Γνωμοδότηση για την πρόταση Κανονισμού (ΕΚ) του Συμβουλίου για τη μεταρρύθμιση της κοινής οργάνωσης της αμπελοοινικής αγοράς (95/C 210/09)

Στις 16 Μαΐου 1994, η Επιτροπή των Περιφερειών αποφάσισε, σύμφωνα με το άρθρο 10, εδάφιο 1 του Εσωτερικού της Κανονισμού και σύμφωνα με το άρθρο 198 Γ της Συνθήκης για την ΕΕ, να καταρτίσει γνωμοδότηση πρωτοβουλίας για την ανωτέρω πρόταση.

Η επιτροπή 2 «Χωροταξία της Υπαίθρου, Γεωργία, Θήρα, Αλιεία, Δάση, Θάλασσα και Ορεινές Περιοχές» στην οποία ανατέθηκε η προετοιμασία των σχετικών εργασιών, κατήρτισε τη γνωμοδότησή της στις 6 Σεπτεμβρίου 1994. (Εισηγητής: κ. Rodriguez Ibarra).

Η Επιτροπή των Περιφερειών, στην 5η σύνοδο ολομέλειά της (συνεδρίαση της 15ης Νοεμβρίου 1994), υιοθέτησε κατά πλειοψηφία την εξής γνωμοδότηση.

1. Η μεταρρύθμιση της ΚΓΠ - Στόχοι

1.1. Το έγγραφο προβληματισμού «Εξέλιξη και μέλλον της ΚΓΠ» (()), που υποβλήθηκε από την Επιτροπή στο Συμβούλιο και με τα κριτήρια του οποίου ξεκίνησε η μεταρρύθμιση της ΚΓΠ το 1992, έθετε τους ακόλουθους στόχους:

α) διατήρηση επαρκούς αριθμού γεωργών, ως μοναδική μορφή διατήρησης του περιβάλλοντος, του τοπίου και του πρότυπου γεωργίας που βασίζεται στην οικογενειακή εκμετάλλευση 7

β) έλεγχο της παραγωγής, στον αναγκαίο βαθμό, για να επιτευχθεί η ισορροπία των αγορών 7

γ) ενίσχυση της επεκτατικότητας, με στόχο να μειωθούν τα πλεονάσματα και να προωθηθεί η γεωργική παραγωγή που σέβεται το περιβάλλον και παρέχει προϊόντα ποιότητας 7

δ) η Κοινή Γεωργική Πολιτική πρέπει να συνεχίζει να βασίζεται στις τρεις θεμελιώδεις αρχές: ενότητα της αγοράς, κοινοτική προτίμηση και χρηματοδοτική αλληλεγγύη 7

ε) ο κοινοτικός προϋπολογισμός πρέπει να αποτελέσει το μέσο μιας πραγματικής χρηματοδοτικής αλληλεγγύης, υπέρ των ανθρώπων εκείνων που βρίσκονται σε κατάσταση μεγαλύτερης ανάγκης 7

στ) οι άμεσες ενισχύσεις πρέπει να εξασφαλίζουν τα εισοδήματα των γεωργών. Επίσης πρέπει να διαρθρώνονται ως προς τις ποσοστώσεις και τους καθοριζόμενους περιορισμούς σε συνάρτηση με το μέγεθος της εκμετάλλευσης, το εισόδημα, την περιφερειακή κατάσταση και άλλους σχετικούς παράγοντες.

1.2. Η πρόταση κανονισμού που καταρτίστηκε από την Επιτροπή για την μεταρρύθμιση της ΚΟΑ του αμπελοοινικού τομέα, δεν σέβεται τις βασικές αρχές αυτού του εγγράφου προβληματισμού και καταφεύγει σε αυθαίρετη ερμηνεία της επικουρικότητας με αποκλειστικό στόχο να περιορισθούν οι δαπάνες στον τομέα αυτό.

1.2.1. Δαπάνες για τον αμπελοοινικό τομέα των οποίων το βάρος (σε σχέση με το σύνολο των δαπανών του ΕΓΤΠΕ) υπήρξε ωστόσο πάντοτε συστηματικά πολύ κατώτερο από τη συμβολή της αμπελοκαλλιέργειας στην ευρωπαϊκή γεωργική οικονομία (τόσο από την άποψη του κύκλου εργασιών όσο και της απασχόλησης ή του συναλλάγματος).

1.2.2. Δαπάνες οι οποίες, επιπλέον, συστηματικά υπήρξαν κατώτερες από τους προϋπολογισμούς που ψηφίστηκαν από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τα τελευταία οκτώ χρόνια (σε σημαντικές και αυξανόμενες αναλογίες), σε σημείο που αυτή η συστηματική υποκατανάλωση των ενισχύσεων που είχαν ψηφισθεί αποτελεί μία από τις κυριότερες αιτίες της σημερινής κατάστασης των αγορών και των αποθεμάτων οίνου και οινοπνεύματος.

2. Παρατηρήσεις για την πρόταση της Επιτροπής

2.1. Προηγούμενα

2.1.1. Η Επιτροπή προετοίμασε στις 22 Ιουλίου 1993, Ανακοίνωση προς το Συμβούλιο για την «Εξέλιξη και το μέλλον της αμπελοοινικής πολιτικής» (()). Αυτό το «Έγγραφο προβληματισμού» διαβιβάστηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, την Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή, και τις επαγγελματικές οργανώσεις καθώς και σε ορισμένους εκπροσώπους των αμπελοοινικών περιοχών της Κοινότητας. Οι προβληματισμοί του εν λόγω εγγράφου υλοποιούνται σε κανονιστική πρόταση που εγκρίθηκε από την Επιτροπή στις 11 Μαΐου 1994 (()). Μολονότι η Επιτροπή ανέμενε την έγκριση από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο της Ενημερωτικής Έκθεσης για το έγγραφο αυτό, πρέπει να παρατηρηθεί ότι η γνωμοδότηση που καταρτίσθηκε από την Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή για το έγγραφο αυτό, δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, 5 ημέρες μετά την έγκριση της πρότασης από την Επιτροπή, και για το λόγο αυτό δεν μπόρεσε να τη λάβει υπόψη της.

2.1.2. Παρατηρείται ότι μεταξύ του «Εγγράφου προβληματισμού» που εγκρίθηκε από την Επιτροπή τον Ιούλιο του 1993 και της νέας πρότασης, υφίστανται μεγάλες αντιφάσεις.

