεται χρήσιμη για την προσαρμογή σε ενδεχόμενες μεταβολές της συγκυρίας, αλλά ότι ενέχει, επίσης, και τον κίνδυνο, εάν δεν είναι ορθά πλαισιωμένη, να οδηγήσει σε μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων·

52.

κρίνει ότι οι μηχανισμοί στόχευσης, όπως εκείνοι που εφαρμόστηκαν για την πολιτική συνοχής 2007-2013, μπορούν να διευκολύνουν την καλύτερη διάρθρωση των σημαντικών πολιτικών στόχων διαμέσου διαφόρων κονδυλίων του προϋπολογισμού·

53.

ζητά να συμπεριλαμβάνει ο μελλοντικός κοινοτικός προϋπολογισμός ένα ποσοστό το οποίο θα προορίζεται για την υποστήριξη του πειραματισμού, διαφορετικό από τους πόρους για την υποστήριξη μέτρων γενικού χαρακτήρα·

54.

τάσσεται υπέρ της διασαφήνισης των μηχανισμών ελέγχου και μιας αμεσότερης και αποτελεσματικότερης εφαρμογής των κυρώσεων, εάν συντρέχει περίπτωση·

55.

τονίζει εκ νέου την ανάγκη συγκεκριμένης εφαρμογής της αρχής της εταιρικής σχέσης τόσο κατά το στάδιο του σχεδιασμού όσο κατά το στάδιο εκτέλεσης του κοινοτικού προϋπολογισμού·

56.

υπενθυμίζει ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συνέλαβε και ανέπτυξε την ιδέα των τριμερών συμβάσεων και συμφώνων στόχων, επαναλαμβάνει την πρότασή της για αναθεώρηση των εν λόγω μέσων και, με βάση τα πορίσματα που αποκομίστηκαν από την πειραματική φάση που εγκαινίασε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τις τριμερείς συμβάσεις, προτείνει την εφαρμογή εδαφικών ευρωπαϊκών συμφώνων·

57.

εμμένει στο γεγονός ότι δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική εταιρική σχέση χωρίς χρηματοδοτική συμβολή κάθε μέρους της συμφωνίας· προτείνει να εστιαστεί ο προβληματισμός σχετικά με τη χρηματοδότηση των ευρωπαϊκών εδαφικών συμφώνων στις δυνατές συνέργειες (και στην προστιθέμενη αξία που προκύπτει ενδεχομένως από αυτές), αφενός, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, των υπαρχόντων κονδυλίων του προϋπολογισμού στους σχετικούς τομείς και τα διαρθρωτικά ταμεία και, αφετέρου, των διαθέσιμων κονδυλίων σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο· και τούτο χωρίς τη δημιουργία συμπληρωματικού δημοσιονομικού μέσου κοινοτικής περιφερειακής πολιτικής και χωρίς την ανάγκη συμπληρωματικών δημοσιονομικών μέσων για το σκοπό αυτό·

58.

κρίνει ότι ο κοινοτικός προϋπολογισμός θα μπορούσε να επιτύχει μεγαλύτερη διαφάνεια ενισχύοντας την εταιρική σχέση επί τόπου και εντείνοντας την επικοινωνία σε τοπικό, περιφερειακό και ευρωπαϊκό επίπεδο.

59.

συμμερίζεται την άποψη ότι η Ευρώπη πρέπει να αναπροσανατολίσει το πλαίσιο πολιτικής δράσης της και τους δημοσιονομικούς πόρους της με βάση προβολές σε ένα επαρκώς μακροπρόθεσμο ορίζοντα μεταξύ 2020 και 2030·

60.

υπογραμμίζει ότι το συμφωνημένο ανώτατο όριο ιδίων πόρων έχει οριστεί σήμερα σε 1,24 % του ΑΕΠ της Ένωσης·

61.

διαπιστώνει ότι ο κοινοτικός προϋπολογισμός:

62.

εκφράζει τη λύπη της γα το γεγονός ότι η διαφορά μεταξύ των ιδίων πόρων που τίθενται σήμερα στη διάθεση του προϋπολογισμού και του συμφωνημένου ανωτάτου ορίου των ιδίων πόρων εξακολουθεί να έχει αυξητική τάση·

63.

εφιστά την προσοχή στο γεγονός ότι οι υπολογισμοί της «δίκαιης επιστροφής» έχουν παγιδεύσει σταδιακά τα κράτη μέλη σε μια λογική η οποία απομακρύνεται πολύ από το ευρωπαϊκό ιδεώδες και τα συμφέροντα των πολιτών·

64.

εκφράζει τη λύπη της, εν ονόματι των περιφερειακών και τοπικών αρχών, για την επιδείνωση της λογικής αυτής, που αποτελούν θεμελιώδεις κινητήριες δυνάμεις της δημιουργίας πλούτου σε εθνικό επίπεδο και οι οποίες, σε πολλές περιπτώσεις, είναι, επίσης, θεσμικοί συντελεστές που εμπλέκονται άμεσα στο σχεδιασμό των φορολογικών συστημάτων σε εθνικό επίπεδο·

65.

κρίνει ότι έχει καταστεί επιτακτικά απαραίτητο ένα ποιοτικό άλμα στο σύστημα χρηματοδότησης του κοινοτικού προϋπολογισμού, προκειμένου να μπορούν τα διάφορα ενδιαφερόμενα όργανα να έχουν ένα κοινό προηγμένο όραμα του προϋπολογισμού αυτού·

66.

είναι της γνώμης ότι το νέο σύστημα χρηματοδότησης του κοινοτικού προϋπολογισμού πρέπει να βασίζεται στη διαφάνεια και σε ιδίους πόρους που εγγυώνται την ισότητα και την αλληλεγγύη, τη σταθερότητα, την ορατότητα, τη σαφήνεια, την ακρίβεια και την απλότητα·

67.

ζητά από τα αρμόδια για τον προϋπολογισμό όργανα να αναπτύξουν και να χρησιμοποιούν μια νέα μέθοδο χρηματοδότησης, με όσο το δυνατόν λιγότερες εξαιρέσεις, η οποία να ανταποκρίνεται στη βούληση επίτευξης των στόχων της προαγωγής του οικονομικού και κοινωνικού προτύπου·

68.

δηλώνει ότι προτίθεται να συνεχίσει να συμμετέχει ενεργά στον ευρωπαϊκό διάλογο για τη μεταρρύθμιση του προϋπολογισμού, ιδίως στο πλαίσιο της εξέτασης της πρότασης αναθεώρησης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής·

69.

είναι της γνώμης ότι η μεταρρύθμιση του κοινοτικού προϋπολογισμού και των πηγών χρηματοδότησης της ΕΕ πρέπει να συνοδεύεται από μια ισχυρή και διαφανή πολιτική επικοινωνίας, απευθυνόμενη προς το ευρύτερο κοινό και τους πλέον ενδιαφερόμενους θεσμικούς και κοινωνικοοικονομικούς φορείς. Έτσι, οι πολίτες θα ενημερώνονται καλύτερα σχετικά με τον τρόπο που χρησιμοποιούνται τα χρήματά τους, πράγμα που θα τους φέρει πιο κοντά στα όργανα που είναι αρμόδια για τη διαχείριση των κοινοτικών προγραμμάτων και έργων. Η ΕΤΠ είναι πρόθυμη να συνεργαστεί με τα άλλα όργανα στη δημοκρατική αυτή προσπάθεια.