2.2. Η Eνημερωτική Έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

2.2.1. Σε σχέση με το έγγραφο που εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (()), θα πρέπει να τονισθεί μια σειρά θεωρήσεων που στη συνέχεια δεν ενσωματώθηκαν από την Επιτροπή, αποδεικνύοντας έτσι έλλειψη πολιτικής ευαισθησίας απ`αυτή την άποψη. Οι θεωρήσεις αυτές ήταν:

- ότι η μεταρρύθμιση της ΚΓΠ πρέπει να είναι συνολική και συναφής, με επέκταση των αρχών της στον αμπελοοινικό τομέα, ενώ παράλληλα απαιτούνται μέτρα ρύθμισης της παραγωγής και υποστήριξης των εισοδημάτων των παραγωγών, που θα συμπληρώνουν την πολιτική των τιμών 7

- ότι υπάρχουν περιοχές με αισθητή αμπελοοινική καταλληλότητα, στις οποίες η καλλιέργεια αμπελών και η παραγωγή οίνου αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της οικονομίας και του πολιτισμού τους, πράγμα που επιβάλει να καταβληθούν προσπάθειες για να αποφευχθεί η εξαφάνιση αυτής της καλλιέργειας 7

- ότι είναι αναγκαίο να εξασφαλισθούν συνθήκες ισότητας σε όλους τους παραγωγούς της Κοινότητας 7

- ότι η πρακτική του ανεξέλεγκτου εμπλουτισμού επέφερε τη δημιουργία πλεονασμάτων και προϊόντων χαμηλής ποιότητας 7

- ότι η φορολογική μεταχείριση του οίνου είναι διαφορετική από το ένα κράτος μέλος στο άλλο, και αποτελεί αποτρεπτικό στοιχείο της κατανάλωσης, ενώ παράλληλα επιφέρει νοθευτικά αποτελέσματα στην ενιαία αγορά που θα πρέπει να διορθωθούν 7

- ότι η μείωση της κατανάλωσης οφείλεται εν μέρει σε δυσφημηστικές εκστρατείες και έλλειψη ενημέρωσης, πράγμα που καθιστά αναγκαίο να αναπτυχθεί η ενημέρωση και να προωθηθεί η ήπια κατανάλωση οίνου ως στοιχείο πολιτιστικής και ευρωπαϊκής γαστρονομικής παράδοσης 7

- ότι είναι αναγκαίο να ενισχυθεί η εμφάνιση πολυεπαγγελματικών οργανώσεων και να ενισχυθεί η συνοχή του τομέα 7

- το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εκφράζει τις αμφιβολίες του σχετικά με την αποτελεσματικότητα των μέτρων που προτείνει η Επιτροπή και εκφράζει τον φόβο ότι θα ενισχυθούν οι διαφορές μεταξύ των παραγωγικών περιοχών και ότι θα υπάρξουν διακρίσεις στον τομέα αυτό σε σχέση με άλλους γεωργικούς τομείς 7

- ότι τα διαρθρωτικά μέσα και τα μέσα παρέμβασης πρέπει να χρηματοδοτούνται πλήρως από τον Κοινοτικό προϋπολογισμό στο ίδιο βαθμό που έχει θεσπισθεί από την μεταρρύθμιση της ΚΓΠ η χρηματοδότηση άλλων γεωργικών τομέων.

2.3. Η γνωμοδότηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής

2.3.1. Όσον αφορά τη γνωμοδότηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής για την Ανακοίνωση της Επιτροπής (()) μπορούμε να τονίσουμε τα ακόλουθα:

- η ΟΚΕ εκφράζει τη λύπη της για το γεγονός ότι στη μελέτη της κατάστασης του τομέα δεν λήφθηκαν υπόψη οι επιπτώσεις στα εισοδήματα και την βιομηχανία. Εκφράζει την άποψη ότι από την αμπελοκαλλιέργεια εξαρτώνται άλλοι οικονομικοί τομείς και ότι η εξαφάνισή της θα οδηγήσει, σε πολλές περιοχές, στην κατάρρευση όλης της περιφερειακής οικονομικής διάρθρωσης, και για το λόγο αυτό επιμένει στον κίνδυνο οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής διάβρωσης στην οποία θα οδηγήσει η μείωση της αμπελοκαλλιέργειας 7

- η ΟΚΕ θεωρεί ότι η Επιτροπή περιγράφει με υπερβολικά αρνητικό τρόπο τις επιπτώσεις της αμπελοκαλλιέργειας στο περιβάλλον, ενώ αντιθέτως η αμπελοκαλλιέργεια επιτρέπει να αποφευχθούν η διάβρωση και η μείωση των πληθυσμών, ενώ παράλληλα οι αμπελοκαλλιεργητές χρησιμοποιούν συνήθως μεθόδους εκμετάλευσης που είναι συμβατές με το περιβάλλον 7

- η θέσπιση εκ μέρους της Επιτροπής εθνικών παραγωγών αναφοράς υπολογίσθηκε βάσει προσδοκιών μείωσης της κατανάλωσης κατά δύο εκατομμύρια εκατόλιτρα οίνου το χρόνο. Η ΟΚΕ θεωρεί ότι θα πρέπει να πραγματοποιηθεί μια δεύτερη προβολή για το έτος 2000, στην οποία θα ληφθούν υπόψη οι συνέπειες των μέτρων υποστήριξης της κατανάλωσης και μείωσης της φορολογικής πίεσης 7

- από την άλλη μεριά, η ΟΚΕ εφιστά την προσοχή στις ενδεχόμενες επιπτώσεις που θα έχουν στον ευρωπαϊκό τομέα οι συμφωνίες της ΓΣΔΕ δεδομένου ότι η κατάργηση της προστασίας έναντι του εξωτερικού, ως συνέπεια της κατάργησης των τιμών αναφοράς, και ο δασμολογικός αφοπλισμός σε σχέση με τις ποσοστώσεις και την αξία του εμπορεύματος, θα οδηγήσει σε αύξηση των εισαγωγών. Ενώ τα τελευταία 30 χρόνια η καλλιεργούμενη επιφάνεια στην Ευρώπη μειώθηκε κατά ένα εκατομμύρο εκτάρια, και παραμένει κάτω από τα τέσσερα εκατομμύρια, η καλλιέργεια στην πλειοψηφία των υπόλοιπων χωρών παραγωγής οίνου μόλις και μειώθηκε, ενώ σε ορισμένες μάλιστα αυξήθηκε, όπως στις ΗΠΑ, το Μαρόκο και την Χιλή, ή ανανεώθηκε με πιο παραγωγικές ποικιλίες (Ανατολική Ευρώπη). Για το λόγο αυτό, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η εξέλιξη της κατανάλωσης σε τρίτες χώρες 7

- η ΟΚΕ απορρίπτει κατηγορηματικά τις εθνικές παραγωγές αναφοράς και υποστηρίζει ότι το σύστημα ποσοστώσεων θα δημιουργήσει νέες εστίες έντασης μεταξύ των αμπελοοινικών περιφερειών. Η πολιτική παρέμβαση θα πρέπει να στραφεί κατευθείαν στον παραγωγό, χωρίς τις γραφειοκρατικές διαρθρώσεις, ενός κοινοτικού καθεστώτος ποσοστώσεων, προκειμένου μια παραγωγή προσαρμοσμένη στις δυνατότητες πώλησης να γίνει πιο ελκυστική από την πλεονασματική παραγωγή. Η ΟΚΕ υποδεικνύει τον καθορισμό μέγιστων αποδόσεων ανά εκτάριο για τους επιτραπέζιους οίνους.

2.4. Άλλες θεωρήσεις

2.4.1. Οι βασικές πληροφορίες με τις οποίες εργάστηκε η Επιτροπή δεν είναι και τόσο ακριβείς, και βρίσκονται σε αντίφαση με τα στοιχεία που παρέχονται από το Διεθνές Γραφείο Αμπελλοκαλλιέργειας και Οίνου, με τις μελέτες που πραγματοποιήθηκαν από Ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια που θέτουν ευρύτατα σε αμφισβήτηση την αριθμητική τιμή για τα πλεονάσματα ενώ παράλληλα παρουσιάζουν πιο αισιόδοξο πανόραμα της εξέλιξης των καταναλώσεων, με τα ίδια στοιχεία που είχε αρχικά επεξεργασθεί η Επιτροπή. Επιπλέον η θεμελιώδης διαβεβαίωση μίας ανοδικής τάσης των αποδόσεων κηλιδώθηκε από (τουλάχιστον) ένα φανερό και χοντροειδές σφάλμα στο έγγραφο του Ιουλίου 1993, σφάλμα που δεν διορθώθηκε στη συνέχεια.

Τέλος, το κόστος της υποστήριξης της αμπελοκαλλιέργειας (κόστος που υπονοείται σε όλες τις προτάσεις της Επιτροπής) αυξήθηκε τεχνητά κατά 60 % σε σχέση με τις πραγματικές δαπάνες μετά το έτος 1990.

2.4.2. Το σχέδιο μεταρρύθμισης της ΚΟΑ βασίζεται, για την επίτευξη ισορροπίας στην αγορά, αποκλειστικά στην προσφορά.

Η επιτροπή 2 της Επιτροπής των Περιφερειών θεωρεί ότι χρειάζεται να τεθεί σε εφαρμογή μία πολιτική αυξανόμενης προώθησης των προϊόντων του αμπελοοινικού τομέα και να διατεθούν τα απαραίτητα χρηματοδοτικά μέσα για την εφαρμογή της πολιτικής αυτής.

2.4.3. Η κατάστρωση περιφερειακών προγραμμάτων που θα χρηματοδοτούνται εν μέρει από τα κράτη μέλη, μπορεί να οδηγήσει σε ανισότητες της αγοράς. Τα μέτρα που προτείνονται έρχονται σε αντίθεση με το γενικό πνεύμα επέκτασης της μεταρρύθμισης της ΚΓΠ, που ενισχύει αυτές τις παραγωγές έναντι των εντατικών. Αντιθέτως, στην πρόταση αυτή τροποποιούνται οι κανόνες του παιχνιδιού σε σχέση με άλλες μεταρρυθμισμένες ΚΟΑ, δεδομένου ότι ο εκτατικός τομέας είναι αυτός που υφίσταται τώρα τις θυσίες της μεταρρύθμισης. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μια επικίνδυνη παραγωγιστική τάση στη διαχείριση των εκματαλλεύσεων, δεδομένου ότι οι αμπελοκαλλιεργητές θα υποχρεωθούν, για να αποκαταστήσουν την ισορροπία των εισοδημάτων τους, να εφαρμόζουν εντατικές τεχνικές καλλιέργειας, πράγμα που θα οδηγήσει σε σημαντική μείωση της ποιότητας και απώλεια της κληρονομιάς και της αμπελοοινικής ταυτότητας των παραδοσιακά παραγωγικών περιοχών.

2.4.4. Όπως αναφέρεται και στο έγγραφο προβληματισμού της Επιτροπής του Ιουλίου 1993, η προσθήκη σακχαρόζης για τον τεχνητό εμπλουτισμό των οίνων αποτελεί πρακτική που δημιουργεί πλεονάσματα. Ωστόσο στην πρόταση που τελικά εγκρίθηκε όχι μόνο δεν εφαρμόζεται κανένα περιοριστικό μέσο κατά της πρακτικής αυτής, αλλά εμμέσως ευνοείται με την κατάργηση των ενισχύσεων στην χρήση συμπυκνωμένων μούστων. Από την άλλη μεριά, υπάρχει σαφής αντίθεση με τον ορισμό του οίνου «ως προϊόντος που επιτυγχάνεται από την πλήρη ή μερική αλκοολική ζύμωση φρέσκων σταφυλιών ή μούστων σταφυλιών» με σεβασμό των παραδοσιακών μέσων παραγωγής. Το κείμενο της πρότασης κατοχυρώνει τον ανταγωνισμό στον οποίο οδηγεί η απόκτηση τεχνητών αλκοολικών βαθμών μέσω της προσθήκης προϊόντων που δεν προέρχονται από το σταφύλι.

2.4.5. Ο κανονισμός προτίθεται να εξισορροπήσει τον αμπελοοινικό τομέα προσαρμόζοντας τις παραγωγές στην προβλεπόμενη ζήτηση. Για το σκοπό αυτό, θεσπίζει «εθνική παραγωγή αναφοράς» για κάθε κράτος, που υπολογίζεται βάσει των μέσων παραγωγών που επιτεύχθηκαν στις τρεις καλύτερες εμπορίες των τελευταίων τεσσάρων ετών (1989/90 έως 1992/93).

2.4.6. Η εθνική παραγωγή αναφοράς για κάθε κράτος μέλος παραγωγό και για κάθε περίοδο προσδιορίσθηκε με τελείως αυθαίρετο τρόπο εις βάρος των χωρών που ιστορικά (και όχι τις τελευταίες τέσσερες εσοδείες) διατήρησαν σταθερή ή ακόμη και μείωσαν την παραγωγή τους. Ενδεικτικά στο Παράρτημα Ι παρουσιάζονται οι εκτάσεις αμπελώνων που ξεριζώθηκαν την περίοδο 1988-1993.

2.4.7. Επιπλέον, στην πρώτη πρόταση, των τεχνικών υπηρεσιών της Επιτροπής είχε θεσπιστεί συντελεστής γραμμικής μείωσης για όλες τις χώρες κατά 0,7968 για να επιτευχθεί η παραγωγή αναφοράς, ενώ στο τελικό κείμενο, οι συντελεστές δεν είναι γραμμικοί δεδομένου από ό,τι φαίνεται ελήφθηκαν υπόψη οι ισορροπίες χρήσης σε κάθε χώρα, πράγμα που έρχεται σε σαφή αντίθεση με το κοινοτικό πνεύμα που εφαρμόζεται σε άλλους τομείς όπως είναι το γάλα και τα σιτηρά, στους οποίους οι χώρες που δεν ήταν πλεονασματικές υποχρεώθηκαν να μειώσουν τις παραγωγές τους σύμφωνα με τις ποιότητες αναφοράς που θεσπίσθηκαν από την Επιτροπή, και όχι βάσει της χρήσης των προϊόντων αυτών στην κάθε χώρα (Παράρτημα ΙΙ).

2.4.8. Οι μειώσεις της παραγωγής που επιβλήθηκαν στο κάθε κράτος μέλος έγιναν βάσει των σημερινών συνολικών παραγωγών, χωρίς να ληφθούν υπόψη οι διαφορές απόδοσης ανά εκτάριο στην κάθε χώρα. Με τον τρόπο αυτό, επειδή οι αποδόσεις ανά εκτάριο ορισμένων χωρών είναι χαμηλότερες από άλλες, η μείωση των εκτάσεων καλλιέργειας θα είναι μεγαλύτερες στις χώρες χαμηλής παραγωγής από την αντίστοιχη μείωση στις χώρες στις οποίες η παραγωγή ανά μονάδα είναι διπλάσια ή ακόμη και τετραπλάσια.

2.4.9. Με την έννοια αυτή πρέπει να αξιολογηθούν επίσης οι προσπάθειες μείωσης του αμπελοοινικού δυναμικού που τα τελευταία χρόνια πραγματοποιήθηκαν σε ορισμένες περιοχές μέσω της θέσπισης περιοριστικών πρακτικών παραγωγής και εφαρμογής μέτρων ενίσχυσης της ποιότητας, όπως είναι ο έλεγχος των νέων καλλιεργειών, η μετατροπή ποικιλιών, η αγρανάπαυση, ο περιορισμός των αποδόσεων, η απαγόρευση του κινδύνου, ο έλεγχος των αποδόσεων μεταποίησης, η εφαρμογή οινολογικών πρακτικών που ευνοούν την ποιότητα, κ.λ.π.

2.4.10. Για το λόγο αυτό, τα κριτήρια που χρησιμοποιούνται για τον καθορισμό των συντελεστών μείωσης δεν θα πρέπει να βασισθούν αποκλειστικά στα στοιχεία της αγοράς, αλλά θα πρέπει να λάβουν υπόψη κυρίως άλλους κοινωνικούς, οικονομικούς και πολιτιστικούς παράγοντες.

2.4.11. Οι παραγωγές και οι εκτάσεις κάθε κράτους, σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία, που αναφέρονται στην περίοδο 1989/92 αναφέρονται στο Παράρτημα ΙΙΙ.

2.4.12. Η περίοδος που καθορίσθηκε για την προώθηση της προσαρμογής είναι υπερβολικά μικρή, πολλαπλασιάζοντας χωρίς λόγο τις τραυματικές επιπτώσεις των μέτρων αυτών, γιατί δεν δίνεται η δυνατότητα στα διάφορα κράτη μέλη να μπορούν σε συνάρτηση με τους κοινωνικο-οικονομικούς όρους της κάθε περιοχής, να διευρύνουν αυτές τις προθεσμίες περιορίζοντας τις επιπτώσεις τους.

2.4.13. Πέρα από την απλή αναφορά στα περιβαλλοντικά ζητήματα, δεν επισημοποιούνται τα συνοδευτικά μέτρα για την εγκατάλειψη, ούτε λαμβάνονται υπόψη οι εξαιρετικές καταστάσεις σε ζώνες όπως είναι οι επαρχίες του μεσογειακού ημίσεος της Ευρώπης, στις οποίες δεν υφίσταται εναλλακτική καλλιέργεια και στις οποίες τα μέτρα αναδάσωσης, ακόμη και στην περίπτωση που θα μπορούσαν να λύσουν το πρόβλημα του περιβάλλοντος, δεν μπορούν να αποτελέσουν σταθερή οικονομική εναλλακτική λύση για τον πληθυσμό. Συνεπώς, οι πόροι των διαρθρωτικών ταμείων για τις περιφέρειες αυτές πρέπει να χρησιμοποιηθούν με καταλληλότερο και αποτελεσματικότερο τρόπο στο μέλλον.

2.4.14. Το σχέδιο της Επιτροπής βασίζεται ουσιαστικά στη μείωση των επιφανειών αμπελοκαλλιέργειας της Κοινότητας ως το κυριότερο μέτρο για την αποκατάσταση της ισορροπίας της αγοράς. Πέρα από το μέγεθος αυτού του μέτρου, πολύ λίγο λαμβάνονται υπόψη τα οικονομικά, περιβαλλοντικά και κοινωνικά αποτελέσματά του. Πολλές αμπελοοινικές περιοχές της Νότιας Ευρώπης, ως συνέπεια έλλειψης εναλλακτικών καλλιεργειών, θα εγκαταλειφθούν, με αυξημένο κίνδυνο διάβρωσης, ερήμωσης, εξαθλίωσης και εγκατάλειψης του πληθυσμού των αγροτικών περιοχών, συμβάλλοντας έτσι στη δημιουργία πυρήνων φτώχειας. Eπιπλέον το να συνεχίζεται να προτείνεται η αισθητή αύξηση του ποσού του επιδόματος εκρίζωσης (7 000 Ecu στις περιφέρειες με PRAV) δεν έχει καμία συνοχή τη στιγμή που ο στόχος εκρίζωσης που αναφέρεται στην πρόταση της 11ης Μαΐου 1994 μειώθηκε αισθητά, για να οδηγηθεί στο επίπεδο που σημειώθηκε τα τελευταία πέντε χρόνια με τη σημερινή επιδότηση (60 000 εκτάρια/χρόνο).

2.4.15. Η πρόταση της Επιτροπής μειώνει αισθητά της ενισχύσεις στην υποχρεωτική απόσταξη καθώς και τις αμπελοοινικές παροχές, οδηγώντας σε μια πολύ περιοριστική συγκυριακή απόσταξη. Θεσπίζεται σύστημα αναφοράς που είναι πάγιο και ανεξάρτητο από την κατάσταση της αγοράς και την εξέλιξή της. Δεν λαμβάνεται υπόψη η βελτίωση της ποιότητας που επιτυγχάνεται με την αύξηση των αμπελοοινικών παροχών, και δεν αντιμετωπίζονται άλλα μέσα όπως είναι οι ενισχύσεις στην αποθήκευση, η εκούσια απόσταξη, και οι ενισχύσεις για την επεξεργασία των μούστων.

2.4.16. Στη διαδικασία διαπραγματεύσεων πριν από την υπογραφή των συμφωνιών ΓΣΔΕ (Διευρυμένο Συμβούλιο), η Επιτροπή και το Συμβούλιο συμφώνησαν ότι οι νέοι τομείς που θα πρέπει να μεταρρυθμιστούν, θα προσαρμοσθούν στις ίδιες δημοσιονομικές κατευθύνσεις με αυτές που υιοθετήθηκαν για τους τομείς που μεταρρυθμίσθηκαν έως τώρα, πράγμα που οδήγησε σε αύξηση του κοινοτικού προϋπολογισμού για τους τομείς αυτούς και πλήρη χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση των μέτρων που πάρθηκαν, ενώ για τον αμπελοοινικό τομέα επιδιώκεται το αντίθετο.

2.4.17. Στο πλαίσιο που σχετίζεται με την οικοδόμηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν μπορεί να επιτραπεί μια τομεακή μεταρρύθμιση που βασίζεται στην εφαρμογή μέτρων που διευκολύνουν τη σύγκρουση Βορρά-Νότου και οξύνουν την οικονομική διαίρεση, δεδομένου ότι αυτό, εκτός από την δημιουργία επικίνδυνου προηγούμενου, θα περιορίσει ακριβώς τη διαδικασία σύγκλισης των κρατών προς την Ευρωπαϊκή Ένωση.

3. Εναλλακτικές προτάσεις

3.1. Γενικές θεωρήσεις

3.1.1. Όπως ακριβώς υποδεικνύει η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή η πρόταση της Επιτροπής μπορεί να θεωρηθεί βιαστική με την έννοια ότι δεν πραγματοποιήθηκε προηγουμένως ακριβής μελέτη της κατάστασης της αγοράς και των προσδοκιών εξέλιξης τα επόμενα χρόνια, ιδιαίτερα σε ό,τι αναφέρεται στην κατανάλωση. Μπορεί να συμβεί ότι μετά την προώθηση μιας ιδιαίτερα τραυματικής μεταρρύθμισης, με θυσία περίπου του 20 % των παραγωγικών εκτάσεων, οι εκτιμήσεις θα αποδειχθούν ειδικά αρνητικές και η πλεονασματική κατάσταση θα μετατραπεί σε ελλειματική.

3.1.2. Εάν το διεθνές πλαίσιο οδηγεί προς τη συγκράτηση, εάν όχι στην αύξηση, του αμπελοοινικού δυναμικού, η πρόταση θέτει σε κίνδυνο τη θέση που κατέχει η παραγωγή της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην παγκόσμια αγορά, υπέρ τρίτων χωρών στις οποίες η αμπελοκαλλιέργεια βρίσκεται σε πλήρη επέκταση, αν ληφθεί υπόψη ότι υπάρχουν περιοχές της Ευρώπης που παρουσιάζουν αυξανόμενη ζήτηση.

3.1.3. Η πλεονασματική κατάσταση που σκιαγραφεί η Επιτροπή στις αιτιολογικές σκέψεις της δεν φαίνεται να βασίζεται σε πραγματικά δεδομένα, όπως απέδειξαν μελέτες που πραγματοποιήθηκαν από ορισμένα Ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια, που κρίνουν ότι τα πραγματικά πλεονάσματα είναι αισθητά κατώτερα από αυτά που αναφέρονται, κάτω δηλαδή από τα 30 εκατομμύρια εκατόλιτρα.

3.1.4. Η πρόταση μπορεί να χαρακτηρισθεί ως διπλά βιαστική λόγω της ειδικής κατάστασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης αυτές τις στιγμές, λιγότερο από ένα έτος πριν από την αναμενόμενη διεύρυνή της από 12 σε 16 μέλη. Λόγω του μη παραγωγικού χαρακτήρα των νέων χωρών, που εν δυνάμει είναι καταναλώτριες, και λόγω της υψηλής αγοραστικής τους δύναμης, η ζήτηση μπορεί να αυξηθεί αναγκαστικά, και να περιορισθούν έτσι τα πλεονάσματα. Κάτι παρόμοιο μπορεί να συμβεί και σε σχέση με την ολοκλήρωση του γύρου της Ουρουγουάης και την υπογραφή των συμφωνιών ΓΣΔΕ, που θα τροποποιήσουν ουσιαστικά τις διεθνείς εμπορικές σχέσεις επιφέροντας αισθητή αύξηση του παγκόσμιου εμπορίου. Για το σκοπό αυτό και προκειμένου να βελτιωθούν οι διέξοδοι της προσφοράς αυτής, η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να αναπτύξει μία πραγματική εμπορική πολιτική και να εξασφαλίσει τα απαιτούμενα μέσα για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των αμπελοοινικών προϊόντων.

3.2. Εθνικές παραγωγές αναφοράς

3.2.1. Ορισμένες περιφέρειες της Νότιας Ευρώπης θα πληγούν ιδιαίτερα λόγω των ετών που θεωρήθηκαν ως έτη αναφοράς, δεδομένου ότι τα έτη αυτά συνέπεσαν με εξαιρετική ξηρασία που χαμήλωσε τους δείκτες βροχοπτώσεων σε πολλές περιπτώσεις κάτω από το ήμισυ του μέσου όρου με πολύ αρνητικές συνέπειες.

3.2.2. Σύμφωνα με την πρακτική που ακολουθείται στις άλλες ΚΟΑ σχετικά με τον προσδιορισμό της εθνικής παραγωγής αναφοράς, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι δείκτες που αναφέρονται αυστηρά στα χαρακτηριστικά της παραγωγής, όπως είναι οι αποδόσεις, παράλληλα με τους δείκτες που αναφέρονται στην κατανάλωση και τις χρήσεις.

3.2.3. Η κοινοτική παραγωγή αναφοράς που αποτελεί το στόχο της Επιτροπής για την εξισορρόπηση της αγοράς οίνου, θα πρέπει να καθορισθεί σε φυσικούς εκατοστιαίους βαθμούς και όχι σε εκατόλιτρα.

3.2.4. Στην ίδια κατεύθυνση, θα πρέπει να αντιμετωπισθεί η περίπτωση καθιέρωσης ενός διορθωτικού δείκτη που θα σταθμίζει τις παραγωγές αναφοράς, σύμφωνα με τις αποδόσεις ανά μονάδα καλλιέργειας, με τρόπο ώστε να μην υπάρχει δυσαναλογία στις προσπάθειες μείωσης από τα διάφορα κράτη μέλη.

3.2.5. Η μορφή καθορισμού της παραγωγής αναφοράς από την Επιτροπή είναι αντίθετη με τους παραδοσιακούς μηχανισμούς ρύθμισης των πλεονασμάτω οίνου, μέσω αποστάξεων, οι οποίοι σε μεγαλύτερες παραγωγές επιβάλλουν μεγαλύτερες κυρώσεις. Δεν έχει νόημα να απαιτούνται μεγαλύτερες προσπάθειες από εκείνους που παράγουν λιγότερο ανά μονάδα επιφάνειας.

3.3. Προγράμματα προσαρμογής της αμπελοκαλλιέργειας

3.3.1. Μέτρα ελέγχου των αποδόσεων

3.3.1.1. Η θεμελιώδης μορφή ελέγχου των παραγωγών για να επιτευχθούν οι ποσότητες αναφοράς θα πρέπει να είναι ο περιορισμός των αποδόσεων ανά εκτάριο. Ο έλεγχος των αποδόσεων, αντίθετα από τα μέτρα εκρίζωσης, θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη την παράδοση και την αμπελοοινική κλίση ορισμένων περιφερειών, και να αποφεύγει τα ανεπιθύμητα αποτελέσματα της εξαφάνισης της αμπελοκαλλιέργειας.

3.3.1.2. Η μείωση της παραγωγής μπορεί να επιτευχθεί επίσης μέσω της μη πραγματοποίησης του τρύγου για ένα χρόνο με σκοπό την εξάλειψη της εσοδείας, στα πλαίσια πολυετών περιφερειακών προγραμμάτων, με σκοπό τη ρύθμιση της παραγωγής, τη διατήρηση του προαιώνιου τοπίου και την αποφυγή των καταστρεπτικών επιδράσεων της διάβρωσης.

3.3.1.3. Η μείωση της παραγωγής θα πρέπει να ανοίγει το δικαίωμα αντιστάθμισης της απώλειας εισοδήματος, που θα πρέπει να θεσπισθεί ως επιδότηση της καλλιεργήσιμης επιφάνειας. Η επιδότηση αυτή πρέπει να αποτελεί κίνητρο έναντι της οριστικής εγκατάλειψης και να αντιστοιχεί στην απώλεια του εισοδήματος από την καλλιέργεια.

3.3.1.4. Το γεγονός της αξιολόγησης της θυσιαζόμενης παραγωγής σε εκατοστιαίους βαθμούς ανά εκτάριο θα πρέπει να αξιοποιηθεί από την ίδια ΚΟΑ μέσω της σημερινής θέσπισης της παραμέτρου αυτής στα ποσά διάθεσης για απόσταξη. Επίσης, όταν το ΕΓΤΠΕ πωλεί το προϊόν που προέρχεται από αποστάξεις οι πωλήσεις γίνονται ανά αλκοολικό βαθμό.

3.3.2. Εθελούσια εγκατάλειψη αμπελοκαλλιέργειας

3.3.2.1. Τα μέτρα εκρίζωσης θα πρέπει να έχουν πάντοτε εκούσιο χαρακτήρα, και να οδηγούν στην είσπραξη επιδόματος βάσει του ποσού αναφοράς ανά εκτάριο που καθορίζεται για την εθνική ετήσια απόδοση. Η επιδότηση αυτή καταβάλεται στο γεωργό μία μόνο φορά το έτος που πραγματοποίησε την εκρίζωση και η είσπραξή της δεν οδηγεί στην απώλεια του δικαιώματος είσπραξης άλλων τύπων ενισχύσεων και συμπληρωματικών αντισταθμίσεων που καθορίζονται από την μεταρρύθμιση της ΚΓΠ, όπως είναι τα συνοδευτικά μέτρα αυτής της μεταρρύθμισης.

3.3.2.2. Το μέσο ποσό του επιδόματος ισοδυναμεί σε όλες τις περιφέρειες με το μέσο ποσό του σημερινού καθεστώτος, δεδομένου ότι ο στόχος εκρίζωσης (60 000 εκτάρια/χρόνο τελικά) είναι ελαφρά κατώτερος από τις εκριζώσεις που διαπιστώθηκαν τα τελευταία πέντε χρόνια με το σημερινό επίδομα (62 000 εκτάρια/χρόνος).

3.3.3. Περίοδος αναφύτευσης

3.3.3.1. Η προθεσμία για τη χρησιμοποίηση του δικαιώματος νέας φύτευσης θα πρέπει να μεγαλώσει και να γίνει τουλάχιστον 15 χρόνια μετά την εκρίζωση, δεδομένου ότι κατ`αυτόν τον τρόπο συμβάλλει στη μείωση των αποδόσεων και στην εξισορρόπηση της αγοράς. Αυτό το δικαίωμα μπορεί αποκλειστικά να μεταφερθεί σε άλλη εκμετάλλευση που συνδέεται με την ίδια αμπελοοινική περιφέρεια για να αποφευχθούν διαπεριφερειακές ανισότητες.

3.3.4. Οινολογικές πρακτικές και επεξεργασίες

3.3.4.1. Αναμίξεις οίνων:

Η ΚΟΑ πρέπει να αναλάβει με οριστικό τρόπο και όχι ως κάτι το ασυνήθιστο, την ανάμειξη λευκών και κόκκινων οίνων σε ικανοποιητικές αναλογίες στις χώρες που αποτελεί παραδοσιακή πρακτική, υπό την προϋπόθεση πάντοτε ότι το επιτευχθέν προϊόν θα διατηρεί τα απαιτούμενα χαρακτηριστικά του επιτραπέζιου κόκκινου οίνου, δεδομένου ότι με τον τρόπο αυτό θα ενθαρρυνθεί η ζήτηση λευκών οίνων που είναι κατά πλειοψηφία πλεονασματικοί.

3.3.4.2. Τεχνητή αύξηση του φυσικού αλκοολικού βαθμού:

Ο εμπλουτισμός είναι ένα σαφές κίνητρο στην παραγωγή και προκαλεί σημαντικό νοθευτικό αποτέλεσμα, δεδομένου ότι επιτρέπει την επίτευξη αλκοολικών βαθμών με τεχνητό και λιγότερο δαπανηρό τρόπο.

Σ`εκείνες τις περιφέρειες με παράδοση στην αμπελοκαλλιέργεια στις οποίες οι κλιματικές συνθήκες δεν επιτρέπουν αύξηση του αλκοολικού βαθμού, η διαφορά αυτή θα πρέπει να επιτευχθεί μέσω φυσικού εμπλουτισμού με συμπυκνωμένους μούστους, με τρόπο ώστε τα αλκοολικά πλεονάσματα του τομέα να αντισταθμίσουν τα αλκοολικά ελλείματα του ίδιου τομέα. Η διαφορά τιμών μεταξύ σακχαρόζης και συμπυκνωμένων μούστων θα πρέπει να αντισταθμισθεί με σύστημα ενισχύσεων στους τελευταίους, προκειμένου να επιτευχθεί η ισορροπία της αγοράς.

Σύμφωνα με τον ΔΓΑΕ, η απλή αντικατάσταση της ζαχαρόζης από διορθωμένους συμπυκνωμένους μούστους, μπορεί να εξαλείψει από την αγορά 20 εκατομμύρια εκτάλιτρα οίνου, που σημαίνει το μεγαλύτερο τμήμα των κοινοτικών πλεονασμάτων.

3.3.5. Παρεμβάσεις και άλλα μέτρα εξυγίανσης της αγοράς

3.3.5.1. Δεδομένου ότι τα πλεονάσματα παράγονται στο κοινοτικό πλαίσιο και έχουν κοινοτικό χαρακτήρα, η εξάλειψή τους πρέπει να αναληφθεί από όλα τα κράτη μέλη. Ο προσδιορισμός του όγκου προς απόσταξη θα πρέπει να πραγματοποιηθεί βάσει συνολικής κοινοτικής ποσόστωσης και θα διανεμηθεί σε συνάρτηση με τις επιμέρους αποδόσεις και τα εισοδήματα των καλλιεργητών. Δεδομένου ότι όλοι οι οίνοι καταλήγουν σε μια ενιαία αγορά (βασική αρχή της Συνθήκης της Ένωσης) δεν απαιτείται προς τούτο ο περιφερειακός διακανονισμός που παράγει εντάσεις μεταξύ των διαφόρων αμπελοοινικών περιοχών.

3.3.5.2. Πρέπει να διατηρηθεί η υποχρεωτική και η εκούσια απόσταξη στις φυσιολογικές συνθήκες, έως ότου υπάρξουν αποτελεσματικά άλλα μέτρα που θα οδηγήσουν σε ισορροπία της αγοράς. Οι αμπελοοινικές επιδόσεις πρέπει να αυξηθούν έως 15 %, και να επεκταθούν σε όλους τους τύπους οίνων, πράγμα που θα μειώσει τα πλεονάσματα και θα βελτιώσει την ποιότητα του προϊόντος.

3.3.5.3. Θα πρέπει να υπάρξουν οι αναγκαίες ενισχύσεις για να εξασφαλισθεί η διατήρηση της ζήτησης οινοπνευμάτων οινικής προέλευσης για την κατανάλωσή τους με τη μορφή ποτών η οποία υπολογίζεται σήμερα σε περίπου 15 εκατομμύρια εκατόλιτρα, και να υποστηριχθεί αυτός ο υποτομέας για να εξασφαλισθεί η ανταγωνιστικότητά του.

3.3.5.4. Πρέπει να υπαχθούν στην υποχρεωτική απόσταξη όλοι οι τύποι οίνων τόσο οι επιτραπέζιοι όσο και οι οίνοι ονομασίες προελεύσεως. Ωστόσο πρέπει να γίνει δεκτή η δυνατότητα των οίνων αυτών να εξαιρούνται από την ποσόστωση και να αντικαταστώνται από επιτραπέζιους οίνους. Για ορισμένες περιπτώσεις των νήσων, θα πρέπει να μπορεί να επιτευχθεί η ελεγχόμενη απόσυρση υποπροϊόντων, υπολογίζοντας το ισοδύναμο που προϋποθέτει η διάθεση του οίνου στην υποχρεωτική απόσταξη.

3.3.5.5. Η εκούσια απόσταξη πρέπει να αντιμετωπισθεί διαφορετικά από την υποχρεωτική, να υποβληθεί σε ανώτερη τιμή πράγμα που θα διευκολύνει την επίτευξή της.

3.3.5.6. Η συγκυριακή απόσταξη δεν θα έχει νόημα εάν θεσπισθεί εκούσια απόσταξη ως συμπληρωματική της υποχρεωτικής.

3.3.5.7. Όσον αφορά την νομοθεσία κύρωσης θα πρέπει να διαρθρωθεί με τρόπο ανάλογο με τις επιμέρους αποδόσεις.

3.3.6. Αγορές οινοπνευμάτων

3.3.6.1. Η αγορά οινοπνευμάτων μόνο για την κατανάλωσή τους με τη μορφή ποτών (παραγωγή ρακί, μπράντυ, λικέρ, κ.λ.π.), εξασφαλίζει την ελάχιστη τοποθέτηση, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, 15 εκατομμυρίων εκατολίτρων.

3.3.6.2. Αυτή η ποσότητα πρέπει συνεπώς να παραμείνει έξω από το ποσό των πλεονασμάτων, και να ενσωματωθεί σε υποτομέα, ο οποίος με τα δικά του χαρακτηριστικά, θα αποτελεί το αντικείμενο μιας σειράς μέτρων διαχείρισης που ενισχύουν, όχι μόνο την σταθερότητά του σ`αυτή την αγορά ποτών, αλλά επίσης τη δυνατότητά του να ανταγωνισθεί με πιθανότητας επιτυχίας άλλες καταναλώσεις στις οποίες κυριαρχούν σήμερα τα βιομηχανικά οινοπνεύματα, προσφέροντας την ποιότητα που στερούνται τα τελευταία.

3.3.6.3. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα ότι η αγορά οινοπνεύματος θα απαιτήσει αποστάξεις μεγαλύτερου όγκου από αυτές που πραγματοποιούνται σήμερα, και οι οποίες θα επικεντρωθούν σχεδόν αποκλειστικά στις αποστάξεις υποχρεωτικού χαρακτήρα. Έτσι θα γίνει δυνατή η προσφυγή στη ζήτηση μούστων οίνου στην ελεύθερη αγορά, πράγμα που συνεπάγεται οφέλη μεγάλων διαστάσεων για τον αμπελοοινικό τομέα.

3.3.7. Χρηματοδότηση

3.3.7.1. Σε συμφωνία με την αρχή της χρηματοδοτικής αλληλεγγύης και της Συμφωνίας του Διευρυμένου Συμβουλίου της ΓΣΔΕ, η χρηματοδότηση όλων των μέτρων παρέμβασης πρέπει να γίνεται ολοκληρωτικά από τον κοινοτικό προϋπολογισμό.

3.3.7.2. Δεν πρέπει να επιτραπούν εθνικές ενισχύσεις, οι οποίες προϋποθέτουν την θέσπιση ανισοτήτων στον ανταγωνισμό στην αγορά.

4. Συμπεράσματα

Προοίμιο: Η Επιτροπή των Περιφερειών σέβεται τους παραδοσιακούς οινοπαραγωγικούς τόπους σε όλα τα κράτη μέλη της Κοινότητας. Η παραγωγή οίνου αποτελεί ουσιαστικό τμήμα του πολιτισμού και είναι συνυφασμένη με το κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον κάθε περιφέρειας. Η Επιτροπή των Περιφερειών ζητεί γι`αυτό την καλύτερη προσαρμογή της αμπελοοινικής πολιτικής στις ιδιαιτερότητες της κάθε περιφέρειας καθώς και τον συντονισμό της πολιτικής αυτής με την περιφερειακή διαρθρωτική πολιτική και τα συνοδευτικά μέτρα που περιλαμβάνει η μεταρρύθμιση της κοινής γεωργικής πολιτικής.

α) Πριν από κάθε πρόταση, πρέπει να μελετηθεί σε βάθος το ισοζύγιο χρήσεων και διαθεσιμοτήτων και οι ενδεχόμενες επιπτώσεις που θα υπάρξουν στον τομέα από την αναμενόμενη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και τον τελωνειακό αφοπλισμό των συμφωνιών της ΓΣΔΕ. Στο πλαίσιο αυτό, η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να εξετάσει όλες τις δυνατότητες που υφίστανται για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας του αμπελοοινικού τομέα.

β) Απορρίπτεται η εκρίζωση αμπελώνων ως υποχρεωτικό μέτρο λόγω των σοβαρών κοινωνικών, περιβαλλοντικών, οικονομικών επιπτώσεων καθώς και των επιπτώσεων στη διαχείριση του εδάφους που συνεπάγεται αυτό το μέτρο στο σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

γ) Η υποχρεωτική εκρίζωση πρέπει να αντικατασταθεί από:

- την προσωρινή εκρίζωση,

- την ποιοτική ανανέωση των αμπελώνων,

- την εφαρμογή ενός συνολικού προγράμματος προσαρμογής των μέσων οινοποιητικής μεταποίησης στον νέο οικονομικό περίγυρο μέσα σε περιφερειακό και πολυεπαγγελματικό πλαίσιο.

δ) Ο υπολογισμός των εθνικών παραγωγών αναφοράς πρέπει να γίνει βάσει της εφαρμογής μειωτικού συντελεστή που δεν θα πρέπει να λάβει αποκλειστικά υπόψη της κριτήρια αγοράς, αλλά επίσης κοινωνικούς, οικονομικούς και πολιτιστικούς παράγοντες καθώς και τις ανά μονάδα αποδόσεις.

ε) Σε περίπτωση που καταστεί αναγκαία η ρύθμιση της παραγωγής, το βασικό μέτρο πρέπει να είναι ο καθορισμός μέγιστων αποδόσεων ανά εκτάριο, που θα υπολογίζονται σε συνάρτηση με την μέση απόδοση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αφού ληφθούν υπόψη οι ειδικές συνθήκες των πιο μειονεκτικών περιοχών, με μικρότερη παραγωγικότητα, που θα πρέπει να συνοδευθούν με τη θέσπιση επιδόματος για την απώλεια εισοδήματος από την καλλιεργούμενη έκταση.

στ) Οπωσδήποτε, ο εμπλουτισμός πρέπει να πραγματοποιείται μέσω της προσθήκης διορθωμένων συμπυκνωμένων μούστων σταφυλιών, πράγμα που δεν οδηγεί σε καμμία τροποποίηση των χαρακτηριστικών του οίνου που παράγεται. Οι ενισχύσεις στην παραγωγή διορθωμένων μούστων πρέπει να διατηρηθούν και να μη μειωθούν.

ζ) Στο βαθμό που θα επιτευχθεί η παραγωγική ισορροπία, θα είναι αναγκαίο να υιοθετηθούν μέτρα σχετικά με την απόσταξη, χωρίς απώλεια του αγροτικού εισοδήματος, στα πλαίσια του πνεύματος της ΚΓΠ.

Ωστόσο, θα πρέπει, επίσης, να προβλεφθεί, στο πλαίσιο των περιφερειακών προγραμμάτων προσαρμογής της αμπελοκαλλιέργειας, η δυνατότητα να λαμβάνονται μέτρα για την προσωρινή αποθήκευση μέρους της εσοδείας, ώστε να ρυθμίζονται οι διαθέσιμες ποσότητες και να εξασφαλίζεται η προσαρμογή της ζήτησης στην προσφορά.

η) Οι οινικές παροχές δεν θα πρέπει να ξεπερνούν γενικά για όλες τις κοινοτικές χώρες το 15 % της συνολικής παραγωγής, στις οποίες θα πρέπει να υπόκεινται όλες οι κατηγορίες οίνου, τόσο οι επιτραπέζιοι όσο και οι οίνοι ονομασίας προελεύσεως.

θ) Όλες οι ενισχύσεις και χρηματοδοτικές αντισταθμίσεις στους παραγωγούς που ικανοποιούνται από την Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να υλοποιούνται βάσει των επιμέρους αποδόσεων που αξιολογούνται σε εκατόβαθμους ανά εκτάριο.

ι) Τα χρηματοδοτικά μέσα ρύθμισης του τομέα θα πρέπει να χρηματοδοτηθούν στο σύνολό τους από το ΕΓΤΠΕ-Εγγύηση, όπως συμβαίνει και με τους άλλους τομείς, με διατήρηση της αρχής της χρηματοδοτικής αλληλεγγύης. Οι προϋπολογισμοί που ψηφίζονται από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υπέρ του αμπελοοινικού τομέα πρέπει να χρησιμοποιούνται πραγματικά, σε αναλογίες συγκρίσιμες με τις αντίστοιχες του συνόλου ΕΓΤΠΕ-Εγγύηση, δηλαδή φ 3 %, κατά μέσο όρο. Το βάρος των δαπανών υπέρ του αμπελοοινικού τομέα στο ΕΓΤΠΕ πρέπει να προσεγγίσει προοδευτικά τη συμβολή της αμπελοκαλλιέργειας στη γεωργική οικονομία από την άποψη του κύκλου εργασιών και συναλλάγματος.

ια) Η αγορά του πόσιμου οινοπνεύματος πρέπει να θεωρηθεί ως υποτομέας που αποτελεί πραγματική διέξοδο της αμπελοοινικής παραγωγής και που πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο μέτρων διαχείρισης με σκοπό τη διασφάλιση εφοδιασμού της εν λόγω αγοράς, εκτός των πλεονασμάτων της αμπελοοινικής παραγωγής.

ιβ) Πρέπει να εναρμονισθεί η φορολογική πολιτική επί των οίνων σε όλα τα κράτη μέλη, και να μειωθεί η φορολογική πίεση, μαζί με άλλα μέτρα που θα προωθήσουν την ήπια κατανάλωση οίνου, με αναφορά στη γαστρονομική, πολιτιστική και επωφελή του αξία για την υγεία.

ιγ) Η ισορροπία στον τομέα θα πρέπει να επιδιωχθεί κυρίως με την προώθηση της δημιουργίας πολυεπαγγελματικών οργανώσεων και οργανώσεων των παραγωγών.

ιδ) Η εκούσια εγκατάλειψη αμπελοκαλλιέργειας θα αντισταθμισθεί με επιδότηση που καταβάλεται κατά το 100 % τη χρονιά που πραγματοποιείται η εκρίζωση και δεν επιφέρει απώλεια δικαιωμάτων απόκτησης άλλων τύπων ενισχύσεως που παρέχονται στα πλαίσια της μεταρρύθμισης της ΚΓΠ. Το ποσό της ενίσχυσης θα είναι ανάλογο με το στόχο της εκρίζωσης που καθορίζεται από την υπό εξέταση πρόταση, δηλαδή σταθερό σε σχέση με το σημερινό καθεστώς.

ιε) Στην περίπτωση που θα πρέπει να πραγματοποιηθεί η μεταρρύθμιση της ΚΟΑ αυτό θα πρέπει να γίνει με τρόπο που δεν θα θέσει σε κίνδυνο τις πιο μειονεκτικές περιοχές.

ιστ) Πρέπει να διατηρηθεί η κατανομή, που ίσχυε μέχρι τώρα, σε επτά ζώνες παραγωγής οίνου, ώστε να μπορούν να λαμβάνονται υπόψη οι διάφορες φυσικές συνθήκες παραγωγής μέσω διαφορισμένων ρυθμίσεων.

ιζ) Πρέπει να επιτραπεί η χρήση μεσοειδικών ποικιλιών αμπέλου για την παραγωγή οίνου ποιότητας παραγόμενου σε καθορισμένες περιοχές.

ιη) Το αμπελουργικό μητρώο πρέπει να αποτελέσει τη βάση για ένα αποτελεσματικό έλεγχο της αγοράς οίνου. Απορρίπτεται η πολυδάπανη διεύρυνση του μητρώου σε γεωγραφική βάση.

Ωστόσο, τα μέτρα που λαμβάνονται για την ενημέρωση του προαναφερθέντος μητρώου είναι ανεπαρκή. Είναι απαραίτητη η επαρκής επάνδρωση της ειδικής ομάδας κοινοτικών επιθεωρητών καθώς και η ισομερής σύνθεσή της από εκπροσώπους των αρχών των κρατών μελών και της Επιτροπής, προκειμένου να τηρηθούν οι διατάξεις του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2048/89 του Συμβουλίου.

Η Επιτροπή των Περιφερειών καλεί το Συμβούλιο να εξετάσει κατά πόσο είναι δυνατό να απλοποιηθεί το συνολικό σύστημα της κοινοτικής κοινής οργάνωσης της αγοράς οίνου ιδιαιτέρως όσον αφορά τους κανονισμούς που διέπουν την καλλιέργεια, την τήρηση βιβλίων και την υποχρέωση δήλωσης.

Βρυξέλλες, 15 Νοεμβρίου 1994.

Ο Πρόεδρος

της Επιτροπής των Περιφερειών

Jacques BLANC

() Έγγρ. COM(91) 100 τελικό και COM(91) 258 τελικό.

() Έγγρ. COM(93) 380 τελικό.

() Έγγρ. COM(94) 117 τελικό.

() Έγγρ. ΡΕ(206) τελικό - Εισηγητής: ο κ. Mateo Sierra Brandaji.

() Έγγρ. CES 231/94 - Εισηγητής: ο κ. Kienle.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Ι

>ΘΕΣΗ ΠΗΝΑΚΑ>

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΙΙ

>ΘΕΣΗ ΠΗΝΑΚΑ>

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΙΙΙ

>ΘΕΣΗ ΠΗΝΑΚΑ>

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ IV

>ΘΕΣΗ ΠΗΝΑΚΑ>